Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych ? Grupa Wsparcia

No własnie, zadałaś sobie baaaardzo mądre pytanie.
Odpowiedz sobie na nie.
Dlaczego wybrał Ciebie?
Podpowiedź?
Tylko uważaj, bo biorę zeta za każdą.
a) kocha Cię
b) jesteś wyjątowa, jedyna w swoim rodzaju
c) to Ty jesteś kobietą jego życia
d)
e)
.....

d) ma swoje lata i czas juz był najwyzszy na uporządkowanie życia
e) nie wiem

Malwina69,
może więc najwyższa pora na porządne odzłoszczenie i porządne odsmutkownie? Bo przecież każda taka draka jest dla Ciebie pretekstem do upuszczenia sobie złości, żalu, rozpaczy i innych niezbyt przyjemnych uczuć.

tak.. chodzi mi to po głowie..a perspektywa Świąt...które działaja na mnie jak nic innego... sprzyja...
siąde.. i wyzłoszcze sie na wszystko... w jego obecności.. powiem OTWARCIE co mi na wątrobie leży i dokucza.. może to MI pomoże, to wywalenie z siebie a nie wariowanie...

DZIŚ...  dzis to zrobie... najwyżej nie będzie Świąt....

Zaraz, zaraz.
Wyzłoszczenie jest po to, by wywalić z siebie całą lub przynajmniej dużą część, żółci, zgorzknienia, zazdrości, złości. Sama wiesz, że część różnych zarzutów jest bezsensowna i podkręcona wyobraźnią. Wyzłoszczenie się jest po to, by przytomnie spojrzeć na rzeczywistość i nie robić draki z byle powodu. Odzłoszczenie się jest po to, by przytomnie powiedzieć o tym, co boli i przeszkadza. Odzłoszczenie to nie wylanie kubła z pomyjami na kogokolwiek.

Ech to ja bym kazała chłopu kupić jeszcze jeden i wytrzymać do świąt!
A propos Jasia Fasoli, to nie wiem jak Wy ale ja gościa uwielbiam!
Szczególnie ten odcinek o Świętach.
Akcja, gdy podarował dziewczynie obrazek a w pudełeczku od pierścionka haczyk do obrazka - niezapomniana!

Uwielbiam Jasia Fasolę!
Zazdroszczę mu tej niefrasobliwości życiowej, która chociaż w niektórych momentach przydałaby się każdemu człowiekowi, złaszcza nam, DDA.

Sprawę przedwczesnego prezentu wybaczyłam po wytłumaczeniu P. Obawiał się, że pójdę i sama sobie jednak kupię ten depilator. No i wtedy byłyby dwa, hihi.

Z tego samego powodu kupię prezent dla niego w ostatniej chwili. Tydzień temu odlądał (i nawet przymierzył, co niebywałe) ciepły, mięciutki szlafrok. Głaskał się po tym szlafroku, wtulał, po czym odłożył i kupił.... serwis obiadowy. W razie WU mam jeszcze 3 wyjścia awaryjne. Tylko to zwlekanie mnie dezorganizuje.

Postaram sie... przeciez na niczym innym mi nie zalezy niż na spokoju swiętym i normalnym życiu... w normalnych, zdrowo-rozsadkowych relacjach...

Misiek własnie dzwonił.. normalnie ze mna rozmawiał.. wg. niego NIC się nie stało..? .. nie wierze... pogadam z nim .. wyjaśnie moje stanowisko.. opitolę siebie sama tez.. bo ja tez tu jestem winna ...

Hihi, mam nawet taki pomysł, że jak wszyscy po wieczerzy pójdą tam, dokąd mają pójść (spać lub na pasterkę, choc podobno jedno drugiemu nie wadzi, jak mawia moja ciotka klotka), założę ten szlafrok (tylko!), schowam się pod choinką i napiszę smska, żeby poszukał prezentu.
Obawiam się jednak ,ze musiałabym wyciapać od dołu wszystkie gałęzie jak w choince z reklamy piiiiii, żeby się pod nią zmieścić.

edit

Malwinko, strasznie się cieszę z Twojego promyczka nadziei. Skoro normalnie z Tobą rozmawiał, to znaczy, że rozumie podłoże Twojego wczorajszego zachowania.  Opanuj nerwy i powozmawiaj z nim spokojnie, uprzedź, że takie sytuacje będą się zdarzały, bo tego się nie da zminić z dnia na dzień, ale jeśli chce, żeby było ich jak  najmniej, musi Ci pomóc w zrozumieniu go na nowo.

Wierzę w Ciebie, w Was.

Wariatka ze mnie, wiem. Dobrze, że czasami pozytywna wariatka.
Skarajne nastroje to nic dobrego, ale dają chwile radości i korzystam z nich póki się zdarzają.

Malwinko, liczę na Twoją relację.

Widzicie kochane, mamy ten sam problem i wierzę, że jeśli będziemy się trzymać razem, nasze życie będzie łatwiejsze i mniej bolesne.

Każda z nas ma lepsze i gorsze dni i powinnyśmy się wspierać, wymieniać dobrymi emocjami, przytulać (choć tylko witrualnie), tupnąć nogą na niepotrzebne rozklejanie się lub chociaż razem pomilczeć.

Na pewno nie zastąpi nam to właściwej terapii, ale pomoże, przyniesie ulgę w konkretnej chwili.
Tak czuję.

Witaj Malwinko.
Czekałam na Ciebie.
A zareagował jakoś poza "rozumiem". Powiedział, że nie masz racji? Zapewnił, że Twoje obawy są bezpodstawne?

Właśnie doszłam do wniosku, że jesteś bardzo odważną kobietą.
Zazdroszczę Ci umiejętnosci otwartej rozmowy. Nie wiem, czy zdobyłabym się na coś takiego. Owszem, rozmawiamy z P. na życiowe tematy bardzo otwarcie, ale gdybym miała usiąść i powiedzieć mu o swoich obawach...nie wiem.

Może dlatego, że zawsze to ja byłam pod ostrzałem pytań, pretensji i wymagań, a sama miałam tylko wysłuchać, przyjąć do wiadomości i stosowania.

Nie potrafię sobie również wyobrazić jego reakcji na takie pytania. W trakcie naszego "prawie rozstania" mówiłam mu otwarcie, co czuję i słuchałam jego zapewnień, nie wiedząc jak bardzo są szczere, bo emocje przysłoniły zdrowy rozsądek, a kiedy opadły, przygniotły intuicję.   

I kolejna idąca za tym myśl. Często zdarza się, że powstrzymuję się od zapytania P. jak było w pracy, choć on mnie zawsze pyta, każdego dnia.
Dlaczego?
- bo pomyśli, że go sprawdzam
- bo dam mu okazję do kłamstwa - przecież może powiedzieć, co zechce i cieszyć się z mojej naiwności

A przecież równie dobrze, może mieć do mnie żal, że nie nie interesuję się jego życiem, pracą...

Malwina69,
jeśli oczekiwałaś jakiejś konkretnej, przez Ciebie wymyślonej, jego reakcji, to... trzeba było powiedzieć mu, jak ma się zachować i jaki tekst powiedzieć. Każde inne jego zachowanie i każdy inny jego tekst przy Twoich obecnych uczuciach było z góry skazane na Twoją zjadliwą krytykę.

On tymczasem, nie będąc terapeutą i nie mając podobnych do Ciebie doświadczeń, zachował się tak, jak się zachował. Nie zanegował Twoich uczuć, nie stwierdził, że oszalałaś lub bredzisz, nie wyśmiał, nie zlekceważył. Zrozumiał, że masz swoje powody takiego a nie innego zachowania. Zrozumiał, że Twoja wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach. Zrozumiał, że Twój wcześniejszy wybuch nie był podyktowany przeciwko niemu, ani nie był w jakikolwiek sposób z nim związany. To zrozumiał.

smutnamonia,
n i k t   p o z a    T o b ą   C i ę    n i e    u r a t u j e.

To Ty masz do wykonania całą pracę.
To Ty masz problem i to Ty, jeśli pójdziesz na terapię, oby!, będziesz pracowała nad swoją zmianą.
To wszystko zależy od Twojej motywacji i determinacji.
Od nikogo innego.
Nie przerzucisz odpowiedzialności za swoje zachowanie na nikogo, nawet na swoje dzieciństwo. Bo takie a nie inne dzieciństwo jest główną przyczyną, ale jesteś dorosłym, dojrzałym człowiekiem, który ma wpływ na  to, czy i w jaki sposób otwiera usta.

Trzymam kciuki za wprowadzanie zmian, a uwierz, że warto.

Dziewczyny... szłam dzis do pracy, śnieg na mnie padał.. i rozmyślałam nad sobą..;-)).. i pomyślalam sobie tak;
kiedys kiedy ojciec pił a pił duuuużo.. walił mi sie świat.. jak każde dziecko nie byłam pogodzona z tym...i walczyłam z ojcem.. On nigdy sie nie awanturował.. zwyczajnie zalany wracał i chciał spać.. a ja?  to ja jako mały berbeć juz skakałam mu do oczu.. To do mnie a nie do ojca matka mówiła; tylko nie rób awantury... Tyle we mnie było złości na jego picie, nie mogłam mu darować, że nie mam normalnego domu, że mam bałagan, że jest przygnębiona matka do której strach sie było odezwać...i jak tylko wchodził.. to była draka... Walczyłam ,walczyłam...im starsza tym zajadlej.. i??? i  poszedł sie leczyc.. kilka razy podchodził do leczenia... a teraz nie pije już jakies 9 lat.. znormalniał.. poprostu wytrzeźwiał.. ma karę.. bo matka miała 2 lata temu rozległy udar i musi sie nią opiekować.. owszem ja tez ale on ma gorzej mimo wszystko...
Dlatego mam wyrobiony mechanizm : walczę...tłumaczę, wyjaśniam, rysuje, maluje.... tylko tyle,że robie to w zbyt dużych ilościach... nie mozna ciagle i ciagle gadać na ten sam temat... az do porzygania...   to na bank... ja mam wewnętrzne uczucie,że muuuuuuuuuuszę to komuś ( teraz akurat męzowi) tak dokładnie wytłumaczyć,że  po ilus tam rozmowach zaczyna to mieć coraz mniejszą range.... Dlatego wczoraj powiedziałam na koniec mojego motania sie z tematem: powiedziałam Ci już wszystko.. amen.. zrobisz z tym co chcesz...

zaczynam widzieć gdzie jest mój problem.... \

to również Wasza zasługa dziewczyny..   dzieki...

Moniczko  bo to reakcja łańcuchowa!   od jednego słowa... posypie się lawina pretencji i żalu... trzeba nauczyć się ZATRZYMYWAĆ>> ja mam to samo... staram się ze wszystkich sił.. w takich newralgicznych momentach stanąc na chwilę.. odejśc na bok.. oddychac i mówię sobie w myślach; spokój.. spokój.. musze zachowac spokój... a potem postarac się SPOKOJNIE powiedzieć co mi lezy na wątrobie... nie zawsze mi się to udaje ale... czasami juz tak..

Mów sobie kochana; NIE MA NIC ZŁEGO.. to moja wyobraźnia... i ona kreuje moje słowa do męża...

Bądź dzielna.. wszystko JEST DOBRZE!!!!... naprawde..

Dlaczego wszystko ja?
On spieprzył nasze zycie, a ja mam ratować?
To nie ja zdradziłam, nie ja zakochałam w innym!
Zawsze byłam w porządku kurde! Nigdy nie byłam zadrosna, zasze ufałam, mąż miał wiele swobody. Zawsze się cieszył, że nie robie mu scen zazdrości, nie kontroluję, że jesteśmy partnerami w życiu!

Co ja mam w sobie zmienić? I dlaczego ja jestem za to wszystko odpowiedzialna??????

smutnamonia,
może dlatego, że:

I nie napisałam, że to Ty musisz ratować swój związek (choć możesz wspólnie z nim).
I nie napisałam, że zdradziłaś.
I nie napisałam, że jesteś za wszystko odpowiedzialna.

Napisałam jedynie, że masz wpływ na swoje zachowanie. Że masz wpływ na to, czy będziesz się tak zachowywać, jak w poście nr 157. A terapia, podobnie jak w przypadku Malwiny69, pozwoli Ci uporać się z tymi wszystkimi uczuciami. I tyle.

Groźby są karalne.

No ja bym wzięła młotek i gwoździe!!!!! Bo dziś jestem w bojowym nastroju!

No jasne, że mogę spytać! Ale czy powie mi prawdę? Może dla mojego spokoju powie że nie? Ech takie głupie gdybanie!

No własnie bardzo bym chciała na to wszystko spojrzeć z dystansu, bardziej optymistycznie.
Tylko ja nie moge się z tym pogodzic, że ona nie jest dla niego obojętna. I na ile mu wystarczy tego samozaparcia? Wiem, że moim zachowaniem nie pomagam mu a wręcz szkodzę. Z jednej strony smutna, płacząca, nieszczęsliwa żona a z drugiej....

Ech posypać solą i polać octem!!

Monia..  prawda jest mimo wszystko brutalna.. bo mamy na ten stan rzeczy ( kłamie/nie kłamie) znikomy wpływ... a spędzić zycie na zadręczaniu siebie i innych nie ma sensu... wykończysz sie Ty (ja tez jesli mnie napadnie ale TERAZ  jestem normalna-postanowione, zaklepane) nerwowo.. wykończysz jego.. i wtedy obraz mam w głowie taki.. widzi JĄ i czuje.. ulgę... bo nie ma dąsów, fochów, łez... jest spokój.. niech ta lampucera w szpilkach tak mu się nie kojarzy!!! Ty mu sie kojarz.. z tym co napisałam...

Po pierwsze NIE MUSISZ, bo to ON musi sprawić, żebyś mu znowu zaufała. A Ty możesz mu tylko w tym pomóc swoim podejściem do sprawy.

Po drugie, czas leczy rany, ale blizny zostają.

Kurde, mój właśnie zadzwonił, że spotkanie w pracy się skończyło, szef złożył im życzenia świateczne, wręczył gwiazdkowe prezenty i zaprosił na obiad i piwko do lokalu na 13.
Powiedziałam, żeby szedł, skoro wszyscy idą, a on na to, że na pewno będę zła i że zamiast do niego (tak jak było w planie) po pracy pojadę do domu. Zapewniłam, że zostanę, ale w środku już mi się gotuje.

Jestem silna, jak jest przy mnie i jest trzeźwy...

Co zrobiłybyście na moim miejscu?
Wymyślam?

Właśnie napisał
- poszedłbym, ale się boję, że mi uciekniesz
a ja odpisałam
- a ja się boję, żebyś nie przesadził i nie narobił głupot, ale idź

napisałam tak, jak czuję

dobrze?

Dobrze! On wie co czujesz, więc myślę, że się chłopak postara!

Brawo greentea... bardzo ładnie, stanęłas na wysokości zadania... widzisz..ja wiem ,ze to trudne ale MOŻNA>.. nikogo na siłę nie wychowasz, nie naprawisz, nie zmienisz... spoko... będzie dobrze..

Tylko, że ja mówię tak i robię, bo "wiem", że tak powinnam reagować, a w środku się rozklejam i sypię. Może to się kiedyś zmieni.

Dość tego, wyciągam superglu z torebki, trzymam się Was i będzie dobrze.

Oby..bo inaczej to zle rokuje.

A tak na marginesie to co to za rodziny Dysfunkcyjne? O DDA to slyszalam, ale DDD to nowosc dla mnie.

o!!    to jest dobra konkluzja.. prawidłowa.. biorąc pod uwage oczywiście całóść sytuacji..

Właśnie moniu. Też nie robiłam fochów na wieść o imprezie dopóki nie zrobił jej w tajemnicy przede mną i nie bawił się ze swoją byłą.

Malwinko, rozumiem, ze mogę się czuć zaproszona na Twoją koronację.

Massuka, miło mi Cię poznać. Mów nam tak jeszcze.