Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych ? Grupa Wsparcia

No wreeeeszcie!:)

Ile jeszcze kilometrow chcesz ten krzyz ciagnac na sobie dziewczyno? Stalo sie, bylo ale to juz historia. Nic sie na trwale nie zepsulo i teraz budujcie razem jeszcze silniejszy zwiazek, bo oboje widzicie jak Wam na sobie zalezy i jak mala glupota moze przekreslic tyle dobrego.
Kazde malzenstwo przechodzi kryzysy, tylko roznia sie tym jak z nich wychodza, z tarcza czy na tarczy. Ty masz walczyc i bronic jak lwica swojego stadla;)
Czekam na dzien, kiedy zmienisz swojego nicka na silnamonia..ale nie bede popedzac, sama do tego dojrzejesz.

Dojrzewam, dojrzewam!

Mussuka - mądrze piszesz i staram się to wprowadzić w życie , ale to wcale nie łatwe.
"ze zlo juz sie stalo i nic gorszego spotkac Cie nie moze" - może mnie dalej zdradzać,
" Ty uzbroj sie w pancerz takiej obojetnosci na to co jeszcze moze Ci zlego zrobic i zyj chwilowo tak jakby Cie nic a nic nie obchodzilo co On robi" - jak byc obojetnym na wszystko skoro sie tego kogoś kocha?
"Ale na zewnatrz, spokoj i malzenskie zycie" - tzn. co pranie, prasowanie, obiady u mamy, bo to mozna robic z obojetnością. A co ze sprawami łózkowymi? Raczej trudno tu oddzielić uczucia, przynajmniej dla mnie.
To tak jakby powiedzieć Trochę cie kocham a troche nie kocham. Jesteś dla mnie ważny ale troche nie jesteś. Nie wiem czy rozumiesz o co mi chodzi. Taka troche dwulicowość, która tak bolała nas u naszych facetów. Mówili, że kochają a za plecami wiadomo co:(
Jednak wiem, że to chyba jedyna droga do osiągniecia spokoju:)

Święta prawda Monia. Mój M biega koło mnie oj biega. Tylko, problem w tym, że po tym co się stało nie dokońca wierzę, że to tak z miłości.Ale co tam, korzystam ile mogę Chyba osiągnęłam ten stan o którym pisała Malwina, ale skłamałabym, gdybym napisała, że idzie mi lekko. Oj  nie idzie, nie idzie. Ale cóż Kopernik też nie dokonał swego odkrycia tak szybko. Więc staram się byc cierpliwa i nie mysleć za dużo o tym co było.

Co Wielokropek o tym sądzi?

Wielokropek opowiada się za niezależnością.

Wielokropek twierdzi, że niezależność nie polega na byciu i życiu samotnie, bez partnera.

Wielokropek powtarza, że osoba niezależna żyje z partnerem, bo tak zdecydowała, a nie dlatego, że tego potrzebuje, bo bez partnera zginie.

Wielokropek sądzi, że opłaca się uświadomić sobie, że jest się osobą samodzielną i decyzyjną.

Wielokropek myśli, że nie warto uwieszać się na kimkolwiek, nawet na bliskich osobach.

Wielokropek nauczył się prosić o pomoc.

Wielokropek przyznaje się do różnych swych słabości.

Wielokropek okazuje już uczucia i mówi o nich.

Wielokropek wie, że różnych rzeczy nie umie i nie zamierza się ich nauczyć.

Wielokropek popiera twierdzenie, że warto odkrywać miękki brzuszek.

Wielokropek wiele lat temu podjął decyzję o byciu osobą z miękkim brzuszkiem.

Wielokropek wie również, bo tego doświadczył, że często miękki brzuszek narażony jest na uderzenia nieprzyjaznych osób, mimo to Wielokropek ma miękki brzuszek nadal.

Wielokropek wie, że warto stoczyć walkę z sobą o siebie.

Wielokropek jest osobą szczęśliwą, mimo różnych trudnych wydarzeń go dotykających.

Zaintrygowal mnie tytul watku.....
Rodziny dysfunkcyjne.
Czy ktos moze podac opis,  POWTARZAM OPIS   takiej rodziny, NIE DEFINICJE,kora mozna znalezc w kazdym poradniku psychologicznym,o google,juz nie waspominajac?
Czy moja rodzina byla dysfunkcyjna?
Ojciec professor,matka doctor.
Ojciec - dusza towarzystwa
Matka -sekutnica
15 lat mlodszy brat,ktory zacpal sie na smierc...
I ja,blakajaca sie po swiecie,szukajaca nie wiem czego?

W rodzinie ZERO alkoholu,ZERO wyzwisk,ZERO przemocy fizycznej,badz psychicznej.

I blagam,na wszystkie swietosci - NIE PISZCIE MI O TERAPIACH,bo mieszkajac w Canadzie dosc dlugo,wiem,ze na terapie chodza wszyscy ze wszystkim.Doslownie.

Zastanawiam sie,jak radzili sobie ludzie z problemami przed pojawieniem sie Freud'a.
A pojawil sie raptem w 19 tym wieku.

Mussuka no co Ty!
Za co mam się gniewać?  Lepiej bym tego nie mogła ująć!
Prześwietliłaś i zdiagnozowałaś problem - kochana Pani Doktor, że się tak powtórzę;-)

Barometr w miarę stabilny, bez euforii ale i bez strasznych dołów!
Gorzej z temperaturą za oknem - dziś rano prawie -20 stopni.
Jak Ty dajesz radę na tej Grenlandii?

Prosisz o opis rodziny dysfunkcjonalnej - przeczytaj pierwsze strony wątku, znajdziesz opisy kilku rodzin.

Według napisanych przez Ciebie informacji o Twej rodzinie nie można wywnioskować nic. Może była, może nie była dysfunkcyjną.

Terapia nie jest rzeczą obowiązkową, terapia nie jest rozwiązaniem na wszelkie bolączki tego świata, każdy podejmuje własne decyzje dotyczące terapii.
Argument, że jeszcze nie tak dawno nikt nie korzystał z terapii, bo jej najzwyczajniej nie było... Równie dobrze można występować przeciw korzystaniu z samochodów, elektryczności, itd. Kiedyś też bez tego ludzie żyli.

Mussuka - sytuacja Monii i moja jak przez kalkę robiona - zdrada emocjonalna, razem pracują, codziennie sie widuja w tej robocie. Tylko zachowanie naszych panów nieco inne. Monii mąż powiedzial sam a w moim przypadku to ja odkryłam co sie dzieje. Mój M na początku twierdził, że nic sie nie stało, Pojęcie zdrady emocjonalnej było dla niego obce. Po półrocznej "szarpaninie" i walce o swoje wyprowadziłam się z domu żeby przemyśleć to i owo i dać mojemu M wyraźny sygnał, że dłużej nie zdzierżę jego zachowania. Ten czas gdy byłam sama to było chyba to dno, o którym pisała Malwina. Jakoś dziwnie sie uspokoiłam, to chyba ta "obojetność" - nie myślałam codziennie, nie analizowałam, było mi wszystko jedno (chociaż tęskniłam okrutnie). Wiedziałam, że mój M siedzi w domu sam jak zbity pies i wtedy to on myślał, zobaczył jak to jest, i jak może wygladać jego przyszłe życie. Skłamałabym gdybym powiedziała, że nie czułam wtedy odrobiny satysfakcji. Od czasu, gdy wróciłam do domu nie ma tamtego tematu. Nie ukrywam, że myslę czasami, bo w różnych sytuacjach to wraca, ale nie mówię nic głośno. Walczę ze sobą i robie małe kroczki do przodu. Powoli MOJE życie zaczyna wracac na stare tory znów zaczęłam czytac książki, oglądać filmy, myśleć o moim ogrodzie:) Tylko czasami mam takie emocjonalne dylematy niestety. Ech moze i one kiedyś miną.

Monia ja tu też zaglądam, nawet czesto i wasze wpisy bardzo mi pomogły. Szczególnie wtedy gdy bylo bardzo źle. Przede wszystkim uporządkowac emocje ktore szalały a były takie niezrozumiałe czasami. Dobrze tez wiedzieć, że nie jest się samą i samotną w tym wszystkim. Moja praca niestety wyklucza zaglądanie tu tak na bieżąco niestety.

Witajcie dziewczyny .Śledzę ten wątek i  zastanawiam się czasami co to znaczy być szczęśliwą.Wydaje mi się ,że nasze szczęście zmienia się wraz  z naszą sytuacją.Ja boję się już marzyć.Kiedy byłam chora i przestałam chodzić ,to marzyłam bym sama mogła dojść do toalety.Gdy już to osiągnęłam ,chciałam sama zająć się sobą ,potem marzył mi się spacer, wyjazd ,itp.Bardzo powoli to wszystko osiągnęłam i zaczęłam naprawdę cieszyć się i nie myśleć o śmierci.Zaczęłam nawet trochę planować .Teraz po zdradzie męża ,przestałam marzyć .Boję się porażki.Kiedy coś planujemy nie nastawiam się ,że to się uda ,wtedy jest mi łatwiej.Chyba boję się kolejnego bólu.Na razie  czytam wątek kochających za bardzo i widzę jakie błędy popełniałam .Kiedy Mussuka napisała mi ,że mąż przestał mnie szanować ,bo tak strasznie chciałam czuć się kochana i na siłę nadskakiwałam mężowi ,to nie mogłam tego zrozumieć .Przecież robiłam to wszystko dla niego ,poświęciłam siebie i swoje potrzeby .Tylko on nie miał pojęcia ,że ja  mam takie potrzeby ,nie wiedział ile mnie to kosztowało , ta rezygnacja z wszystkiego .On takich potrzeb nie miał ,więc skąd miał wiedzieć . Teraz dopiero wszystko rozumiem .Dotarło do mnie to ,że kiedy ja zacznę się kochać i szanować ,to może w końcu będę szczęśliwa.Szkoda tylko ,że zrozumiałam to tak późno.Niestety człowiek uczy się na własnych błędach.
Monia twoja historia jest mi nadal najbliższa.Chyba łatwiej jest wybaczyć zdradę fizyczną niż emocjonalną.Ja  wybaczyłam ,ale emocjonalna zdrada bardziej mnie boli.
Pozdrawiam Was wszystkich .

Przebrnęłam przez biznesplan  czy jak to nazwać!

Coś w tym jest! Ku przemyśleniu na weekend!

Środki trwałe też potrzebne, tym bardziej, że ryzyko niepowodzenia spore!
Trzeba coś odłozyć w razie czego;-)

Monia! Prostuje: firma to TY, srodki trwale to to co zainwestujesz w siebie! Co to sa srodki trwale w firmie? Budynki, maszyny, sprzet.

Srodki obrotowe to to co pojawia sie i znika - surowce, polprodukty, produkty itp.

Twoje srodki trwale w Twojej firmie to Twoja pewnosc siebie (znasz swoja wartosc, lubisz sie, jestes madra, ladnam, wesola), Twoja zaradnosc zyciowa (praca, wyksztalcenie, dom, rodzina), Twoje podejscie do swiata, ludzi (masz przyjaciol, masz hobby, jestes pelna energii, towarzyska) - To Twoja baza Twojej firmy, z takim potencjalem nawet jak Ci tych srodkow obrotowych ubedzie, firma nie runie. Przejdzie kryzys i dzwignie sie.

I jakie znow ryzyko kobieto? Tobie nic nie grozi, wiary w siebie tylko Ci brak.

Masz kochajacego meza, powtarzaj to sobie: KO-CHA-JA-CE-GO. Bo gdyby Cie nie kochal, to po pierwsze guzik wiedzialabys o tym co sie wydarzylo, po drugie jeszcze mniejszy guzik on bylby zainteresowany naprawianiem krzywd i zalem (szczerym) za grzechy. A powiedzial, przyznal sie, pokajal (i robi to do dzis chcac Cie odzyskac taka jak dawniej), jest przy Tobie i mowi, ze bedzie. Co ma jeszcze zrobic? Krwi sobie upuscic?

Monika - wybacz mu wreszcie i powiedz mu to a potem zyjcie juz jak kochajaca sie para. To, jak nic lepiej, pomoze aby mu ta druga z glowy wywietrzala. Niech znow slyszy Twoj smiech i widzi Cie szczesliwa, rozesmiana obok niego, niech poczuje, ze znow jestes jego, jego dawna Monika.

O matko, jak ja mam Ci to napisac, bo az mi zal tego Twojego chlopiny? Juz odpokutowal i pewnie dlugo jeszcze bedzie. Ale Ty juz mu daruj.

Dobra! Dobra!

Muszę się zachowywać tak jak wcześniej pisałam, tak jak postanowiłam!
Nie będę przecież z doopy gęby robić!
Tak! Mam KOCHAJĄCEGO męża! Bez ironii!
Tylko jestem realistką i nie wierzę, żeby o tamtej zapomniał, skoro ma ją codziennie na widoku! Pewnie na swój sposób jest ze mna szczęśliwy. Ale pewnie chciałby, żeby istniały dwa równoległe światy: w jednym miałby rybke a w drugim akwarium!
Taka złota myśl mnie naszła! Tak na zimno, bez emocji!

p.s

Ale się popisałam niewiedzą na temat środków trwałych i innych!
Wybacz laikowi!

dzień dobry
Mam pytanie,rozstałem się z dziewczyną ,która straciła ojca jako małe dziecko a mama miewała częste depresję.Tyle się dowiedziałem nie chciała o tym opowiadać oprócz sytuacji kiedy za dużo wypiła wtedy płakała i mówiła o takich rzeczach :że chce mieć dom ,rodzinę .Po prostu normalne życie.Czy możliwa jest pomoc takiej osobie ? W jaki sposób mógłbym jej pomóc,gdyż nadal ją kocham ale ona mnie przekreśliła ,ona również mnie kochała.Problem polega na tym ,że ona nie chce dać sobie pomóc,nie mówi o tym.A ja nie mogę choć (bardzo chciałbym )do niej na razie dzwonić,nie chce by mnie znienawidziła.Jej charakter jest ciężki.Ona odcina się i ucieka zawsze do swoich zajęć,skreśla ludzi.Ucieka w swoją samotność.Z tego co wiem to matka też nie jest jej podporą.Nawet jej przyjaciel twierdzi żeby odpuścić.Czy można tak postawić krzyżyk,może to właśnie ją boli ??oczywiście i ja się nie popisałem ale to w innym moim poście .Bez względu czy do mnie wróci czy nie chciałbym jej pomóc.

Jeśli ktoś zna taką sytuację niech coś doradzi.

Arniko,
witam Cię po przerwie i czekam na kolejne Twe odwiedziny.

Cieszmy się życiem i wszystkimi drobnymi, acz ważnymi, rzeczami. Ceńmy to.

No więc moje kochane!

Sypie mi sie wszystko!
W sobotę mój małżonek w przypływie gorszego chyba nastroju powiedział mi, że ma kryzys.Nie wie co ma dalej ze sobą robić.
Uczucia do tej drugiej nie wygasły, mnie cały czas kocha, ale czuje, że się ode mnie oddala. Wie, że już nigdy nie bedzie tak jak kiedyś, że nie będę już nigdy z nim szczęśliwa.
Czuje się oprawcą, skrzywdził naszą rodzinę.
Zastanawia się, czy nie wyprowadzić się z domu na jakiś czas, żeby zastanowić się nad sobą.

Powtórzyłam mu, że powinien zmienić pracę, bo jej widok powoduje, że nigdy nie odzyska spokoju. On twierdzi, że nawet gdyby nie pracował już tam i tak myśli by uciekały w jej stronę. Chociaż wydaje mi się, że w końcu odzyskałby spokój.

Przypomnialam mu słowa psychologa u którego byliśmy raptem raz: że można kochać dwie osoby, tylko trzeba podjąć decyzję w sprawie tych uczuć i tego się trzymać.

Powiedziałam też, żeby sobie przypomniał co ma do stracenia, gdzie bedzie większa krzywda. Czy będąc z nią będzie bardziej szczęśliwy. Wiedząc, że mnie cały czas kocha, że skrzywdzi dziecko? Zadałam mu te wszystkie pytania - on płakał jak dziecko. Ja zresztą też.
Generalnie wydaje mi się, że popadł w deprechę, ja przez ten czas  nie ułatwiałam  mu tego wszystkiego, chociaż się starałam.

Ponowiłam prośbę o terapię małżeńską. Skoro mamy silne podstawy, nadal się kochamy to powinniśmy zrobić maksymalnie wszystko co się da, żeby nasza rodzina przetrwała.

Aha! Powiedziałm mu, że jeśli jego przemyślenia (chodzi o wyprowadzkę z domu) mają polegać na zamieszkaniu z tamtą na próbę - to w tej sytuacji nie ma powrotu do mnie. Ja nie jestem second hand, gdzie można oddać odzież, która się już znudziła lub jednak nie pasowała.

Zyję w okropnym stresie, wczoraj z nerwów rzygałam jak kot. Dobrze, że córka spędzała weekend u koleżanki, bo byłam w totalnej rozsypce.
Myślałam, że jestem silniejsza. Nie jestem!

O cholera!

To sie narobilo. Nie wiem co Ci Monia w tej sytuacji radzic. Faktycznie powinien zmienic te prace, zminimalizowac kontakt z nia..ale co jesli to wzbudzi jakas wieksza tesknote.

Masz racje, ze wyprowadzka do niej to bylaby juz ostatecznosc ale niestety nawet jak zamieszka sam to tez moze sie z nia spotykac.

O kurcze, niedobrze to wyglada..tyle czasu minelo i nic? Odnosze wrazenie, ze oni jednak cos w tej pracy knuja..znaczy wiecej sie widuja i rozmawiaja niz Tobie wiadomo. Bo tak z samego patrzenia to te uczucia juz by w dym poszly.

Terapia malzenska - coz, pomoze albo i nie, warto sprobowac.

Ale najwazniejsze w tej chwili to TWOJE zdrowie, bo Ty sie do grobu wpedzisz tymi nerwami. Zostaw go, wez mala (albo zostaw a nim jesli mozesz) i sama dokads wyjedz. Bo wykonczysz sie psychicznie i fizycznie. Odpocznij i wtedy na spokojnie porozmawiajcie co macie dalej robic.

Smutno mi w Twoim imieniu:(

Nie wiem czy knują, on twierdzi, że był przez ten czas wobec mnie w porządku.
Nie wiem co mam robić!
Wyjechać nie moge, bo nie dostanę urlopu, lepiej chyba, ze chodzę do pracy bo tu mogę się oderwać a gdybym sama gdzieś wyjechała to utopiłabym się w gorzole!

Jezeli moge cos doradzic-NIE DAWAJ mu ciagle do zrozumienia , jak Cie skrzywdzil.

Czlowiek ( Ty, ja,on) zawsze bedzie mial niechec  do tego , kogo skrzywdzil.To sie dzieje nieswiadomie.

Nie ze knuja cos, tylko moze maja jednak wiecej tego codziennego kontaktu w pracy niz maz ma odwage powiedziec Ci. Spotkania, narady itp. - on ciagle ja widzi i to nie jest dobre. Nie kiedy jeszcze cos sie w nim tli.

Nie, gorzola tylko spoteguje zle samopoczucie. I worow dolozy. Ostatnia rzecz, jakiej Ci potrzeba.
Szkoda, ze nie mozesz tak na pare dni wyskoczyc na narty, w gory..tak zmachac sie fizycznie w ciagu dnia i pasc zdechla w posciel a potem przespac cala noc. Taki sen czyni naprawde cuda..i w duszy i na obliczu. A chyba sama wiesz, jak te nerwy mecza Ci i poniekad odbieraja urode mlodej kobiecie.

Ech juz nawet na procenty nie mam ochoty! Chyba swoje już wypiłam!

ja nawet nie umiem na nartach jeździć! A wczoraj mała u koleżanki, stary w robocie a ja robiłam w domu niedzielne generalne porządki! Musiałam, bo miejsca sobie nie mogłam znaleźć!

Moniu, to wcale nie madre. Tak dziala po prostu ludzka psychika. Wez Holokaust i tysiace innych przykladow.
Chcemy sami przed soba zachowac obraz "dobrego czlowieka" , lojalnego i moralnego. I kiedy zdarzy nam sie postapic niezgodnie z tym naszym obrazem samych siebie ( bo nikt nie jest aniolem ), nie mozemy sie z tym pogodzic  i szukamy " usprawiedliwienia " .

Wiecie co mi przyszło do głow?

Żeby może spotkać się z tamtą, spróbować z nią pogadać. Nie wiem, może poprosić aby to ona z tej firmy odeszła?

Ech! Głupie to...

Bo niby dlaczego ma mi iść na rekę, nie ma w tym żadnego interesu. Wtedy, parę miesięcy temu powiedziała mężowi że słusznie postąpił wybierając rodzine, że nie ma żalu do niego.
Ale to nie oznacza, że musi mi pomagac w odbudowywaniu małżeństwa.

A może paradoksalnie bedzie chciała mi zrobić na złość i wtedy się zacznie jazda...

Nie było tematu!

Po pierwsze, trzymaj klasę.
Po drugie, trzymaj klasę.
Po trzecie, trzymaj klasę.
....
Po milionowe, trzymaj klasę.

Bycie ciągle osobą pokrzywdzoną - szkodzi.
Wyprostuj kręgosłup, wreszcie zacznij myśleć o sobie. Nie o emocjonalnym powrocie męża, nie o sposobach na uprzyjemnienie jemu życia, nie na wymyślaniu rozwiązań. O sobie.
Masz ochotę na wizytę u fryzjera? Idź.
Masz ochotę na basen? Idź.
Masz ochotę na kosmetyczkę, buszowanie w księgarni, szaleństwo zakupowe, coś innego? Idź.
Sama. Bez niego. Nawet mu nie proponuj.

Nie masz na to wszystko ochoty?
Mimo to, wyjdź z domu dokądkolwiek, ale po to, by odetchnąć czystym powietrzem. Sama. Bez niego.
Wróć z zadowoloną miną, uśmiechniętą.

Wiem!Wiem!Wiem!

To tylko takie głupie gdybanie z tym spotkaniem z tamtą! Głupieję po prostu!

Wielokropku!
Robię wiele rzeczy dla siebie tylko dla siebie i sama!

Przyznaję, że brakuje mi tego uśmiechu na co dzień!

Staraj sie nad tym panowac, Moniu.
Jakby to powiedziec...staraj sie sprawic, zeby nie poczul , ze jest ukarany.
Ty masz byc dla niego nie kara , a nagroda.

Kobieto!
Dość samoumartwienia!
Dość samobiczowania za własne zachowanie!
Dość "starania się"!
Dość patrzenia na jego reakcje!
Dość myślenia o tym, co może się stać.
Dość obracania w głowie myśli o rozstaniu, powrocie, warunkach, o czymkolwiek związanym z ta sytuacją.

Napisałam, byś zadbała o siebie, ale widać niezbyt dokładnie.
Zrób... cokolwiek, co pomoże Ci wyrzucić całe to rozmyślanie i wymyślanie z głowy.

sama sie zlinczuj!

My tu flaki wypruwamy, zeby Ci jakos pomoc, kazda pisze to samo: wez sie w garsc, odpusc te gorzkie zale choc na troche, usmiechnij sie, zrobcie cos razem (fajne razem - on na kanapie przed TV a Ty ryczysz do Stinga czy innego U2), zabawcie sie, skorzystajcie z okazji ze jestescie sami (podac przepis?;), zapomnijcie, ze bylo zle - a Ty co? W nosie masz nasze rady i po swojemu: chustki higieniczne pod pache i ide zamknac sie w ciemni i poryczec do ksiezyca. Wkoncu nick zobowiazuje.

Wiesz..nawet gdybym nie byla zakochana i winna czegos..to mnie takie ciagle wypominanie i smarkanie tez by wyszlo bokiem. A ona (ta druga) co? Na codzien usmiechnieta, piekna, zadbana, szczebioczaca, bez zadnych pretensji i zadan. No moze przesadzilam..to z pewnoscia jest gruba i zlosliwa kwoka;) ale mimo wszystko..on jej zacznie potrzebowac dla odreagowania poczucia winy.

Mussuka dobrze mówi, kto by ciągle chciał patrzeć na ryczącą żonę.
Ja gdy chciałam dać upust łzom szłam do łazienki, a wychodziłam uśmiechnieta.
Czasem plakałam przy mężu żeby nie myślał, że nie pamiętam, ale zawsze zapewnia, że się postara wszystko naprawić, żebym znow ufała, że się postara abym już nie cierpiala. Myślalam,że będą kwiaty  że bedzie nosil mnie na rekach. Nic z tych rzeczy, jest bardziej czuly, fakt ale on jakby juz zapomniał o calej tej sytuacji. A my kobiety chcemy to wałkować nie wiadomo po co. Postaraj sie dla Waszego dobra wrócic do normalności. Trzymam za Ciebie kciuki Moniu, pomoglyscie mi wiele razy nie wiedząc o tym dziewczyny.

Licz się z możliwością torsji, bo to chcesz przetrawić nie jest smacznym kąskiem.
Jeśli jednak faktycznie dopuścisz do siebie to, co robisz i jak się zachowujesz, to po odchorowaniu będziesz mogła wyzdrowieć.
Panika jest złym doradcą. Lepszym jest strach. Strach, że tak funkcjonować będziesz do końca życia.