Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych ? Grupa Wsparcia

Ja jestem z Trójmiasta. Wiem, że w mojej przychodni jest jakiś psycholog - może do niego się wybiorę...

Witam. Nie jestem w stanie przeczytać 70 stron. Do wczoraj...nie przypuszczałam, że mogę być DDA. Nawet nie wiem za bardzo o co w tym wszystkim chodzi. Tata pił odkąd pamiętam, ale nie bił ani mnie, ani mamy. Nigdy. Raczej było na odwrót. Moja mama z bezsilności podniosła kilkakrotnie rękę na tatę. Często przy mnie. Zresztą nie było innej opcji. Jestem jedynaczką, od urodzenia mieszkam z rodzicami w jednym pokoju. Mam już 18 lat. Tata zawsze mnie rozpieszczał, dosłownie i w przenośni pozwalał wchodzić sobie na głowę. Nie był wobec mnie tak konsekwentny i stanowczy jak mama, z którą zawsze (poza okresem gimnazjum - ogromnego buntu) miałam i mam świetny kontakt, jesteśmy ze sobą bardzo blisko. Podoba mi się w niej to, ze jest silna psychicznie i fizycznie. Aby nas (mnie i mamę)  utrzymać pracuje obecnie często po 12 godzin, a kilka razy nawet 18... Pracuje tak długo, bo chce zarobić na nas same, bez pomocy taty, który często przepija pieniądze, "inwestuje" w rozwalającego się forda. Nie możemy liczyć na jego 100 zł tygodniowo, gdzie zarabia 2 tys. miesięcznie. gdzie te pieniądze? Za coś trzeba żyć, rachunki opłacić, ubrać się i kupić książki do szkoły...
Nie pamiętam od kiedy, ale nauczyłam się wyzywać go, obrażać. tata bardzo lubi mnie zaczepiać, dokuczać, przekomarzac się, a ja nie nadaję się do takich rzeczy, bo to jest po prostu złośliwe. Jeśli przyjmiemy hierarchię wartości w rodzinie, to zajmuję wyższe stanowisko niż on. A to chyba nie tak powinno być, prawda?  Jest mi obojętny. Jedyne co potrafi robić to krytykować, czego świetnie się od niego nauczyłam. Ojciec powinien zajmować jakieś miejsce w życiu córki. Szczególnie gdy ma ją tylko jedną. Od niedawna, dzięki chłopakowi podnoszę swoją samoocenę, która jest chwiejna, ale dużo wyższa niż przez prawie dotychczasowe życie. Jest mi już obojętny. To emocjonalnie obojętny dla mnie człowiek, biologiczny ojciec. Nie czuję wkładu w moje wychowanie z jego strony. Próbowałam z nim rozmawiać, nie da rady. To starszy człowiek. Jest przed 60. Miał 39 lat kiedy przyszłam na świat. najgorsze jest to, ze biorę przykład z mojej mamy...tzn. chodzi o traktowanie go nieraz jak pomiotka. Nie podoba mi się to, ale obserwowałam to całe życie..chciałabym inaczej, ale nie wiem jak to zrobić. Nie wiem co zrobić by było inaczej , chciałabym się wynieść z domu, żeby przestać być tego świadkiem. Najgorsze w tym wszystkim jest to, ze DDA jest cała masa. Mój tata stracił ojca w wieku 10 lat, nie wiem czy pił. W kazdym razie dziadek ze strony mamy - owszem. Tata mojego chłopaka - również. To straszne jak wiele toksyn wprowadza to w relacje. Nie wiem co będzie dalej, ale postaram się porozmawiać z mamą na ten temat i udam się na terapię, bo...widzę jak to tez wpływa z mojej strony na relacje z chłopakiem, a to cudowny człowiek i szkoda mi niszczyć coś tak wspaniałego...

oj kochna potrzebujesz , swiry ,nie musisz ich odwiedzac ani wybaczac

Witajcie.

Chciałabym tutaj (niestety) dołączyć.
Akurat tak się to zbiegło wszystko z tym, że zerwałam z moim mężczyzną.
Juz kiedyś trafiłam na temat DDD, ale to do mnie nie docierało. PRzeczytałam parę zdań, pomyślałam "o jaaa pasuje do mnie" - i tyle. Zero refleksji.

Teraz poczytałam trochę więcej i jestem przerażona, bo podejrzewam, że mój związek rozsypał się w dużej mierze z mojej winy.
Chociaż jak teraz zagłębiam temat to wydaje mi się, że mój ex też ma coś wspólnego z DDD, ale mogę się mylić, on jest dziwnym przypadkiem.

W każdym razie jestem teraz przerażona i rozbita.
Jakoś sobie radziłam z rozstaniem, ale od wczoraj jak zaczęłam się zagłębiać w temat DDD i tak szczerze zastanawiać się nad sobą i swoim postępowaniem, to po prostu chce mi się płakać i...nie wiem co robić.
Mam straszny mętlik w głowie.

Teraz mam wiele tłumaczeń na swoje głupie zachowania, gdyby tylko ON o tym wiedział.....choć pewnie to by nic nie zmieniło. Kto chciałby być i żyć z takim człowiekiem?

Masakra. Przeczytałam twojego posta ze łzami w oczach. Do tej pory myślałam, że moi rodzice byli... nie do końca dobrzy dla mnie. Ale nie było tak, jak u ciebie. Raczej huśtawka. Od miłości do pogardy, bicia i upokorzeń. I tak ciągle.
Dobrze, że zdajesz sobie sprawę z krzywdy jaką doznałaś i jej konsekwencji, bo to pierwszy krok w terapii. Nie zakładaj, że nie uchronisz bliskich przed konsekwencjami, bo będziesz czuła się winna. Powiedz lepiej, że zrobisz wszystko co w twej mocy, ale wszechmocna przecież nie jesteś.

Emilio,tak,nie jestem wszechmocna,ale wreszcie czuję jakąkolwiek moc panowania nad swoim życiem.Nie powinnam może,ale nie mogę powstrzymać się przed rozważaniem-gdzie teraz bym była,jak daleko zaszłabym,prawdopodobnie robiąc rzeczy,które mnie pasjonują i którym marzyłam poświęcić życie,gdyby tylko ktoś dał mi właściwe narzędzia,gdyby nie zakodowano mi w głowie,że to nie ma sensu,że marne z tego pieniądze...Powoli nadrabiam,chociaż żal straconego czasu...
zabka-k...zazdroszczę trzech pociech-to moja liczba "docelowa" ...To dla nich właśnie warto.Nie wiem,jak to się dzieje,że umiem już dawać to,czego sama nie dostawałam.Może nieporadnie,ale tak dobrze jest dostawać to ciepło z powrotem.Zło procentuje,ale dobro również.Mam szczęście,że spotkałam w dorosłym życiu sporo dobrych ludzi.Na początku nie mogłam uwierzyć,że oni naprawdę mnie lubią-odbierałam to jako litość albo ukryty interes,ale się pomyliłam.Chcę pokazać mojemu synkowi piękny świat,chcę pokazać mu pasjonujące miejsca,które sama odkryłam dopiero jako dorosły człowiek,chcę,żeby bawił się i śmiał,brudził kolana i zasypiał szczęśliwy...

Kochana, ja dawać  - wciąż się uczę I brać Spotykałam wielu dobrych ludzi - ale sama ich po jakimś czasie odrzucałam. Nie akceptowałam siebie albo idealizowałam. Nigdy nie potrafiłam po prostu żyć - musiał być albo szczyt albo dół. Albo czarne albo białe. Mam 40 lat i uczę się od nowa Ale dobrze, że teraz - a nie za kolejnych 20

Tak długo, jak będziesz chciała. To znaczy, jak długo nie zaczniesz terapii i nie wyprowadzisz się od rodziców, także mentalnie i emocjonalnie. Musisz sama przerwać błędne koło, rodzice się nie zmienią, za to ty możesz to zrobić, możesz pracować nad sobą, uświadomić sobie mechanizmy i schematy myślowe, które decydują że nie spotykasz porządnych facetów. Moim zdaniem tylko terapia i praca nad sobą jest ci w stanie pomóc.

Ja też potrzebuję pogadać z kimś podobnym do mnie.Z wcześniejszych wpisów wiecie już mniej więcej,jak to u mnie było i jest.Hm...Tyle teraz rozumiem,na tak wiele rzeczy otwierają mi się oczy.Nabieram dystansu.Z wielkim trudem zaczynam godzić się z tym,że nie będę mogła nigdy liczyć na pomoc rodziców w opiece nad dzieckiem-przecież mną też nie chcieli i nie potrafili się zajmować.Miałam nadzieję,że dojrzeli,że będą potrafili pokochać chociaż mojego synka-ale to,co zobaczyłam i usłyszałam wyprowadziło mnie z błędu.Przykro patrzeć na radosne babcie prowadzące ukochanych wnuczków na spacer.Jesteśmy sami i tak już musi być.Mama jest na emeryturze,a my płacimy ciężkie pieniądze niani,która okazuje naszemu dziecku o niebo więcej serca,niż jego prawdziwa babcia...

Witajcie. Niestety i ja dołączam do klubu...
Dobrze, że Wielokropek pomógł mi znaleźć ten wątek, dziękuję.
Mam 39 lat i pochodzę z rodziny dysfunkcyjnej. Jestem DDD oraz DDA, o czym dowiedziałam się (sic!) dopiero kilka lat temu przy okazji kolejnego życiowego zakrętu.
Do tej pory nie zdawałam sobie z tego sprawy, bo w naszym domu nie piło się nigdy AŻ TAK WIELE, nie chodziłam głodna oraz nie bito MNIE AŻ TAK BARDZO w dzieciństwie.
G... za przeproszeniem prawda. Gdy analizuję to sobie teraz - NIC w moim dzieciństwie nie było normalne.

Gdybym mogła *sklasyfikować* jakoś moich rodziców to są to ludzie bardzo zmienni w nastrojach, nielogiczni, mający zawsze rację, bardzo surowi, zakłamani i kontrolujący mnie do tej pory w sposób wręcz maniakalny. Niestety, ze względu na krzywdę wyrządzoną mi w dzieciństwie - mam nieuleczalną chorobę i na razie jestem od nich zależna finansowo (co wykorzystują do granic mojej wytrzymałości psychicznej już).

Nie wiem dlaczego, ale odnoszę wrażenie, są dla mnie najbardziej okrutni szczególnie w sytuacjach, kiedy potrzebowałabym ich psychicznego wsparcia najbardziej. Tak jakby sprawiało im jakąś chorą satysfakcję pastwienie się nad leżącym.

Kilka *kwiatków*, bo na razie nie mam siły opisać tego całego toksycznego guana, w którym tkwiłam tyle lat.

Kilka lat temu wyjechałam do pracy zagranicę, gdzie w kilka miesięcy stanęłam na nogi finansowo tak, że nie potrzebowałam już ich pieniędzy. No ale wtedy też i moja choroba nie była tak rozwinięta, mogłam dużo pracować. Pamiętam z jaką dumą wiozłam do domu zaprezentować im umowę na czas nieokreślony w świetnej firmie.
Reakcja mojej Matki budzi moje zdumienie do tej pory. Upiła się, lecz bynajmniej nie ze szczęścia i powiedziała mi, że ma nadzieję, że mnie zwolnią i w końcu wrócę do domu, bo widocznie czekam na ich śmierć z powrotem do kraju (sic!).
Nie wytrzymałam tej presji winy i wyrzutów sumienia, pracę rzuciłam i do kraju wróciłam zaraz po osiągnięciu sukcesu, na który ciężko pracowałam. Dopięli swego, wróciłam do ich pięknego domu, ale to co wyprawiali sprawiło, że po roku wpadłam tam w depresję i znowu musiałam uciekać (wyzywanie, ciągła atmosfera wiszącej katastrofy - są nerwowi, wkurza ich każde moje inne zdanie nawet na jakiś błahy temat, bicie z liścia w twarz, wyrzucanie mojego jedzenia, wchodzenie z awanturą do łazienki, gdy się myłam nago i tak nago musiałam stać i czekać aż awantura się skończy, co było dla mnie bardzo poniżające itd itd).

Inny przykład. Przedostatni partner bardzo mnie kiedyś pobił. Zrozpaczona i pod wpływem szoku zadzwoniłam do Ojca, czego od razu pożałowałam. Cytuję:
- Teraz stań przed lustrem i powiedz sobie, że jesteś śmieciem, zwykłym g....(słowa człowieka wykształconego, na zewnątrz - wzora kultury).
- Nie powiem tego.
- Powiedz to, bo nim jesteś. Czemu pozwalasz sobie na to, aby jakiś śmieć (tak mówili o każdym moim chłopaku) cię bił.
Wtedy po raz pierwszy nieśmiało zauważyłam, że przecież oni też mnie bili w dziecinstwie, ale jak zwykle wyparł się, TO było *dla mojego dobra przecież*. Co za brak logiki!

Ostatni przykład, bo na więcej na razie nie mam siły.
Kiedyś zostałam zgwałcona, gdy zasnęłam na imprezie przez *znajomego* pożal się Boże.
Miałam pozrywane ścięgna ud, bo jednak obudziłam się i broniłam. Psycholog z niebieskiej linii poradziła mi, żeby zadzwoniła do Mamy, pogadała, no bo do kogo się dzwoni w takich chwilach. Kolejny błąd. Jak ja wtedy żałowałam, że jej powiedziałam.
Ojciec przyjechał prawie natychmiast i zaczął mnie wyzywać od dz...ek, powiedział, że to była moja wina!

Szkoda gadać. Na dzień dzisiejszy mogę pracować w dobrym co prawda zawodzie, ale na pół etatu (choroba uniemożliwia mi długotrwałe siedzenie), zakończony już czwarty związek przemocowy, nerwicę lekową, łykam prochy po każdym ich telefonie (a muszę to robić, bo finansowo znowu *wzięli mnie pod swoje kochające inaczej skrzydła*) ale za dwa dni mam spotkanie z psychologiem i zaczynam pracę nad sobą BO JA JUŻ NAPRAWDĘ MAM DOŚĆ TEJ PRZEMOCY I DOŚĆ BYCIA OFIARĄ, MAM DOŚĆ POCZUCIA WINY WOBEC RODZICÓW, MAM DOŚĆ PRZEPRASZANIA ZA TO, ŻE ŻYJĘ.

Pozdrawiam serdecznie. Muszę jakoś dać radę, jestem wrakiem psychicznym.

Pozdrawiam Was, będę tu wpadać.

To odpowiednia motywacja do wprowadzanie zmian we własnym życiu.
Trzymam kciuki.

Mam do tej pory, czuję się złym człowiekiem (wobec Nich). Czuję się totalnie skołowana z tym wszystkim. Za każdym razem, gdy powiem prawdę o momentach złych od razu mam ogromnie poczucie winy. Momenty dobre też były, w końcu zasponsorowali mi studia.

Kochani polecam książkę Alice Miller "Dramat udanego dziecka". Nie jest to jakas długa książka, spokojnie można ją ściągnąć z chomika. "gdy opadna mury milczenia" i jeszcze "Bunt ciała" tej samej autorki to pozycje, które otworzyły mi oczy na ogromnie duzo rzeczy. Warto przeczytac!
Jestem DDA i jak czytam was tutaj powyżej to doskonale wiem o czym piszecie, bo mam tak samo. Ja jestem dzieckiem zaniedbanym, mną sie nikt nie zajmował, wychowała mnie szkoła i obcy ludzie, lub ja sama się wychowałam jesli można tak powiedziec. jestem w terapii od paru lat, to wcale nie jest takie proste. Zaledwie od paru miesiecy uwolniłam sie (prawie) od poczucia winy. Mnie od maleńkiego dziecka wpajano, że jestem winna wszystkiemu, moja matka "przeze mnie" musiała chodzić do psychiatry, przeze mnie chciała popełnić samobójstwo. Tak mi mówiła od najmniejszego dziecka, od najwczesniejszych lat zycia, praktycznie do dziś tak jest.

Wyjdź z domu.
Wyjdź, choć łóżko "wzywa'.

Boisz się? Rozumiem. Przyjrzyj się swemu lękowi uważnie, zobacz szczegółowo czego konkretnie się boisz. Im dokładniej to zrobisz, tym większa szansa, że ów lęk zmaleje (może nawet zniknie). Co realnie może Ci się stać?

Dopisałaś w trakcie, gdy pisałam swój post.
Uwierz, nie jesteś bezbronną.

Nie wystarczy. Dodaj do tego troche SPRYTU. To nic zlego a znacznie ulatwia zycie

Na razie pewnie jesteś bo tak to wychodzi. Ja też jestem DDA, DDD i jeszcze kilka innych skrótów. Naprawde da się z tego wyjść, tylko musisz się wziąć za solidną terapię. Oprócz indywidualnej polecam Ci grupową. Jako DDA dostaniesz sie do programu finansowanego przez NFZ, chociaż ja osobiście nie próbowałam bo jakoś wolałam sobie wybrać terapeutę.

Ja swoich rodziców właśnie pochowałam. Z mamą przed śmiercią się pogodziłam i wybaczyłam jej choć w sumie wiele krzywd mi wyrządziła. Ojciec umarł pełen nienawiści do mnie. Ciężki to temat ale cieszę się, że ich śmierć przydażyła mi się już po długim okresie terapii i ciężkiej pracy nad sobą inaczej byłoby mi cholernie ciężko. Zaczynać terapię np. teraz po ich śmierci, wyrzuty sumienia by mi chyba nie pozwoliły.

Mozesz napisac cos wiecej?

Ja nigdy moich rodziców bardzo nie oskarzalem, poniewaz sami sa DDD. Widzimy sie z grubsza raz na rok i pretekstem sa raczej wnuki, sami sie az tak bardzo nie potrzebujemy. Ale odkad mama przeszla na emeryture, stala sie ciekawa rzecz: nie pytana, sama zaczela mówic na temat swojego dziecinstwa. Tak jakby dopiero odkrywala jego dysfunkcje...

Witajcie!

Z pomocą tego Forum, tematu oraz kilkorga Forumowiczów odkryłem, że należę do tego "zacnego" grona DDDR.

Moja historia? Hmm... Matka od chorowała i choruje na depresję. Kiedy była ze mną w ciąży - nie prowadziła się najlepiej (nie mylić z prostytucją ani pochodnymi). Po prostu nie dbała o siebie. Po moich narodzinach powiedziano, że "nie przeżyję wiele", "jestem za słaby" i parę innych rzeczy, które z perspektywy czasu oceniam na kłamstwo. W dzieciństwie przeszedłem sporo chorób - efektem czego jest mój obecny stan zdrowia. Po kilku miesiącach rehabilitacji i operacjach - stanąłem "na nogi", zacząłem żyć. Atrakcjom jednak nie było końca - matka wariowała, ojciec chciał pracować ale siłą rzeczy nie mógł, bo bał się co się może mi stać, że matce kiedyś odbije i... Tu sobie dopowiedzcie. Co więcej - nie chciała się leczyć, bo stwierdziła, że to wszyscy inni są chorzy a ona jedna zdrowa: "Jak ciocia chora to niech idzie do lekarza"... Wiem też, że pozostawiała mnie w łóżeczku na noc płaczącego a sama szła na plotki albo też otwierała okno i kazała mi z niego skakać (niemowlakiem byłem), biła mnie pięściami po plecach (również niemowle) oraz groziła, że zabije ojca na śnie. Raz ponoć ojciec siedział w toalecie to wparowała i tak mu patelnią przywaliła, że aż tatę zamroczyło. Doszło również do tego, że przez takie akcje zacząłem się jąkać, nie szło się ze mną dogadać, słowa nie mogłem wypowiedzieć, więc babcia zabrała mnie na jakiś czas do siebie i tam ozdrowiałem. Potem nie przyjechała na komunię moją. Rok przed komunią urodził się brat, którego zostawiła - samego, w wieku 2-3 lat i się wyniosła. Opiekowała się nami babcia i ojciec. Babcia opowiedziała mi kiedyś, że brat oglądając TV, mając 4 czy 5 lat wstał, powiedział "Jak ona mogła mnie zostawić!". Rozpłakał się i uciekł do łazienki. I tak to trwało... Babcia zajmowała się domem a ojciec nic praktycznie nie robił. Ciężko było nawet do pomocy w lekcjach go nagonić i były przez to awantury.

Aż do czasu kiedy byłem w 6 klasie podstawówki. Ojciec miał imieniny, więc pojechaliśmy za miasto. Tam "sobie wypił", wróciliśmy do domu, ojciec się położył a brat usiadł do komputera. Babcia poszła do siebie wcześniej. Ja poszedłem do babci i w trosce o brata powiedziałem, żeby przyszła, bo ojciec leży a ja sam sobie rady nie dam z bratem. Przyszliśmy razem. Ojciec się obudził i zapytał babci "Co tu robisz?". Babcia wyjaśniła, że się martwiła, że bała się o brata itp. To ją zwyzywał i wyrzucił z domu. Zbliżało się gimnazjum a wcześniej ustaliliśmy, że będę chodził od babci, bo będę miał bliżej - dosłownie 300m. W tym momencie - ojciec się wściekł i powiedział, że będę chodził od niego i że po co gadałem co jest. A ja siedziałem skulony i słuchałem tych krzyków. No ale potem się opamiętał i pozwolił mi mieszkać z babcią.

Po skończeniu 3 stopni kształcenia, każdy z wyróżnieniem - poszedłem na studia i tu też innego końca sobie nie wyobrażam. Zmieniło się tylko to, że teraz opiekuję się babcią. Wcześniej też bratem ale to nie temat i czas na tą historię. Od pewnego czasu buduję pewność siebie, staram się żyć normalnie, jak zwykły facet, któremu nic nie brakuje i nie brakowało. Po tych wszystkich przebojach jestem z siebie dumny, że zaszedłem tak daleko i zajdę pewnie jeszcze dalej. Wiem to!

Nie piszę tego posta, by sobie to wszystko uzmysłowić, utwierdzić się w przekonaniu, że jestem nikim bo tak nie jest.  Wiem, że mam swoją wartość. I tego się trzymam.

Witaj w naszym zacnym gronie

Nie wiem czy zaczales jakas terapie? Bo jesli nie, to od razu Cie ostrzege. Ja przez dobre nascie lat zylem w przekonaniu ze wszystko jest ze mna w jak najlepszym porzadku, a przeszlosc to przeszlosc. Skonczylem studia, od lat zarabiam wiecej niz 3 srednie krajowe itd. Ale któregos ranka obudzilem sie z reka w nocniku. Tak to niestety dziala, siedzisz bracie na beczce prochu, a z niej saczy sie trucizna i powolutku lub gwaltownie zatruwa Ciebie i Twoich najblizszych.

Po tym co opisales, bedziesz mial sporo roboty, zeby opanowac ten syf we wlasnych emocjach. Zycze Ci zeby udalo Ci sie wziac za to wczesniej niz mi...

Przeczytałam bloga Ehdi, dziękuję. Baaaardzo trudne tematy. Nie wiem, czy dałabym radę. Już dawno usłyszałam, że jeśli umrą to przeze mnie (rak mojej mamy 7 lat temu też był przeze mnie).

Byłam na spotkaniu z psychologiem DDA prywatnie - porażka. Nic mi nie powiedziała. Zapisywała tylko to, co mówię i kręciła głową z niedowierzaniem, politowaniem może (nad moim życiem - zresztą słusznie), na koniec dostałam chusteczki do nosa i zaproszenie na NASTĘPNE spotkanie przed wejściem na grupę, kolejna stówa.

Terminy oczekiwania na DDA w pobliskiej przychodni NFZ dość długie, ale warto poczekać słyszałam, podobno świetna grupa, ludzie z wieloletnim doświadczeniem stawiania czoła temu problemowi.

aaa rozumiem w pracy ?? ha ha ha niektóre firmy tak mają .

Co masz na myśli?

Hej.
Jestem DDA, na nieszczęście dla mnie i reszty świata.
Nie będę opisywać dokładnie mego dzieciństwa i młodości, cóż, typowe, tatuńcio pijak staczający się z roku na rok, jednakowoż lubiany, bez odrobiny agresji (pod wpływem alkoholu był niczym anioł), mamusia obraz Matki Polki, ciężko pracująca, walcząca, niosąca jarzmo nałogu męża, nie myśląca nawet o rozstaniu.

Chciałabym wam tylko opowiedzieć o moim małym Królestwie Nienawiści. Zawsze gorsza, na skraju odrzucenia, bez szans na szkolne "elity", kiedy wreszcie wygrzebałam się z otaczającej mnie aury pijackiego tatusia, stworzyłam swoją własną, prywatną grę.
Walczyłam o ludzką nienawiść. Krzywdziłam ludzi tak mocno, jak tylko się dało, poniżałam ich, nie rozsiewałam plotek, bynajmniej, dążyłam do bezpośredniego kontaktu i szmaciłam tak silnie, jak tylko pozwolił mi mój podły umysł. Ludzie mnie unikali, bali się mnie, faceci zainteresowani moją urodą nie zbliżali się do mnie (no kto będzie bawił się ze żmiją?), karuzela się kręciła...
Walczyłam, by każdy mnie znienawidził. Brałam na cel najmilsze, przyjazne osoby, jeśli nie nienawiść, to może chociaż da się wzbudzić w nich strach?...
Moje Królestwo rosło i rosło, a ja byłam szczęśliwa w tej podłości. Byłam samotna? Ohhh, no bo się wzruszę...
I tak całe dzieciństwo byłam samotna, dla mnie - żadna tragedia.
Wygrzebałam się z tego sama, chyba tylko dlatego, że moja sława stuprocentowego bydlęcia była tak wielka, że już nie było o co się starać...

Pewnie obrzydliwe będzie dla was to, iż ja się tego nie wstydzę, nie mam wyrzutów sumienia. Wiem, że byłam podłą suką. Nie biję się w pierś z tego powodu.
Teraz staram się być inna, wyciągać ręce do ludzi, dawać im trochę siebie... Ale czasem, w chwili zwątpienia, mam ochotę wygrzebać mój zakurzony dawno kufer skarbów z mego Królestwa Nienawiści i znów zasiąść na tronie, zapanować niepodzielnie!!!

Popełnilam wiele błędów ostatnio. Miedzy innymi znowu po kolejnym tel z domu dowiedziałam sie ze moja mama była w szpitalu ale nie powiedzieli mi o tym dzisiaj usłyszałam płacz mamy w słuchawce pt miejsce córki jest przy maaaaatce - i zawodzenie w słuchawkę. Pytam sie mamo w którym szpitalu jesteś. Niiiieeeee to było tydzień teeeeeeemu. To czemu mi nie powiedzieliscie? Bo i tak byś nie przyjechała wersja wyrodna corko. Koniec. Nie dam rady nigdy ich zadowolic
Dowiedziałam sie tez ze nie zapłacą mi wiecej czynszu i ze mam zdechnac. Jak myślicie, czy obdukcje lekarskie mogą być jakaś podstawa w sadzie o alimenty?zrobilam ojcu 2 i mam nadal
Dlaczego do tej pory kłamią na temat tego co było? Lekarka mierzyla mi siniaki na ciele linijka to było 10 lat temu ostatni raz gdy dostałam od taty. Kolacja wigilijna morze wina i nagle dostaje twarz i upadek pod stół wstalam zbijam butelkę i z tulipanem w dłoni powiedziałam przestań sie nade mną znecac bo nie ręcze za siebie. Byli w takim szoku ze stali i sie patrzyli i to dało mi czas na ucieczkę z własnego domu.

Dziękuje za odpowiedz :* Wybieram opcje ze stanę na rzesach aby sie uniezależnić. Życie w obludzie mogłabym ewentualnie przełknąć ale wymagania są coraz bardziej niespelnialne typu rodzenie dzieci umarcie przy porodzie. Z nimi to jest jak bieg przez plotki a na końcu moja nagroda, marchewka byłby zgon.

Czyli jest szansa ze wygram w sadzie. Nie mam pl znaków. Chodziło mi o sond.

Ja ich nie chce oskubac albo sie pastwic. Ja chce wystąpić o koszty rehabilitacji. Szaleją na tle obdukcji teraz. Dobrze ze zdeponowalam oryginał w banku. Juz mi raz darli kserokopie i rzucali mi nimi w twarz. I tak sobie nimi rzucali mi w twarz darli a ja sobie myślałam jak by mni zgnoili gdyby tylko wiedzieli ze to kopie.

Zrobię to

Pomine rozmowę z moja mother. Wulgaryzmy ja je biorę na klate smieciu wulgaryzm wulgaryzm wulgaryzm to dla mnie chleb powszedni. Pytam sie co dalej. Ona mówi no najwyżej posmiejemy sie z ratuszem
Żebyście sie nie zdziwili
Ty to sobie wymyslilas jej słowa
To po co wulgaryzm chcialas wczoraj obdukcje
Nielogicznosc ich charakteru przeraża mnie najbardziej
Pytam sie jej - i juz zaczęłam krzyczeć
Biliscie mnie czy wulgaryzm nie musze kończyć m drugi telefon - słowa matki
Nawet nie przyznają sie. To po co mendoza chciała wczoraj obdukcje?

Bardzo proszę, abyś szanowała nasz czas, powstrzymując się od wulgaryzmów, które my musimy edytować. Rozumiem, że temat może budzić emocje, ale wiem też, że wszystko można wyrazić w cenzuralny i zgodny z ogólnie przyjętymi zasadami sposób. Przy okazji pozwolę sobie przypomnieć, że nasz regulamin wyraźnie zabrania używania tak ostrego słownictwa. Z pozdrowieniami, Mod. Olinka

Podrzucanie literatury nic nie da. Oni nie zrozumieją i oni się nie zmienią. Musisz zaakceptować ten fakt i koniec. Teraz ważne jest abyś poradziła sobie z samą sobą. Przebywanie w ich towarzystwie i jakikolwiek kontakt nie ma sensu. Jeśli chcesz kasę to idź do sądu i bez skrupułów ureguluj to prawnie. Możesz się od nich domagać nie tyle alimentów ale też zadoścuczynienia i odszkodowania za koszty leczenia i rehabilitacji.

Dlaczego nie zgłosiłaś pobicia na policji ?