Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych ? Grupa Wsparcia

Popaprane to nasze życie. Samotność ma to do siebie, że nie trzeba się martwić o takie sprawy.

na golasa???? sodoma i gomora!

No to latem ma facet przerabane, ani na plaze ani na Stare Miasto, wszedzie lodziarnie i lodziarki:))

to tylko nerwy.. emocje.. a stan rzeczy Monia jest taki,że mąz Ciebie kocha, że jest z Tobą, że teraz nie masz żadnych sygnałówi że coś sie dzieje... wyznał Ci prawdę.. nie musiał.  chciał.. opowiedział Ci o wszystkim, nie musiał.. chciał... !!! .. doceń to bo prawda jest taka,że nie musiał...

i ... żyłabyś być może do dziś w niewiedzy, a on by ze swoim pręcikiem robił co by chciał.. aż szpilki by fruwały.. ale nie chciał!!!! oooowszem zagalopował sie.. ale sama wiesz, że to ważne ,że wyznał Ci szczerze prawdę..

Monia nie zmienisz tego co się zdarzyło... masz jednak wpływ na to co będzie... częściowy oczywiście wpływ ale teraz jestes bogatsza w tą wiedze... albo sie zadręczysz  ... wybieraj...

Mnie gryzie sam fakt, że byli w jednym pomieszczeniu przez kilka godzin i tak na prawdę to tylko oni wiedzą, co się wydarzyło.
Lepiej wiedzieć, czy nie?
Zwłaszcza teraz, kiedy już to przetrawiłam i jest niby dobrze.

teraz lepiej dac sobie spokój...  po co? dlaczego.. jedno pytanie zrodzi nastepne...  nie ma sensu...

Trzymamy kciuki za Ciebie.. a pawia puśc jeszcze w domu... ;-))) napewno ulży..

Ty też się trzymaj dzielnie!
I na pewno nie będzie padliny pijanej! Na pewno będzie w wertykalnej pozycji i tylko na lekkim chmielu!
Trzymam kciuki!

nie...

Ściaskam Cie Monia mocno.. i przyjmuje w ciemno obietnice,że będziesz dzielna Babką!.. usmiech, głowa do góry. środkowy palec w kieerunku...wiadomo czyim..

DDA to dorosłe dziecko alkoholika. DDD - dorosłe dziecko z rodziny dysfunkcyjnej. Dysfunkcja może być różna. Choroba psychiczna rodzica, emocjonalna niedostepność, religijna fobia któregoś z rodziców, ciężka choroba i skupienie na niej itp. Wszystko to, co powoduje, że dziecko nie ma przestrzeni dla własnego rozwoju, że nie ma wsparcia u dorosłych w swoim dorastaniu. DDA jest też DDD, tylko DDA jest najlepiej opisane i zdiagnozowane. I dla DDA jest konkretna oferta psychologiczna, także samopomocowa, oparta na 12 krokach i 12 tradycjach wziętych z AA (Anonimowi Alkoholicy), taka jak Al-Ateen.
Wiem, że mozna się oburzać, bo w końcu wszyscy doświadczamy jakichś deficytów w dzieciństwie, ale stan, gdy deprecjonowane są nasze podstawowe potrzeby, takie jak poczucie bezpieczeństwa, poczucie sensu naszego istnienia, sprawia, że czujemy się bezwartościowi i nieistotni. To rzutuje na naszą samoocenę i związki z ludźmi. A to w końcu sens życia, prawda?

Dzień dobry kochane!
Mrozu dziś u mnie po kolana, znaczy 10 stopni, aż mi zamki w aucie pozamarzały, a ja tak do Was się spieszyłam, z dobrymi wieściami.

Wyszłam z pracy drętwa z nerwów. W drugiej (na szczęscie tylko półtorej godziny) siedziałam jak kawał drewna, choć wszyscy w świątecznej atmosferze byli ozywieni, śpiewali, żartowali, obściskiwali się przy życzeniach.

Wyszłam i pojechałam po ten cholerny szlafrok, a w drodze wymyślałam sobie od naiwnych idiotek, kupuję mu szlafroczek, a on tam się świetnie bawi. Upodliłam się niemal do łez, ale weszłam do sklepu, wybrałam najcieplejszy, najprzytulniejszy i naładniejszy jaki znalazłam i kiedy płaciłam, zadzwonił P. Była godzina 16.30. "Kochanie przyjedź już po mnie, proszę". Koledzy w tle porykiwali, że jeszcze go nie wypuszczą, a on ciągle pwtarzał, że już chce do mnie. Na parkingu przytulił mnie mocno nie zważąjąc na tłumy dookoła i ciągle powtarzał, że strasznie się bał, że go przez to piwo zostawię, że pojadę do domu i nie będę go chciała znać. Zapewniłam go, że w takich sytuacjach jak wczoraj i wogóle nie musi się niczego obawiać, pod warunkiem, że ma czyste sumienie. Nie wiem ile razy powtarzał, jak mnie kocha i jak mu na mnie zależy, i że nie wyobraża sobie życia beze mnie, i że zrobi wszystko, żebyśmy byli szczęśliwi. Ledwie go zabrałam z tego parkingu. Stan trzeźwości? W mojej ocenie 2-3 piwa wypite przez 4 godziny. Po dwóch godzinach śladu po nich nie było. W domu przy obiedzie opowiedział mi jak to młodzi koledzy (tamci z imprezy) nastawiali go przeciwko mnie, przeciwko stabilizacji, przeciwko normalnemu życiu, wpierali mu, że życie pełne odpowiednich rozrywek nie powinno się kończyć około trzydziestki (sami mają maks 25). W towarzystwie było też dwóch mężcyzn około 50-letnich, którzy mają swoje rodziny od dawna. P. popatrzył na nich, i choć nie włączali się do dyskusji i... zadzwonił do mnie, żebym przyjechała. Długo rozmawialiśmy, o nas, o planach, o uczuciach. Późnym wieczorem pojechaliśmy jeszcze na zakupy i P. za premię świateczną, którą miał przeznaczyć na zakup telefonu, kupił mi śliczny pierścionek, na który od dawna chorowałam, a on o tym wiedział.
Po powrocie z zakupów zamknęliśmy się w łazience, żeby przy świecach i w wannie pełnej piany kontynuować rozmowę. Później obejrzeliśmy "Rozmowy nocą", które uwielbiam oglądać bez końca i które wczoraj skłonily nas do kolejnych przemyśleń i dyskusji.  W nocy jak zwykle, ale wyjątkowo gorliwie nie wypuszczał mnie z objęć, skupiając dotyk na palcu z pierścionkiem. Rano po czułej pobudce, przy pachnącej kawie wrócił do wczorajszego dnia, podziękował mi za wyrozumiałość i obiecał, że nigdy nie da mi powodów do obaw, a na moje zaufanie - takie jak kiedyś - będzie pracował i czekał tyle, ile będzie trzeba. Zapewniłam go, ze ja też będę się bardzo starała, dla nas.

Błagam, nie pozwólcie mi doszukiwać się drugiego dna w tych pięknych chwilach.

Mam nadzieję, że u Was też wszystko dobrze, że jesteście spokojne, a świąteczny nastrój wdziera się już do Waszych serc.

Greentea!

Wiedziałam!!!! Czułam, że będzie dobrze!!!!!
A było nawet lepiej!!!!

Bardzo się cieszę! Jednak facet ma rozum na swoim miejscu!!!!
Popłakałam się normalnie a jestem w pracy!!! Ale zwaliłam to na katar!

I bądź pewna, że żadnego drugiego dna tu nie ma!
O matko! Jak mi poprawiłaś nastrój dzisiaj!

Głupi kumple zawsze się znajdą, ale Twój mężczyzna na pewno będzie umiał z takimi zrobić porządek!

Serdecznie Cię ściskam!

O to to! Wlasnie. Nie musial ale ma szacunek do Ciebie smutnamonia i choc zrobil glupote nad glupota to przyznal sie. Musialo bolec ale chociaz wiesz, ze nie potraktowal tego jako wstepu do dalszej zabawy, bo wowczas niczego by nie powiedzial tylko brnal w to dalej, razem pewnie z tym precikiem.

Kurde, wiecie ile razy moi koledzy z warszawskiej firmy dostawiali sie do mnie na takich imprezach i po tym jak sobie golneli? Ale ja tego nie biore na powaznie, bo jak sobie taki jeden z drugim wychyli za mocno to sie nagle w nim taki Casanova, Don Juan i Banderas z bozej laski rodzi. Jakiz to on ma urok nieodparty i na ile to takiego pana po paru lufkach stac. Wtedy czesto dochodzi do takich poza normowych "stosunkow" kolezenskich, zwlaszcza jesli ta druga strona tez na to przystaje. Ja kolegom jasno wyznaczalam granice i w tancu i przy rozancu ale proby byly, owszem. I panowie zonaci.

I wiecie co najciekawsze? Oni zwykle mieli niezlego kaca w dwoch wydaniach nastepnego dnia: tego w glowie i tego na sumieniu:) Swoja postawa poniekad oszczedzalam im dalszych komplikacji (bo a nuz bym sie po takich usciskach zakochala?) oraz wstydu i zaklopotania. Natomiast te z kolezanek, ktore na takie bara bara przyzwalaly i lecialy na calego..Monia, wierz mi, zadna z nich z tarcza z tego nie wyszla:) Nawet jesli byl potem jakis romans to i tak rozwalal sie bardzo szybko. O tym jaka opinia taka dama cieszyla sie po hucznej imprezie wsrod kolegow z pracy nawet nie warto pisac.

Twoj maz jest TWOJ ale swiety nie jest i glupote (jak kazdy z nas kiedys) zrobil. Teraz zaluje i chyba to widzisz. Sadzisz, ze bylby zdolny do powtorki? Dobrze wiesz, ze nie. Tym bardziej z ta pania, przez ktora tak narozrabial.

Jezu, jakie znow drugie dno? Gdzie? W tej sielance jak z bajki? A wlasciwie to zadna sielanka tylko normalny zdrowy zwiazek, w ktorym obojgu partnerom w rownym stopniu zalezy na sobie. Czego tu sie doszukiwac?

Ja tylko teraz zapytam (bo i tak nie jestem przeciwniczka zabaw hucznych i wyjsc ze znajomymi..nie wszystkimi rzecz jasna) - warto bylo tworzyc sobie w glowie te carne scenariusze, doprowadzac sie do niemal stanu padaczkowego i agonii skoro wiadomo bylo, ze to bedzie obiad plus pare piw? Co jeszcze moglo sie w tej knajpie wydarzyc?

Macie kobietki ciezkie doswiadczenia ale tez i BARDZO wybujala wyobraznie. Ona Was czesto bardziej wykancza niz te faktyczne przewinienia partnerow. Zamiast wymyslac "co on teraz robi i z kim?" lepiej pomyslec "eee tam, nic sie nie dzieje tylko ja glupia trace nerwy i energie niepotrzebnie i sobie tworze scenariusze durne" i zajac sie czyms przyjemnym..np. kupowaniem szlafroka dla ukochanego:)

Jej..tyle roboty a ja tu bajdurze, juz mnie nie ma. Pa pa:)

Tak, jesteśmy zwykle bardzo lubiani, bo szóstym zmysłem wyczuwamy potrzeby innych. W końcu byliśmy do tego trenowani latami przez tych, od których zależeliśmy. Gorzej z lubieniem siebie. I z zaspakajaniem własnych potrzeb. Nie wiemy kim jesteśmy, czego potrzebujemy. Poruszamy się po omacku w emocjonalnej dżungli. Ciągle rozedrgani i niepewni nie potrafimy umościć się wygodnie w swoim życiu. Nasze antenki nastawione są na innych, siebie usłyszeć jest nam trudno spośród szumu róznych, czasem sprzecznych ze sobą sygnałów. Jest w nas wielki głód miłości i akceptacji, łakniemy tego jak kania dżdżu, bo nie dostaliśmy tego jako dzieci. Nie wiemy jak to jest być kochaną bezwarunkową miłością rodziców. Za nic, tylko dlatego, że JESTEŚMY. Znamy to z książek i wyobrażeń, ale nie doświadczyłyśmy tego ożywczego ciepła, które sprawia, że człowiek rozkwita i wrasta. Że czuje się WŁAŚCIWY we właściwym miejscu i czasie. My doświadczyłyśmy, że musimy zasługiwać na miłość, starać się o nią, żebrać o nią i obywać się bez tego, co inni dostali za NIC. Nie dostałyśmy tego "kapitału początkowego", z którego człowiek czerpie siłę i moc. Nasz bilans otwarcia to w najlepszym wypadku zero, choć zwykle jest tam deficyt. I z tym wchodzimy w dorosłe życie. Nie ma się co łudzić, nie dostaniemy  od naszych rodziców tego co nam się należało. Oni nie potrafili nam tego dać, a i my nie jesteśmy już dziećmi. Nie znajdziemy bezwarunkowej miłości u innych. To możemy sobie dać tylko same. Zaopiekować się swoim wewnętrznym dzieckiem, pokochać siebie i docenić. Wysłuchać co masz sama sobie do powiedzenia. Delikatnie i z troską się z sobą obchodzić. Potrafimy tak dbać o innych, zadbajmy tak samo o siebie.

Kochane moje, w teorii, to my jesteśmy mistrzyniami, gorzej z praktyką.

Moniu, uważam, że jedziemy na jednym wózku i możesz być spokojna. Skoro Twój mąż widział już takie czarne scenariusze, to jest przestraszony na maksa i nie w głowie mu fundowanie sobie tego typu rozrywek. Bądź silna, za siebie i za niego. To chyba dobre wyjście dla nas.

Malwino, martwi mnie Twoje milczenie...

Mussuka
marena7

Dobrze, że Was tutaj mamy, pozwlacie nam spojrzeć innym okiem na nasze sprawy i jesteście wsparciem ogromnym.

Żegnam się już dziś z Wami. Wieczorem zajrzę na chwilkę.

Ściskam wszystkie razem i każdą z osobna.

Neźle Mussuka!

Widze, że przejścia miałaś że można dwie lub trzy osoby obdarować!
Moim zdaniem nie ma co stawiać jakieś tam diagnozy czy jest DDA, DDD czy inne na D.
Najważniejsze, że wyszłaś z tego obronną ręką i ułożyłaś sobie życie. Masz super Krecika, kochane dzieciaki, dobrą i satysfakcjonującą Cię pracę!

I tego się trzymaj!
A jeśli chodzi o matkę, to i tak nie będzie nigdy zadowolona, nawet gdybys stójki na uszach robiła!

Pozdrawiam!

Witaj...  zapraszamy ciepło.... ;-))))

co nie zabije..:)

oddzial to bedzie nadal budowlanka, konkretnie dachy (dekarze to moi odbiorcy koncowi itp.:) a sprzedawac bedziemy to samo tylko ze juz nie z Finlandii a z Wrocka:) Ciutke blizej:)

uuuuuuu  nie moja branża  ;-)...

ja mam dzis dobry nastrój... scharowałam sie wczoraj na maksa... dwa domy do przygotowania na Święta.. hmhm nie jest lekko..i całe święta ja goszcze innych więc zobacze tylko kuchnie i salon na zmianę... eeech mimo to.. fajnie będzie ...

Jak cos zostanie to podesle ale baaardzo w to watpie;) Podobno wyrob wlasny, na rodzinnej recepturze pedzony i przedni:)

U mnie ostatnio ciasto na pierogi tez moj pan walkowal, bo ma chlopak krzepe jak trza a ja  bawilam sie w te wyklejanki, wrr. Raz zrobilismy z miesem a raz wlasnie kapusciano-grzybowe. Uszy sie wszystkim trzesly takie dobre wyszle.

Widzisz Monia jakiego masz super faceta, w kuchni pomoze, pewnie w innych zajeciach tez. No i ktora to rocznica? 10?
Jakby nie bylo - GRATULACJE! I juz nie przejmuj sie wiecej jakimis pierdolami, caluskami czy co tam kiedys bylo, bo kazdy z nas ma prawo zbladzic ..wazne aby na dobra droge wrocil i nie lazl ponownie w szkode:)

tez juz powoli zwijam kram, jeszcze tylko ze 100 maili zyczeniowych do klientow i robota na ten rok skonczona:)

Witam, jeszcze nie zbyt się orientuję jak działa to forum, chyba się trochę zagubiłam........ Niestety jest nas dużo u mnie niby nic takiego w domu się nie działo ot ojciec sobie od czasu do czasu popijał, troszkę się kłócili, ale...... niestety mam "syndrom wybawcy", spotykałam się zawsze z nioc nie wartymi facetami, ale nie były to długie związki ale ostatni...... myślałam że to największa miłość świata że on ma wady i problemy ale on mnie tak kocha i ja jego że ze wszystkim damy sobie radę, liczył się tylko on ciągle tylko o nim myślałam, dzwoniliśmy do siebie co 2 godziny, przestałam się angażować w pracy wszystko organizowałam pod jego potrzeby.... po 3 latach spakował się w sylwestra i zostawił mnie z 4 miesięcznym dzieckiem...... świat mi się zawalił, on powiedział że kocha mnie i małego ale potrzebuje świętego spokoju.... Przez pół roku było szarpanie to nie odbierał to wysyłał miłosne smsy, to przyjeżdzał i nie przyjeżdzał bo coś tam...... koszmar byłam na granicy depresji, straciłam pokarm, dziecko nie było tak ważne jak powinno.... przecież odszedł on moja miłość, aż oddychać  nie mogłam, nie nogłam jeść, spać.... i potem zaczęło do mnie docierać że nie tak powinno być, zaczęłam czytać "toksyczne zwiążki, namiętności" itp itd i to jest to mam kompleks wybawcy, zaniżoną samoocenę i małą motywację to cała ja :-)
Jestem na etapie że chyba odkryłam że moje relacje z facetami były toksyczne ale jeszcze nie wiem co mam zrobić z tym bałaganem w głowie, ale pierwszy krok chyba za mną :-) Zaczęłam się zastanawiać czego ja chcę od życia, zaczęłam bardziej być matką dla mojego synka.... zastanawiam się może nad spróbowaniem terapi, czy wy korzystałyście z rad terapeuty?

Trzymaj sie Monia i Tobie tez Wesolych i wspanialych Swiat z bliskimi i wspanialym mezem u boku zyczymy:) A w nastepnym roku macie sie juz tylko kochac i nawzajem rozpieszczac jak na mlodych zakochanych przystalo:)

w niemczech dość szybko wystawia się dzieci za próg i krzyżyk na drogę kiedyś uważałam to za okrutne.Czy ja wiem tam ludzie mają po 40 50 lat w piątki balują w knajpach,wyjeżdzają do egiptu i poprostu żyją własnym życiem.Wiem kasa...ale nie tylko o to chodzi my polacy przez całe życie ciągniemy balast a to dzieciom trzeba...a to rodzicom...i tak naprawdę nie mamy czasu na własne życie co o tym myślicie?

mhmhmhm ja myślę ,że jest to kwestia kasy.. mimo wszystko.. nie tyle naszej polskiej mentalności co jednak pieniędzy.. ja mam samodzielna już córkę..zaraz po liceum..poszła na swoje bo takie były akurat warunki ( praca daleko od domu)..studia.. potem założyła rodzine.. tak wyszło...  mam tez syna 19 lat.. jeszcze 2 lata technikum.. i?  i ja nie mam mozliwości wsparcia go finansowo..więc pójdzie na studia zaoczne, mam nadzieję,że znjadzie pracę...i będzie pewnie zmuszony mieszkac z nami bo to będzie oszczędniejsze podejście.. reeealia... samo życie...

Witajcie kochane!
Wpadłam dosłownie na minutkę, bo interesanci od rana stadami, a za chwilę znikam z pracy.
Bardzo mnie cieszą Wasze dobre nastroje, aż mi się sama buzia śmieje. Widzicie jakie jesteśmy fajne? Dzielne? Mądre? Rodzinne? I.... szczęśliwe?

Życzę Wam samych pięknych chwil na te święta, a jeśli zdarzą się jakieś mniej piękne, żeby był przy Was ktoś, kto smutki odpędzi. Miłości, spokoju, szczerej radości, czystych myśli i żeby dobre anioły czuwały nad każdą z Was. Będę o Was myślała przy wigilijnym stole.

Anioły tańczą na palcach walca - lubicie to, bo ja uwielbiam?

Dziewczyny Kochane .. i ja ściaskam Was świątecznie z całego serca... Wszystkiego co najlepsze Wam życze, radości, spokoju, równowagi, odpoczynku... i miłości.. ;-))) I do zobaczyska po Świętach!!!!!!!!!!!!!!!

Czytam ten wątek od początku. Zastanawiałam się czy do was dołączyć czy nie. Przeczytałam historię Mussuki z poprzedniej strony i... wiele się zgadza w stosunku do mojego życia. Z wyjątkiem alkoholu. Moja matka jest DDA, nigdy nie była na terapii, choć powinna. W złości potrafiła roztrzaskać drewniany stołek na wióry. Całe dzieciństwo - bicie o byle co, czasem profilaktycznie, za nic, czasem za brata (młodszego), bo on nabroił, ale ja go nie upilnowałam, "namówiła" etc. (4 lata młodszy), całą pierwszą klasę podstawówki dostawałam codziennie lanie - za każdą krzywo napisaną literkę. Najlepiej z całego dzieciństwa chyba pamiętam bicie i wrzaski. Potem doszło obrażanie. Wyzywanie od szmat, puszczalskich, leni, nieuków itp. Matka wrzeszczała i biła, ojciec bił i znęcał się psychicznie. Potrafił mi powiedzieć, że nikt nigdy mnie nie zechce, bo nie mam "uśmiechu wewnętrznego", że mam za małe piersi, że jak nie będę robić tego co chce, to mnie "zaściga", że nie zasługuję na jego miłość, że nie jestem jego córką. Matka brylowała raczej w mniej wysublimowanej przemocy psychicznej. Dla niej byłam zerem. Nigdy nie byłam idealna, na wszystko musiałam zasłużyć. W liceum chciała mnie przenieść do zawodówki, najgorszej w mieście, za karę za "złe oceny". Miałam już dwadzieścia parę lat, kiedy ojciec powiedział, ze nigdy mnie nie chciał, a na dziecko zgodził się, bo matka tak bardzo nalegała (nie mieszkali razem przez pierwszy rok mojego życia, ojciec wybrał swoją matkę). Od rodziców nigdy nie dostałam bezwarunkowej miłości, jedynie od dziadków. Dziadek choć alkoholik, kiedy zdałam maturę (jako druga w klasie) i dostałam się na studia, prawie się popłakał, powiedział że jest ze mnie dumny i cieszy się, że ma taką wnuczkę.
Poznałam chłopaka, w typie osobowości mojej matki. Też musiałam sobie zasłużyć na jego miłość. Moja matka go nienawidziła, z wzajemnością, choć sama mnie pchała do małżeństwa. Słyszałam, że się puszczam, nie szanuję. Kiedyś, już na studiach, pojechałam z nim do Krakowa na jeden dzień, tak tylko pochodzić. Wróciłam godzinę później niż miałam, pociąg się spóźnił. Dostałam wieszakiem od matki. Potem zaczęła nalegać, żebyśmy się pobrali. Miałam wiele wątpliwości, chyba go nie kochałam. On nie chciał ślubu, ale w końcu go namówiłam. Dwa lata małżeństwa wspominam jako koszmar. "Głupia świnia" to była najsłabsza obelga w ustach mojego eks męża. A w sądzie powiedział, że on mnie nigdy nie uderzył, on mnie tylko popychał, a że ściana była obok i na nią wpadałam, to nie jego biznes. No i zdrada też była, chociaż nie rozumiem samej siebie, bo ona nie bolała, wręcz czułam ulgę... do dziś nie wiem, dlaczego. Rozwód bez orzekania o winie. Na szczęście nie mam z tym człowiekiem dzieci.
Kiedy z jedną walizką uciekłam od męża do rodziców, to dowiedziałam się, że sama sobie nie poradzę, zgniję, zdechnę, że kobiecie potrzebny jest mąż, że nigdy nie znajdę dobrej pracy, że skończę w rynsztoku, że przysięgałam przed bogiem i mam wracać do męża, niezależnie jaki by nie był. Że wspomnę ich słowa i że wrócę do nich z podkulonym ogonem. Wtedy już znałam mojego obecnego narzeczonego. Silny facet, pozytywnie nastawiony do świata, ktoś w rodzaju domorosłego psychologa. Dostałam od niego ogromne wsparcie i mimo że nie udało mi się uniknąć depresji (pół roku terapii plus Andepin), to wyszłam na prostą. Jestem mu dziś bardzo wdzięczna. Pracę mam dobrą, na samodzielnym stanowisku, zgodną z moim wykształceniem. Nie zarabiam kokosów, ale samodzielnie jestem w stanie się utrzymać. Nie skończyłam na dnie, nie stoczyłam się, nie zarabiam na życie prostytuując się, jak widzieli to moi rodzice. Nie przyjeżdżam do nich z podkulonym ogonem, nie pozwalam im podcinać mi skrzydeł, chociaż próbują.
Podczas terapii dowiedziałam się, że depresję i kompletny brak poczucia własnej wartości zawdzięczam rodzicom (o dziwo, nie są bogami, nie byli idealni), że oni się już nigdy nie zmienią. Że ja zawsze będę dla nich ta zła. Teraz doszedł jeszcze problem mojego rozwodu, życia na kocią łapę, moja matka mi wpiera, że ślub cywilny, jaki niedługo mnie czeka, to nie jest prawdziwy ślub itp. itd. i problem wiary, bo nie jestem katoliczką, ćwiczę jogę, medytuję i prowadzę życie duchowe poza wszelkimi religiami - matka jest fanatyczną katoliczką, podobnie jak ojciec. Jedyne co mi pozostaje, to żyć nie przejmując się nimi, przytulić tą małą, przerażoną dziewczynkę w sobie. Na terapii trudne było wyobrażenie sobie siebie jako dziecka i powiedzenie mu głośno, że to nie była jego wina. Tak długo mi wpierali, że jestem winna wszystkiemu, łącznie z tym, że się rodzice się kłócą, że matka na studia nie poszła itp., że w końcu w to uwierzyłam.
Podczas depresji odważyłam się z nimi porozmawiać o tym, co mi zrobili. Ojciec "nic nie pamięta", nie poczuwa się do winy (niedawno próbował uderzyć mnie w twarz, bo powiedziałam coś, co mu nie pasowało, zresztą bicie po twarzy do był jego sposób na radzenie sobie z brakiem argumentów). Matka przeprosiła, nawet niedawno powiedziała, że zdaje sobie sprawę, że nie była idealną matką. I widzę, że coś się w niej ruszyło. Już mnie nie obraża. Chyba zdała sobie sprawę, że potrafię samodzielnie myśleć, dokonywać wyborów, a jej przekleństwa rzucane na mnie spłynęły jak woda po kaczce, widzi, że sobie radzę świetnie bez niej i bez ojca, że mam faceta, który mnie kocha i jest dla mnie dobry. I ciężko jej uwierzyć, że my się nie kłócimy, że każdy problem omawiamy, że nie wrzeszczymy na siebie. Ma problemy z ojcem, im jest starszy, tym jest gorszy dla otoczenia, bardziej przykry. Ma problem z emocjami, kompletny zanik uczuć wyższych. Nas nie kocha, mojej matki, swojej matki. Za to mitologizuje ojca, którego nigdy nie znał (dziadek wolał kochankę niż syna, a zresztą szybko zmarł). Odwala mu, nawet zastanawiam się, czy nie idzie to lekko w stronę schizofrenii (cały świat jest przeciwko niemu).
Żałuję w tej chwili, że po odstawieniu andepinu nie kontynuowałam terapii. Teraz czasami mam lekkie schizy, kiedy mój partner zbyt długo nie wraca i mam skłonność do wchodzenia w relacje, w których jestem jedyną osobą, która się stara, grzeczną, miłą, wchodzącą ludziom w tyłek (taka typowa KKZB, choć już na szczęście nie w swoim związku).

Cześć Wszystkim;) ja też jestem z rodziny dysf-toksycznej, nikt nie pił, nie bił ale ojciec miał problemy z psychiką i razem z mama się nie dobrali. Wyobraźcie sobie ,że keidyś myślałam że bardzo dobrze ,że pochodzę z takiej rodziny bo wiem więcej i będę silniejsza........nie do końca budowało to moją siłę w życiu. Dosyć młodo dostrzegłam co się dzieje i znalazłam sobie zajęcie na zew domu; starałam się przebywać w obcych ''dobrych'' domach i uczyć się od nich ''wzorca''. I powiem tak - jesteśmy w stanie wyrosnąć na normalnych ludzi ale!!! nikt nam w tym nie pomoże!!! żaden partner, przyjaciólka, kotek czy piesek!!!! tylko PRACA NAD SOBĄ KAŻDEGO DNIA. Tak, to że pochodzimy z takich rodzin informuje nas że mamy brać się do roboty a nie się doszukiwać:) Jest to trudne ale wykonalne. Tyle w nas będzie normalności ile pracy nad sobą. I to nie jest praca na lata ale na całe nasze życie*
Życzę wytrwałości i Wesołych Świąt:)))))

Chciałam tylko dodać ,że jeden z rodziców miał "jaja" i postanowił wszystko rozwiązać: rozwód, układanie życia na nowo i przede wszystkim rozmowa z dziećmi! Było to trochę późno ale lepiej późno niż wcale i to była->mama:)

Czego się nie robi dla świętego spokoju:)

Wszystkim dysfunkcyjnym polecam "czas" ,nie wpadajcie w pochopne związki dla odczucia bezpieczeństwa i stabilizacji. Dajcie sobie czas rozwinąć się do normalności-czasem dłuuugo trwa ale warto:) Niech moc będzie z Wami

Arniko, za ten wątek całuję Cię wirtualnie po piętach.

A ja? Miałam piękne święta i je spieprzyłam.
Jestem beznadziejna.
Czuję się podle.

Postanowienie na nowy rok - znaleźć dobrego specjalistę. Koniec. kropka.

Biorę się za pracę. Chociaż to jedno mi w życiu wychodzi.

Czekam na Wasze piękne  wrażenia.

Witam i ja po świętach, u mnie jak postanowiłam tak nie poszłam na wigilie do matki. Uznałam że skoro nie życzy sobie córki całymi rokiem to w święta też.

Bracia z żonami wpadli się do mnie podzielić, atmosfera była miła i ok. Z mężem nasza wigilia była romantyczna, spokojna.

W pierwsze święto spędziliśmy sami w domku objadając się potrawami, a w drugie pojechaliśmy w gości do mojej ciotki.
Byliśmy tez na cmentarzu zapalić lampki u dziadków moich.

W drugie dzień Świąt odebrałam za to kilka tel z życzeniami niby a zaraz wszyscy pytali czy byłam u matki na wigilii,czyli cała rodzina dalsza już wiedziała że wyrodna córka nie była.

Spokojnie powiedziałam ze nie byłam i nie dałam się wciągać w dyskusje i chłodno kończyłam rozmowę.Jestem dorosła i to moje życie nikomu nic do niego.