Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych ? Grupa Wsparcia

Monia .. i co dalej..?  co teraz.. wkurzona jesteś.. i słusznie.. tylko co teraz?  Bo wyglaa na to,że wzięlas sprawe w swoje ręce..

Jesteś młodą i zdrową osobą. Nie ma najmniejszego powodu, byś sobie nie dała rady. Dasz sobie radę.
Nie twierdzę, że będzie Ci lekko. Będziesz jednak wiedziała, jeśli już tak nie jest, czego się trzymać i na czym stoisz, na co (na kogo) możesz liczyć. Twarda rzeczywistość, ale rzeczywistość, nie zaś złudzenia.

Trudne przeżycie też dla Twej córki. Mała będzie miała niezłą huśtawkę uczuć: od przerażenia, przez żal, po wściekłość. Podobnie, jak u Ciebie. To, co masz jej zapewnić, to tylko, a może aż, możliwość odreagowania, jeśli smutna - niech płacze (przydadzą się chusteczki), jeśli wściekła - niech wrzeszczy i tłucze.

Przytulam mocno.

I to kręci, i to nęci. Przypomniała mi się bajka Fredry o osiołku, co padł z głodu, gdy miał wybierać między sianem a owsem.
Niezależnie od jego decyzji (bo brak decyzji też jest decyzją), podziwiam Cię za Twoją.

Jest mi najzwyczajnej w świecie przykro!
Naprawdę jestem tak bezwartościowa, że nie warto o mnie walczyć?
jeszcze dziś w pracy wkurzyła mnie klientka, której nie możemy sprzedać cholernie drogich działek i doczepiła się do mnie, że to moja wina!
Normalnie sie poryczałam!

On mnie normalnie psychicznie wykańcza.
Dziś rano próbował się do mnie dodzwonić - nie odbierałam.
Później dostałam smsa, że chciał mnie usłyszeć, że myśli o mnie, o naszej małej i o tym jak ona do niego słodko mówi tacik!
Po cholerę mi to pisze!!!

On naprawde potrzebuje psychologa!! i kubeł zimnej wody na głowę.. albo kopa ( soory ) w tyłek...

A po cholerkę mu ta akcja? i niby na co mu ta moja uległość?

Po mordzie już dostał!

No wlasnie, tez tak sie uspokajam, ze nie stane sie wyrodna matka jak dam doroslemu mezczyznie troszke pozyc na wlasne konto, poznac pusy i minusy usamodzielniania sie:)
A, ze mi go troche zal, bo tu naprawde zero rodziny mialby..to juz chyba taka normalna matczyna troska o dziecko, ktore zawsze w moim sercu dzieckiem pozostanie:)
A zreszta jak bedzie chcial, to zawsze moze do nas pozniej dolaczyc,miejsce dla niego wszedzie sie znajdzie.

Moja mama natomiast jest zdania, ze mlody czlowiek winien mieszkac z rzodzicami conajmniej do ukonczenia studiow..czyli pi razy oko do 25 roku zycia i ja w zwiazku z tym zachowuje sie jak nieodpowiedzialna i egoistyczna osoba a nie Matka Polka:)) Ale to juz odchodzace pokolenie i odchodzace poglady. Moj syn na szczescie ma taka postepowa i tolerancyjna mamusie (tylko brudnych skarpet w lozku i pustych butelek po coli pod lozkiem nie toleruje:).

Dwa lata to taaak dlugo:(Ale wytrzymalam ponad 10 to i tyle dam rady. A mala w tym czasie skonczy podstawowke.

A co to dalo? Tak szczerze? Zmieniolo cos w jego podejsciu do waszej rozjechanej sytuacji?

Nie rozumiem czemu to tolerujesz? Boisz sie jego odejscia? Bo chyba tylko to jest w stanie tlumaczyc brak Twojego tupniecia noga. Nie chodzi o rwanie ciuchow, tluczenie serwisow czy pranie po pysku - chodzi o "mowie i robie". Samo "mowie" to on juz zna na pamiec.

Co to za filozofia, postawic pod sciana i spytac: ktora chcesz? Bo Arabem nie jestes i miec mozesz tylko jedna z nas.

Jak sadzisz, co odpowie? Nie wiem;obie;zadnej;nie zdecydowalem itp.

Wiesz co bym odpowiedziala, ja bardzo zla Mussuka. Ze mu w takim razie sprawe ulatwiam, poniewaz ja w przeciwnosci do niego mam 200%-owa pewnosc, ze chce jednego ale calego mezczyzne obok siebie a nie polowe ani jakis odsetek. I w takim razie z odpadow rezygnuje na rzecz osob trzecich (wiadomo o kim mowa).

Do konca tygodnia prosze sie wyprowadzic i dalszy kontakt bedzie juz przez prawnikow ew. znajomych.

I ani lzy, ani jednego wulgaryzmu badz zlego spojrzenia. Koniec, umarlo i nie ma.

A talerze w ruch dopiero jak sie drzwi za nim zamkna.

A jesli...odpowiedz mimo wszystko zabrzmi: Ciebie chce, tylko Ciebie zono moja najukochansza i najlepsza na swiecie to komunikat tez jest jasny: mamy oszczednosci, na chlebie i wodzie jakos pociagniemy przez pewien czas wiec do konca miesiaca skladasz wymowienie z pracy. Albo ja Ci wymowie malzenstwo. I nie interesuje mnie narastajace bezrobocie oraz Twoja utracona kariera. Masz wybor to sobie wybieraj.

Ty Monika robisz sceny ale nie dajesz konkretnych oswiadczen z data wykonania, a on sobie te gesty jawnie lekcewazy, pogrywajac od czasu do czasu zatroskanego i zalamanego meza. A w drugiej sekundzie juz sie widzi oczyma duszy u boku tej drugiej.

Jestem do niczego!
I tyle! Bo  ciągle tliła sie we mnie idiotyczna nadzieja!
Ale wiem! Nadzieja matka głupich!

To o mnie!

To teraz moim zdaniem.. a zrobisz jak zechcesz.. czas na działanie.. amen...

NIE JESTEŚ DO NICZEGO.

Boisz się, nie możesz uwierzyć, miałaś nadzieję.
Najchętniej schowałabyś się (do mysiej dziury).

Życie nie pozwala nam się schować i wyjść po czasie, kiedy wszystko "samo się naprawi i będzie jak kiedyś".

Jesteś wystarczająco mądra i doświadczona, masz wsparcie na forum. Przejmij inicjatywę i stawiaj warunki.
Czas pokaże co jest prawdą, a co oszustwem.
Powodzenia.:)

Ooo! Mussuka, ja dla swojej mamy tez byłam najgorszą matką dla jej najlepszego wnuka. Na niczym sie nie zmałam, nieodpowiedzialna, niesystematyczna, niewłaściwa.
I ten sam schemat - w dzieciństwie potrafiłam dostać takie lanie, że przez tydzień na wf nie mogłam chodzić. Za najmniejsze przewinienie. Ale moje dziecko a wnuk mamy nie miał prawa być ofuknięty, BO TO NIE PEDAGOGICZNE.

Dobrze, że wyrywasz się z tego lękotwórczego schematu, w którym nas wychowano. Matki - strażniczki, matki - zbawicielki, matki - łańcucha, matki - jedynie słusznej i wszechwiedzącej.
A potem wyrastają z tego ... psychofagi

No co Ty???
W ogóle bym nie pomyślała!!!
Takie miłe wrażenie robi, taki zagubiony, taki ... kochający za bardzo.
Wszystkie (włącznie z panią psycholog) czekacie wstrzymując oddech aż on podejmie decyzję.
Dramatyczną, bolesną (niewątpliwie dla kogoś będzie), wbrew sobie, ze łzami w oczach i sznytami na przegubach ...

Już aż mi gadać szkoda nawet.

Monika oczywiście, że dasz radę.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ja Ci to mówię.. a wiem co mówię .. i każdy Ci tu to powie.. I to jaka jestes a jestes mądra, mądra i mądra Babka nijak sie ma do sytuacji w jakiej się znalazłaś.. Wyjdziesz z tego, wyjdziesz na prosta.. ale nie ominie Cię ten proces w żadnym względzie niestety!! to będzie bolało..ale dasz radę.. będziesz płakać ze złości, z żalu, z bezsilności.. z poczucia krzywdy!! ale DASZ RADĘ..................................... to naprawdę jest do przeżycia.. przysiegam.

Monia to nie prawda ,że jesteś do niczego ,to przy nim się tak czujesz bo on u jej boku może góry przenosić.Ty jesteś super babką ,która się w tym wszystkim pogubiła .Ona Ci pewnie do pięt nie dorasta,ale kiedy on się o tym przekona to może być już za późno .Powinnaś dać mu dokładną datę na określenie się .Niech zdecyduje ,czy zostaje i raz na zawsze zamykacie jej  temat ,on rezygnuje z pracy i zrywa z nią kontakt ,przestaje wzdychać i naprawia to co rozwalił ,albo odchodzi a ty cierpisz ale wiesz na czym stoisz.Takie czekanie niszczy.Musisz wiedzieć na czym stoisz.Piszesz ,że córka już cierpi ,ale on jeżeli odejdzie to od Ciebie nie dziecka.Musisz jej wytłumaczyć ,że tata ją będzie zawsze kochał.Teraz jest Ci ciężko ,bo czujesz wściekłość do niego ale dla dobra córki  powiedz jej ,że tata jej nie zostawi.
Monia też chciałam zasnąć i już nie czuć tego bólu ale my mamy dzieci i dla nich musimy żyć .Dasz radę jestem tego pewna ,taka super kobieta jak ty będzie jeszcze kiedyś bardzo szczęśliwa.Uwierz w to Ty też jeszcze będziesz góry przenosić,tylko najpierw wylejesz trochę łez ,ale wtedy się podniesiesz i będziesz chodzić z podniesioną głową .Przytulam Cię bardzo mocno.

Monia, przeciez my wszystkie tu nic innego nie robimy. Na różne sposoby - na soft, na hard, na przytulanie i na prowokację.
A to wszystko ma tylko jedno na celu - zmobilizowanie CIę, żebyś to TY WRESZCIE PODJĘŁA DECYZJĘ.

Opowiedzieć Ci JAK STRASZNIE sie trzęsłam, kiedy wreszcie wydukałam "Masz się wyprowadzić"?
Co tu gadać. Nigdy w życiu nie podjęłam dramatyczniejszej decyzji ale dzis wiem, że dla mojej psychiki byłoby DUUUUUUŻO lepiej, gdybym zrobiła to o miesiąc, trzy miesiące, a najlepiej rok wcześniej.
Na własne życzenie dałam się rozjechać takimi właśnie gierkami - przyciąganie, odpychanie. I te kłamstwa w żywe oczy. Te opowieści o platonicznych uczuciach, te brednie o zagubieniu ....
Monia - korzystaj z tego, co inne już przerobiły. Działasz zrywem, walisz go w gębę a on tylko wyśle sms-a i już koniec Twojej stanowczości. Ostentacyjnie szukasz mieszkania dla siebie - ale to tylko prowokacja a nie realna chęć działania.
Przecież my to wszystko już przerobiłyśmy a Ty nie słuchasz i jeszcze się obrażasz. To albo chcesz porady albo jej nie chcesz. Tu też brak decyzji.

My w tym procesie, na tym etapie niewiele możemy Ci pomóc. Czy sobie poradzisz? Rozejrzyj się dookoła siebie - ile kobiet sobie NIE PORADZIŁO. Wszystkie lepiej lub gorzej ale dały radę. Dlaczego akurat Ty masz nie dać rady. Brak Ci jakiejś kończyny? Nie dostaniesz alimentów? Nie masz rodziny?

Jedno mogę Ci powiedzieć na 100% - dużo, o niebo trudniej będzi Ci poradzic sobie psychicznie w sytuacji, kiedy to ON podejmie decyzję o odejściu od Ciebie (a i tak to zrobi). Wtedy rozwałka jest 10-krotnie gorsza. ODRZUCENIE i POCZUCIE, ŻE NIE MAMY WPŁYWU NA NASZE ŻYCIE - to rozwala najbardziej. Ktos za nas zdecydował, jak ma wyglądać nasza przyszłość, ktoś stwierdził, że jestem niewystarczająca. A teraz wyobraź sobie, że to TY SAMA decydujesz - nie chcę TAK żyć, to ON jest dla mnie niewystarczający, skoro okazał się tym, kim sie okazał.

I przestań się dąsać, Monia, bo żarty się skończyły.

Tarantello to nie chodzi o to, że się dąsam czy nie
Ja po prostu mam tę swoją wewnętrzną walkę! Walkę między tym czego bym chciała a tym co powinnam!

Malwinko! Dzięki jeszcze raz!

Mussuka! Ciebie widze w roli Judyty, siebie raczej nie!
Jedno jest pewne! Na pewno nie bedę szukać kolejnej miłości!
Już pisałam o wibratorze prawda?

smutnamoniu,
zastanawiam się, jak powiedzieć Ci różne rzeczy. Jak powiedzieć, byś wreszcie usłyszała i uwierzyła. Bo my to mówimy Tobie od bardzo dawna, od jakichś 8 miesięcy.
Mówimy.
Że jesteś mądrą.
Że jesteś silną.
Że masz budować swoje szczęście oparte na sobie samej.
Że masz uwierzyć, że stoisz na własnych nogach.
Że żadnych podpórek Ci nie potrzeba.
Że dasz sobie radę.
Że masz w nas wsparcie.

Mówimy, a Ty wiesz swoje.

I nieprawdą jest to, co napisała Tarantella o braku Twej decyzji.
Tyś tę decyzję podjęła. Twoja decyzja to zmuszenie męża, wszelkimi możliwymi sposobami, do pozostania u Twego boku.

Dwa razy nabrałam się na to, że wprowadzasz zmiany w swoim życiu. Raz, gdy szukałaś kawalerki. Okazało się, że tylko na pokaz, by postraszyć męża. Drugi raz, dzisiaj rano, gdy napisałaś o spoliczkowaniu męża i decyzji o wyrzuceniu go z domu. A później omdlewanie, bo nie odbiera telefonu i przysyła upojne sms-y.

Czekasz na pocieszenie. Czyli na co?
Na zapewnienie, że mąż wreszcie przejrzy na oczy i miłość między wami wybuchnie na nowo? Nie napiszę tego.

Jesteś dojrzałą kobietą. Masz wszystkie potrzebne informacje na temat swój, swego męża, swego małżeństwa. I Ty podejmujesz decyzję, w jaki sposób wykorzystasz te informacje. To, że "czekasz" na decyzję męża też jest Twoją decyzją. W jakiś sposób jest ona dla Ciebie wygodną.

Faktycznie, z telefonem - pomyliłam się, przepraszam. Z sms-ami już nie. Mogłaś je wyrzucić nie czytając.

O tym zmuszaniu - nie zgadzaj się, mnie wszytko jedno. Napisałam Ci tylko, jak to wygląda z boku.
Skorzystasz - dobrze.
Nie skorzystasz - też dobrze.

Z racji charakteru mojej pracy zawodowej spotykam się z różnymi ludźmi. O różnej pozycji społecznej, w różnym wieku, itp.
Czasami te spotkania nie dają mi wymiernej korzyści związanej z "zarabianiem", bardzo często wynoszę z takich kontaktów coś o wiele cenniejszego od realnego "chleba", nieraz coś bardzo znaczącego w różnym aspekcie...

Odwiedziłam dziś takiego starszego Pana, który przeżył Powstanie Warszawskie, ucieczkę z obozu, komunistyczną Polskę..
Kilka godzin snuł przede mną fascynujące opowieści...
Całe życie ciężko pracował i dorobił się jakiegoś majątku.
Pewnie mógłby dziś wieść dostatnie życie staruszka, ale jego dzieci wciąż oczekują od niego pomocy.

Jest bardzo schorowany, ale musi sobie radzić sam. Choć przewraca się kilka razy dziennie i nie raz czołga po podłodze, zawsze jednak wstaje z podniesionym czołem.  Poza tym nadal czuje się odpowiedzialny za swoje, już dziś pięćdziesięciokilkuletnie dzieci, a one wcale nie kwapią się by wyprowadzić go z błędu. Wszystko co miał, wszystko na co pracował całe życie, dziś jest w rękach dzieci. Nawet mieszkanie, w którym dożyje swoich dni, dzisiaj należy do wnuczka. I nie ma prawie żadnej pomocy z ich strony.
A jest szanowanym, bardzo dobrym lekarzem, który niejedno życie uratował...

Wyszłam z tego spotkania zdruzgotana. A w głowie zaczęły mi się kotłować sprzeczne myśli.

Kim ja jestem dziś dla swoich rodziców? Gdzie i w którym momencie powinnam czuć żal do nich, a kiedy winić siebie.
Co powinnam robić, czego nie robię i gdzie leży prawda?

A przede wszystkim przerażona jestem jednym uczuciem, które obezwładniło mnie dziś zupełnie.
To wszechogarniające poczucie winy!! Zupełnie surrealistycznie, bo patrząc na siebie i na dzieci tego Pana, obiektywnie nie mam sobie nic do zarzucenia. Jednak subiektywnie czuję się złą córką, albo nie dość dobrą. Uruchomiły się niemal natychmiast mechanizmy odpowiedzialności za cały świat. Mechanizmy, które szepczą do mnie, że to ja jestem winna. Te "ciche" glosy wypowiadane latami w chorobie przez moją matkę, że to przeze mnie zachorowała. Że ja jestem źródłem zła.

Koszmar!!!

Tyle lat minęło, tyle pracy włożyłam, a wystarczy jedno słowo, jedna sytuacja, a natychmiast jak ten "pies Pawłowa" zaczynam kręcić się wokół własnej osi.

Powiedzcie mi, Dorosłe Dzieciaki z Dysfunkcyjnych Rodzin, czy jest jakiś sposób, którego jeszcze nie znam, czy jest jakiś przycisk STOP, który w odpowiednim momencie wyłączy te wręcz mechaniczne zachowania i pozwoli w porę zatrzymać karuzelę??

Czy może, mając 60, 70 lat, gdy rodziców już dawno nie będzie, ja wciąż będę powielać przeszłość?
Czy można kiedykolwiek się z tego wyzwolić???

A może to jednak prawda. Może nie zrobiłam jeszcze nic dobrego dla nich? Może te głosy są prawdziwe?
Może to po prostu ja się mylę, szukając usprawiedliwienia dla swojej małości w pozornych błędach rodziców?

Czyli, że Wielokropku, te moje szaleńcze myśli są właśnie walką między tym, co kiedyś uznawałam za prawdę absolutną, a tym co teraz widzę z większą jasnością umysłu?
Że może w końcu dostrzegam różnicę między automatycznymi mechanizmami a rzeczywistą oceną sytuacji??

Matko..., może masz rację?

Kurczę! Masz rację!

Ale mi teraz poprzestawiałaś w głowie. Muszę się teraz porządnie nad tym zastanowić!

Dziękuję Wielokropku!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Nie przemeblowałabym gdybyś mi tego nie uświadomiła..

Aż się poryczałam z tego wszystkiego. No!

Dziękuję kochana...

Monia ,,kiedyś ktoś na tym forum napisał o mnie,że ja nie jestem KKZB,a kobietą która wybacza wszystko. Coś było o tym,że siebie nie szanuję. Bardzo się obraziłam na to...
Dziś wiem,że to była prawda...

Gdzie Ty tego globusa masz???

Ja najprawdopodobniej tez takiego mam ..w jamie brzusznej i za diabla pozbyc sie nie moge. A wiosna tuz tuz.

Matko, a na czym ten globus polega?
Boszsze, czasem chciałabym mieć COŚ TAKIEGO ... wykwintnego, a mnie co najwyżej łeb boli, albo żołądek.
Ale opisz, to może i ja mam
Coś się na to bierze - uspokajacze, psychotropy?
Takie globusy to miała chyba pani Korczyńska w "Nad Niemnem". Jesteś w dobrym towarzystwie

Nie ukrywam,że skoro tak to wygląda to oczy mi się wręcz zaświeciły i juz widziałam jak Pani Doktor wypisuje mi prozac... a ja od tego momentu widze wszystko na różowo; mam cudone zycie, kredyt anulowany, wygrywam w Lotto, jestem szczupła, Misiek jest wierny jak przynajmniej pies.. podwyzke dostaje od ręki... trzykrotna.. i jestem wreszcie super mądra zyciowo...  nieeestety.. nie jest to takie proste..

Objawy;; zacisk gardła.. nalezy poruszyć głowa aby nabrac powietrza.. hmhmmhmh  niefajne to...

czytam i czytam.. wcale to nie jest smieszne jednak...

Monia.. odezwij sie...    co słychać..? Jak sytuacja na dziś..?

To znaczy, że miałam, tyle że nie wiedziałam, że ma taką ładną nazwę
Jeść przez to nie mogłam. Dwa globusy - jeden w przełyku, drugi w żołądku. Na śmierć zagłodzić się szło i to w rzeczy samej nie są żarty. Mnie pomagała melisa w dawkach uderzeniowych, spacery na zimnym powietrzu i spanie na poduszce ortopedycznej w wyziębionej sypialni - udrażnia oddychanie. Najważniejsze to się nie nakręcać, bo samo rośnie.
Będzie dobrze, Malwina.

Witam w klubie. Miseczka F w polotach G. Znam problem. Nawet specjalistyczne sportowe biustonosze nie pomagają. Całe życie sobie obiecuję, że przy pierwszym napływie gotówki - urżnę, zmniejszę, zredukuję.