Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych ? Grupa Wsparcia

Ale każdy człowiek czyli kobieta jest inny.. inaczej reaguje, inna ma wewnętrzną siłę.. może dasz rade postawić czarna kreche i zacząć nowe życie PO...ja " niby" potrafiłam bo przeciez nie kontrolowałam go, nie rozstrząsałam tematu,. był względny spokój.. w środku było baaaaaaaaaaaaaaaardzo boleśnie, był strach i złość.. ale chciałam przetrwać te uczucia, pozbierac się i byc rodziną... i może czas pomógłby mi w tym... owszem ale cykało przeciez.... i wszystko to było na darmo...       ale to MOJA historia.. moja trauma.. a każdy ma inna swoja.. nie musi tak być.. co nie zmienia faktu,że jest to bardzo trudne..

Dzięki!
Mądre to wszystko co piszesz!
Tak się zastanawiam czasami, jakie Ty Wielokropku musiałaś mieć przejścia w życiu, zeby wypracować w sobie takie genialne podejście do życia?
A może zawsze je miałaś?

Ta moja mądrość bierze się z własnego doświadczenia wypisanego na własnych czterech literach, z wielu przeczytanych książek i z bardzo dużej i długiej pracy nad sobą.
Moja rodzina była tzw. dysfunkcyjną (tak jej nie nazywałam, ale nie chodzi o nazwy), ja byłam kkzb (nazywałam to znacznie prościej - byłam uzależnioną). Podjęłam pracę nad sobą; pracę, która była trudną, ale teraz (dzięki niej również) jestem jaka jestem.
I jestem dumna i z siebie, i ze swej mądrości.

Oby było z górki!
Tylko przed nami jeszcze ta decyzja!
Swoje "chcenie" znam.....

Początkowo to miał być blef, aby zmobilizowac go do jakiegokolwiek działania.
Dziś mam już wszystko dokładnie rozpisane i wyliczone.
Jego decyzja teraz, w jakim stopniu dokłada się do mojego najmu, czy sam sie wynosi czy jednak oboje zostajemy i działamy wspólnie w jedym kierunku!

Czyli co nie zrobie to i tak źle

Ja to wszystko rozumiem! Wiem, że mnie nie oceniasz. Ja po prostu próbuję na wszystkie możliwe sposoby uzyskać jakąś wiążącą decyzję! Nie chcę przedwcześnie dziecku robić zamętu w życiu, skoro nic jeszcze nie jest postanowione.
Gdybyśmy nie mieli córki, pewnie już dawno bym się spakowała i u kogoś kątem pomieszkiwała!

smutnamoniu,
przytulam Cię mocno.

Wobec tego dorzucę jeszcze jedno.
Nie znam ani jednego dziecka, które by było zadowolone i wdzięczne za to, że matka/ojciec nie rozstało się z niekochanym partnerem ze względu na jego dobro. Wiem, jak dużym obciążeniem jest świadomość, że któreś z rodziców poświęciło swoje szczęście dla niego. Wiem, że dużo z nich (będący już dorosłymi ludźmi) jest wściekłymi z tego powodu.

Monia..tylko uwazaj z tym kloszem w jakim ja trzymasz. Wiesz, takie nagle trach i stluczenie tego klosza moze byc dla niej bardzej bolesne niz wiedza, ze cos sie miedzy mama a tata popsulo, nawet teraz kiedy tej waszej decyzji o rozstaniu jeszcze nie podjeliscie. Nie sadze, aby tak duza dziewczynka miala calkowita nieswiadomosc tego co sie dzieje miedzy rodzicami, takie rzeczy dzieci, wbrew naszym wierzeniom, wyczywaja jakims swoim dzieciecym instynktem. Nie ma jej co oszukiwac i opowiadac, ze wszystko jest cacy, udawac szczesliwa pare jesli tak nie jest. Nie znaczy to, ze powinniscie koty drzec i obrzucac sie wyzwiskami na jej oczach. To dobrze, ze umiecie zapanowac nad emocjami.
Ale czy rozstanie w gniewie czy w kulturalnie przyjacielskim stylu  - kazde z nich dziecko i tak odczuje bolesnie. Moze warto ja troche uswiadomic, ze nie wszystko jest tak idealnie miedzy wami jak byc powinno. W spokojnej ale szczerej i na poziomie dziecko-rodzic rozmowie. Bez oskarzen, zlosci itp. ale uwazam, ze szczerosc jej sie nalezy.

Wiesz, ja ze swoja corke zaczelam takie mama-corka rozmowy o klopotach miedzy mna a eksem juz jakis czas przed rozwodem, pomoglo jej to zniesc ten moment faktycznego rozstania i wyprowadzki jej taty.

A jesli sie nie rozstaniecie to dla malej to tez bedzie jakas lekcja, ze ludzie potrafia rozwiazywac swe problemy i dochodzic do kompromisu:)

W każdej sprawie są dwa końce kija. U Moni odejść albo zostac i zawalczyć. Od samego początku widac, że ona chce zawalczyc o związek i tego końca kija sie trzyma. Ponaglanie faceta w jakikolwiek sposób niczego nie da, może tylko przyspieszyć decyzję. Ale czy słuszną? Niech sobie dziad poukłada w głowie, żeby sie potem nie tłumaczył, że nie miał dość czasu.

A ja po raz milionowy powiem swoje: każda historia jest inna!!!!   inne powody, inne argumenty, inne podłoże, inne charaktery, inne okoliczności, inne emocje, inna więź, inne..inne..inne...inne..   Jedyne co zazwyczaj jest TYLKO podobne to oczekiwania kobiety i jej łzy!  wszystkiego mozna sie owszem nauczyć..można pracowac nad sobą...czyli walczyc o siebie..ale tu zapytam czy walczyc o siebie to nie znaczy walczyć o swoja rodzine? jednak jestesmy kumulacja matka-żona-kobieta... czyli pokazać łzy, żal, mieć pretensje ale jednocześnie tłumaczyć i podejmować próbe hmmhhm wybaczenia???to złe? to słabość..?a unieść się honorem co może w konsekwencji doprowadzić do wywalenia niewiernego z życia a potem żałować bo może jednak by się ułożyło( przeciez i takie przypadki są). Nigdy więc do końca nie wiadomo jak jest dobrze..a zwłaszcza nikt z boku  tego nie może wiedzieć..

No dlatego ja własnie o tym KIJU. Kazdy wybiera ten koniec, który jest dla niego ważniejszy:) I tak jest dobrze.

Wcale nie chodzi o konkrety ale o rozmowe z dzieckiem i wytlumaczenie jej powoli, ze tak to juz miedzy doroslymi bywa...dalej sama wiesz..i oczywiscie zapewnienia, ze NIC to nie zmieni w jej relacjach z Wami jest bardzo istotne.

Ja nie wiem czy Wam sie jeszcze uda, bo jakos powoli zaczynam watpic w szczere checi naprawy ze strony Twojego meza. A nawet esli to posklejacie to Monia - Ty zadre w sercu bedziesz miala juz do konca zycia, a przynajmniej bardzo dlugo.

Widzisz sama, ze on tak malo robi by cos zrobic, siedzi i czeka. Na co to nie wiem, chyba na trzesienie ziemii.

Jakos nie przemawia do mnie ten argument, ze te kocha a te lubi i sie biedaczysko pogubil. Poki co w Polsce obowiazuje prawo zwiazkow monogamicznych i harem moze sobie z glowy wybic.
Uwazam podobnie jak Tarantella, ze juz czas bys mu pomogla rozwiazac ten rubikon i wyprowadzila go badz was (siebie i corke). Nie sadze, ze jakakolwiek decyzja w waszej sytuacji moze byc niesluszna. Brak tej decyzji natomiast jest niesluszny i meczacy, co czuc w kazdym Twoim poscie. Wisz, robiac konkretny krok przynajmniej (albo az) zachowasz godnosc i dume, czekajac az on odejdzie sam i zostajac pozostawiona zona, nawet tego nie bedziesz miala. Rozwaz to.

Zgadzam się z wypowiedziami w zasadzie wszystkich pań,ponieważ uważam iż każda historia jest inna,że szansę niewiernemu trzeba dać,że trzeba "dziadowi" dać czas do namysłu ja to wszystko rozumiem.Ale na litość boską ile to może trwać jak długo jeszcze będziesz gnębiona psychicznie  ,poniżana i jak długo jeszcze masz zamiar żebrać o jego względy.Kobieto proponuję trochę godności osobistej,uwierz mi że gdyby ten koleś Ciebie kochał wiedziałabyś o tym jako pierwsza.Na co Ty czekasz na resztki,pozostałości po pani w szpileczkach,zadowala to Ciebie?W takim razie życzę powodzenia

I tym sie wlasnie roznimy, bo ja zebym nie wiem jak cierpiala z powodu zdrady i utraty ukochanego, az do takich poswiecen nie bylabym gotowa. Za cholere nie odgrzewalabym tak zmarlego i sprochnialego zwiazku (pisze o tej historii powyzej), po to by po latach miec tego samego - ale pouzywanego - mezczyzne u swego boku. Dla mnie to ponizajace i nie daloby mi zadnej ani satysfakcji, ze go znowu mam ani poczucia, ze jestem jego NAJ, juz do konca wspolnych dni czulabym sie jak ta druga, gorsza, malo warta bo tak latwo przyszlo mu druga pokochac.
Malwina, nie zrozum tego jako jakiejs krytyki Twojej znajomej czy nie daj Boze Moni, ale ja mam w sobie za duzo dumy i godnosci abym kiedykolwiek walczyla o jakiegokolwiek mezczyzne. Nigdy tego nie robilam, no moze dawno dawno temu i tez skutek byl zaden. Ta jedna "walka" dala mi nauczke, ze jak chce isc to niech idzie z Bogiem. Ja poplacze, lzy otre i zyc bede dalej z glowa do gory. Proba ratunku malzenstwa poprzez rozmowy, nawet terapie - ok, ale na tym koniec. Flakow bym sobie nie wypruwala dla ZADNEGO samca na tej planecie ani innej.

Nie rozumiem rozdarcia miedzy dwiema kobietami, nazywanego "pogubieniem sie". Pogubic sie mozna w papierach, w lesie, w nieznanym miescie. Ale zeby nie wiedziec do kogo chce sie rano przytulic i z kim zasnac? Jakos mi to nie pasuje. Bardziej prawdopodobne jest to, ze i tu mi dobrze i tam nie najgorzej - 2 in 1. A ze nie wszyscy na ten uklad chetnie przystaja (patrz zona i ew. kochanka) to sie chlopina "pogubil" i cierpi.

I tym sie wlasnie roznimy, bo ja zebym nie wiem jak cierpiala z powodu zdrady i utraty ukochanego, az do takich poswiecen nie bylabym gotowa. Za cholere nie odgrzewalabym tak zmarlego i sprochnialego zwiazku (pisze o tej historii powyzej), po to by po latach miec tego samego - ale pouzywanego - mezczyzne u swego boku. Dla mnie to ponizajace i nie daloby mi zadnej ani satysfakcji, ze go znowu mam ani poczucia, ze jestem jego NAJ, juz do konca wspolnych dni czulabym sie jak ta druga, gorsza, malo warta bo tak latwo przyszlo mu druga pokochac.
Malwina, nie zrozum tego jako jakiejs krytyki Twojej znajomej czy nie daj Boze Moni, ale ja mam w sobie za duzo dumy i godnosci abym kiedykolwiek walczyla o jakiegokolwiek mezczyzne. Nigdy tego nie robilam, no moze dawno dawno temu i tez skutek byl zaden. Ta jedna "walka" dala mi nauczke, ze jak chce isc to niech idzie z Bogiem. Ja poplacze, lzy otre i zyc bede dalej z glowa do gory. Proba ratunku malzenstwa poprzez rozmowy, nawet terapie - ok, ale na tym koniec. Flakow bym sobie nie wypruwala dla ZADNEGO samca na tej planecie ani innej.   

Brawo ,brawo,brawo!!!Może Monia wreszcie zrozumie to co kobiety tu piszące od dłuższego czasu próbują jej łagodnie przekazać.Być może właśnie za łagodnie próbowały to robić,zimny prysznic jeszcze nikomu nie zaszkodził.Malwina wiesz teraz o jakiej godności mówiłam?

Malwinko ale mussaka opowiedziała się za dawaniem szansy,za terapią małżeńską przeczytaj uważnie jej słowa.

"bo ja zebym nie wiem jak cierpiala z powodu zdrady i utraty ukochanego, az do takich poswiecen nie bylabym gotowa"

Z naciskiem na AŻ

Przecież to co robi Monia jest nie do przyjęcia.Śledzę jej wątek od początku i zawsze jej kibicowałam,wierzyłam że ten związek jest do uratowania.Ale to było daaaaawno temu,chyba najwyższy czas się ogarnąć i spojrzeć prawdzie w oczy

Proaktywne to takie, poprzez które wykazujesz sie własną inicjatywą a nie czekasz aż ktokolwiek za Ciebie zadecyduje, jak będzie wyglądało Twoje życie.
Czy zadałaś sobie, Monia, pytanie o jego szacunek do Ciebie? Zakładam, że skoro ma kochankę, to niewiele mu z tego zostało. Nie oglądał sie na nic - ani na Twoją godność i wielorakie Twoje walory, ani na wspólnie spędzone lata, ani waszą wrażliwą córkę. A teraz, rozumiesz, on sie tu będzie nad Tobą zastanawiał a Ty siedzisz i czekasz w roli petentki, kandydatki do pracy jednej z wielu. On se rozważy Twoje CV i ew. przyjmie Cię na okres próbny.

Nie wiem, Monia. Dla mnie to juz nie jest ani kwestia miłości, ani wytrwałości, ani przebojowści bądź jej braku. To jest tylko i wyłącznie kwestia GODNOŚCI. A jeśli on wie, że jakkolwiek upokarzającą sytuację wygeneruje, to Ty tak czy tak będziesz siedzieć i czekać na jego kiwnięcie palcem, to nie musi sie ani śpieszyć ani miec do Ciebie szacunku.
Może sie mylę, ale kobiety z dumnie uniesionym podbródkiem są bardziej pociągające od tych, które stawiają się w roli ofiary i z podkulonym ogonem, drżąc ze strachu, co przyniesie kolejny dzień skazują siebie na decyzję innych, zwłaszcza zdrajcy.

EDYCJA:

I chciałam Cię przestrzec przed jeszcze jedną kwestią. Coś sie obawiam, że możesz niedoceniać przeciwniczki. Mam niejasne przeczucie graniczące z pewnością, że właśnie teraz to ona stoi z podniesionym podbródkiem, stawia warunki, działa proaktywnie, być może kopie go w tyłek i jest przez to baaaardzo pociągająca. A Ty? Ty dostajesz ochłap będący tworem jego niezdecydowania i jej pogardy dla kogoś takiego.

Wielokropku, a nie myślałaś, żebyśmy zajęły sie razem pływaniem synchronicznym? Skoro częstokroć udaje sie nam równocześnie co do sekundy napisać posta...

nie mylisz sie Tarantello

Heh, wlasnie stalam sobie pod lampami opalajacymi (no coz wiosna idzie panie sierzancie) i jakze podobna mysl mnie oswiecila.  Ze, skoro on nadal twierdzi ze przy tej tam moglby sie rozwinac, wzleciec jak na skrzydlach Pegaza ponad wasze przyziemne zycie - to chyba nie wykoncypowal sobie tego na podstawie mijania jej w korytarzu biurowym? Tak sobie idzie, kolezanka go mija a on wlasnie czuje, ze to ta a nie inna mu przeznaczona. Trele morele.
Wcale juz nie wierze, ze miedzy nimi nic nie bylo albo nie jest. Jak nie jest i nie bylo to skad ta "nagla" chec odmiany zycia? I to wlasnie u jej boku? Podejrzewam jak Tarantella, ze panienka mocniej nozka tupnela i zazadala: w te albo wewte. I sie wam zaczela cala ta rumba.
Oj smierdzi tu cos na potege. Ty Monia wez tego swojego Pana w krzyzowy ogien pytan i jak zacznie wic sie jak piskorz to zaproponuj, ze skontaktujesz sie z owa "muza" i sprawe wyjasnisz raz i do konca.

Rozumiem Twoje racje Tarantella!
Ale powiem krótko!
Każdy patrzy na to inaczej! Ty patrzysz z perspektywy własnych doświadczeń!
Ja muszę przeżyć swoje!
Może wyjdę z tego z tarczą może na tarczy!
Ale to będą moje własne doświadczenia! Doceniam Twoje starania, ale tak jak pisała Wielokropek: każdy związek jest inny.
Tylko ja wiem jaki był nasz związek przez tyle lat, wiem na czym bazuję, więc pozwolę sobie jeśli się nie pogniewasz, zrobić to po swojemu.
Być może przyznam Ci kiedyś rację, być może nie!

Drogie Panie:) Zboczę nieco z tematu. Chcę napisać co czuję. Jutro skoro świt wyjeżdża do pracy za granicę mój syn. Dlaczego piszę tu? Ano pozwalam sobie jako KKZB i jako matka chłopaka z DDA.

Piłam. Rożnie było.Nie,nie różnie...było źle...
Dziś nie piję kilka lat. Mój syn ma 22 lata i jest DDA...
Nie przeszedł terapii,nie chciał...
Nie ma dziewczyny...dałam mu zły wzorzec...
Nie ma ambicji...
Zdolny jak cholera,a ledwo technikum skończył...
Praca...nigdzie nie zagrzał miejsca...
Na wyjazd do pracy za granicę miał sobie zarobić...
Nie zarobił. Kombinował,narobił długów.
Dałam mu na ten wyjazd,bo to jego szansa. Tu w tej dziurze nie ma przyszłości.
Piłka,koledzy i komp-to jego życie.
No i matka,czyli ja od której jest uzależniony...

Dostał się,bo dobrze zdał maturę z angielskiego.
Jestem z niego dumna.
Ale czy sobie poradzi?
Widzę jego strach...

Pojadę i się sprawdzę. Udowodnię Ci mamo,że jestem coś wart,żebyś była ze mnie dumna,nic więcej nie chcę...
Dla siebie jedziesz. Walcz o swoje życie. To TY jesteś najważniejszym człowiekiem na świecie dla siebie-NIE JA.

Ufff.....tak chciałam żeby odszedł od tego kompa...a teraz już się boję...

Tak bardzo kocham Cię synku...

Aśka, się popłakałam. To tak jak opowieść o moich lękach. Moje dziecko siedzi za ścianą i chyba kocha to pudło z monitorem bardziej niż mnie. Mam nadzieję, że się mylę.

To pięknie z Twojej strony, Asia, że mimo swojego strachu wypuściłaś go. Tylko tak można pozwolić im sprawdzić się, okrzepnąć, stać się samodzielnymi ludźmi. KKZB mają skłonność do stłamszenia swoich dzieci, zrobienia z nich swoich protez. Tak bardzo chcemy być potrzebne a te nasze dzieciaki są pod ręką i czasem je zniewalamy, ubezwłasnowolniamy, odcinamy im drogę do poznawania świata i ludzi, którzy być może są najlepszym antidotum na dysfunkcje wyniesione z domów.
Nie ma idealnych matek. My też nie jesteśmy. Pozwólmy naszym dzieciom przyjrzeć się światu i zaczerpnąć z niego to, czego my być może im nie dałyśmy, nie mogłyśmy, choć bardzo chciałyśmy. On Ci będzie kiedyś wdzięczny. Zobaczysz.

l_ukrecjo,
chapeau bas.

Podobno miarą dobrej matki nie jest to, co zrobi dla swego dziecka, ale to, czego nie zrobi dla niego.
Mimo swego lęku, nie zatrzymałaś syna przy sobie.

Bardzo Cię szanuję. Bardzo Cię podziwiam.
Jesteś bardzo mądrym człowiekiem.

Dalekitos!

Moja droga! Ja doskonale zrozumiałam o co chodzi w wypowiedziach wszystkich dziewczyn. Nie oznacza to jednak, że muszę dokładnie powielać ich sposobu myślenia. Tak jak mówiłam wcześniej, każdy związek jest inny. I nie każdy musi postępować według tego jak ta czy inna osoba uważa że powinno się postępować.
I nie umniejszaj w takich chwilach mojej inteligencji. Bo inteligencja to również umiejętność ponoszenia konsekwencji swoich wyborów.
Spróbuj wyrażać swoje opinie nie obrażając innych.
Ale żeby się tego nauczyć, trzeba trochę czasu na tym forum spędzić! Bez obrazy!

Ech tam! Nie uciekaj!
Każdy nowy głos sie liczy!
Wcale nie jest tak, że nie potrafię przyjąć krytyki. Każdy głos szanuję, dokładnie analizuję uwierz mi! No ale mam prawo sie nie zgadzać z wszystkim!

Dlaczego uważasz, że Wasze zdanie jest jedyne słuszne i nieomylne? Powtórzę po raz kolejny: nie ma dwóch identycznych związków, sytuacji. Mogą być większe lub mniejsze podobieństwa, ale to ciągle nie będzie to samo....

Konsekwencje poniosę ja sama! Ale  Wasze słowa, wypowiedziane w dobrej wierze głęboko analizuję i na prawdę mi pomagają.

Witam Panie a piekny i mrozny poniedzialkowy poranek.

Lukrecja wysyla syna w swiat i placze a ja mam dylemat w druga manke. Moze pomozecie jak towarzyszowi Edwardowi gornicy pomagali?

Moj synek, malenstwo pod sufit i o wadze wieloryba, koncz w przyszlym tygodniu 18 lat. Wiec niby dorosly..przynajmniej w swietle prawa;) Zostal mu rok liceum, po tym teraz. O studiach to on nawet chyba nie mysli - podobnie jak u Lukrecji - zdolny len.
Na szczescie oprocz nasiadowk przed ekranem (czyli w kazdej wolnej od innych zajec chwili) ma jeszcze inne zajecia. Jest sedzia hokejowym i w weekendy praktycznie nie ma go w domu, bo bierze czasem po 3 gry i musi sam sie tam dotransportowac. W ten sposob zarabia na swoje male poki co potrzeby. Drugie zajecie to OSP - choc jakos ciezko mi sobie go wyobrazic w akcji ale lubi to i ma wielu kolegow strazakow, rowniez szkoli mlodszych osd siebie. Nie pije, nie pali ale jest len do potegii osmej.
Juz dawno machnelam reka na to by mu po ambicji jechac i na jakies studia konkretne namawiac. Chce byc kolejarzem czy murarzem - jego sprawa, jego zycie. W sumie to mnie tak nie martwi bo zaradny to on jest i zawsze na lato jakas prace sobie podlapie, tak od trzech lat juz.

Problem w czym innym tkwi. Dziecina chce sie wyniesc od lata i zamieszkac z kilkoma kolegami w wynajetym mieszkaniu. OK, tu to normalne, nikt nie choduje dzieci pod wlasnym dachem do 30-tki. Ale rozumiem 2-3 w jednym domu, on mi mowi o jakims wiekszym lokum i 6-ciu kolegach ( z nim wlacznie). To uwazam za glupi pomysl (rachunki, wspolne uzytkowanie WC, lazienki, kuchni itp.) ale pewnie sam do tego dojdzie.

Tylko, ze jak dojdzie to zapewne zechce wrocic do ammusi. A mamusia coraz powazniej rozmysla nad wyjazdem do innego kraju. Mamy z Krecikiem serdecznie dosc chlodow (w kazdym tego slowa znaczeniu), drozyzny i takiego oddalenia od bliskich naszych). Mozliwosci mamy 2 - albo dostalabym transfer do Wrocka (tam gdzie uruchamiam nasz nowy oddzial) albo w ogole rzucam te robote (co mi i tak malo pasi) i jedziemy do CZ, gdzie jego tatus calkiem ladne pieterko nam w domu babci wyszykowal. I to kusi i to neci.

ALE ..co z malenstwem moim, synem pelnoletnim wkrotce? Czy mialabym odwage i serce zostawic go tu samego na obczyznie? Teraz ma rodzine, dom, zawsze tu jestesmy nawet jesli iles tam ulic dalej a ak wyjedziemy nie bedzie mial nikogo, olegow i siebie. Z drugiej strony on za nic nie chce stad wyjechac (szkola, koledzy) wiec to rozwiazanie odpada. Wiec poki co tkwimy tu wlasciwie dla niego. Pomyslalam, ze przemeczymy sie jeszcze z rok, dwa az dojdzie do tego etapu doroslosci (20 lat), ze bedzie juz naprawde w stanie zadbac o siebie a przede wszystkim naprawde zdecydowac czy zostaje czy jedzie z nami.

I co wy byscie na moim miejscu zrobily? Pakowac sie i zostawiac malolata na swoim, tzn. wynajetym mieszkaniu i bez pracy jeszcze? Niby jest w stanie dostac jakies tam zasilki dla mlodych + prace na weekendy i wieczory ale gdzie wtedy czas na nauke?

Czy jestem przewrazliwiona i nadopiekuncza matka?

ojooojoj... ale tematów się narobiło..wszystkie ważne i intrygujacwe wręcz.. Mussuko no masz dylemat jak diabli..wcale sie nie dziwię.. rozstrzygnąc cholernie trudno to będzie ale stare przysłowie pszczół mówi; kto nie ryzykuje ten nie ma.. ja w Polsce na ten czas dla naszych synów ( tez mam 19 latka) w takim modelu jak opisałas ( bo mój identyko) perspektyw nie widze! ..może się myle ale mam nieodparte wrażenie; wszędzie dobrze ale nie w Polsce.. startu nie ma żadnego... niestety... pójdzie na studia a owszem ale zaocznie i będzie jakims telemarketrem .. lub innym popychadłem.. znajomości nie mam więc blado to widzę.. na dodatek mój ma inna pasję oprócz kompa a mianowicie dziewczyne.. razem sie ucza w jednejk klasie i to juz ponad dwa lata trwa. ta miłośc.. ale serce mi dziewczyny rosnie jakiego to ja wychowałam faceta ..a przynajmniej jak do tej pory.. ma wszystkie pozywne zadatki..no szok.. jaki opiekuńczy, jaki wrazliwy, jaki szarmancki.. przy tym przystojny i wogóle.. tfu tfu na psa urok.. nie zapeszam...

Lukrecjo.... chyle czoła.. twój strach nie jest mi obcy, jestem chyba nadopiekuńcza.. boje się jak się zycie w tym kraju, w tych realiach potoczy mojemu synowi.. tym bardziej,że ja nie mam jak mu pomóc..

Monia.. a ja popieram Twoją postawę bo zrobisz sama jak będziesz uważala.. chyba tak będzie najlepiej.. sparzysz się.. trudno.. nie Ty pierwsza i nie Ty ostatnia.. a jak wogóle sytuacja.. ??

................................................. chyle teraz czoła przed Tobą..    To się nazywa byc doprowadzonym do ostateczności...