Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych ? Grupa Wsparcia

Bardzo dobre postanowienie noworoczne....

Jestem Malwinko
Cieszę się, że miałaś udany wieczór. Takie przyjaciółki to prawdziwy skarb, możesz im wszystko powiedzieć i wiesz, że Cię zrozumieją. Bardzo się cieszę, że jesteś spokojna i radosna.

Martwi mnie za to milczenie  Moni, oby nic złego jej się nie przytafiło.

Moje poszukiwania specjalisty mnie wczoraj rozwaliły. Najbliższy jest w odległości 120 km. I jak tu się leczyć? Kiedy? Przecież nawet jedna wizyta w tygodniu jest poza zasięgiem moich możliwości czasowych, życiowych i finansowych. Nie poodam się jednak. Mój związek, moje życie, szczęście moje  i P. jest tego warte.

Mój P. jest dla mnie taki kochany. Nie ma nawet śladu pretensji o moje zachowanie w święta, a nawet jeśli ma, to tego nie okazuje. Mnie pozostawił podjęcie decyzji w sprawie sylwestra, bo mamy dwa warianty do wyboru. Źle mi z tym, bo nawet nie wyraził swojej opinii. Jest jakiś przestraszony i wyciszony, uprzedzająco miły i ciepły, aż do przesady. Za słodko się robi, ale nie odbieram tego w sensie - jest milutki - coś kombinuje. 

Życie...

Nie chcę tak. Chcę, żeby decyzje były wspólne, świadome i szczere. Wszystkie.

Edit.

Są chwile, kiedy P. kocham i takie, kiedy go nienawidzę. Wiem, jak to brzmi, bo przecież kocham go każdego dnia, w każdej minucie mojego życia, ale czasami są takie momenty, że mam ochotę to wszystko rzucić w cholerę i już.

Wielokropek zaraz powie 'to rzuć", wiem. A figa z makiem, nie rzucę.

Nie rzucę, chociaż jak na moje nerwy, alkoholowe  poczynania P. zalatują przesadą.

Czy w Waszych domach codzienne piwko, to norma?

Aktualnie
- święta  - ok, wszyscy świętują - nie jestem szczęsliwa, ale znoszę, do czasu
- dzień po świętach - nienawidzę, bo wypił po kielichu z moim ojcem i kuzynem, gdy byłam w pracy, choć zameldował mi o tym posłusznie
- wróciłam z pracy - trzeźwy jak świnia - obiad ugotowany (!!!), nastrój dobry - kocham i życia nie wyobrażam sobie życia bez niego
- dziś sms - kolega widziany ostatnio rok temu zjechał na swięta do rodziny i chce się spotkać - nienawidzę, wiadomo, po co to spotkanie; pomstuję, w myślach pakuję ciuchy 
- kolejny sms - kochanie zrobiłem zakupy, idę do domu i czekam na ciebie - kocham, nie poszedł

Myśl wyprzedzająca?
Jutro do mnie nie pojedzie i na pewno się z tym kolegą spotka i się urżnie, w piątek będzie zdychał, choć trzeba zrobić zakupy na sylwka. Karuzela. Zderzenia atomów - uspokój się - przecież to nic złego - rzuć, po co ci kolejny "pijany dom". Czy skoro pierwsze pół życia spędziłam w towarzystwie pijanego ojca, to to, co mi zostało do przeżycia, mam przeżyc u boku wiecznie zawianego faceta?

Właśnie zadzwonił i ledwie plątał językiem.
Jest godzina 11.30.

Jestem przewrażliwiona?

To ja mam się leczyć?
To ja się nie nadaję do życia?
To wszystko moja wina?

Moniu, nie czytałam.
Postaram się dziś wieczorem, bo w pracy nie mogę odbierać prywatnej poczty. 
Bardzo jestem ciekawa, co mi napisałaś.

Przeraziłaś mnie tym alkoholem, choć moim "martini" jest melisa, nigdzie się bez niej nie ruszam, więc jedziemy na jednym wózku.

Ech melisa jest nieszkodliwa! Chyba się przerzucę, bo nie sypiam prawie od jakiegoś czasu niestety! Po to między innymi ten alkohol - żeby zasnąć!
ja przepraszam, że pisałam do Ciebie, tak jakoś wyszło...

Wielokropku, przeczytałam uważnie. Ze zrozumieniem (o ile to w obecnym stanie moich nerwów jest możliwe). Dwa razy.
Żadnego zdania z Twojego wpisu nie mogę przypiąć co P.

Malwino, z jednej strony Ci współczuję, bo ja takiego smsa nie znalazłam (może dlatego, że nie szukałam), ale Ty musiałaś mieć zrypane przez to święta. Dobrze, że to dopiero drugiego dnia...

Z drugiej strony, myślę, że możesz być spokojna. Skoro powiedział Ci o wszystkim i w rozmowie z siostrą też się zaklinał, to znaczy, że nawet nie w głowie mu już takie numery.

Wiesz Moniczko.. a ja z uporem mianiaka będe i będę w kółko o w kółko mówiła Ci tak;   bardzo dobrze rozumiem co czujesz i jak to odbierasz.. mało tego.. mnie tez by szlag trafiał!... Powiedziałaś juz mu kilka razy jak Ty to widzisz... owszem.. dobrze.. ale mimo wszystko.. nie rób scen.. nie dręcz go tym tematem .. nie zepsuj jego szczerości!!!  ja kurcze wiem,że to cholernie trudne...sama mam emocje na wierzchu !! ale nie wymyslisz tu cudu.. naprawdę... Gdby On kłamał a Ty bys to co zrobił odkryła.....ooo tak   .. lewo albo prawo... ale powtarzam, szczery był.. a to ważne!... Monia... plissssssssssssssss spoko..

Dzień dobry.

Moniu, mam nadzieję, że jakoś się pozbierałaś, bo choćwczoraj z Malwiną nie zgadzałam się w żadnym słowie, to dziś już patrzę na wszystko inaczej. Nie wiem tylko jak długo. Nie sprawdziłam poczty, bo nie byłam w domu, a u P. nie było neta. Dziś.

Malwino, zauważyłam, że Twoja przedświąteczna siła ciągle działa. Powiedz, skąd ją czerpiesz i jak to robisz.

Możecie mieć mnie dość, ale będę codziennie pisać o swoich odczuciach, bo mi to pomaga. Mozecie wogóle ich nie czytać, albo co najmniej nie reagować, ale i tak będę.

Wczoraj po pracy pojechałam do P. nabuzowana złymi emocjami, gotowa na wszystko. Spał jak niemowle, ale obudził się szybko, wstał, zobaczył, że jestem zła i... pierwszy raz mi się postawił zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć.

Oświadczył, że nie zasłużył na strofowanie z powodu trzech piw z kolegą, którego widzi raz na jakiś czas, że mnie kocha i szanuje, że nigdy mnie nie zawiedzie, ale żebym nie myślała, że chce nas tym piwem poróżnic. Powietrze i nerwy uszły ze mnie w jednej chwili.

Po obiedzie poszliśmy do sąsiadów ustalić szczegóły sylwestra, przyszli drudzy sąsiedzi. Trochę się obawiałam złosliwych uwag po tamtej imprezie, ale niepotrzebnie. Wypiliśmy po piwie, porozmawialismy, pośmieliśmy się. Fajnie było, chyba...

Przed snem znowu rzeka wyznań, zapewnień, rozmowa szczera do bólu. P. coraz odważniej sobie poczyna z planami życiowymi, mówi o tym coraz bardziej otwarcie, a ja coraz odważniej naprowadzam go na swój problem. Chyba mnie trochę rozuzmie, przynajmniej takie sprawia wrażenie. Będę więc dozować informacje przy każdej mozliwej okazji, a mam nadzieję, że będą, bo rozmawiamy więcej niż na początku. I inaczej.

Zaniepokoiła mnie jeszcze jedna sprawa. Powiedział mi wczoraj, że na dźwięk każdego smsa i dzwonka mojego telefonu dostaje wewnętrznego szału, że ma ochotę wyrwać mi aparat z ręki i roztrzaskać go o podłogę. A zapytany, dlaczego swój telefon nosi w kieszeni, albo kładzie do dołu wyświetlaczem, podsunął mi pod nos i powiedział, że mogę sprawdzać każdy sygnał, ale on teżchce wiedzieć, kto się ze mną kontaktuje i po co. I nieważne, czy to siostra, czy klient, czy szef, on MUSI wiedzieć.

Cześć dziewczyny...

u mnie dooopa blada...
wczoraj był super fajny wieczór a na sam jego koniec pociapaliśmy się z Miśkiem na wiadomy temat...jest mi dziś bardzo źle i ciężko...

ehhhh
Jak u jednej jako tako, to druga się sypie...
Może powinnyśmy ustalić dyżury reanimacyjne?
W pocieszaniu jedna drugiej jest jakaś siła, powiedziałabym, że nawet po połowie, dla pocieszanej i pocieszającej, bo im bardziej skupiasz się na kimś innym tym mniej myślisz o swoim problemie.

Malwino, no właśnie, jak to było? Jeśli jej powiedział to ok, a ona z czasem się odczepi. Pytałaś wprost?

Moniu, rozumiem, że to dziś ta impreza. Jestem z Tobą  i trzymam kciuki. Musisz być dzielna i silna, a temat zmiany pracy forsuj, ale już po.

Kochane, zaraz kończę, jadę po mojego moczymordę i zmykam do domu. Jutro nie będzie mnie w pracy, więc zajrzę dopiero wieczorem, w domu.

Ściskam Was mocno.

Dziewczyny Kochane.. wszystkiego najlepszego na NOWY ROK.. oby był dla nas wszystkich lepszy, łaskawszy... nosy i biusty do góry!  damy radę...........

Cześć wszyskim kobietom, które napotykaja się codzienie z tym samym problemem Że jedno z pary,było,jest DDA pije,nerkotyki,przemoc.
Pisze do was bo poznałem dziewczyne pół. roku temu i dowiedziałem sie że chodzi na DDA. z początku niewiedziałem o co kaman ale gdy sie dowiedziałem zrobiło mi się smutno że nie tylko ja cierpie na tym świecie a moje życie wyglągało tak przez ojca:bity,poniżany,wytykany i wszystko co zrobie niebędzie zrobione tylko gożej.Teraz niepale od 4lat i nie pije, wyjechałem za granicę. Mam 30lat,znacie rocznik niemusze przypominać..a mianowicie ojciec pijany matka na garach po co oni to robią sie zastanawialiście=przyglądaliście sie za dziecka i uczyliście co rodzice robią i za wszelką cenę chciałyście dojrzeć lecz niebraliście konsekwencji jaką niesie przyszłość.Teraz mając dany wiek staracie się obwinić rodziców lecz niebierzecie pod uwagę tego iż rodzice mają obowiązek trzymać nas do 18roku życia więc co robiłyście do tego momentu?

Pare pytań:
-Co to są uzależnienia? Przyswojenie organizmu.
-Palisz papierosy?Problemy domowe,praca.
-Czy pijesz?Problem z odzwyczajeniem.
-Co to jest tolerancja do drugiej osoby?Ufność i wyrozumiałość do drugej osoby.
-Co w życiu cenimy najbardziej?To to sobie same zadajcie pytanie.
-Co ci da idąc na DDA?Spróbują cie pokierować lecz nie biebioą pod uwagę iż morzesz się zapoznać z inną osobą i to robić.
-Co morzesz zrobić?Tolreujcie się i próbójcie się nieprzekrzykiwać,Jeżeli dróga osoba głośno krzyczy nieodzywajcie sie przełóźcie rozmowe na późnie jak sie da.Słuchajcie jednym uchem a drugim wypuszczajcie....macie rozum...spróbujcie

Jak macie jakieś pytania to piszcie a odpisze.

Witam w Nowym Roku

Cieszę się Moniu, że tak miło spędziłaś sylwestra i jestem dumna z Twojej postawy w dniu imprezy męża. Widzę, że zaczynasz się zbierać do kupy. I bardzo dobrze. Też tak chcę.

Spierniczyłam święta, to i sylwestra należało spierniczyć. Udało mi się, choć trochę mniej.

Od rana byłam jakaś poddenerwowana, powstrzymywałam się, żeby nie nafuczeć na kogoś niewinnego, gryzłam palce i modliłam się, żeby już było po wszystkim.

Razem ze znajomymi pojechaliśmy po zakupy i zabraliśmy się do przygotowywania imprezy. Śmiechu było dużo, gwarno, tłoczno i pociesznie, bo dzieci biegały z mieszkania do mieszkania popiskując na trąbkach.

Te przygotowania były weselsze od punktu kulminacyjnego. Prawie od razu butelki i kieliszki zaczęły tańczyć na stole lub fruwać w powietrzu. Śmiech gości przeradzał się w bełkot. Stuknięcie widelcem wierciło dziurę w mózgu. Wypiłam lampkę wina, zaszumiało w głowie, po drugiej jeszcze bardziej. Rozmazane obrazy i rozciągnięte dźwięki wróciły na dobre tory i dopóki alkohol działał, było w porządki. Przy trzecim kieliszku zawahałam się. Włączyła się czerwona lampka. Przesadzisz, nie będziesz mogła prowadzić auta, nie dojedziesz do domu na czas. Jadłam, udawałam, że popijam wino i obserwowałam towarzystwo. Nie muszę mówić, w jaki stan mnie te  obserwacje wpędziły. Włączyłam funkcję CERBER i wzorkiem gromiłam - przesadzającego moim zdaniem ze wszystkim - P.  Nie przemawiało dio mnie, z jakim dystansem inne kobiety traktowały swoich facetów, jak śmiały się z ich wygłupów, klaskały, gdy udawali striptizerów. Żeby nie wybuchnąć, do funkcji cerbera dołączyłam funkcję GOSPODYNI. Biegałam z kawką, herbatką, serniczkiem, wymieniałam naczynia, choćwcale nie musiałam tego robić, bo impreza była w mieszkaniu sąsiadów, a nie u nas. Zagłuszałam jednak mordercze uczucia tym bieganiem. W rezultacie nie bawiłam się, tylko biegałam, sprzątałam po wyjściu gości sąsiadów, poukładałam naszych do snu, po czym wtulona w pijane ramiona swojego faceta zasnęłam z poczuciem, że jestem dziwadłem do kwadratu.

Od rana (właściwie od południa, bo pospaliśmy zdrowo) znowu bieganie przy gościach wzięłam na siebie. Śniadanko, kawki, herbatki. Zanim się obejrzałam, wszyscy już poprawili powitanie nowego roku piwkiem lub czymś mocniejszym, a ja jako jedyna trzeźwa zostałam wydelegowana do transportu gości. Wkurzyłam się i zarządziłam odwrót wczesnym popołudniem, czym popsułam zabawę towarzystwu chcącemu bawić się do późnego wieczora co najmniej.

A przecież to nie moja wina, że musiałam zdążyć do domu na zmianę dyżuru. Nie moja, ale ich też nie. A wystarczyło tylko na dzień dobry poruszyć temat organizacji i może jakoś by się inaczej poukładało.

P. jest jakiś dziwnie wyciszony.
Bawił się przednio, nie pilnował telefonu, a jak dostał sms z życzeniami, biegł do mnie i pokazywał, bo to były życzenia dla nas. Wczoraj byliśmy w domu, a cały dzień prawie nie rozmawialiśmy. on czytał, oglądał, spał, a ja biegałam przy matce, prałam, odkurzałam. Nasze telefony leżały zgodnym stadem, odbieraliśmy czyj popadnie, bo dzwonili współtowarzysze zabawy i wspólni znajomi.
Po południu usiadłam na chwilę, żeby zobaczyć co u Was, a P zaczął mi zaglądać przez ramię. Odwróciłam monitor, a on odwrócił się plecami do mnie. Po chwili jego telefon zniknął z półki, a na mój przyszedł telefon na mój od wspólnego kolegi "daj mi P., dzwonię do niego, ale ma wyłaczony telefon". Podałam mu swój aparat. Po krótkiej rozmowie spojrzał mi w oczy z jakimś dziwnym smutkiem. Wyłączyłam komputer, przytuliliśmy się mocno do siebie i leżeliśmy w ciszy. Słowa były niepotrzebne...

Dopiero wtedy dotarło do mnie, że to jego chowanie telefonu moze być reakcją na moje nieświadome zachowanie. Odbieram tel od róznych ludzi, odpisuję smsy nie tłumacząc, kto, od kogo, do kogo, a on sobie myśli czort wie co i chce we mnie wzbudzić taki sam lęk jaki zakrada się do jego głowy.

Kiedy my nauczymy sie rozmawiać na takie tematy otwarcie?

Miłego popołudnia.

Cześć dziewczyny..

ja tez jestem bardzo zadowolona,że juz po wszystkim, po tym całym zamieszaniu.... spędziłam Sylwestra sama( pierwszy raz w życiu).. to znaczy miałam dyżur przy moim najwspanialszym Wnuczku... a Misiek musiał jechać na północ do pracy..eeech taka branża... ale zdzownilismy sie o północy.. i życzylismy sobie ciepło i serdecznie.... Dziś dopiero się zoabaczymy po Sylwestrze...

jutro może się więcej odezwe bo mam straaasznie duzo pracy w pracy ;D

Witaj Moniu!
Nie potrafię Ci nic konstruktywnego doradziś. Nie mam dzieci. Wiem jednak jedno. Musicie szybko coś z tym zrobić. Moja ciotka pilnowała kiedy moją siostrę i chcąc ją mieć w zasięgu wzroku i nie przerywać sobie szydełkowania, straszyła, że w drugim pokoju jest wielki pies i że jak siostra tylko uchyli drzwi, ten pies ją zagryzie. Siostra ma dziś prawie 50 lat, a do dziś chwilami boi się wejść do ciemnego pokoju, o psach nie wspomnę.

A nie możecie małej zapisać np do jakiejś świetlicy, albo tak jej zorganizować popołudnia, żeby była poza domem? Może to byłoby rozwiązanie. Charakteru dziadka nie zmienisz....

Heh, to Ci podpowiem:) Drugie dziecko sobie zmajstrowac! I im szybciej tym lepiej. Kto by chcial byc jedynakiem na tym swiecie?:) Mala zaopiekuje sie mlodsza siostra albo braciszkiem i z miejsca jej odwagi przybedzie. I na dziadka sama huknie tak, ze pojdzie do kata spac;))

to mialam na mysli.
Na pewno to czuje i przezywa.
Wez Moniu moze z tej strony wiecej: "Czlowieku nie irytuj sie" wyjmij z szafki i grajcie razem, wszyscy. Niekoniecznie jakies wyjscia do Mc' Donalda, raczej spokojne zajecia, we trojke, niech zobaczy, ze tworzycie Jednosc.

Ech..co ja bym dala, zeby jeszcze jedno i to z tym wlasnie mezczyzna miec..

A pieska albo jakiegos zwierzaka nie mozecie jej kupic? Pewnie, ze 10-latka (moja tez ma tyle) nie lubi sama ze starym zrzedliwym dziadkiem w domu siedziec. Tez bym nie lubila:)

bo widzisz smutnamoniu (nie lubie tego nicka nic a nic:)...Pan Krecik jest "ociupinke" mlodszy niz ja i troszke sie balam czy ktos cos o tym palnie ale nic:) No i z tego powodu tez o kreciatku juz moge tylko pomarzyc..kochammy sie jak kroliki ale niestety..juz chyba po jablkach:( no coz, nie mozna miec wszystkiego. Zreszta on o tym tak nie mowi i nie mysli jak ja:)

Wiesz, jak zaciekawić.

No i finito...

Nie potrafię tak dłużej.
Wczoraj wszystko wróciło. Wracało nie raz, ale wczoraj wróciło i zostało. Na cały wieczór i noc, aż do teraz, i chyba już się nie odczepi. Wspomnienie każdej chwili, każdej sekundy, każdego smsa, każdego słowa, każdego spojrzenia. Nie sądziłam, że to aż tak wryło się w moją pamięć. Teraz już nie wiem, czy przez te dwa miesiące okazywałam to, co czułam, czy udawałam. przed P., przed wszystkimi dookoła, przed sobą...

P. wczoraj powiedział, że miał telefon od szefa i dziś idzie do pracy, choć miał iść dopiero od poniedziałku. Przez całe popołudnie był jakiś dziwnie pobudzony, ciągle pykał na wyciszonym telefonie, wybiegał, gdy ktoś dzwonił. Rozdrażniony jak lew w klatce warczał do matki, próbował do mnie, gdy pytałam co się dzieje.

Nie mogłam zasnąć, wierciłam się na łóżku, a on leżał, oglądał i nie zwracał na mnie uwagi. Przysnęłam, ale obudziłam się, gdy wyłączył telewizor. Myślałam, że się przysunie do mnie jak zawsze, przytuli, a on zawinął się w koc, jak w kokon na drugim końcu łóżka. Próbowałam go objąć, przytulić, ale leżał sztywny jak kłoda, plecami do mnie, choć nie spał. Prawie nie zasnęłam do rana. Biłam się z myślami, czy zajrzeć do telefonu. Chciałam się tym uspokoić. Wytrzymałam do rana. Kilka wiadomości wczorajszych do mnie, jakieś dwie do kolegi. W otrzymanych to samo. Żadnego połączenia od pracodawcy. Żadnego smsa po godzinie 17, czyli odkąd wróciłam do domu. I co? Cały wieczór pykał w gierki? Nie ma gierek na telefonie. 

Nie potrafię tak dłużej żyć.
Nie ma sensu męczyć i jego i siebie.

Greentea!

Żadne finito!
Po prostu porozmawiaj w czym problem!
Tylko rozmowa tu pomoże! Ja nienawidzę niedomówień! Wałkuję temat aż do obrzydzenia, jeśli jest taka potrzeba.
Inaczej nie da się nic zbudować!

Pisz jak Cię dopadnie dół!

Malwinę też coś dobry humor opuścił!

Dziewczyny błagam! Trzymajcie się!

Prawda..ale jak sie czyta post za postem, w ktorych nie ma opisanego NIC naprawde groznego w zachowaniu tego partnera (piwo z kolega, party z sasiadami, polamany obcas, pstrykanie na telefonie itp.) i do tego te gory i doliny humorow kobiety to az zal tylek sciska, ze ktos tak moze sobie rozwalic WLASNORECZNIE piekny zwiazek.

Monia, kazdy z nas ma przeszlosc i wybacz ale znam osoby po o wiele gorszych przejsciach, ktore byly w stanie nad ta przeszloscia jakos zapanowac i stworzyc piekne zwiazki. Nasze babki przeszly wojne, glod, nedze, strach o zycie swoje i bliskich, wiezienia, gwalty, utrate kochanych osob a potrafily niejednokrotnie na tych gruzach wybudowac piekne trwale domy i rodziny. Ponadto jako homo sapiens, istota myslaca, mamy oprocz emocji cos takiego jak rozum i swiadomosc wiec z nich tez nalezy korzystac na rowni z instynktem. Czyli jak Ty piszesz - pracowac nad soba. A nie histeryzowac a potem wiecznie uzalac sie i oskarzac caly swiat za wlasne bledy.

Moze i mam dzis bojowy nastroj ale dolu na pewno nie:))

To Wy jesteście moją terapią wstrząsową i jestem Wam za to wdzięczna.
Nie wiem już co się ze mną dzieje.
Boję się każdego dnia, każdej godziny, każdego telefonu, smsa.
Dopóki  wszystko idzie po mojej myśli, jestem zadowolona. Jak tylko coś zbacza z "mojej" drogi, zmieniam się w furię. Niemą furię, bo nie okazuję tego, co czuję, duszę w sobie nerwy, nie wyładowuję na innych, nie krzyczę, nie tupię nogą, nie obwiniam, nie rzucam talerzami, ale we właściwym czasie wbijam szpilę złośliwości w serca tych, których kocham. Wyjmuję ją, kiedy się opamiętam, opatruję rany, ale chyba tylko po to, żeby mieć miejsce na kolejne uderzenie. A blizny zostają. Po co więc krzywdzić innych? Lepiej żyć we własnym świecie, bez rozterek, bez większych emocji...

P. był w pracy tylko przez godzinę. Okazało się, że szef wezwał ich do podziału nowych zadań, uzgodnień i organizacji pracy od poniedziałku. Przyjechał do mnie i zapytał, co się ze mną dzieje, dlaczego jestem smutna i podenerwowana od wczoraj. Odpowiedziałam, że jestem podenerwowana tylko wtedy, kiedy z nim coś się dzieje, a widzę, że się dzieje. No i mleko się wylało. Okazało się, że ma problem, wyskoczył mu nagły, nieprzewidziany wydatek, z którym sam sobie chwilowo nie poradzi. No i klocki układanki wskoczyły na właściwe miejsca. Nie jesteśmy jeszcze na etapie wspólnego konta, ale w pierwszym odruchu zaproponowałam mu pomoc. Przytuylił mnie i powiedział, że spróbuje sam sobie dać radę, a jeśli mu się nie uda, to mi powie otwarcie.

I gdzie ja byłam wczoraj, kiedy on się miotał z kąta w kąt? Dlaczego od razu nie zapytałam, po co jeżdziliśmy tam, gdzie jeździliśmy tj do człowieka związanego z wydatkiem? Dlaczego stanowczo go nie objęłam przed snem, kiedy skulił się w tym kocu, jakby chciał się ukryć przed całym światem? Byłam blisko, a on był ze swoim problemem całkiem sam.   

Możecie po mnie jechać jak po łysej kobyle.

Kochana!
Nikt po Tobie nie chce jeździć, jak po łysej kobyle! Po prostu osoby postronne widzą pewne rzeczy, których Ty sama nie zauważasz!

Nie zgadzam się z Toba, ze lepiej jest żyć samemu, bez emocji, we własnym świecie. Człowiek jest zwierzęciem stadnym i do życia w wiekszości przypadków potrzebuje drugiej osoby.

Ja jeszcze raz podkreślę jak ważna jest komunikacja. Jeśli to zawodzi, wtedy nie można stworzyć zdrowego związku.
Nie chodzi tu o to zeby spowiadać się na każdym kroku ze wszystkiego. Ale proste komunikaty np. słuchaj muszę załatwić to i to - będę później, albo mam z tym czy tamtym problem, nie wiem jak sobie z tym poradzić.
To chyba nie jest takie trudne, prawda?

Ja też, jak wiesz mam różne nastroje - wiadomo, ale staram sie z tym walczyć, kurde bo jednak zalezy mi na mojej rodzince!
Myślę, że masz dobrego faceta i te początkowe nieporozumienia nie moga wpływać na wszą przyszłość. Bo widać, że mu na Tobie zależy!
Trzymam kciuki!

Widzę Mussuka, że dziś w bojowym nastroju jesteś!

Malwino co taka cisza? Napisz co się stało?

Malwina69,
teoria, teorią. Czas ją wprowadzać w życie.

Zadam Tobie to samo pytanie, które zadałam wyżej greeentea:
po co Tobie takie myślenie? Dlaczego, mimo swej wiedzy, tak usilnie się go trzymasz?

Powodzenia w zdrowieniu.

... i ja odpowiadam; takie myślenie do niczego nie jest mi potrzebne, wręcz odwrotnie.. niszczy mnie......i nasz związek..teoretycznie to wiem.

... tak Moniu .. On mnie kocha... to też teoretycznie wiem.

Była u mnie moja koleżanka, Misiek jest w pracy więc mogłyśmy spokojnie pogadać.. ona zna moją przeszłość i teraźniejszość..opowiadając jej o tym co czuję, co wymyślam.. doszłam tym tropem do tego,że to wina tego.. skurczybyka poprzedniego męża.. sytuacja jaką mi fundnął odbija się w mojej obecnej sytuacji w bardzo prosty sposób: wszyscy kłamią.....cokolwiek, jakkolwiek...by ktoś się nie zachowywał, nie traktował mnie... wszędzie węszę kłamstwo... no cóż.. ta.. Wielokropku.. wiedza teoretyczna mimo wszystko chwilami się przebija  do mojego wrodzonego poczucia odpowiedzialności i mam świadomość tego wszystkiego. Muszę się pozbierać.. nie może sie rozwalić mój dobry związek przez głupotę, przez moje fobie... nie mogę do tego dopuścić....

Nawet nie wiedziałam,że mam tak zrytą psychikę.. hmmhmhmhmhm jestem zaskoczona... ;-)

...postanowienie noworoczne nr 2;  znaleźć  czas na psychologa.