Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!
Forum Kobiet » ROZSTANIE, FLIRT, ZDRADA, ROZWÓD » Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych ? Grupa Wsparcia
Strony Poprzednia 1 … 27 28 29 30 31 … 37 Następna
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Malwinko! Ja Cię doskonale rozumiem, bo strach i niepewność towarzyszą mi często!
Ale z drugiej strony ciągłe doszukiwanie się złego chyba w końcu to zło nas nas sprowadzi co?
Za wszelką cenę trzeba próbować wrzucić na luz...
Kochana zapisz się na siłownię!!!!
Ja tak wczoraj dostałam w tyłek, że dziś ledwo się ruszam!
Podobne tematy
Malwina, nazwij konkretnie to , czego sie boisz , zwerbalizuj to,spojrz temu w oczy.
Ale to chyba dopiero pierwszy krok.Trzeba zrobic drugi.
Mam wrazenie, ze stoisz w miejscu, przygladasz sie temu.
Masz rację Moniczko.. i jeszcze bardziej Cie podziwiam za twoja postawę.. nie wiem dlaczego tak panikuję.. wiem,że mnie kocha, ze mu na mnie zależy.a byle co potrafi mi ten obraz zburzyć....
... Musze zając się sobą.. bo mój stan psychiczny jest katastrofalny.. muszę ..
Malwina, nazwij konkretnie to , czego sie boisz , zwerbalizuj to,spojrz temu w oczy.
Ale to chyba dopiero pierwszy krok.Trzeba zrobic drugi.Mam wrazenie, ze stoisz w miejscu, przygladasz sie temu.
Boje się,że mnie zdradzi... i mój świat runie.. a ja nie będe miała już siły podnieść się z tego... tylko tego się boje.. i aż tego...
pomaranczowa 1 napisał/a:Malwina, nazwij konkretnie to , czego sie boisz , zwerbalizuj to,spojrz temu w oczy.
Ale to chyba dopiero pierwszy krok.Trzeba zrobic drugi.Mam wrazenie, ze stoisz w miejscu, przygladasz sie temu.
Boje się,że mnie zdradzi... i mój świat runie.. a ja nie będe miała już siły podnieść się z tego... tylko tego się boje.. i aż tego...
to wiemy.
I wiemy, ze ten strach jest OGROMNY.
Pytanie : jak sie go pozbyc?
Nie masz sil nadprzyrodzonych, potrzebujesz narzedzi.Kogos, kto sie na tym zna, pomoze.
Zrob to dla siebie.
Ja jestem teraz na etapie zastanawiania się, czy chcę zyć ze świadomością, że mój mąż, który powinien być tylko mój w każdej dziedzinie (fizycznej i uczuciowej) zrobił miejsce jeszcze dla kogoś!
Nawet jeśli fizycznie jest tylko mój to uczuciowo już niekoniecznie!
I może takie stan trwać latami!
Pytanie jak z tym żyć? I czy się da?
Boje się,że mnie zdradzi... i mój świat runie.. a ja nie będe miała już siły podnieść się z tego... tylko tego się boje.. i aż tego...
PSYCHOTERAPIA
Malwina
nie zrozum mnie zle-kazdy boi sie tego , co Ty ! W jakis sposob.To naturalne.
Tak , jak kazdy boi sie , ze dziecko wpadnie w "zle towarzystwo " i zacznie np.brac narkotyki, albo zawali szkole i ucieknie z milym , dlugowlosym chlopcem na Ibize :-)
Musimy "nauczyc sie " z tym strachem obchodzic. On nie moze dominowac.
Ale Ty to doskonale wiesz.
Wiem............ i wiem,że może tak się stać,że sama sobie z tym nie poradze... niestety..
wiem,ze terapia.. nawet szukałam.. nawet prawie znalazlam.. ale ciagle nie mam czasu.. ciagle cos jest wazniejsze niz ja sama...
Moniu,
to, ze sie da, udowadniasz codziennie od roku.
Wiem............ i wiem,że może tak się stać,że sama sobie z tym nie poradze... niestety..
wiem,ze terapia.. nawet szukałam.. nawet prawie znalazlam.. ale ciagle nie mam czasu.. ciagle cos jest wazniejsze niz ja sama...
Tak?
Przeczytaj uważnie zdania z mojej sygnatury.
Ja jestem teraz na etapie zastanawiania się, czy chcę zyć ze świadomością, że mój mąż, który powinien być tylko mój w każdej dziedzinie (fizycznej i uczuciowej) zrobił miejsce jeszcze dla kogoś!
Nawet jeśli fizycznie jest tylko mój to uczuciowo już niekoniecznie!
I może takie stan trwać latami!
Pytanie jak z tym żyć? I czy się da?
.. nie jestem dobra osoba do wypowiedzenia się w tej kwestii.. czytaj wyżej. ;-).. jestes silniejsza i mądrzejsza ode mnie... a kiedyś Ci radziłam.. na samym początku pamiętasz..? ..ech...
Moniu,
to, ze sie da, udowadniasz codziennie od roku.
Wiem!
Z tym, że to życie nie jest szczęśliwe!
To znaczy bywam szczęśliwa, ale to nie jest ta pełnia jaka była kiedyś!
Wiem............ i wiem,że może tak się stać,że sama sobie z tym nie poradze... niestety..
wiem,ze terapia.. nawet szukałam.. nawet prawie znalazlam.. ale ciagle nie mam czasu.. ciagle cos jest wazniejsze niz ja sama...
Malwina ,powiem Ci cos w tajemnicy :-) : Ty jestes najwazniejsza.
Chyba dopoki tej mysli nie dopuscisz do siebie -nic nie zmienisz.
Jak mam Toba wstrzasnac Malwino???
Dopoki Tobie nie bedzie dobrze,z soba , dopoki z Ciebie nie bedzie emanowal spokoj, sila, zadowolenie,przeswiadczenie o swojej atrakcyjnosci ( czytaj o wyzszosci Swiat Bozego Narodzenia nad Swietami Wielkiej Nocy:-)), dopoty bedziecie sie emocjonalnie szarpali i oddalali.Az sie wykonczycie. Bo nikt tego na dluzsza mete nie wytrzyma.
Ale ja byłam bardzo silna.. nawet po rozwodzie.. stanęłam mocno na nogi.. wyobrażalam sobie (naiwnie),że juz najgorsze mam za sobą.. i jesli to goooowno rozwodowe mnie nie zabiło.. to już nic nie zabije.. i co?.. i niby wszystko to wiem.. ale ..
narazie dostałam na maila.. lekture obowiązkową.. zacznę od niej.. może coś do mnie dotrze.. jak mam ze soba sama postępowac.
Ale ja byłam bardzo silna.. nawet po rozwodzie.. stanęłam mocno na nogi.. wyobrażalam sobie (naiwnie),że juz najgorsze mam za sobą.. i jesli to goooowno rozwodowe mnie nie zabiło.. to już nic nie zabije.. i co?.. i niby wszystko to wiem.. ale ..
narazie dostałam na maila.. lekture obowiązkową.. zacznę od niej.. może coś do mnie dotrze.. jak mam ze soba sama postępowac.
A pisze tam w tej madrej ksiazce i to w pierwszym rozdziale :zeby Malwina kochala siebie ?
Ja się zastanawiam tak z czystej babskiej ciekawości, co zrobiłybyście dziewczyny na moim miejscu?
Gdybyście znalazły się w identycznej sytuacji jak ja?
Wiem, że każdy człowiek jest inny i nie powinnam się sugerować tym, co myślą inni, ale napiszcie proszę!
Ale ja byłam bardzo silna.. nawet po rozwodzie.. stanęłam mocno na nogi.. wyobrażalam sobie (naiwnie),że juz najgorsze mam za sobą.. i jesli to goooowno rozwodowe mnie nie zabiło.. to już nic nie zabije.. i co?.. i niby wszystko to wiem.. ale .. (...)
Ależ Ty jesteś bardzo silną osobą i... żyjesz. 
Tylko silna osoba może wytrzymać takie jazdy, które wam obojgu fundujesz.
Przesyłam olbrzymie wiadro spokoju i pewności siebie. 
Ja się zastanawiam tak z czystej babskiej ciekawości, co zrobiłybyście dziewczyny na moim miejscu?
Gdybyście znalazły się w identycznej sytuacji jak ja?Wiem, że każdy człowiek jest inny i nie powinnam się sugerować tym, co myślą inni, ale napiszcie proszę!
Szczerze?
Pisałam już o tym wieki temu, ale powtórzę.
Zajęłabym się sobą; uwierzyłabym, że stoję i potrafię stać na własnych nogach i nie wymagam żadnych podpórek; uwierzyłabym, że jestem dla siebie najważniejszą osobą.
Ja się zastanawiam tak z czystej babskiej ciekawości, co zrobiłybyście dziewczyny na moim miejscu?
Gdybyście znalazły się w identycznej sytuacji jak ja?Wiem, że każdy człowiek jest inny i nie powinnam się sugerować tym, co myślą inni, ale napiszcie proszę!
bede bezposrednia (chyba mam dzis jakis Dzien Bezposredniosci :-))
:
ja bym nie "straszyla " mojego . Niczym . Bo mialam wrazenie, ze Ty go Moniu tylko straszysz. Z ta wyprowadzka itd.Tam nie bylo szczerosci. Na zasadzie- pogroze Ci palcem , ale i tak i tak Ci nic nie grozi. I ja mysle , ze Twoj maz to bardzo szybko pojal ( sadzac po jego zachowaniu). Pamietam , ze nie moglam wtedy tego pojac, dlaczego Ty to robisz.
pomaranczowa 1 napisał/a:Malwina, nazwij konkretnie to , czego sie boisz , zwerbalizuj to,spojrz temu w oczy.
Ale to chyba dopiero pierwszy krok.Trzeba zrobic drugi.Mam wrażenie, ze stoisz w miejscu, przyglądasz sie temu.
Boje się,że mnie zdradzi... i mój świat runie.. a ja nie będe miała już siły podnieść się z tego... tylko tego się boje.. i aż tego...
Malwino, bo ja jestem dłużej po zdradzie i powiem ci coś. To jest tylko etap. kolejny. przez który musisz przejść. wielokropek ma rację, że terapia pomaga łatwiej przechodzić kolejne etapy. I tak żaden cie nie ominie. myślę, że bez terapii jest ryzyko - że za długo się na jakimś etapie zatrzymujesz, albo, że na jakimś utkwisz.. i zostaniesz.\
ja pisze na tym forum od grudnia 2010. Kiedy po roku radzenia sobie ze zdradą uznałam, że siedzę w martwym punkcie i musze się dowiedzieć, czy tylko ja w takim schemacie przez to przechodzę, że może ktoś był w podobnej sytuacji i teraz jest na innym etapie. zaczęłam szukać pomocy. Byłam u psychologa terapeuty, bywałam intensywnie i mniej na tym forum.
Twój strach jest kolejnym etapem - teraz przez niego przechodzisz.
potem pojawi sie moment, że zaczniesz "szukać" dowodów zdrady- bo będziesz na tyle zmęczona strachem, że podświadomie będziesz robić wszystko, żeby to się skończyło - jak ma cię zdradzić i odejść, to niech zrobi to teraz zaraz... bo juz masz dość...
potem się złapiesz na tym, że nagle zaczniesz sama taki strach wzbudzać, nakręcać się - np, wchodząc na to forum i czytając historie kobiet, które włąsnie dowiedziały się o zdradzie i przez to przechodzą -będziesz się bała, że zapomnisz, będziesz chciałą sie emocjonalnie nakręcać. Wiesz dlaczego? bo po opadnięciu tych wielkich emocji poczujesz lekko taka pustkę. bo zabraknie takiego poczucia wielkiej, nieskończonej, ufnej miłości, która czułaś przed zdradą - jak ja to napisałam - teraz nerki juz bym nie oddała.. bo teraz przeanalizowałabym, czy zycie bez nerki nie stałoby sie dla mnie uciążliwe... więc miło powrócić do pełnego silnego odczuwania - nawet, jesli te uczucia powodowały, że cała się trzęsiesz i się boisz.. ALE SĄ...
potem pojawia sie kolejny moment - kiedy uświadamiasz sobie, że nieważne, co zrobi ta druga osoba, czy będzie durniem i cię zdradzi, czy będzie sie o ciebie starać, czy będzie cię bezgranicznie kochać itp... to będzie niewazne, poniewaz już teraz wiesz- że ty decydujesz o swoich uczuciach, potrzebach, i relacjach. i na tym etapie nie musisz, wiesz, że potrafiłabyś bez niego żyć. wiesz, że drugi raz przez taką hustawkę nie przejdziesz.
potem pojawia sie kolejny moment -kiedy czujesz się silna stabilna i szczęśliwa w związku, który tworzysz. to jest inny związek niż ten przed zdradą.. inne relacje... ale akceptujesz swoja miłośc, swoje uczucia, swoje tu i teraz. Nie oczekujesz fajerwerków od innych - wiesz, że sama sobie je rozpalasz - jak chcesz i kiedy chcesz. stajesz się zdrową egositką - asertywną i dbającą o siebie. Potrafisz nazywac swoje uczucia i swoje potrzeby. wiesz, na co się zgadzasz a na co nie...
a kolejny etap? jeszcze nie wiem...
Malwina69 napisał/a:Ale ja byłam bardzo silna.. nawet po rozwodzie.. stanęłam mocno na nogi.. wyobrażalam sobie (naiwnie),że juz najgorsze mam za sobą.. i jesli to goooowno rozwodowe mnie nie zabiło.. to już nic nie zabije.. i co?.. i niby wszystko to wiem.. ale .. (...)
Ależ Ty jesteś bardzo silną osobą i... żyjesz.
Tylko silna osoba może wytrzymać takie jazdy, które wam obojgu fundujesz.Przesyłam olbrzymie wiadro spokoju i pewności siebie.
.. masz racje.. jak zwykle kto by to wytrzymał.. ?
smutnamonia napisał/a:Ja się zastanawiam tak z czystej babskiej ciekawości, co zrobiłybyście dziewczyny na moim miejscu?
Gdybyście znalazły się w identycznej sytuacji jak ja?Wiem, że każdy człowiek jest inny i nie powinnam się sugerować tym, co myślą inni, ale napiszcie proszę!
Szczerze?
Pisałam już o tym wieki temu, ale powtórzę.
Zajęłabym się sobą; uwierzyłabym, że stoję i potrafię stać na własnych nogach i nie wymagam żadnych podpórek; uwierzyłabym, że jestem dla siebie najważniejszą osobą.
no ja włąśnie na takim etapie jestem. Potrafię dawać i brać. Ale potrafię zyć bez kogoś, dam sobie radę sama, nie boje się przyszłości. wiem, że moge polegać na sobie. wiem, że ufam sobie. Wiem, że cokolwiek się zdarzy sama siebie nie zawiodę. wiem, że mogę na siebie liczyć.
nie powiem juz nigdy"""""" -jak mógł mi to zrobić, jak mógł mnie zranić, był dla mnie najważniejszy, nie potrafię bez niego żyć, nie dam sobie rady sama, boję się, że mnie zostawi, boje się, że nie byłam dośc dobra, wybrał inną a więc ja byłam gorsza, musze się teraz [porównywać....\"""""
Dzisiaj wiem, że:
jestem najlepsza
jestem wyjątkowa
jestem jedyna;)
zasługuje na miłość
zasługuję na zaufanie
potrafię kochać.
potrafię kierowac swoim zyciem
i chociaż nie wiem, co ono mi przyniesie - to mam siebie - a to nieźle!!!
Endaluzjo, ludzie! Malwina wydrukuj sobie , co ona pisze !
i codziennie z nia gadaj przez telefon conajmniej godzine. :-))
To recepta moja jest.
Malwina69 napisał/a:pomaranczowa 1 napisał/a:Malwina, nazwij konkretnie to , czego sie boisz , zwerbalizuj to,spojrz temu w oczy.
Ale to chyba dopiero pierwszy krok.Trzeba zrobic drugi.Mam wrażenie, ze stoisz w miejscu, przyglądasz sie temu.
Boje się,że mnie zdradzi... i mój świat runie.. a ja nie będe miała już siły podnieść się z tego... tylko tego się boje.. i aż tego...
Malwino, bo ja jestem dłużej po zdradzie i powiem ci coś. To jest tylko etap. kolejny. przez który musisz przejść. wielokropek ma rację, że terapia pomaga łatwiej przechodzić kolejne etapy. I tak żaden cie nie ominie. myślę, że bez terapii jest ryzyko - że za długo się na jakimś etapie zatrzymujesz, albo, że na jakimś utkwisz.. i zostaniesz.\
ja pisze na tym forum od grudnia 2010. Kiedy po roku radzenia sobie ze zdradą uznałam, że siedzę w martwym punkcie i musze się dowiedzieć, czy tylko ja w takim schemacie przez to przechodzę, że może ktoś był w podobnej sytuacji i teraz jest na innym etapie. zaczęłam szukać pomocy. Byłam u psychologa terapeuty, bywałam intensywnie i mniej na tym forum.
Twój strach jest kolejnym etapem - teraz przez niego przechodzisz.
potem pojawi sie moment, że zaczniesz "szukać" dowodów zdrady- bo będziesz na tyle zmęczona strachem, że podświadomie będziesz robić wszystko, żeby to się skończyło - jak ma cię zdradzić i odejść, to niech zrobi to teraz zaraz... bo juz masz dość...
potem się złapiesz na tym, że nagle zaczniesz sama taki strach wzbudzać, nakręcać się - np, wchodząc na to forum i czytając historie kobiet, które włąsnie dowiedziały się o zdradzie i przez to przechodzą -będziesz się bała, że zapomnisz, będziesz chciałą sie emocjonalnie nakręcać. Wiesz dlaczego? bo po opadnięciu tych wielkich emocji poczujesz lekko taka pustkę. bo zabraknie takiego poczucia wielkiej, nieskończonej, ufnej miłości, która czułaś przed zdradą - jak ja to napisałam - teraz nerki juz bym nie oddała.. bo teraz przeanalizowałabym, czy zycie bez nerki nie stałoby sie dla mnie uciążliwe... więc miło powrócić do pełnego silnego odczuwania - nawet, jesli te uczucia powodowały, że cała się trzęsiesz i się boisz.. ALE SĄ...potem pojawia sie kolejny moment - kiedy uświadamiasz sobie, że nieważne, co zrobi ta druga osoba, czy będzie durniem i cię zdradzi, czy będzie sie o ciebie starać, czy będzie cię bezgranicznie kochać itp... to będzie niewazne, poniewaz już teraz wiesz- że ty decydujesz o swoich uczuciach, potrzebach, i relacjach. i na tym etapie nie musisz, wiesz, że potrafiłabyś bez niego żyć. wiesz, że drugi raz przez taką hustawkę nie przejdziesz.
potem pojawia sie kolejny moment -kiedy czujesz się silna stabilna i szczęśliwa w związku, który tworzysz. to jest inny związek niż ten przed zdradą.. inne relacje... ale akceptujesz swoja miłośc, swoje uczucia, swoje tu i teraz. Nie oczekujesz fajerwerków od innych - wiesz, że sama sobie je rozpalasz - jak chcesz i kiedy chcesz. stajesz się zdrową egositką - asertywną i dbającą o siebie. Potrafisz nazywac swoje uczucia i swoje potrzeby. wiesz, na co się zgadzasz a na co nie...
a kolejny etap? jeszcze nie wiem...
wiesz, aż mi ciary po tyłku przeszły.. bo jest ze mna dokładnie jak napisałaś.. ja szukam.. dosłownie.. wszedzie.. obserwuję, "niby" odczytuje z jego mowy ciała,że juz pewnie pozamiatane..że pewnie za późno sie zorientowałam ( w czym?!? ) każdy jego ruch..mam pod obserwacją tylko i wyłącznie pod tym kątem.. to tak męczące, że ledwo funkcjonuję.. i masz rację..wręcz wygladam końca " tej sprawy".. sprawy której raczej nie ma............... i tęsknie za tym spokojem.. ( o Matko Boska)..że oooo prosze bardzo.. ja odkryłam i miałam rację.. potwierdziłam swoje obawy.. mało tego.. mam chwile,że chcę uciekać.. od niego.. od nas.. od postawienia sie twarzą w twarz z tym czego się boje.. mam jakis wewnętrzny głos, który mi mówi,że musze się ratować.. ( wariatka kompletna) ...Co to do diabła jest>???? innego..? wariactwo..
Marze o tym,żeby dotrzeć jakims cudem do tego etapu.." kiedy uświadamiasz sobie, że nieważne, co zrobi ta druga osoba, czy będzie durniem i cię zdradzi, czy będzie sie o ciebie starać, czy będzie cię bezgranicznie kochać itp... to będzie niewazne, poniewaz już teraz wiesz- że ty decydujesz o swoich uczuciach, potrzebach, i relacjach. i na tym etapie nie musisz, wiesz, że potrafiłabyś bez niego żyć. wiesz, że drugi raz przez taką hustawkę nie przejdziesz."...
Wielokropek napisał/a:smutnamonia napisał/a:Ja się zastanawiam tak z czystej babskiej ciekawości, co zrobiłybyście dziewczyny na moim miejscu?
Gdybyście znalazły się w identycznej sytuacji jak ja?Wiem, że każdy człowiek jest inny i nie powinnam się sugerować tym, co myślą inni, ale napiszcie proszę!
Szczerze?
Pisałam już o tym wieki temu, ale powtórzę.
Zajęłabym się sobą; uwierzyłabym, że stoję i potrafię stać na własnych nogach i nie wymagam żadnych podpórek; uwierzyłabym, że jestem dla siebie najważniejszą osobą.no ja włąśnie na takim etapie jestem. Potrafię dawać i brać. Ale potrafię zyć bez kogoś, dam sobie radę sama, nie boje się przyszłości. wiem, że moge polegać na sobie. wiem, że ufam sobie. Wiem, że cokolwiek się zdarzy sama siebie nie zawiodę. wiem, że mogę na siebie liczyć.
nie powiem juz nigdy"""""" -jak mógł mi to zrobić, jak mógł mnie zranić, był dla mnie najważniejszy, nie potrafię bez niego żyć, nie dam sobie rady sama, boję się, że mnie zostawi, boje się, że nie byłam dośc dobra, wybrał inną a więc ja byłam gorsza, musze się teraz [porównywać....\"""""
Dzisiaj wiem, że:
jestem najlepsza
jestem wyjątkowa
jestem jedyna;)
zasługuje na miłość
zasługuję na zaufanie
potrafię kochać.
potrafię kierowac swoim zyciemi chociaż nie wiem, co ono mi przyniesie - to mam siebie - a to nieźle!!!
....................................jestem w pracy... i rycze... .... masakra..
Endaluzjo, ludzie! Malwina wydrukuj sobie , co ona pisze !
i codziennie z nia gadaj przez telefon conajmniej godzine. :-))To recepta moja jest.
...dziekuje.. niech tylko nikt nie wejdzie do biura... plisss. chce do domu...
smutnamonia napisał/a:Ja się zastanawiam tak z czystej babskiej ciekawości, co zrobiłybyście dziewczyny na moim miejscu?
Gdybyście znalazły się w identycznej sytuacji jak ja?Wiem, że każdy człowiek jest inny i nie powinnam się sugerować tym, co myślą inni, ale napiszcie proszę!
bede bezposrednia (chyba mam dzis jakis Dzien Bezposredniosci :-))
:
ja bym nie "straszyla " mojego . Niczym . Bo mialam wrazenie, ze Ty go Moniu tylko straszysz. Z ta wyprowadzka itd.Tam nie bylo szczerosci. Na zasadzie- pogroze Ci palcem , ale i tak i tak Ci nic nie grozi. I ja mysle , ze Twoj maz to bardzo szybko pojal ( sadzac po jego zachowaniu). Pamietam , ze nie moglam wtedy tego pojac, dlaczego Ty to robisz.
czyli czekałabys na decyzję bez nacisków?
smutnamonia napisał/a:Ja się zastanawiam tak z czystej babskiej ciekawości, co zrobiłybyście dziewczyny na moim miejscu?
Gdybyście znalazły się w identycznej sytuacji jak ja?Wiem, że każdy człowiek jest inny i nie powinnam się sugerować tym, co myślą inni, ale napiszcie proszę!
Szczerze?
Pisałam już o tym wieki temu, ale powtórzę.
Zajęłabym się sobą; uwierzyłabym, że stoję i potrafię stać na własnych nogach i nie wymagam żadnych podpórek; uwierzyłabym, że jestem dla siebie najważniejszą osobą.
Czyli wniosek, że albo odejść albo żyć obok razem ale jednak osobno?
Malwino a może to jest tak ze nie pójdziesz na terapie bo nie miała byś już podkładki po jazdy które fundujesz?
Bo wiadomo dziecko DDA ma prawo być rozchwiane, nieufne, ma prawo na nerwy. Do tego trudny rozwód każdy musi zrozumieć że to psuje zdrowie psychiczne każdej kobiety.
Po terapii nie można by wytłumaczyć każdej jazdy przeszłością bo już była byś świadoma swoich działań. Czyli robiła byś jazdy na żywca. A tak wszyscy mogą powiedzieć miałaś ciężko to i normalne że jesteś nieufna i podejrzliwa.
Bronisz się brakiem czasu bo wolisz tłumaczyć swoje świadome wybuchy przeszłością, tak nie można dalej. Zrób coś z sobą idź na terapie by pozbyć się obciążenia przeszłości.
....................................jestem w pracy... i rycze... .... masakra..
Błagam nie rycz bo mi sie udzieli!
pomaranczowa 1 napisał/a:smutnamonia napisał/a:Ja się zastanawiam tak z czystej babskiej ciekawości, co zrobiłybyście dziewczyny na moim miejscu?
Gdybyście znalazły się w identycznej sytuacji jak ja?Wiem, że każdy człowiek jest inny i nie powinnam się sugerować tym, co myślą inni, ale napiszcie proszę!
bede bezposrednia (chyba mam dzis jakis Dzien Bezposredniosci :-))
:
ja bym nie "straszyla " mojego . Niczym . Bo mialam wrazenie, ze Ty go Moniu TYLKO straszysz. Z ta wyprowadzka itd.Tam nie bylo szczerosci. Na zasadzie- pogroze Ci palcem , ale i tak i tak Ci NIC nie grozi. I ja mysle , ze Twoj maz to bardzo szybko pojal , ze moze robic , co che ( sadzac po jego zachowaniu).
Pamietam , ze nie moglam wtedy tego pojac, dlaczego Ty to robisz.czyli czekałabys na decyzję bez nacisków?
??????????????????????????????
Jak Ty na to wpadlas po moich slowach Moniu?
Wrecz odwrotnie.
Nie czekalabym wieki na jego decyzje.Krotki termin. Albo woz albo przewoz . Z pelna konsekwencja.
Wielokropek napisał/a:smutnamonia napisał/a:Ja się zastanawiam tak z czystej babskiej ciekawości, co zrobiłybyście dziewczyny na moim miejscu?
Gdybyście znalazły się w identycznej sytuacji jak ja?Wiem, że każdy człowiek jest inny i nie powinnam się sugerować tym, co myślą inni, ale napiszcie proszę!
Szczerze?
Pisałam już o tym wieki temu, ale powtórzę.
Zajęłabym się sobą; uwierzyłabym, że stoję i potrafię stać na własnych nogach i nie wymagam żadnych podpórek; uwierzyłabym, że jestem dla siebie najważniejszą osobą.Czyli wniosek, że albo odejść albo żyć obok razem ale jednak osobno?
A Tutaj Cię zaskoczę.
Można pokochać siebie, uwierzyć, że stoisz na własnych nogach i nie potrzebujesz podpórek, uwierzyć, że jest się dla siebie najważniejszą osobą i... być szczęśliwą w partnerskim związku.
Można wówczas żyć z kochanym człowiekiem razem, nie osobno.
Można mieć wspólne sprawy, ale i osobne.
Można mieć wspólnych znajomych i przyjaciół, ale i swoich.
Można czas wolny spędzać razem, ale też osobno.
Wiedząc o sobie to wszystko (do czego Cię namawiam) jest się osobą spokojną, choć nie znającą przyszłości i nie mającą gwarancji wspólnego życia do śmierci. Ale wówczas jest się z drugą osobą, bo chce się z nią być, a nie dlatego, że samemu nie da się rady.
***
Jestem przeciwniczką siedzenia sobie wzajemnie na głowie. Takie coś grozi uduszeniem.
Można pokochać siebie, uwierzyć, że stoisz na własnych nogach i nie potrzebujesz podpórek uwierzyć, że jest się dla siebie najważniejszą osobą i... być szczęśliwą w partnerskim związku.
Można wówczas żyć z kochanym człowiekiem razem, nie osobno.
Można mieć wspólne sprawy, ale i osobne.
Można mieć wspólnych znajomych i przyjaciół, ale i swoich.
Można czas wolny spędzać razem, ale też osobno.
Wiedząc o sobie to wszystko (do czego Cię namawiam) jest się osobą spokojną, choć nie znającą przyszłości i nie mającą gwarancji wspólnego życia do śmierci. Ale wówczas jest się z drugą osobą, bo chce się z nią być, a nie dlatego, że samemu nie da się rady.
Nigdy nie straciliśmy tego o czym piszesz!
Mieliśmy i mamy wspólne sprawy tak jak i swoje, nigdy nie żyliśmy obok siebie, bo dziecko, bo papierek!
Może tylko trochę zapomniałam o swoich egoistycznych przyjemnościach..wolałam np. kupić coś dziecku niż sobie...
To co się stało cały czas mnie zastanawia, ale już nie pytam dlaczego...
Malwinko!
Szalona kobieto! Żyjesz?
Malwino a może to jest tak ze nie pójdziesz na terapie bo nie miała byś już podkładki po jazdy które fundujesz?
Bo wiadomo dziecko DDA ma prawo być rozchwiane, nieufne, ma prawo na nerwy. Do tego trudny rozwód każdy musi zrozumieć że to psuje zdrowie psychiczne każdej kobiety.
Po terapii nie można by wytłumaczyć każdej jazdy przeszłością bo już była byś świadoma swoich działań. Czyli robiła byś jazdy na żywca. A tak wszyscy mogą powiedzieć miałaś ciężko to i normalne że jesteś nieufna i podejrzliwa.
Bronisz się brakiem czasu bo wolisz tłumaczyć swoje świadome wybuchy przeszłością, tak nie można dalej. Zrób coś z sobą idź na terapie by pozbyć się obciążenia przeszłości.
..Nie .. nie zgodze sie z tą teorią .. ja jestem zrównoważona, nie mam jazd bo takie mam widzi-mi-sie.. nie.... przed związkiem z Miskiem najpierw byłam z kimś a potem sama.. z tym kims NIGDY nie miałam takiej sytuacji.. nie miałam takich stanów.. wręcz odwrotnie.. byłam niesamowicie wewnętrznie spokojna.. to co teraz się ze mną dzieje, jest jakimś zaskoczeniem dla mnie samej..jakbym czegoś o sobie się dowiedziała..czegos kompletnie nowego.. ja nie umiem udawać.. nie potrafię grać,że jest ok jak nie jest ok..
Malwinko!
Szalona kobieto! Żyjesz?
.. Zyje.. spłakana w robocie.. masakra .. dobrze,ze dzis sama w pokoju....
Monika powiem Ci kolejny raz.. jestes mądra.. naprawde mądra..więc ufaj sobie bardziej.. postępujesz ok.. bo najlepiej z nas tu wszystkich wiesz jak wygląda Twoja sytuacja.. jakim czlowiekiem jest Twój mąz.. jak było między wami.. i ja zawsze będę uważala,że to wszystko razem. nie wybiórczo.. daje ten własciwy obraz poddawany pod ocene..czy warto walczyc? jak walczyć?..
Pewnie,że czytaj jak Ci radzą dziewczyny.. mają większa wiedzę.. sa na innych etapach.. ..ale sobie tez ufaj.. i postepuj jak serce Ci podpowiada.
..Nie .. nie zgodze sie z tą teorią .. ja jestem zrównoważona, nie mam jazd bo takie mam widzi-mi-sie.. nie.... przed związkiem z Miskiem najpierw byłam z kimś a potem sama.. z tym kims NIGDY nie miałam takiej sytuacji.. nie miałam takich stanów.. wręcz odwrotnie.. byłam niesamowicie wewnętrznie spokojna.. to co teraz się ze mną dzieje, jest jakimś zaskoczeniem dla mnie samej..jakbym czegoś o sobie się dowiedziała..czegos kompletnie nowego.. ja nie umiem udawać.. nie potrafię grać,że jest ok jak nie jest ok..
Żadne tam DDA i inne cuda!
Po prosty Twoje zaufanie jest mocno zachwiane i dlatego z kazdego kąta wyziera na Ciebie strach przed zranieniem!
Ja staram się po prostu nie myśleć że mój mąż widzi ta babę codziennie, że czasem pogadają. Chociaż chcę żeby zmienił pracę to jednak mówię sobie w gorszych chwilach - gdyby chciał być z nią to już dawno by był!
Może jestem młoda i głupia, ale mam wrażenie Moniu, że nie do końca rozumiesz co Wielokropek chce Tobie przekazać.
Nie chodzi o to, że żyjecie razem, bo papierek czy dziecko. Myślę, że Wielokropkowi chodzi o to, że być może jesteś z mężem teraz, gdyż czujesz, że bez niego nie dałabyś sobie rady, czyli - za mało kochasz siebie. Nie jesteś szczęśliwa sama ze sobą i dlatego tak panicznie boisz się stracić męża i od roku pozwalasz się krzywdzić. Stawiałaś mu niby ultimatum, ale ono nie było prawdziwe - chodziło o postraszenie, zabrakło konsekwencji. Mąż to dawno zauważył i między innymi dlatego teraz nie kwapi się do zmiany pracy, mimo, że taki warunek postawiłaś. On wie, że to tylko takie gadanie, a Ty i tak nie odejdziesz, bo się boisz, więc po cóż on ma to ultimatum traktować poważnie? Sama swoim zachowaniem przez ten rok pokazałaś mu nie raz, że nie musi nic robić, abyś mniej cierpiała - bo Ty i tak jesteś. I cierpisz.
Wielokropek mówi, że będąc kobietą świadomą swojej wartości, kochającą siebie, jest się szczęśliwą tak po prostu, nie z powodu obecności u boku partnera czy męża. I wówczas można świadomie wybrać - CHCĘ być z mężem, który zakochał się w innej i od roku się zastanawia, przy kim chciałby być albo CHCĘ odejść, gdyż z takim człowiekiem być nie chcę. Działasz zgodnie ze sobą. Świadomą sobą.
Prawda jest taka, że mąż jeśli będzie chciał Cię zdradzać, zrobi to, to jego autonomiczna decyzja zawsze będzie czy zmieni pracę, czy nie. Sęk w tym, żeby móc być szczęśliwą samą ze sobą bez względu na to co zrobi mąż. Bo mamy wpływ na swoje zachowanie, nie czyjeś.
Może jestem młoda i głupia, ale mam wrażenie Moniu, że nie do końca rozumiesz co Wielokropek chce Tobie przekazać.
Nie chodzi o to, że żyjecie razem, bo papierek czy dziecko. Myślę, że Wielokropkowi chodzi o to, że być może jesteś z mężem teraz, gdyż czujesz, że bez niego nie dałabyś sobie rady, czyli - za mało kochasz siebie. Nie jesteś szczęśliwa sama ze sobą i dlatego tak panicznie boisz się stracić męża i od roku pozwalasz się krzywdzić. Stawiałaś mu niby ultimatum, ale ono nie było prawdziwe - chodziło o postraszenie, zabrakło konsekwencji. Mąż to dawno zauważył i między innymi dlatego teraz nie kwapi się do zmiany pracy, mimo, że taki warunek postawiłaś. On wie, że to tylko takie gadanie, a Ty i tak nie odejdziesz, bo się boisz, więc po cóż on ma to ultimatum traktować poważnie? Sama swoim zachowaniem przez ten rok pokazałaś mu nie raz, że nie musi nic robić, abyś mniej cierpiała - bo Ty i tak jesteś. I cierpisz.
Wielokropek mówi, że będąc kobietą świadomą swojej wartości, kochającą siebie, jest się szczęśliwą tak po prostu, nie z powodu obecności u boku partnera czy męża. I wówczas można świadomie wybrać - CHCĘ być z mężem, który zakochał się w innej i od roku się zastanawia, przy kim chciałby być albo CHCĘ odejść, gdyż z takim człowiekiem być nie chcę. Działasz zgodnie ze sobą. Świadomą sobą.
Prawda jest taka, że mąż jeśli będzie chciał Cię zdradzać, zrobi to, to jego autonomiczna decyzja zawsze będzie czy zmieni pracę, czy nie. Sęk w tym, żeby móc być szczęśliwą samą ze sobą bez względu na to co zrobi mąż. Bo mamy wpływ na swoje zachowanie, nie czyjeś.
kjersti-w czarne !
Moniu (ciag dalszy bezposredniosci)- jezeli taka mloda dziewczyna czuje to poprzez ten cholerny internet, jezeli my to na kilometry czujemy, to dlaczego myslisz, ze Twoj maz tego nie czuje ??
kjersti,
może i jesteś młoda, ale głupia to na pewno nie. 
Dzięki za Twoje rozwinięcie i uzupełnienie. Dokładnie zrozumiałaś wszystko to, co napisałam.
Może ze mna tak jest jak piszesz.. ale co do Moniki .. nie bardzo sie z tym zgadzam.. ja panikuje jak nic w zasadzie poważnego sie nie dzieje.. dospiewuję sobie sama scenariusz.. a Monika dość rzetelnie podchodzi do tematu i nie sądzę żeby rozważala czy da sobie rade bez mężczyzny.. .. nie to nie ten typ..
Bardziej się boję,że wpadła w taką pułpake uczuciową.. On się stara.. jest czuły, jest wspaniały seks.. nadskakuje jej.. bo widzi,że to działa.. bo Monika odbiera to jako komunikat" kocha mnie, okazuje to.. więc pewnie podejmie decyzję,że to ze mna ma być.. i tylko zwyczajnie zbłądził."
Oby tak było.. bo ja miałam niestety podobnie.. czułam,że ten drań jakby wynagradzał mi ten ból postokroć jaki mi zadał.. a on? on tylko pzreciagnął to wszystko w czasie.. ( poprzedni mąż oczywiście)....
Monika słuchaj dziewczyn..bo ja juz się motam.. ze wszystkim..
dziewczyny
mowie , jak czuje.
Nikogo nie oklamuje.
Nie jestesmy Towarzystwem Wzajemnej Adoracji, wiec nikomu tez nie schlebiam.
Mowie , jak czuje.
Fakty na dzień dzisiejszy są takie, źe mój mąż jest ze mną, bo chce być ze mną! Zależy mu na mnie, na naszej rodzinie. Twierdzi, że bez nas byłby niczym!
Na co dzień jest dobrym mężem, ojcem, człowiekiem!
Gdybym nie wierzyła w to wszystko nie dałabym mu szansy. Całe nasze dotychczasowe życie daje mi podstawy, by wierzyć, że i teraz jest wobec mnie uczciwy. Nigdy wcześniej nie było niczego, co mogło spowodować, że zapaliłaby mi się czerwona lampka w glowie!
Wierzę, że zbłądził, że żałuje! Po prostu to jaki był wobec mnie przez te wszystkie lata daje mi tę podstawę!
A to jego zwątpienie ostatnio było spowodowane między innymi moją postawą wiecznie zapłakaną i smutną!
I jestem z nim bo go kocham, a nie z powodu strachu przed samotnością!
Takie są moje odczucia! A że mi czasem ciężko i żle?
Nikt nie obiecywał, że będzie łatwo.
Fakty na dzień dzisiejszy są takie, źe mój mąż jest ze mną, bo chce być ze mną! Zależy mu na mnie, na naszej rodzinie. Twierdzi, że bez nas byłby niczym!
Na codzień jest dobrym mężem, ojcem, człowiekiem!
Gdybym nie wierzyła w to wszystko nie dałabym mu szansy. Całe nasze dotychczasowe życie daje mi podstawy, by wierzyć, że i teraz jest wobec mnie uczciwy. Nigdy wcześniej nie było niczego, co mogło spowodować, że zapaliłaby mi s4ę czerwona lampka w glowie!
Wierzę, że zbłądził, że żałuje! Po prostu to jaki był wobec mnie przez te wszystkie lata daje mi tę podstawę!
A to jego zwątpienie ostatnio było spowodowane między innymi moją postawą wiecznie zapłakaną i smutną!
I jestem z nim bo go kocham, a nie z powodu strachu przed samotnością!
Takie są moje odczucia! A że mi czasem ciężko i żle?
Nikt nie obiecywał, że będzie łatwo.
Monia,
TY jestes swoja opiekunka , Ty wiesz co robic , Ty decydujesz.
Cześć dziewczyny, mam tylko sekundę .Wyniki dobre ,ponoć nie ma nawrotu,tak naprawdę potwierdzenie będę miała we wrześniu.Nawet nie mam czasu doczytać co u was a widzę ,że coś się dzieje.Pozdrawiam i trzymajcie się.
Nina .. bardzo się ciesze......;-)))
Monia...jest silna, mądra.. ( nie chodzi o cukrowanie), ma swoje emocje pod kontrolą ( pewnie, każdemu moga trafic się chwile słabości)..ale moim zdaniem..to nie jest typ kobiety ginącej marnie bez faceta.. domyslam się,że jak każdej z nas miło jest miec męskie ramie obok ..ale nie jest to niezbędne do przeżycia.. Tu jest kwestia zżycia się ich bo przcież przez tyle lat wypracowali sobie dobre relacje..partnerskie.. dlatego Monia mimo wkurzenia na tą sytuację wychodzi mu jakby naprzeciw.. i bierze pod uwage to JAK bylo do tej pory i to nieszczęsne pojawienie się czerwonych szpil... i ja uważam,że to jest ok... zaznaczyla,że to jest dla niej nie do zaakceptowania..i tylko dlatego,że byli dobrym małżeńtwem daje mu szanse.. Jak on ta szanse wykorzytuje to już odrębny temat.. a jak Ona to egzekwuje kolejny.. ;-)
Ja długo zastanawialam się czy nie ejstem kkzb... zwłaszcza po lekturze watku... widze duzo tych cech w sobie... mi jest potrzebny facet... byłam sama i tęskniłam do obecności, brakowało mi...czulam się xle sama.. nie oznacza to jednak ,że byłabym z byle kim... aby być..
Super wieści Ninko!
Mocno trzymałam kciuki!
Pozdrawiam!
a Mussuka to co? świętuje nadal?
Witaj Malwinko!
Mussuka zdaje się jest wyjechana
Poleciała do Wrocka i ciężko pracuje albo bankietuje
A Ty jak sie dziś czujesz?
p.s dziękuję Ci za dobre słowa......
Dzis dobrze.. to co wczoraj przeczytalam.. o tych etapach.. zmroziło mnie i wstrząsnęło.. to jakiś schemat myslowy uruchomiony w mojej głowie a nie fakty... to mi trochę pomaga..
Ja po przeczytaniu wczorajszych wypowiedzi, szczególnie Kjerstin miałam niezłego doła. Bo wyszłam w ich oczach na ofiarę potwornego manipulanta, który robi ze mna co chce.
A to nie jest tak, to nie ten typ. Nie wierzę, że człowiek mógłby się tak zmienić o 180 stopni.
Raczej ze mną jest w tej chwili problem, bo chciałbym już natchmiast żeby było jak kiedyś....a na to trzeba czasu......
Taki problem mam i ja.. od zawsze.. nie mam cierpliwości...chce juz i teraz..
Super wieści Ninko!
Mocno trzymałam kciuki!
Pozdrawiam!
Dzięki Monia .Widzę że się trochę uspokoiłaś, to dobrze .Cierpliwość jest skarbem jeżeli wiemy kiedy jest potrzebna.Ja teraz naprawdę czuję się atrakcyjną i kochaną kobietą właśnie dlatego ,że zrozumiałam ,że moje szczęście zależy przede wszystkim ode mnie i od Boga.Jestem dużo pewniejsza siebie ,zaczęłam wymagać i sama działać a nie czekać na przyzwolenie męża .Zauważyłam ,że kiedy nie proszę o miłość to i tak ją dostaję.Chciałabym być jeszcze bardziej samodzielna i nad tym na razie pracuję .Ty jesteś silna i samodzielna ,jedyną rzecz którą jeszcze powinnaś zrobić to pokochać siebie jeszcze bardziej .Wtedy będzie już na pewno dobrze.Ja trzymam cały czas kciuki.
Malwinko przesyłam Ci bardzo dużo cierpliwości.Będzie dobrze.
Tak sie zastanawiałam nad tym, co napisałas o KKZB Malwinko. Wydaje mi się, że tu chodzi o coś zupełnie innego.
Po prostu dostałaś od życia już porządnie w tyłek i wreszcie chcesz mieć święty spokój! A mężczyna u boku jest chyba naturalną potrzebą każdej z nas.
I nie wierzę, że bycie sama ze sobą daje 100% szczęście. Można realizować swoje pasje, marzenia. Można mieć swój krąg przyjaciół i nie siedzieć sobie na głowie! Ale przytulenie się wieczorem w silne ramiona, które dają ukojenie to jak wisienka na torcie!
smutnamonia napisał/a:Super wieści Ninko!
Mocno trzymałam kciuki!
Pozdrawiam!Dzięki Monia .Widzę że się trochę uspokoiłaś, to dobrze .Cierpliwość jest skarbem jeżeli wiemy kiedy jest potrzebna.Ja teraz naprawdę czuję się atrakcyjną i kochaną kobietą właśnie dlatego ,że zrozumiałam ,że moje szczęście zależy przede wszystkim ode mnie i od Boga.Jestem dużo pewniejsza siebie ,zaczęłam wymagać i sama działać a nie czekać na przyzwolenie męża .Zauważyłam ,że kiedy nie proszę o miłość to i tak ją dostaję.Chciałabym być jeszcze bardziej samodzielna i nad tym na razie pracuję .Ty jesteś silna i samodzielna ,jedyną rzecz którą jeszcze powinnaś zrobić to pokochać siebie jeszcze bardziej .Wtedy będzie już na pewno dobrze.Ja trzymam cały czas kciuki.
Malwinko przesyłam Ci bardzo dużo cierpliwości.Będzie dobrze.
Wiesz, ja zawsze z podziwem czytałam Twoje posty. O tym jak sobie z tym wszystkim radzisz! I Twoja cierpliwość i postawa spowodowała, że odzyskałaś swojego męża!
Dokładnie.. tak.. ja przeciez doświadczyłam bycia samą.. bez faceta... i dałam radę.. owszem.. brakowało mi tej osoby żeby podzielić się jakąs radosną chwila.. poskarżyc sie na coś złego.. ale bywały tez chwile,że było mi samej dobrze.. i po tych wszystkich przejściach.. zjawił sie facet w moim życiu, który też dostał kopa od życia i to nie raz.. był okłamywany, zdradzany, krzywdzony.. doszłam do wniosku,że ktoś taki, już w tym wieku.. nie będzie robił świństw.. ryzykując,że straci to co ma wreszcie stabilnego.. Pewnie tak jest.. ale moje strachy na lachy z pzreszłości widocznie sie ujawniły .. i jest chwilowy mam nadzieję kryzys.. Do tego wszytskiego bardzo mało teraz przebywamy razem.. Misiek duzo pracuje, ma dodatkowe dyżury.. nie wynika to z potzeby znikania z domu tylko zżera nas kredyt, koszty domu, samochodu, który kupilismy mało szczęśliwie i non stop dokładamy do niego... więc trudno naprawiać relacje wisząc tylko na telefonie...
Wiesz, ja zawsze z podziwem czytałam Twoje posty. O tym jak sobie z tym wszystkim radzisz! I Twoja cierpliwość i postawa spowodowała, że odzyskałaś swojego męża!
Monia nie ma czego podziwiać ,chwilami jestem bardzo słaba tak jak przed badaniami,albo zaraz po zdradzie ,wtedy jestem wrakiem.Staram się jak tylko mogę wyciągać z każdej lekcji życiowej wnioski.Są dni ,że mogę góry przenosić ale też są takie kiedy nie mam już sił.
(...) zjawił sie facet w moim życiu, który też dostał kopa od życia i to nie raz.. był okłamywany, zdradzany, krzywdzony (...)
(...)doszłam do wniosku,że ktoś taki, już w tym wieku.. nie będzie robił świństw.. ryzykując,że straci to co ma wreszcie stabilnego.. Pewnie tak jest.. ale moje strachy na lachy z pzreszłości widocznie sie ujawniły ..
Malwina,
wyobrazam sobie , ze to bardzo trudne jest. Taki zwiazek dwojga, w jakis sposob zranionych ludzi , to tak jakby brac na swoje barki jeszcze dodatkowo czyjes leki i rany.
I chociaz samemu ma sie "pelne rece roboty " z samym soba , to trzeba jeszcze udzwignac i niesc bagaz tej drugiej osoby.
W tej sytuacji normalna normalnoscia jest chyba dla was obojga, to , co sie teraz dzieje, bo zarowno Ty , jak i on reagujecie, jak reagujecie, majac swoje powody.Nie sadzisz?
Są dni ,że mogę góry przenosić ale też są takie kiedy nie mam już sił.
Ja się dokładnie tak samo czuję!
(...) ale moje strachy na lachy z pzreszłości widocznie sie ujawniły .. i jest chwilowy mam nadzieję kryzys.. (...)
W trudnych życiowych momentach zwykle zaciskamy zęby i dajemy radę. Odreagowanie następuje później. To "później" następuje wówczas, gdy czujemy się bezpieczni, gdy nic nam nie grozi, gdy możemy pozwolić sobie na chwile słabości.
Dobrze jednak wiedzieć, że jest to odreagowanie trudnych sytuacji i nie ma to nic wspólnego z otaczającą nas rzeczywistością. Warto tych sytuacji nie mylić ze sobą, gdyż osoba stojąca obok nas może być lekko zdezorientowana zarzutami wysuwanymi pod jej adresem.
Malwina69 napisał/a:(...) ale moje strachy na lachy z pzreszłości widocznie sie ujawniły .. i jest chwilowy mam nadzieję kryzys.. (...)
W trudnych życiowych momentach zwykle zaciskamy zęby i dajemy radę. Odreagowanie następuje później. To "później" następuje wówczas, gdy czujemy się bezpieczni, gdy nic nam nie grozi, gdy możemy pozwolić sobie na chwile słabości.
Dobrze jednak wiedzieć, że jest to odreagowanie trudnych sytuacji i nie ma to nic wspólnego z otaczającą nas rzeczywistością. Warto tych sytuacji nie mylić ze sobą, gdyż osoba stojąca obok nas może być lekko zdezorientowana zarzutami wysuwanymi pod jej adresem.
wlasnie.
to po prostu echo.
nina1234 napisał/a:Są dni ,że mogę góry przenosić ale też są takie kiedy nie mam już sił.
Ja się dokładnie tak samo czuję!
Monia chyba musimy zaakceptować ,że tak właśnie wygląda życie.Jak mówią słowa piosenki ,w życiu są piękne tylko chwile ,i to dla nich warto żyć .
Malwina69 napisał/a:(...) ale moje strachy na lachy z pzreszłości widocznie sie ujawniły .. i jest chwilowy mam nadzieję kryzys.. (...)
W trudnych życiowych momentach zwykle zaciskamy zęby i dajemy radę. Odreagowanie następuje później. To "później" następuje wówczas, gdy czujemy się bezpieczni, gdy nic nam nie grozi, gdy możemy pozwolić sobie na chwile słabości.
Dobrze jednak wiedzieć, że jest to odreagowanie trudnych sytuacji i nie ma to nic wspólnego z otaczającą nas rzeczywistością. Warto tych sytuacji nie mylić ze sobą, gdyż osoba stojąca obok nas może być lekko zdezorientowana zarzutami wysuwanymi pod jej adresem.
pewnie tak.. bo gdy wszystko sie poukładało.. gdy wreszcie jest mąż, stabilizacja, miłość, seks.. i wszyyystko.. zaczełam " wyglądać" skad przyjdzie cios i mi to wszystko zburzy.. a jak sie nie opamiętam.. to tym ciosem będę ja sama..
Ja po przeczytaniu wczorajszych wypowiedzi, szczególnie Kjerstin miałam niezłego doła. Bo wyszłam w ich oczach na ofiarę potwornego manipulanta, który robi ze mna co chce.
A to nie jest tak, to nie ten typ. Nie wierzę, że człowiek mógłby się tak zmienić o 180 stopni.Raczej ze mną jest w tej chwili problem, bo chciałbym już natchmiast żeby było jak kiedyś....a na to trzeba czasu......
Wyjaśniam.
Od bardzo, bardzo dawna proponuję, sugeruję, namawiam Cię do tego, byś zajęła się sobą, swym sposobem myślenia i działania. Sobą, bo masz bezpośredni wpływ jedynie/aż na siebie samą. Na osoby otaczające Ciebie masz (przepraszam za szczerość) wpływ niewielki; zwykle każdy człowiek jest osobą decyzyjną.
Również moje wczorajsze posty były skierowane pod Twoim adresem, nie pod adresem Twego męża. Zawsze też twierdziłam, i nic mi się nie zmieniło, że mówienie o rzeczach, których nie ma się zamiaru zrealizować, jest bezsensowne. Bezsensownym była (też już o tym napisałam - w dniu, w którym miała miejsce) groźba Twego opuszczenia męża. Użyłaś szantażu, gdyż chciałaś wymusić na nim określone zachowanie; nie miałaś zamiaru nigdy swej groźby zrealizować. TO JEST MANIPULACJA.
Strony Poprzednia 1 … 27 28 29 30 31 … 37 Następna
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Forum Kobiet » ROZSTANIE, FLIRT, ZDRADA, ROZWÓD » Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych ? Grupa Wsparcia
Warto przeczytać w tym dziale
Mapa strony - Archiwum | O forum | Poradnik | Prawdziwe historie | Kontakt | Regulamin | Polityka Prywatności
© www.netkobiety.pl 2007-2026