Uczestnicząca w życiu mama

Jak dobrze, że Dakota35 napisała to, co napisała.

Od postu nr 6 usiłuję przekonać Cię, że głównym powodem Twych kłopotów jesteś Ty sama i Twoje uzależnienie od mamy. Czepiasz się jej jak pijany płotu, zabiegasz o jej zdanie, kłócisz się z nią o wszystko, usiłujesz wymóc na niej akceptację swych zamiarów. Owszem, miło jest, gdy najbliżsi są zadowoleni z naszego życia, ale dojrzałym osobom zgoda innych dorosłych nie jest potrzebna do podjęcia decyzji. Dojrzały człowiek jest niezależny i decyzyjny.

Odpowiedz sobie szczerze na pytanie: "dlaczego tak bardzo zależy Ci, dorosłej kobiecie, na akceptacji Twej mamy?".
Wiem jedno, Twoja mama na pewno Cie kocha, a okazuje to tak, jak potrafi. Nie jest jej winą, ani czyjąkolwiek, że nie nauczyła się okazywania uczuć. Nauczyła się natomiast, że miłość polega na ciągłej trosce, na kontrolowaniu. Jest przekonana, że tylko pod jej skrzydłami nie stanie Ci się krzywda, a cały świat jest zagrożeniem. Tak została wychowana.

Myślę tak samo.

małe podbicie tematu, bo nikt nic nie napisał i czuję się taka...nieodpisana bu!

Wlasnie powiedzielismy mamie. Zjechala Pawla na czym swiat stoi. Powiedziala ze ja juz nie mam rodziny, czyli sama zadecydowala o tym, ze wyjezdzajac nie mam juz po co do niej sie odzywac. Ojciec na pozor stawal za mama. Ja nie mialam prawa glosu. Zatem ta historia konczy sie smutno, ale i prawdziwie.
Czy wyjade jutro? Raczej nie, chociaz do wieczora jest sporo czasu....

Taka mam siostre. 31 lat, skonczone studia, niby mieszka sama i pracuje, ale nie daje rady sie utrzymac. Faceta tez nie umie utrzymac i jest ciagle sama. Do tego scisle zwiazana z mamusia emocjonalnie.
Nie chce tak. Chce miec rodzine i rodzicow, ale nie za cene robienia tak jak ona chce, bez patrzenia na to co JA chce. Bo w moim zyciu, wg niej, nie licze sie tylko JA tylko ja i ona. Jak ja mysle o sobie to lekcewaze ja. Wiec reasumujac- nie mam swojego zycia tylko zycie z rodzicami.

Porozmawialismy z rodzicami drugi raz. Powiedzmy ze cos to dalo, ale i tak prawie nic. Moja mama powiedziala ze Pawel jest przegrany, ze zawalil. A jak przyjezdzal i mieli 1 rozmowe to mowila mu ze ona jest kobieta ktora ciagle daje szanse. Hipokryzja. Moja mama dostosowuje wszystko do tego jak sama chce cos widziec, powiedzmy ze jaka sytuacja takie zdanie. Ale oczywiscie uwaza ze jest w tym wszystkim stala.
Moja mama poczula sie zlekcewazona. Uwaza ze powinien przyjechac z pierscionkiem i powinnam tam leciec juz zareczona. On chcial inaczej. Dlatego moja mama powiedziala ze stracil jej zaufanie, spieprzyl i juz nie naprawi tego. A ja stracilam matke. Stwierdzila ze zle mnie wychowala, ze pokazalam jak bardzo jej nie kocham.
Pierwszy raz w zyciu poszlam do kuchni, wzielam piwo i wypilam jego polowe niemal jednym haustem.
Eh.
Rozmowa utkwila w martwym punkcie. Mama czeka az on dzis poleci. Bede miec wojne. Wiem, powiecie ze co z tego i tak lecisz, zdystansuj sie, miej w tylku. Niestety trudno jest sie zdystansowac do kobiety ktora wie jak ci wleciec na psyche i jest twoja matka. Jesli mnie zle wychowala to mowi sie trudno. Urodzila potwora ktory nie umie jej zlekcewazyc mimo ze probuje.
Aktualnie sie do mnie nie odzywa. Tylko z moja siostra sie wzajem podburzaja.

Jak mowilam- mama dostosowuje swoje zdanie do sytuacji. Jak Pawel do niej mowil grzecznie, cichym glosem to ona na niego z pyskiem ze jest bezczelny i podnosi na nia glos. Zatem niezaleznie CO i JAK powiem jest to dla niej lekcewazace. Bo Pawel zlekcewazyl pierwsza rozmowe i to ze mama powiedziala jak ma wygladac nasz zwiazek, ze co 2 miesiace przyjazd i po slubie moge wyjechac, a slub za jakies 2 lata. Miala do niego pretensje ze nie wykonal. Bo ona sie wyrazila jasno, jasno powiedziala jak MA byc, a on ja zlekcewazyl i wlasciwie strzepila jezyk po proznicy.
A ja sie mam nie odzywac bo ja nie mysle i jestem gowniarzem.
Takze ciezko okreslic czy ja sie zachowywalam lekcewazaco. Zapewne kiedy nie chcialam powiedziec jej czy uprawialam z nim seks i jak mi z nim bylo i mowilam jej ze to nie jej sprawa to poczula sie zlekcewazona i nie szanowana. Bo tworze tabu.
W pewnym momencie poczulam jakbym nie miala mozliwosci rozmowy z mama, bo jak probowalam jej powiedziec czego ja chce, a ona na to sto argumentow wyssanych z palca, na co moje sprawdzone faktycznie informacje powodowaly u niej wscieklosc i klotnia. Obrazanie mnie od gowniary itd. Tak to wygladalo caly ostatni miesiac.
Ostatnio sie poklocilysmy przez to, ze wrocilam skacowana z warszawy, strulam sie 2 drinkami z red bullem i colą. Ledwo dyszalam na fotelu a moja mama stwierdzila ze wypilam drinkow 10 i sie tym chelpilam....Probowalam jej powiedziec ze jest inaczej to z grubej rury na mnie i z pyskiem. Pomijam fakt ze porownala izotoniczne napoje do energetycznych a jak Pawel jako osoba na tym sie znajaca, szkola zobowiazala fachowa do posiadania tej wiedzy, wytlumaczyl roznice, a ona nadal swoje.
I po tym Pawel poszedl sie umyc, a ona mi powiedziala ze ja ja lekcewaze, nie szanuje i ze traktuje jak smiecia. Ze ona ma juz mnie w dupie.
Czuje sie tym wszystkim struta.

Poodpowiadam na twoje pytania po kolei:

1. Czy w swoich radach i opiniach na Twój temat zawsze się myliła? Czy radząc Ci coś radziła źle?
- nie myliła się zawsze. Ale i nie zawsze miała rację. Ja po mamie mam zmysł psychologiczny i podejście do ludzi. Mamy dobrą intuicję. Obie. Tyle, że są rady na zasadzie- ja ci radzę, ale rób co chcesz. A mamy rady są na zasadzie: ja ci radzę tak bo ta rada jest bezwzględnie najlepsza, bo złą dadzą ci inni, ich stawiasz wyżej nade mną, a potem i tak wyjdzie na moje(nie byc moze wyjdzie, a pewnosc ze tak sie stanie) i bedzie a nie mowilam i ze mamusia miala racje. Jednak moja mama czesto sie myli, a ja czesto wole sluchac wlasnych rad.
Czy radzila mi zle? Tak. Radzila mi dawac bezwzglednie szanse kazdemu, do upadlego, wyznawca walki o czlowieka. A Pawla skreslila w 5 min mimo ze miala o nim swietne zdanie i nigdy mnie nie skrzywdzil. A wielkie szanse chciala bym dawala komus przez kogo czulam sie jak pani pod latarnia.
Inaczej mowiac pokazuje mi to, ze jej wlasne zasady sa ruchome, zalezne od tego jakie sa korzysci i negatywy, a nie stale i niezmienne.
Ja jestem wyznawca sprawiedliwosci bezwzglednej. Ludzie sa dla mnie rowni. Moj chlopak i rodzina, przyjaciele i obcy. Na zasadzie sprawiedliwosci sa rowni. Nie daruje oszustwa, klamstwa i ranienia tylko dlatego ze ktos jest ze mna zwiazany. Moja mama wyznaje sprawiedliwosc zalezna od wielu czynnikow, chociaz uwaza sie za nieomal Sad Ostateczny.

2. Czy wypowiadając się na czyjś temat myliła się co do danej osoby i jej odczucia były błędne?

Tak. Przez nia stracilam juz moja najwieksza milosc zycia. Wtedy mialam 21 lat, on prawie 19. To bylo szalenstwo. Milosc od 1 wejrzenia. Chemia, magia, wszystko na raz. Ale skonczylo sie jak moja mamusia ubzdurala sobie ze on mnie zgwalcil. Skad takie domysly? Tatus przeczytal moj pamietnik, a tam pisalam o obawach ciazy. Wywnioskowali swoje, zaprosili na rozmowe, zadali 100 pytan do, wyzwali, a na koniec(po 5 min) zapytali sie dlaczego nie odpowiada im, a po chwili kazali mu spieprzac, a mama kazala mi z nim zerwac. Chlopak sie przestraszyl, bo i jego rodzice uwazali mnie za puszczalska, chociaz na oczy nie widzieli. Ale nie mogli zrozumiec jak ich syn tak bardzo pragnie i jedzie cala dobe pociagami do Poznania, by przez weekend widziec wlasnie mnie.
Mama wtedy sie ostro pomylila. Tak bardzo, ze mnie zostawil. Sam z tego powodu popadl w nalog narkotykowy, przed zerwaniem ze mna wiedzialam ze cos nietak jest...w nocy zostal dzgniety nozem w piers. Przezyl...a ja o tym dowiedzialam sie dopiero 3 lata potem. Kiedy mnie zostawil przez telefon, klamiac mi glosem wypranym z emocji ze mnie juz nie kocha- moj swiat legl w gruzach. Pochlastalam sobie reke do miesa, pilam sie wodka a nad ranem probowalam sie zabic. Tylko przyjaciolka mnie uchronila. Ale ja juz wiedzialam ze nie dam rady kogos tak samo pokochac. Pete byl tchorzem, ale coz...ma tego swiadomosc. A ja kochalam go przez dalsze 4 lata. Teraz juz inna bajka bo sam sobie pozamiatal, ale moja mama mylila sie co do niego i ta pomylka zawazyla na moich ostatnich latach. Po tej pomylcemojej mamy dopiero sie podnioslam. I nigdy jej nie wybacze. Co innego ot tak sie pomylic, a co innego zniszczyc corce zycie.

3.Może Twoja matka wcale się tak bardzo nie myli w opinii na temat Twojego chłopaka? Może Ty tak bardzo chcesz się uwolnić, wyrwać i nie wiadomo co jeszcze, tak bardzo chcesz udowodnić, że dasz sobie radę sama, że pchasz się na własne życzenie w paszcze lwa?

Uznala ze sie myli w momencie, gdy zamiast wykonac jej rozkazy, jej "rady", czyli gdy zamiast poczekac ze dwa lata, spotykajac sie ze mna co 2 miesiace na pare dni; albo sprowadzajac sie do Polski gdzie nie da mi niczego; albo po slubie jak mnie pusci- zamiast tego my zadecydowalismy sami o moim zyciu. Wlasciwie ja zadecydowalam. Myli sie jesli mysli ze moze kazdego ugrac na zasadach zrobienia ze mnie gowniarza.
Teo- mam prawie 25 lat, skonczone studia, pracowalam juz nie raz, musialam sie przez pare miechow w roku sama utrzymac jak mama mi dawala tak ze ledwo mialam co jesc. Nie jestem malym dzieckiem. Dziwisz sie ze majac mozliwosc zrobienia cos ze soba, oderwania sie od spodnicy mamusi, ja tego chce? Dziwisz sie ze chce udowodnic rodzicom ze wcale nie jestem dzieckiem?
Czy myslisz ze po to wydajesz dziecko na swiat by jewiecznie kontrolowac i wiecznie uniezalezniac od siebie nawet emocjonalnie? Jesli ja teraz nie jestem w stanie kupic bez niej butow...co bedzie jak bede miec pseudorodzine? Bede wtedy radzic sie jej? A jak jej zabraknie to nie bede umiala sama podjac decyzji. Bede dorosla kobieta, ktora stracila mamusie i tym samym nie umie dokonac wyborow. Zyc nie umierac co?
Pcham sie w paszcze lwa. tak. Pcham sie w paszcze doroslosci, obcego swiata, pokusze sie o powiedzenie ze obcego mezczyzny. Tak. Boje sie ale i ciesze jak cholera. Bo to czego nie znam jest dla mnie bardziej necace niz dalsze kwitniecie pod emocjonalnymi hustawkami mojej mamy.

3. I Twoja mama ma rację mówiąc, ze tam nie będziesz miała nikogo i w razie czego ona Ci nie pomoże.

- Teo wiesz co uslyszelismy jak powiedzielismy ze mam bilet? Ze ja zlekcewazylam. Bo ona powinna byc dla mnie najwazniejsza, nie ja sama dla siebie, nie Pawel, nie ojciec. Ona. Bo ona mnie wychowywala (zle co prawda jak stwierdzila), ona mna sie opiekowala, po lekarzach biegala, ona wspierala, etc etc. A ja sie jej odwdzieczam nie braniem pod uwage we wlasnym zyciu i wyborach zyciowych. Ze nie zapytalam sie jej czy moge jechac. Ehm...
W razie czego nie bede miala nikogo. Jesli ona mi nie pomoze to bedzie swiadczyc o tym ze mam zla matke. Poza tym nie jestem sama. Mam przyjaciol. I nie jestem glupia ignorantka z blond loczkami. Dam sobie rade w zyciu.

4. Czy jesteś przygotowana na ten wyjazd dobrze?

- Od 15go bede sie szykowac, bo bede miala wyplate. Ale tak, zaczynam sie szykowac materialnie. Psychicznie jestem.

5. Zorientowałaś się we wszystkim? W tamtejszych warunkach? W tamtejszym prawie? Co robić i gdzie się zgłosić w razie nieszczęścia?

- Tak. Specjalnie tutaj pisalam do dziewczyn, uwaznie czytajac co i jak. Mam znajomych z Irlandii i z Anglii. Sprawdzalam inne fora, pytalam sie Pawla. Jestem swiadoma i nawet gdyby wiem co robic. A jesli nie bede wiedziala to mam buzie i zapytac sie umiem.

6. nasz dobrze język? Czy liczysz, że Twój książę z bajki Cię uratuje i wszystko Ci powie?

Znam. Nie plynnie, ale komunikatywnie. Rozumiem co kto do mnie i sama umiem rozmawiac. Oczywiscie poematu ci nie napisze, ale daje rade.
Licze ze moj ksiaze z bajki dotrzyma slowa i pomoze mi wyszkolicsie w jezyku mocniej. Nie prosilam go by cos robil za mnie. Nie. Ja chce by mnie przepytywal z anglika. To dosc rozsadne co nie?

Tak wyglada calosc. Ja wiem co robie. Ale nie wzielam pod uwage w tym matki. Nie zapytalam czy moge. Chociaz mama mi jasno mowila juz NIE. Bo rozmawialam z nia wczesniejo tym. Musialam postawic przed faktem dokonanym.
Moze kiedys to zrozumie...Na razie ryczy mowiac ze nie wychowala corki, a ja nie mam jej nic do powiedzenia. Bo co mam powiedziec? Przeprosilam ja podczas ostatniej rozmowy, staralam sie...ale ona wie swoje. Skreslila Pawla, skreslila mnie. Moja siostra uwaza to co ona, boje sie jej przyjazdu tu, bo pewno dostane po twarzy pare razy. No coz. Prykro mi jest, ale mialam swiadomosc ze po dobroci nie puszcza mnie.

Staram sie byc jak najbardziej obiektywna, jesli bedac w srodku tego wszystkiego mozna tak myslec. Nie moge nic robic na zasadzie emocjonalnego podskakiwania jak male dziecko ktore moze dostac gorczyce albo cukierka. To wybor bardzo wazny, ktory podjelam i chce to zrobic. Zal ze nie akceptuje tego wlasna matka a jedyne co potrafi to brnac dalej i udowadniac ze stanie sie tak jak ona mowi, czyli ze strace matke.
Nie jestem idealem, mam wiele wad i na pewno popelnie wiele bledow. Ale musze je popelnic by stac sie cos warta osoba. I musze ponosic odpowiedzialnosc za wlasne wybory, a nie chowac sie w ramionach mamy kiedy nagle bedzie cos zle.

Dlatego dziekuje ci za zrozumienie, bo dla mnie to bardzo wazne. Przez rozmowe z wami jest mi lzej i tak jak np mowila mi cos Wielokropek to miala racje. Tak jak i ty zadalas mi pytania ktore sa dla tej sytuacji wazne, a ja potrafilam na nie odpowiedziec- to oznacza ze nie robie nic ot tak bez powodu.

Imeow,
rodziców sobie nie wybieramy. Są, jacy są. Ty trafiłaś na takich, z którymi obecnie nie możesz się dogadać. Przykre. Może zmieni się to po jakimś czasie. Oby.

Mamy nie zadowolisz, chyba, że zrezygnujesz z wszystkiego, z własnego życia, partnera, znajomych, intymności, prywatności, własnego zdania. Wtedy będziesz dobrą córką i taką kukiełką jak Twoja siostra, chcesz tak żyć?
Jeśli nie, to rób to co Ty uważasz za słuszne i nie przejmuj się opinią mamy(ani jej szlochami czy innymi szantażami emocjonalnymi).
Co do P. to mam mieszane uczucia, bo jesteś w nim zakochana i bardzo go idealizujesz, a poza tym to uczucie może być takim buntem wobec mamy, łatwo w ten sposób wpakować się w coś niedobrego.Z drugiej strony każdy związek to jakieś ryzyko.