Arnika40 napisał/a:Cz.I.
Moi rodzice byli inteligentnymi, bardzo prawymi i światłymi ludźmi. Urodzili się w czasach II wojny światowej. Naznaczeni wojną, biedą ich rodziców, ciężkimi warunkami bytowymi i koniecznością codziennej walki o przetrwanie, doskonale rozumieli, że muszą liczyć przede wszystkim na siebie i odnaleźć w sobie tyle siły, by przetrwać na tym świecie.
Matka urodziła się w Niemczech, przy torach kolejowych, gdzie na roboty zostali wywiezieni moi dziadkowie. Ojciec, kalecząc nagie stopy przymarzające w śniegu, wraz z dziadkiem, stawiając piece kaflowe, zapewniał byt wielodzietnej rodzinie.
Jako młodzi ludzie, nabyli tak wielkiej siły przetrwania i tak dużej mądrości, że pracą własnych rąk zdołali ukończyć szkoły, zdobywając zawód i szansę dalszego życia.
Niewiele wiem o tamtym czasie ich życia, bo u nas w rodzinie wiele tematów jest tabu.
Niemniej, gdy się poznali, a w 10 lat potem na świat przyszłam ja, tworzyli względnie stabilną i poprawną komórkę społeczeństwa czasów PRL.
Moja ostatnia żyjąca babcia (dziś ponad 90 lat), z którą spotkałam się tego roku, po 26 latach braku kontaktu, wspomina, że moje przyjście na świat było równie mocno wyczekiwane, co nie chciane gdy już wróciłam ze szpitala do domu.
Wspomina, że moja matka nie mogła zaakceptować nowego ?żyjątka? w ich ciężko zdobytym własną pracą M2. Tym bardziej, że na świat przyjść nie chciałam ? ?wyciągali? mnie z 2 tygodniowym poślizgiem.
I na tym moje informacje z wczesnego dzieciństwa właściwie się kończą.
Wspomnienia zaczynają się, gdy mam niespełna 9 lat i nagle zauważam, że coś w tym naszym domu jest nie tak. Matka nie chce pojechać z nami, czyli ze mną i z ojcem na wczasy.
Pierwszy raz jadę na wakacje z tatą, który nie umie nawet mnie uczesać. Już nie mówiąc o tysiącu innych rzeczy, których w późniejszym czasie nigdy nie chciał się podjąć. Dla niego były niemęskie, dla matki były już... nieosiągalne.
Stałam się więc 9-letnią dziewczynką, której nagle dzieciństwo się skończyło, a zaczęło się dorosłe, wypełnione bólem życie.
Dopiero po roku poznałam prawdę ? schizofrenia paranoidalna ? mania prześladowcza ? na którą zachorowała moja mama.
Rok 1979 to rok, w którym wszystko się skończyło. Jednocześnie zaczęło się wszystko to, co trwa do dziś.
Cdn...
wychowałam się w rodzinie dysfunkcyjnej.Ojciec nie pił ale był tyranem, bił mamę strasznie, bałyśmy się z siostrą ,że zabije mamę , nie panował nad swoimi nerwami. Obmyślałyśmy w dzieciństwie w jaki sposób zabić ojca , chciałyśmy mu wsypać truciznę do kawy, ale nie miałyśmy żadnej trucizny. Policja w tamtych czasach nie wtrącała się w sprawy rodzinne. Mama się rozwiodła kiedy miałam 6 lat ,żeby nie mógł jej już bić ,ale on mieszkał z nami jeszcze 8 lat i terroryzował nas , znęcał się psychicznie .Nie odzywałam się do niego do 18-tego roku życie dlatego ,że tak się go bałam ,że nie mogłam z siebie wydobyć słowa.Nasze dzieciństwo to piekło. wstydzę się tego i nikomu o tym nie mówię .Rozmawiam na temat naszego dzieciństwa tylko z siostrą, nie umiem wybaczyć ojcu. nie odwiedzamy go chociaż on chciałby.Ojciec nie rozumie jakie piekło nam stworzył , chciałby żeby córki go szanowały , nasza kochana mama już umarła ,miała 59 lat , była całe życie nieszczęśliwa przez niego , nigdy się nie uśmiechała. Była samotna i smutna. Mnie życie też się nie ułożyło , zakochałam się głupio i rozwiodłam szybko, ale nigdy nikt mnie nie uderzył i nie pozwoliłabym na to. Mam 50 lat ale jestem infantylna, zachowuje się czasem jak dziecko,mam braki z dzieciństwa, rekompensuje je sobie dzisiaj, jestem trochę szalona , wesoła. Nigdy nie byłam z rodzicami na wakacjach, było mi bardzo przykro kiedy w szkole podstawowej dzieci opowiadały jak były z rodzicami gdziekolwiek. Nie mogłyśmy zaprosić do domu nigdy żadnej koleżanki ze strachu ,że ojca to zdenerwyje.On tylko krzyczał ,nigdy nie mówił.
Mój obecny partner , człowiek spokojny i miły prawie nic nie wie o moim dzieciństwie. Wytłumaczyłam mu że nie odwiedzam ojca bo mnie denerwuje co jest prawdą, a lekarz zabronił mi się denerwować. Nie potrafię ojcu wybaczyć i męczy mnie to trochę ,ale czy powinnam? czy mam iść do terapeuty? jeżeli tak to do jakiego? czy mam chodzić na grupę wsparcia? podpowiedzcie coś proszę