No wytrzymałam bez Was aż dwa dni!
Ale musze sie gdzieś wygadać, bo od kilku dni mam taką jazdę w domu że szok!
Sytuacja wygląda tak, że mój mąz nie ma już nadziei na to, że może być między nami kiedyś dobrze. Cały czas zależy mu na mnie, na naszej rodzinie, ale ciągnie go do tego aby cos w swoim zyciu zmienić. Uważa, że skoro nie minęło mu to zauroczenie to już nie ma dla nas nadziei.
Na moje pytanie czy ta zmiana ma polegać na zmianie parterki - milczy!
Generalnie po długich rozmowach oboje przyznaliśmy, że tak naprawdę żadne z nas nie potrafiło zrobić nic , żeby spróbować nasze małżeństwo ratować.
Ja przyznałam, że za bardzo pogrążałam się w swoim smutku i rozpaczy, on - że tak naprawdę nie zrobił żadnych PRAWDZIWYCH ruchów. Zaczęliśmy terapię - na jedym spotkaniu się skończyło, bo mu się terapeuci nie spodobali. Prosiłam żeby spróbował zmienić prace, skoro wie, że ta kobieta nie daje mu spokoju, jej widok powoduje, że sie rozłazi. Ale mąż pracuje tam już kilkanaście lat i czuję, że boi się wystartować znów na rynku pracy.
Co prawda przez te pół roku nie spotykał sie z tamtą, nie dzwonił, widywali sie tylko w pracy.
Raz tylko w sprzyjającej chwili powiedział jej, że nie umiemy jakos naszego małżeństwa odbudowywać - na to koleżanka mu powiedziała, że jej uczucia do niego sie nie zmieniły, więc.....
Czyli złożyła mu jednym słowem propozycję nie do odrzucenia.
Na moje pytanie, czy wydaje mu sie, że z nią będzie szczęśliwy - odpowiada, ze już chyba nigdy nie będzie, bo ma poczucie jak bardzo skrzywdził mnie, nasza rodzinę, ma świadomość, że dziecko będzie cierpiało. Że pewnie zostanie w końcu sam.
Poprosiłam go, żeby zrobił bilans zysków i strat - po jednej stronie stabilne i szczęśliwe jak dotąd małżeństwo (to jego słowa), fajna rodzina - a drugiej jakaś fascynacja, zauroczenie.
Powiedziałam mu, że go kocham, że mi na nim bardzo zależy, tylko nie potrafiłam wziąc się w garśc i pomóc mu w odbudowaniu naszego w końcu życia. I tu był mój błąd.
Generalnie poczytałam na temat kryzysu wieku średniego - wiele z opisywanych sytuacji i zachowań idealnie do niego pasuje.
Wydrukowałam mu artykuł psychologa na ten temat - poczytał sobie. Twierdzi, że faktycznie wiele opisywanych tam sytuacji i zachowań do niego pasuje, ale on nie chciał robić żadnych takich rewolucji w swoim zyciu. Moim zdaniem pewne rzeczy robimy czasem podświadomie, bez z góry załozonych intencji.
Zaproponowałam mu ponownie próbę podjęcia terapii małżeńskiej, próbę ratowania bo wiele mamy do stracenia. Kocha mnie a ja jego i to jest pierwszy i najważniejszy powód do walki.
On na to, że nie ma juz nadziei, że może być tak jak kiedyś. Ja mu odpowiedziałam, że nie mamy wracać do tego co było, tylko mamy zamknąć za soba tamten rozdział i zacząć wszystko od nowa. Nawet jeśli to by sie wiązało ze zmianą pracy, miejsca zamieszkania, środowiska. jeśli on potrzebuje zmian w swoim życiu, to moga być te właśnie zmiany. Oprócz tego może spróbować wielu rzeczy, których nigdy więcej nie robił, możemy razem ich spróbować a nie zaraz rozwalać to co mamy najcenniejsze.
Na to mój mąż - a co jeśli sie nie uda, a jeśli za jakiś czas znów cos sie rozwali?
Normalnie ręce mi opadły - bo jaka mamy gwarancję na cokolwiek? Na pracę, zdrowie, przecież w żadnej dziedzinie nie mamy gwarancji na nic.
Może zacznijmy po prostu żyć każdym dniem i próbujmy, aby te dni były jak najlepiej wykorzystanie.
A mój mąż popada w czarną otchłań - płacze, biadoli co mi zrobił, jakim jest sukinsynem. Ja mu na to że to już wiem, ale chcę wreszcie zacząć słyszeć że będziemy walczyć, że spróbujemy.
A on - Monisiu! kochana! - przytula, płacze!! Normalnie jestem psychologiem własnego męża, a sama potrzebuje pomocy.
I gdy pytam jaka jest wreszcie jego decyzja - wóz albo przewóz - on płacze i patrzy na mnie jak małe dziecko.
Ja mu na to - albo decydujesz sie na odejście albo walczymy o nas ale wreszcie TAK NAPRAWDĘ!
A on nie wie co ma robić.
Nie potrafi podjąć decyzji - z jednej strony boi sie rozstania ze mną a z drugiej ciągnie go to nowe.
A ja ile czasu mam tkwić w tym rozchwianiu?
jak sobie pościelą tak się wyśpią.
