Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych ? Grupa Wsparcia

Gdzie się ukryłaś? Na czym polega przyczajenie?

Psycholka wrrrrróć! Wróć mi z tym myśleniem kochaniutka ale to natychmiast!

1. Twoja mama jest dorosła i sama ponosi odpowiedzialność za swoje czyny. Ty jesteś odpowiedzialna za siebie i swoje dzieci. Koniec. Kropka. Musisz sobie to koniecznie uświadomić, bo nie da się pomóc nikomu na siłę, a wysyłając alkoholikowi sygnał, że chętnie z poczucia winy (o tym później) weźmiesz na swoje barki tę odpowiedzialność - w imię córczyno-matczynej miłości, to wtedy ta odpowiedzialność jest Ci szybciutko przekazywana. Chcesz - masz. Proste? Proste.

2. Poczucie winy. Że nie dalaś rady powstrzymać matki przed alkoholizmem, chociaż tak bardzo się starałaś. Tzn. przed alkoholem, bo alkoholikiem się jest i kropka. Stań z boku i na to zerknij. To tak jakbyś chciała narkomana powstrzymać przed wzięciem działki samym gadaniem i okazywaniem miłości. Obśmieje się i jescze wydębi kasę na następną działkę. Zadne poczucie winy - niech Cię ręka boska broni, zebyś sobie teraz dała wmówić, że pije, bo i tak nagadalaś do ludzi, ze pije, to co ona se będzie odmawiać. Albo: pije z żałości, bo dzieci ją odtrąciły. Nic z tych rzeczy Słonko.

3. Wstyd przed partnerem. Schowaj go w buty. Inaczej się zamęczysz, bo caly czas będziesz mialą wrażenie, że nie jesteś wobec niego uczciwa. Czyli że budujesz coś na kłamstwie. Będzie Cię zżerać i powodować konflikty na zupełnie niezwiązanych płaszczyznach. Bez sensu. Wiedza odpowiednio podana - mu nie zaszkodzi i nie obniży Twojego poczucia wartości jako człowieka. Ani przez to że się wywodzisz z "takiej" rodziny, ani przez to, ze głośno o tym mówisz.

psycholko),
wiesz (?) dobrze, że alkoholizm jest chorobą. Nieuleczalną chorobą. Że nie można przestać być alkoholikiem. Że są nawroty. I tak stało się w przypadku Twej mamy. Napisałaś, że życie ją przerosło. Cóż, pod wpływem trudnych przeżyć często sięga się po sprawdzone "znieczulacze". Kto jest winien? NIKT. Ani Twoja mama, ani Twoje siostry, ani Ty.

Jesteś po własnej terapii. Mimo to wróciły dawne przeżycia, dawne strachy, zaczynasz wracać do starych, sprawdzonych schematów postępowania. Tak, jak Twoja mama. Nie ufasz partnerowi. Okłamujesz go w ważnej dla siebie sprawie. Już myślisz o ponownym przejęciu odpowiedzialności za życie, zdrowie i zachowanie swej mamy. Jesteś dorosłą kobietą. Masz 32 lata. Sama jesteś matką. Może najwyższy czas na wykonanie cięcia ostrym nożem? Może czas na odcięcie jednak pępowiny, której mimo terapii nie chcesz się pozbyć?

Nie jesteś odpowiedzialna za wybory, których dokonuje Twoja mama.
Możesz jej pomóc, ale tylko wtedy i w takim zakresie, na jaki ona wyrazi zgodę.

Moniczko.. więc jest światło w tunelu........... ściaskam Cię z całych sił.

Ja na prawdę nie wiem, czy to siła, wiara w siebie, czy po prostu zmęczenie materiału.
Ile mozna ryczeć, rzygać, łykac prochy. Ja mam po prostu dość tych huśtawek. Chcę wiedzieć, że coś robimy a nie dreptamy w miejscu.

Wcale nie jestem silna!

psycholko, jak ja dobrze Cię rozumiem. Moi dziadkowie, którzy mnie wychowywali, także są alkoholikami. Od najmłodszych lat pamiętam ich ciągi alkoholowe, trwające dni, tygodnie, czasami miesiące. Raz nawet zostawili mnie jako malucha w spacerówce przed domem, a sami zasnęli. Pamiętam do tej pory jak wrzeszczałam aż do bólu gardła, żeby wstawali, bo zbliża się burza, a ja nie mogłam się wydostać z wózka.

Pamiętam niekończące się awantury, kiedy byłam wyzywana od kurew, szmat, suk, egoistycznych pizd i wielu, wielu innych. Gdy wygrywałam konkurs- najukochańsza córunia; jak zapomniałam poodkurzać- kurwa. A ojciec, były wojskowy, miał bardzo donośny głos. Nigdy tego nie rozumiałam- człowiek o dwóch twarzach- potrafił być ciepły, kochający, wspierający, wymarzony tata, ale wystarczyło jedno uchybienie z mojej strony i zmieniał się w prawdziwego potwora. Nie bił mnie, nigdy nie podniósł na mnie ręki, co podobno było cudem, bo moją matkę i jej siostrę tłukł- raz mojej matce przytrzasnął głowę drzwiami z wściekłości.

Do tego doszło ciągłe wymaganie doskonałości ode mnie- mogłam do domu przynosić tylko piątki. Dzieci w szkole dziwiły mi się, dlaczego płaczę, skoro dostałam 4. A ja wiedziałam, że będą wymówki: czegoś nie dopracowałaś, za dużo komputera, za dużo telewizji, za dużo lenistwa. I wypominanie, ciągłe wypominanie. Zaczęłam mówić tylko o 5, cała reszta wychodziła na jaw na wywiadówce, bo wychodziłam z założenia, że lepsza jedna wielka awantura niż 10 małych. Znajomy nie mógł do mnie wpaść bez zapowiedzi; jak już ktoś przyszedł, to nie mógł siedzieć dłużej niż godzinę; zbiórki harcerskie też były problemem, nie mówiąc o biwakach...

Z domu wyniosłam nadmierną odpowiedzialność za wszystko i wszystkich, ciągłą potrzebę kontroli, paniczny strach przed podniesionym głosem, ciągłą huśtawkę nastrojów i masę skumulowanej wściekłości.

Podobnie z chłopakiem- czasami mam go ochotę uderzyć, bo mam wrażenie, że albo nie wierzy w moje opowieści (bo przecież ojciec w jego obecności pokazywał tylko swoją "dobrą" stronę"), albo je bagatelizuje. Jego rodzina jest idealna- naprawdę, idealna. Jego rodzice mówią do siebie niuniu i dzióbku po 40 latach małżeństwa, rodzina ogromna, trzymają się blisko. On często nie rozumie mojego sposobu myślenia, na co ja reaguję wściekłością. Wiem, że nie powinnam, no bo niby skąd ma mnie rozumieć? Nie przeżył tego co ja. Żałuję, że nie było wtedy telefonów komórkowych, mogłabym po cichu nagrać ojca we wściekłości i mieć dowód, że to nie bajki i nie koloryzuję.

Między innymi moja dysfunkcja polega równiez na tym,że ja nie umiem być sama. Po rozwodzie, po wyprowadzeniu się męża z domu.. zostałam co prawda z dziećmi ale czułam wręcz ból fizyczny związany z tym,.że jego juz obok mnie nie ma. Z czasem ból zmalał ale potrzeba bycia z facetem była bardzo duża.Utozsamiam ten stan z normalnością. On, Ona i dzieci= dom. jak brakuje czegos w tej układance gubie sie. Wogóle duzo rozmyslam i analizuję ostatnio głownie o sobie samej. Jestem inna. Taki jest mój wniosek. mam wykreowany w głowie obraz tej wymarzonej normalności i wszystko co jest odstepstwem traktuje jako katastrofę.Wali mi się świat.Wariuje...

Chyba tez tak mam. Po zdradzie męża wszystko mi sie posypało. Ten bezpieczny poukładany świat runął  i teraz cieżko sie pozbierać. A jeszcze trudniej pogodzić, że już nigdy nie będzie tak jak było- czyli w moim przekonaniu bezpiecznie. Lubię ta "bezpieczną niezmienialność", może inni nazywaja to nudą, ale dla mnie to jest konieczność. POUKŁADANE MA BYĆ.

O matko, nie wiedziałam, ze jest tutaj taki temat.

Dopiero niedawno odkryłam, że jestem dzieckiem z takiej rodziny...do tej pory uważałam swoje dzieciństwo za szczęśliwe....Jednak ostanie przygody z moim byłym już teraz chłopakiem skłoniły mnie to głębszych przemyśleń....

Cieszę się, że nie jestem sama

Monia trzymaj się!!!!

Dlaczego jestem inna? z miliona chyba powodów; boję sie TEGO bólu który znam...nie mogę odstapić od moich schematów( tej " mojej" normalności) nawet jesli ktos inny widzi normalnośc inaczej, wtedy mam siebie za nic, uważam,że jestem nic niewarta... i dlatego wariuje..

Ok, napiszę trochę o sobie.

Do tej pory uważałam swoje dzieciństwo za mega szczęśliwe. Miałam fajny dom, miałam się w co ubrać, miałam co jeść, jeżdziłam na wakacje nad morze z rodzicami - przecież niczego mi nie brakowało - tak wykrzyczała mi matka ostatnio, a ja jeszcze do niedawna uważałam, że miała rację.

Uważałam też, że to normalne, że dostaje pasem lub cienką deską po każdej wywiadówce. Ze to normalne, że skoro przyniosłam gorsze oceny, to mama chwali wszystkie moje kuzynki, że mówi że one są lepsze ode mnie, że one to dobrze sie uczą. I że ich mamy są z nich dumne.

Normalne dla mnie było to, że kiedy coś zbroiłam, lub nawet jeśli nie zbroiłam, matka nigdy nie stanęła po mojej stronie.
Zresztą do dzisiaj tak jest - jak coś sie w domu zdarzy, to od razu "to wszystko moja wina" albo "to na pewno ja".

Normalne było u mnie, że rok w rok po zakończeniu musiałam przynieść świadectwo z paskiem, bo "inaczej będę miała pasek na dupie".

Ojciec zawsze mnie wyśmiewał, nie doceniał. Mam młodszego brata, jemu zawsze wolno było więcej, mógł mieć gorsze oceny, "bo to chłopak".

Kiedyś lubiłam śpiewać. Robiłam to, kiedy nikogo nie było w domu - wstydziłam się. Jednak kiedyś (miałam ok.14-15lat) pech chciał, ze śpiewałam w wniebogłosy, kiedy akurat rodzice wrócili do domu. Nagle odwrociłam się, zobaczyłam ich w drzwiach - te ich miny, takie szydercze uśmiechy....nie dość, że byłam zażenowana, zupełnie jakbym robiła coś wstydliwego, cos okropnego, to jeszcze ojciec powiedział: "wyjesz jak krowa".

Kiedy mialam 16 lat, bardzo się na mnei zdenerwował, zagonił mnie do pokoju, mylałam że strasznei dostane. Nie dostałam. Ale był taki wściekły, że nazwał mnie "suką". Byłam w szoku. Długo płakałam.

Dziś mam 27 lat, mieszkam z rodzicami, ale niewiele się zmieniło. Gnoili mnie, kidy nie mogłam dostać pracy. Musiałam siedzieć w domu na ich garnuszku, Boze, ile ja sie nasluchałam wtedy. Ojciec jak sie wściekł, to rzucał we mnie takimi epitetami, ze nie mogłam przestać plakać....Jezu, żuzo by tu mówic o tych sytuacjach.

W każdym razie, moje poczucie wartości jest zerowe, wydaje mi sie, ze nie nadaje sie do niczego, że nic nie osiągnę. Ze jak gdzieś pójdę i cos zrobię, to ludzie mnei wyśmieją - bo dlaczego nie mają wyśmiać, skoro całe życie mój własny ojciec to robi??

Moja matka opiekowała sie nami, gotowała obiadym robiła śniadania, pracowała, dom wysprzątany na błysk. Jeszcze 2-3 lata temu, kiedy miałam nieposprzątane w swoim pokoju, ojciec robił mi tzw "pilota" - czyli wypieprniczał wszystko z mojego łóżka, półek i biurka na ziemie na kupę, a potem miałam to sprzątać.

Gdzie idziesz, kiedys wrócisz, zostań w domu, jesteś latawicą, szanująca się dziewczyna nie pije piwa itd itp.
Dzisiaj prosze ojca o telefon, bo wyzerowalam konto, a matka sie pyta, gdzie ja chce dzwonic!
A ja wrzeszcze do niej ze co ja to obchodzi, to moja sprawa - nie potrafię z nia normalnie gadać.

Okropne jest to, ze robie sie taka jak ona. Na swoim już ex probowalam wymóc rzeczy ktorych on nie chcial, a ja sie wsciekalam o to i nie rozumialam dlaczego on nie chce tego robic, skoro uwazam ze to jest dla niego dobre (czy np. zdrowe-jesli chodzi o jedzenie).
W domu zawsze robilismy to, co kazala mama czy tata.

Przypomnialam sobie jeszcze, jak mialam z 10 lat, sasiadka przyniosla pyzy - matka kazala mi to zjesc, powiedziala ze sie nie rusze od stolu jak tego nei skoncze. ja plakalam, dlawilam sie, przepijalam wielkie kawaly kompotem, bo musialam to zjesc.

Albo przypomnialam sobie, jak uczyla mnie kolorow na klockach z kablem w reku. Walila kablem w podloge, ja siedzialam kolo niej, a ona pytala: "jaki to kolor? Pytam sie po raz ostatni". A ja bałam się odpowiedzieć, bo co jak nie trafię? Dostanę.

Cholera - wlasnie skojarzylam, ze na studiach mialam cos podonego - wykladowcy o cos pytali, nikt nic nie mowil, ja pomyslalam odpowiedz, ale balam sie powiedziec, bo co jakbym źle powiedziala? Wszyscy beda sie smiali, szydzili, ze zle powiedzialam..... (a zawsze mialam dobre odpowiedzi-w myslach oczywiscie).

Wiecie co jest najgorsze?
Ze pisze to wszystko, mama siedzi kolo mnie, rozmawia przez telefon,a ja nie nienawidze jej za to. Z ojcem tez czasem zartujemy i smiejemy sie do rozpuku....jak jest dobrze. Jak (ja to tak nazywam) mam dobra passę w domu, jak jestem na topie, czyli nikt na mnie nie krzyczy, nikt mnei nie wyzywa. To są dobre dni.

Jestem chyba od nich uzależnione, ale nie chodzi mi o dom czy finanse, tylko tak....psychicznie.

Przepraszam za chaos w tym wszystkim. Zawsze mam takie nieposkładane mysli.

ps. Moj teraz już ex zapytał mnie kiedyś, dlaczego ja ciągle muszę z nim rywalizować? Wtedy nie wiedziałam co mam odpowiedzieć, bo nawet nie wiedziałam o co mu chodzi.
Ale teraz już wiem - jestem już dużą dziewczynka, ale mentalnie ciągle mam te naście lat - ciągle muszę pokazywać, ze jestem najlepsza, żeby nikogo na około nie zawieść. Muszę być najlepsza, żeby wszyscy byli ze mnie dumni. Czy to ma sens ?

W praktyce, Koleandro, znaczy to, że po pierwsze - musisz uciekać z tego domu.
Najpierw trzeba zapewnić sobie fizyczne bezpieczeństwo, a potem dopiero emocjonalne i psychiczne.

Jak w końcu Ci się to uda, przeżyjesz coś najcudowniejszego w swoim dotychczasowym życiu.

Przy okazji dziękuję Ci za uświadomienie mi czegoś swoim postem: i ja, pomimo lat, terapii i doświadczeń też często rywalizuję, żeby pokazać, kto tu jest lepszy

Mój tata był tym "spokojnym" alkoholikiem i wcale nie myslę, że było lepiej. Tacy spokojni stosują przemoc psychiczną. Na początku nic nie zauważasz - przyszedł napity, poszedł spać, jest ok. Nic bardziej mylnego. Patrzenie na staczajacego sie rodzica, widok wiecznie smutnej zmęczonej życiem mamy, Twoja dziecieca bezsilność i hustawka emocji od miłości do nienawiści to chora dusza i straszny bagaż na przyszłość.

Dobra drogie panie, kazdej z Was bylo ciezko (mnie tez wcale nie lepiej - to co koleandra opisala to mniej wiecej copy paste mojego dziecinstwa, moze poza slownictwem uzywanym przez jej tate) i co z tego??
To bylo, bylo i minelo i czas najwyzszy wziac sie za siebie, wziac..jak to poetycko mowia..tylek w troki, siebie w garsc i zyc swoim , a nie rodzicow, zyciem.

Macie panie po lat 20 z hakiem albo i wiecej, wiec byl czas i otrzasnac sie po traumie dziecinstwa i usamodzielnic (wyprowadzic od rodzicow) i przestac obwiniac ich za wlasne bledy czy moze slabosci.

Dawali nam w dupe (w taki czy inny sposob)  - trudno. Ale to przeszlosc. Ja tam swojego wora z gnojem cale zycie za soba wlec nie zamierzam. Po co mi rozpamietywac jak tatus nie wracal ranki i wieczory a mama skakanka wzorki na dupie kreslila? Chyba tylko po to, zeby samej podobnych bledow w swojej rodzinie i na wlasnych dzieciach nie popelniac.

Caly czas powtarzam, ze co nas nie zabije to nas wzmocni. A za to, ze rozstajemy sie ze swoimi partnerami wine ponosimy MY a nie nasi okrutni rodzice.

No dobrze Malwina, nawet jesli teoretycznie zalozymy, ze za Twoja "paranoja" wyszukiwania nieszczesc stoi rodzina, to przeciez teraz w Twojej juz tylko i wylacznie gestii lezy to, zeby cos z tym zrobic. Kopnac przeszlosc w zadek i wziac sie za czas terazniejszy oraz przyszly. Masz dwa wyjscia: albo stac tak na tym brzegu wypatrujac kolejnego tsunami i myslac o swoim spapranym dziecinstwie (oraz doroslosci i starosci..bo tak bedzie) albo odwalic kawal dobrej roboty (bo ja wiem..moze terapie, moze kuracje wstrzasowe, moze okres odosobnienia..kazdemu wedle potrzeb) i przezyc to swoje zycie na swoj styl i na swoj rachunek. Wedle wlasnego projektu a nie projektu mamusi i tatusia.

Pamietaj kochana, ze masz jedno zycie..to nie gra komputerowa gdzie masz ich kilka. Z kazdym rokiem jest go o rok mniej. Warto tracic czas? Albo przezyjesz to swoje zycie albo je zmarnujesz. I w tym Ci zadne wspomnienia z dziecinstwa nie pomoga jedynie silna wola i chec zmiany. Na lepsze rzecz jasna. A ze latwo nie bedzie? A ktos nam obiecywal czerwone kobierce rozami uslane?:)

I co mi tu farmazony piszesz, ze nie umiesz byc szczesliwa? A kto takie cudne foty powstawial ostatnio? Kochasz corke? Kochasz wnuka? Kochasz Miska? Kochasz narty? Kochasz zagle, slonce, dobra zabawe, dobre jadlo i picie, dobre towarzystwo? To jaka znow z Ciebie nieszczesliwa kobieta? Upierdliwa czasem to zgadzam sie (a ktora z nas nie jest???:) ale na pewno nie nieszczesliwa.

No i oto w tym wszystkim wlasnie chodzi, ze takiej zwyklej radosci zycia i apetytu na nie nie odbierze ci ani dziecinstwo ani te rozne DD kombinacje. To jest TWOJE bogactwo i tylko Twoje i masz prawo uzywac zycia pomimo spapranych ilus tam lat wczesniej.

Ech kochana, takie wzloty i upadki to kazda z nas przezywa. Jedni to PMS nazywaja, inni wczesna menopauza, jeszcze inni niezrownowazeniem emocjonalnym. Ale chyba nie ma czlowieka na tym swiecie co by z geba wiecznie od ucha do ucha rozdziawiona chodzil. Kazdy z nas siega tego szczytu swojej sinusoidy nastrojowej i jak juz tam dolezie to musi dla rownowagi troche w dol poleciec..zeby w obloki nie poszybowac na skrzydlach samouwielbienia i samozadowolenia. Ty wyobrazasz sobie takiego wiecznego optymiste? Podobno sa tacy ale ich w pokojach bez klamek trzymaja.
Normalna jestes, jak kazda babka, tylko ciut czasami histeryzujesz:)) Ja zreszta tez, tylko o tym nie pisze;)

Pewnie że tak
z wszystkim sie zgadzam i dokładnie tak samo czuję...wszyscy jesteśmy indywidualnymi jednostkami a nie klonami swoich rodziców...tu i teraz i w sobie możemy coś zmienić, nigdzie indziej...

raz byłam u psychologa, nie powiem jakieś wnioski wyciagnęłam ale zbyt krnąbrna bylam i nie lubiłam przyczepiania łatek więc tyle mnie widzieli...

a co do obwiniania rodziców...to po co to komu.. to tez ofiary im szybciej sie to pojmie tym nie będzie się chciało walić głową w mur...

Masz oczywiście rację od początku do końca .. ja dokładnie tak samo na to patrze..ale nie zniszcze swojego zdrowia psychicznego..bo mało mi juz brakuje. mam swoja godnośc i dume..powiedziałam mu ile ma lat ( o ile mu wyparowało z pamięci) i jesli ma ochote ja go nie trzymam.. niech sobie po raz enty układa zycie... jego wolny wybór.. jest dorosły i chyba ma jakis rozum..wieć?  prosze bardzo;-)   z tego powodu,że doszłam do takich wniosków naparwde poczułam ulgę.. pewnie,że mam jakiś wewnętrzny strach bo tamta nie ułożyła sobie zycia, jest wolna, ustawiona w życiu... i na dobitkę przeprowadziła sie do warszawy...czyli jest tuż tuz.. i nigdy nie miala czystych intencji... eeech ale mam ja w dupie.. nie będe rywalizowała z nią.. ani z nikim innym... ja mam 43 lata ona 30 ;-))) więc bez komentarza.. a poza tym każdy ma rozum i wolną wolę.. Ja wiem kim jestem, wiem czego chce od życia, jakie mam oczekiwania i nigdy tego nie zmienie!!!

A mi lepiej napiszcie, co robić, żeby nie zwariować!

Mąż nadal rozbity, jedną nogą w lewo druga w prawo!
Psycholog ma z nim zacząć terapię, która pomoże mu określić czego w życiu oczekuje  i potrzebuje! Wczoraj półtorej godziny psycholog wykładała mu o wyższości świąt Wielkiejnocy nad świętami Bożego Narodzenia!
Cholery mozna dostać! Ile jescze mam potłuc talerzy!
Nie jestem mu obojętna  ale przy tamtej czuje, że może osiągnąć Bóg wie co! Tak jakbym ja mu czegoś w życiu zabraniała.
Ale jest facetem bez jaj! Nie potrafi wziąć dupy w troki i spadać. Bo przeciez nie może patrzeć jakie zgliszcza by po sobie pozostawił. No i ja przeciez jestem ważna!
Cholerny kryzys wieku średniego!

Jak długo jeszcze będzie mi kręcił nożem w sercu!

Ja chcę usłyszeć czego chce!
Wywalałam mu juz ciuchy, kazałam mu sie wynosić!
To pakował z płaczem z powrotem do szafy!

Chcę wiedzieć wreszcie na czym stoję! Wcale nie chcę udawania, litości czy Bóg wie czego!
On po prostu nie wie czego chce! I żadne ultimatum tu nie pomoże!

Monika .. to jest straszne przez co przechodzisz.. taki stan zawieszenia może tylko wykończyć.. nic nie poprawia.. przeciaganie stanu rzeczy w czasie... jest niszczące..

Witaj Monia, już się zastanawiałam co u Ciebie, bo zamilkłas na chwilę:) Widzę, że stan niepewności i braku stabilizacji towarzyszy nam obu. Brak poczucia bezpieczeństwa zwala z nóg i nie daje normalnie funkcjonować. Człowiek chciałby żeby TO sie wreszcie skończyło.
U mnie mniej więcej tak samo. Staram się (albo wydaje mi się że sie staram - sama juz nie wiem), ale jak przychodza gorsze dni to po prostu mam ochotę to zakonczyc, żeby juz wreszcie wrócił spokój i stabilizacja. Tylko boję sie trochę że nie o takie zakonczenie jednak mi chodzi, ale walka z tymi huśtawkami mnie wykancza.

smutnamoniu,
jest jeszcze jeden sposób na skłonienie Twego męża do podjęcia decyzji.

Możesz zaproponować rzecz nie do odrzucenia, czyli mieszkanie ze sobą na zasadzie współlokatorów.
Oboje ponosicie do spółki wszelkie opłaty związane z "wynajęciem" mieszkania, wszelkie inne sprawy was dzielą.
Nie ma wspólnego łóżka, bo śpicie osobno.
Nie ma wspólnych posiłków, bo każdy przechodzi na własny garnuszek, mając wydzieloną swoją półkę w lodówce.
Nie ma wspólnych zakupów, bo każdy robi swoje zakupy.
Każdy myje naczynia po sobie.
Dzielicie się też w równych częściach obowiązkami dotyczącymi utrzymania porządku, czyli robicie grafik, a w nim szczegółowo opisujecie kto i kiedy sprząta łazienkę, kuchnię i inne wspólne powierzchnie.

I tak do czasu podjęcia decyzji przez szanownego niezdecydowanego.
Nie zmieniając nic w waszym funkcjonowaniu on nie ma żadnego powodu do podjęcia jakiejkolwiek decyzji. I tak wasze życie toczy się tak, jak on chce.

O Jezu!!!

To ja juz wolalabym samotnie na prerii w wigwamie zamieszkac niz w takiej wyparcelowanej rodzinie koegzystowac czy raczej wegetowac. Masakra!

Moze faktycznie taki karcer pomoze mu wybrac jakis kierunek w tym labiryncie.

No niby to jest jakas opcja! To odstawienie od "łoża i stołu".
Ale jak tu w tym funkcjonować!
Z tym wigwamem dobre!

Nie poszłabym na coś takiego.  Z drugiej strony tak sobie pomyslalam,że np. wywalenie przez Monikę go z domu mogłoby zaskutkować tym,że niezdecydowany został postawiony przed faktem dokonanym..ktoś za niego podjął decyzję...    hmhmhm ja tak zrobiłam.. pomogłam mojemu byłemu mężowi..

Absolutnie nie żałuję.. przeszłam swoje owszem .. ale dobrze się stało... ale nie ma dwóch takich samych historii..

... mam nadzieję,że ta pijawka sama zdechnie albo znajdzie inną ofiare.. ;-))

No i na razie tkwię w punkcie wyjścia!
Jedno jest pewne!  Jeśli mój mąż okaże sie dupkiem to żadnego faceta więcej!

Kupię sobie duzego pluszowego misia, mówiącego  I love you! A do tego dobry wibrator!

W tym wieku i juz takimi gadzetami sie bawicie???

Nie ma to jak cieple i zywe, jakos do wyrobow z PVC ani PP nie moge sie przekonac. Tym bardziej z bzykajaca bateria wewnatrz.

Ale jak Monia demonstracyjnie polozysz ten elektroniczny osprzet na szafce w sypialni to na pewno da to mezowi do myslenia:)

Niezły pomysł! Tylko że moge uzyskać odwrotny skutek!
Chłop se pomyśli: a znalazła se kobita szybko pocieszyciela, więc alleluja! Droga wolna!