Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych ? Grupa Wsparcia

Naprawdę po tym wyczynie gdy rano otrzezwialam i juz zainstalowalam sie tu przestałam jeździć samochodem. To był cud.

Dziękuje Ci ze mi odpisalas i wszystkim innym To wiele dla mnie znaczy Pomogliscie mi

Ale żyjesz, więc wyluzuj trochę. Mogło się stać, ale się nie stało . Rzeczywiście niektórzy mężczyźni są nieobliczalni. Nie wpędzaj się sama w nerwicę, proszę.

Witam chyba tu też sie rozgoszcze   mam 30 lat miesiac temu skończył sie mój 10 letni zwiazek 5 lat mieszkalismy razem, gdy wyprowadzałam sie z domu byłam najszczęśliwszą osobą na ziemi   moirodzice od bardzo dawna mieszkaja tylko razem , moj ojciec całe dnie spedza z sasiadka albo u nas albo u niej wspólne wakacje wyjazdy zakupy tyle że ojciec spi w domu  i tak jest od 20 lat, jak miałam 18 lat przeczytałam w jego telefonie smsa do niej jak to bardzo ja kocha i chce miec z nia dziecko nigdy nikomu o tym nie mówiłam          To on skończył ten zwiazek powiedział ze mnie już nie kocha nie chce ciagnąc tego związku usłyszałam też że nie chce  takiego zycia jak moi rodzice ale co to ma do rzeczy nigdy u nas tak nie było wiem ze on mnie nie zdradzał ja jego tez nie .... robiłam wszystko by moj zwiazek był inny obwiniam ojca tylko o to że przez niego nie potrafie w 100% zaufać    ex tego nie wie rodzice tez teraz musiałam sie do nich wprowadzic   czuje sie jak w piekle znowu sasiadka

Skoro już wiesz, że CIĘ też dotyczy - TO LECZ>
Bo to co robisz ze swoim małżeństwem to dążenie do destrukcji.
ZAMIAST grzebać się w PRZESZŁOŚCI, której nikt nie jest w stanie zmienić - RATUJ to co MOŻNA i trzeba TU I TERAZ
No chyba, że chcesz córeczce przekazać "pałeczkę nieszczęścia".

Witam. Jestem tu nowa i bardzo chętnie dołącze do waszego grona. Może kilka słów o sobie.
Nie umiem pisać o sobie ale spróbuje. Mam 38 lat i  od około roku jestem w zaawansowanej terapii DDA. Jest mi bardzo trudno przez to przechodzić samej - samej ponieważ od 5 lat jestem sama z 3 dzieci. Walczę z duchami przeszłości i jest mi coraz trudniej. Pozdrawiam

Dzień Dobry
Podobnie jak morfeuszka1975 jestem tu nowa,ale poczytuję forum od kilku miesięcy.
Witam Was wszystkich serdecznie, choć to przykre, że zaczynam akurat od tego tematu.
Mam 26 lat i jestem jednym wielkim chodzącym syndromem DDD- pijący, awanturujący się ojciec plus toksyczna babka skutecznie zohydzili mi dzieciństwo tak, że jako dorosła (choć ojciec pije zdecydowanie mniej, a babka nie żyje) nie potrafię wziąć życia za karby. Ale do rzeczy- przerobiłam już traumy i przeszłość, nie żywię już nienawiści wobec ojca, aktualnie panują między nami dobre stosunki. Natomiast od kilku lat czuję, że dzieje się ze mną coś bardzo niedobrego. Stany depresyjne, zaburzenia emocjonalne, nerwy na wierzchu, lęk- z tym wszystkim radzę sobie na codzień, ale to wszystko czyni ze mnie mięczaka, kompletnie nieproduktywną, niegodną istotę. Mam w sobie wiele żalu do siebie (wyrosłam już z myśli, że wszystko co złe, jest skutkiem złego dzieciństwa), odnoszę się do siebie niczym najzagorzalszy krytyk. Największy ból sprawia mi fakt, że przez swoje irracjonalne, mocno zaburzone zachowanie odpycham od siebie mojego narzeczonego- wspaniałego, dobrego faceta.
ON jest  spokojny, odpowiedzialny, wie czego chce, kocha dzieci, jego życie jest pasmem mniejszych i większych sukcesów, przede wszystkim to niesamowicie mądry i ułożony facet. Cenię go i jest moim niedoścignionym wzorem, autorytetem.
JA z kolei to jego zupełne przeciwieństwo- chorobliwa zazdrość, rozdygotanie emocjonalne, niezaradna, chodząca pomyłka. Nie potrafię uznać swoich zalet, sukcesów, wiecznie mam o coś pretensje. JESTEM TOKSYCZNA.
Zamierzam przerobić ten wątek, być może znaleźć podpowiedź na pytanie- jak żyć normalnie? Bo tylko albo aż tego chcę- chcę być normalna, niemęcząca dla niego, dla siebie. Wiem, że pomocna byłaby terapia wespół z lekami, ale w mojej okolicy ciężko o fachową poradnię psychologiczną lub psychiatrę. W dodatku cierpię na lęk społeczny, każde wyjście to dla mnie problem.
Eh, nie chciałam pisac długiego postu, żeby nie zanudzać, a wyszło jak wyszło
Pozdrawiam serdecznie

Witam
DDD to ja ...
Jestem kobieta przed 30tka. Od dawna juz nie mieszkam z rodzicami i nie jestem na ich utrzymaniu. Niestety nadal nie potrafie sie wyplatac z toksycznej relacji z nimi. Od zawsze bylam przez nich ponizana,wyzywana,ojciec jest przemocowcem ktory nie liczy sie z nikim.Matka wspoluzalezniona,czesto mimo zapewnien ze przeciez mnie kocha,nastawia ojca przeciwko mnie,doprowadza po cichu do tego zeby skupial swoja agresje na mnie.Mimo iz ja zawsze stalam po jej stronie kiedy ja ponizal i obrazal,ale wtedy tez bylam zla bo sie wtracam.Jestem typowym kozlem ofiarnym w rodzinie.Obydwoje rodzice pochodza z przemocowych domow wiec nie mam oparcia ani zrozumienia w dziadkach. Od dawna jestem niezalezna "fizycznie", mimo rocznej terapii nadal nie portrafie uniezaleznic sie emocjonalnie.Nadal ich krytyka i awantury maja duzy wplyw na moje zycie i na decyzje ktore podejmuje. Spodziewam sie dziecka,zastanawiam sie co moge jeszcze zrobic dla siebie i dla niego zeby nie nioslo tego ciezaru,zeby nie doswiadczylo takiej samej krytyki ze strony dziadkow jakiej ja doswiadczylam od rodzicow,zeby nie powielac tych przykrych doswiadczen. Rozmowy i tlumaczenia na nic sie zdaja bo oni wiedza lepiej, czy jest jakis inny sposob na unormowanie takich relacji czy pozostaje tylko calkowite odciecie sie od toksycznej rodziny? Czy jest ktos kto ma doswiadczenia w tym temacie i moze mi cos doradzic?

Co jakiś czas zadaję sobie to pytanie...
Mijają miesiące, lata i wciąż nie znam do końca odpowiedzi. Ale już nie szukam.
Minęło tyle czasu... Zmieniało się życie, związki, praca, sytuacja finansowa i rodzinna.
Popełniłam kilka błędów i tyle samo zwycięstw. W końcu za chwilę zostanę babcią.. a to pytanie wciąż pozostaje bez odpowiedzi..

Co dalej?
Żyć!

I cieszyć się, że można o sobie powiedzieć: "jestem na 100% DDD".
Niektórzy całe życie cierpią z "niewiedzy" i z tą niewiedzą umierają.
Takiego cierpienia już bym nie zniosła...

Na początek lista lektur zaproponowanych przez Wielokropka:
Przydatne książki:
* Janet Wojtitz, "Lęk przed bliskością - jak pokonać dystans w związku?
* Janet Woititz,  "Dorosłe dzieci alkoholików?
* Beattie Melody, "Koniec współuzależnienia?
* Susan Forward, "Toksyczni rodzice?
* Sandra Ray, "Zasługuję na miłość?
* Anna Dodziuk, "Pokochać siebie"
* Alice Miller, "Mury milczenia"
* Pia Mellody, "Toksyczna miłość"
* Susan Forward, "Gdy mój partner łże jak pies?
* Katarzyna Miller, Ewa Konarowska, "Chcę być kochana tak jak chcę?
* Marcin Pietraszek, "Dlaczego warto pokochać siebie?
* Veronica Ray, "Jak być sobą. Dobre życie bez uzależnień"
* Abraham Twerski, "Uzależnione myślenie?
A w międzyczasie czytanie tego wątku...

witam. Mam 23 lata i nadal tkwie w tym piekle..

Witam wszystkim z syndromem DDD i DDA.

Zawsze wychodziłam i wciąż w sumie wychodzę z założenia, że nie było, nie ma i nie będzie na świecie chociaż jednej osoby, która mnie w pełni zrozumie. Gdy trafiłam na to forum, gdy zapoznałam się z historiami ludzi, którzy mieli podobnie jak ja, zaczynam myśleć trochę inaczej. Jednak mogę dalej tak twierdzić, bo w swoim otoczeniu nie jestem rozumiana, zawsze byłam inna, czułam inaczej, czułam więcej, byłam i wciąż jestem zbyt wrażliwa. Nie widać tego po mnie, bo doskonale maskuję się. Jestem mistrzynią robienia dobrej miny do złej gry.

Do rzeczy. Mam 24 lata, a czuję się często jak małe dziecko. Moje poczucie własnej wartości jest poniżej zera. Ojciec pił i awanturował się z byle powodu, nawet na trzeźwo. Potrafił swoimi monologami wzbudzić takie wyrzuty sumienia, takie poczucie winy, że ja mam świadomość, że nie powinnam była się urodzić. Wszystko, co robię dla siebie sprawia, że mam wyrzuty sumienia, że to nie służy dobru naszej całej rodziny, jest to jak gdyby mój kaprys, coś przyjemnego tylko dla mnie. Dlatego też z wielu rzeczy zrezygnowałam w swoim życiu, czuję, że jakby zaszła potrzeba, to jestem w stanie zrobić o wiele więcej. Do dziś nie wiem, co mnie spotka w domu, jak wrócę z pracy. Z tego powodu nie mam dosłownie nikogo, jestem sama jak palec. No bo jak tu się z kimś umówić, jak tu kogoś zaprosić, np. po szkole, gdy jeszcze do niej chodziłam, skoro nie przewidzę, co mnie czeka po 16? Ojciec pracował i starał się nam zapewnić podstawowe rzeczy. Szczerze, to wciąż brakowało kasy na wszystko, wyglądaliśmy z bratem jak ostanie nieszczęścia, ale ja jako dziecko oddałabym nawet to, co wtedy miałam, żeby zaznać świętego spokoju i odpoczynku. Dziś mimo że pracuję i stać mnie na to czy owo, nie czuję żadnej przyjemności z posiadania rzeczy materialnych, nie cieszą mnie zakupy i różne nowości. Wciąż nie wiem, co to święty spokój czy odpoczynek. Za to doskonale wiem, co to nieustanny niepokój, lęk, strach, niepewność i smutek. Cały dzień boli mnie brzuch. Z nerwów. W drodze do domu jestem jakby roztrzęsiona, miewam jakieś dziwne ataki, sama nie wiem, co to tak właściwie jest. Nie znoszę weekendów, świąt, jakichkolwiek dni wolnych. Mogłabym pracować na okrągło. Żałuję, że mam tylko pierwsze zmiany.

W pracy jestem inną osobą, uśmiechniętą, pewniejszą, ale są to tylko pozory. Często jak ktoś mnie zapyta, co tam w weekend ciekawego robiłam, albo co słychać, to jasne, że z szerokim uśmiechem na twarzy odpowiadam, że wszystko w porządku i tak dobrze to dawno nie było. W rzeczywistości, to na te słowa aż ściska mnie w gardle i jedyne, co bym zrobiła, to rozpłakała się. Pracuję głównie z dużo starszymi mężczyznami i ich mniemaniu w moim wieku i w mojej sytuacji (brak męża, mieszkanie z rodzicami) to powinnam korzystać z życia ile się da, co sobota dyskoteka, inny chłopak itd. Nic, tylko się ze mną zamienić. Nigdzie, dosłownie nigdzie nie wychodzę, ale nie mam zamiaru kłamać, że jest inaczej, nie będę zmyślać niestworzonych historyjek, nie chcę się bardziej pogrążać. Tłumaczyć się nie tłumaczę, mówię, że tak po prostu wychodzi, że nie każdemu jest dane i tyle.

Nerwy napięte do granic możliwości, ciągły stan gotowości, czuwania sprawiają, że doświadczam dolegliwości fizycznych. Często mogę powiedzieć, że boli mnie dosłownie wszystko. Czasem jestem tak zmęczona jakbym tydzień nie spała. Ale to wiem tylko ja, bo ja mam być zawsze zdrowa, wypoczęta i zadowolona. Inni mają przecież gorzej. Udawanie szczęśliwej i radosnej w pracy kosztuje mnie sporo zdrowia. Ale pracę bardzo lubię, bo chociaż brzmi to paradoksalnie, to w niej odpoczywam, przede wszystkim psychicznie.
Napisałam sporo, jednakże mogłabym napisać i 100x więcej, gdybym chciałam wszystko streścić ze swojego życia.

Póki co o terapii nie myślę poważnie. Nie mieści mi się w głowie, że mogłabym takie rzeczy o swoim ojcu wygadywać, podczas gdy on powołał mnie do życia, zapewnił mi byt, starał się bardzo (co wciąż podkreśla, a to wywołuje ogromne wyrzuty u mnie za każdym razem). Zawsze próbuję sobie jakoś tłumaczyć jego zachowanie, zresztą innych osób też, obserwuję, analizuję, doszukuję się ukrytych sensów, itp.

Emilia,
To, że mam nerwicę, to może być prawda. Zapoznałam się z kilkoma artykułami i książkami w tej tematyce. Sporo rzeczy do mnie pasuje. Poza tym ze 3 lata temu byłam u dwóch lekarzy, rodzinnego i laryngologa z objawami, których nie rozumiałam, obaj stwierdzili nerwicę wegetatywną.

Mówisz, że ?to nic złego zrobić coś dla siebie? i ja to wiem, ale przechodząc ciągle pranie mózgu nie mogę jakoś przyjąć tego do wiadomości, zwłaszcza jeśli chodzi o moją osobę.
Mogłabym się usamodzielnić, to fakt, właściwie wszystko robię sama, nikt mnie w niczym nie wyręcza, sama sobie przeważnie gotuję, robię zakupy, sprzątam, piorę itd. Myślę i działam, jakbym była sama. Sama o wszystko zabiegam i jeszcze staram się troszczyć o potrzeby innych domowników.

Pracuję, ale patrząc z boku, tak obiektywnie, to jest to praca grubo poniżej moich kwalifikacji, mam umiejętności i pewne cechy, które pozwoliłyby mi pracować w różnych miejscach za stawki parokrotnie wyższe niż zarabiam obecnie. Parząc subiektywnie, w mojej ocenie nie nadaje się nawet do zamiatania w miejscu mojej pracy. Poza tym, ojciec twierdzi i ciągle to powtarza, że nie ma sensu szukać pracy gdzie indziej, bo wszędzie jest bardzo ciężko, co z tego, że zarobię np. 1000 zł więcej, jak pójdzie to wszystko na opłaty itp. Poza tym po 3 miesiącach mnie zwolnią i na co mi to. Przecież nie ma jak w domu, bo mama obiad ugotuje, zadba o to czy o tamto, praca tylko 8 godz. 5 dni w tyg.

Mama siedzi cicho, zawsze tak było. Jeśli już zwróciła mu uwagę, np. o picie czy awantury, to wypominał jej, że dał jej konto z wypłatą do dyspozycji, samochód, a tej jeszcze źle. Dodam, że ojciec to taka trochę sierota, nic by w banku nie załatwił, bo nie ma obycia w jakichkolwiek instytucjach, a nie prowadzi, bo się najzwyczajniej w świecie boi, co nie przeszkadza mu być pilotem mojej mamy i przez całą jazdę dawać jej wskazówki, jak ma jechać. Ona nigdy nie rozmawiała z nami na temat naszego wspólnego problemu, problem ?kończył się?, gdy ojciec zasypiał, bądź miewał okresy lepszego nastroju.

Brat nie mieszka z nami już 2,5 roku. Pamiętam dobrze dzień jego wyprowadzki (nie całkowitej, ale jednak). Miał załatwienie w innym mieście, pojechał, wstąpił do znajomego i ten poprosił go o pomoc przy jakichś pracach w jego firmie. Na 3 dni. Brat przyjechał, wziął co potrzebniejsze rzeczy i pojechał na te 3 dni, został tam do teraz. Pamiętam, że prosiłam go razem z mamą, żeby nie jechał, bo w domu było parę rzeczy do zrobienia ? mieszkamy na wsi, toteż zawsze są jakieś obowiązki. Nie chodziło mi nawet o to, czego nie zrobi jak wyjedzie, ale raczej o fakt jak zareaguje ojciec, że on ot tak wyjechał. Bałam się bardzo. Mówiłyśmy mu ?jedź, ale w przyszłym tyg?. On, że nie, że teraz, albo wcale. No i postawił na swoim i jest dobrze. Nie muszę chyba pisać, że ojciec nie był zadowolony. Potem całkiem sprowadził się do tego miasta.

Brat ma o tyle łatwiej, że sporo rzeczy, sytuacji nie pamięta. Rozmawialiśmy o różnych wydarzeniach tak na poważnie ze 2 razy i ja nie dowierzałam, że tyle faktów po prostu nie istnieje w jego pamięci. Jest młodszy ode mnie o 2 lata. Nie pamięta np. że na samym początku ojciec bił matkę, ja za to pamiętam to doskonale. Często, gdy ojciec awanturował się, prosiliśmy o pomoc w jego uspokojeniu jednego bądź drugiego wujka. Brat często nie chciał iść, bo się wstydził, bo coś tam. Dla mnie nie było, że wstyd, tylko choćby o 1 w nocy, to leciałam. Nie rozumiałam tego i do dziś nie rozumiem, jak on mógł zasypiać w miarę spokojnie, gdy ojciec się tam w kuchni na matkę wydzierał, ja zawsze czuwałam, bo nieraz przychodziła po mnie, bym ja spróbowała go uspokoić.

Ostatni rozmawialiśmy i powiedział mi, że on ma to gdzieś, co mówi i radzi mu ojciec, bo często naprawdę wygaduje bzdury. On nawet nie wie, jak na mnie działa każde słowo, opinia ojca. Brat nie boi się powiedzieć, że ma inne zdanie, chociaż ja bardzo często proszę go, żeby się po prostu zamknął i przytaknął dla świętego spokoju. Wg ojca takie zachowanie, że brat myśli inaczej, to takie cwaniakowanie, bo młody jest jeszcze.

Napiszę tak, czasem sama nie wiem, jak się na to wszystko zapatrywać. Kiedy jestem w pracy, to czasem myślę, że chyba przesadzam, wydziwiam, inni mają gorzej, a żyją, ale kiedy już jestem w domu, to czuję się dosłownie, jakby ktoś ze mnie powietrze spuścił. Zmiana zachowania, sposobu bycia o 180 stopni. Wtedy z kolei myślę, że jest katastrofalnie beznadziejnie.

Pytasz, co mnie powstrzymuje, otóż ja żyję w ciągłym poczuciu winy w każdej dziedzinie, wieloma rzeczami/sprawami przejmuję się, chociaż często absolutnie nie daję tego po sobie poznać. Nawet jak ktoś w pracy jest w złym humorze, to mam wrażenie, że to moja wina i w myślach postanawiam się poprawić w zachowaniu, bo może coś tam kiedyś tam było nie tak z mojej strony. W ogóle na każdym kroku się kontroluję, próbuję się wczuć w sytuację drugiego człowieka, żeby go jak najlepiej zrozumieć, a nie urazić, stawiam się na jego miejscu, tłumaczę sobie jego sposób postępowania.

To, czy jest dobrze, uzależniam od humoru ojca, nie ważne jaki ja mam, w domu jest znośniej, kiedy on się nie czepia i nie narzeka na wszystko i na wszystkich. Ja się czuję fatalnie, dawniej, kiedy on miał dobry nastrój to i mnie było lżej, teraz mnie to niewypowiedzianie drażni. Jest to najbardziej pesymistyczna osoba na świecie jaką znam, czarnowidz pierwsza klasa. Nawet niektórzy z naszej rodziny nie przepadają za jego towarzystwem, bo nie chcą słuchać tych jego filozofii o życiu. Akurat teraz ma ten lepszy okres, ja się czuję fatalnie, niedorzecznie zabrzmi, ale ja jakbym podświadomie wyczekiwała tych gorszych momentów, które niebawem nastąpią, wiem o tym doskonale.

Dziwne to jest, ale to, co mnie najbardziej martwi względem przyszłości, to nie to jak moje dalsze lata będą wyglądać, martwię się i to bardzo, jaką starość będą mieć rodzice, jak sobie poradzą, ojciec ciągle powtarza, że trzeba sobie pomagać, że teraz kolej na nas (mnie i brata), bo już jesteśmy dorośli, a oni się starzeją. Ogólnie to on nastawia nas przeciw całemu światu, że nie wolno nikomu wierzyć, nie wolno mówić prawdy o sobie, z nikim się spoufalać, nie wolno mieć własnego zdania, najlepiej jest przytakiwać, bo można więcej zyskać na tym.

Już dawno rozmyślałam o tym, jakbym zachowywała się, gdyby mój ojciec nie żył. I stwierdzam, że pewnie tak samo, bo mam wstukane w głowę pewne schematy, które nie wyparują z niej wraz ze śmiercią osoby, która je systematycznie, przez długie lata do głowy wtłaczała.