20 lat i zawsze sam...

Ach nie musicie grać na instrumentach najważniejsza jest dusza zatracona

ja dzisiaj się przedzierałam przez zaspy...ale się przedarłam...w sumie dobre ćwiczenie na nogi i miałam trudność w zlokalizowaniu przysypanego samochodu...mam problem z zapamiętaniem, gdzie zaparkowałam najczęściej idę w przeciwnym kierunku..

lekko zakręcona pod tym względem jestem już zdarzało mi się przez to kilka razy otwierać nie swój samochód a najgorsze było parkowanie przy centrach handlowych

od przyszłego tygodnia mają być plusowe temperatury i ma już nie sypać...podobno dla mnie mogłoby się sprawdzić, bo za zimą nie przepadam..żeby ją polubić, zaczęłam nawet uprawiać sporty zimowe, ale jakoś niewiele pomogło..

Może zacznę pić i palić, bo tak robi wielu chłopaków i laski na nich lecą?

Mam odpowiedź - daj się odrzucić, upokorzyć, poniżyć. Wyciągnij z tego wnioski, a staniesz się silniejszy. Spróbuj i nie bój się kontaktów z kobietami. Bez ryzyka nie zmieni się nic. Pozwoli Ci to mieć własne zdanie, ukształtuje Twój charakter, staniesz się wreszcie mężczyzną nie bojącym się tak prostej (z pozoru) rzeczy jak rozmawianie z dziewczynami. Nauczysz się szanować siebie i nie wpadać w kompleksy. Poza tym - nauczysz się przyjmować porażki na klatę, bez ciągłego rozmawiania o nich, rozdrapywania ran, analizowania "co by było, gdybym był taki czy inny?" Nauczysz się rozmawiać z nimi swobodnie, bez zawstydzenia i bez wizji, że "może to jest ta moja i jak tu jej się przypodobać?"

W zależności od Twojego charakteru ten proces zajmie od kilku miesięcy do kilku lat.

Rebeca1982 i Austerlitz dziękuję za rady. Z pewnością bym się do nich zastosował gdyby nie to, że od miejsca w którym studiuję dzieli mnie blisko 75km. Mało tego - nie wynajmuję żadnych stancji i nie mieszkam w akademiku. Powód? Myślę, że za dużo by mnie to kosztowało (jestem bardzo oszczędnym facetem, co nie znaczy, że jestem skąpcem czy dusigroszem). Z tego też względu - prawie codziennie dojeżdżam. Nawet jeżeli jakaś impreza jest organizowana - nie idę, gdyż spieszę się by zdążyć na autobus. I tak w kółko...  Jak napisałem wcześniej - mam kilka koleżanek z którymi na pożegnanie, tudzież powitanie się przytulam, ale - to nie to. Bo co innego przytulić się do koleżanki a co innego do lepszej połówki. Nadmienię, że to przytulanie z koleżankami wynikło z mojej inicjatywy, co chyba nie było dobrym pomysłem. Nie mogę się bowiem oprzeć wrażeniu, że takim zachowaniem z mojej strony wkraczam w przestrzeń osobistą koleżanek... A one robią to tylko dlatego, żeby mi nie sprawić przykrości...  Z drugiej strony - nie mają nic przeciwko, nie protestują... Jednocześnie nie spotkałem się z tym, żeby to któraś z nich sama do mnie się przytuliła... Ale może tylko fizycznie nie protestują a wewnątrz a i owszem? Zresztą - to tylko przytulanie koleżanki... A koleżanka nie da tego co dziewczyna...  Tych wszystkich wymienionych w poprzednim moim poście gestów.

Pozdrawiam i dziękuję za odpowiedzi

ja też tu daaaawno nie wpadałem. co tu się porobiło

oo przyszedł autor postu hip hip huraa jak tam u ciebie? pewnie znalazłeś szczęście skoro nie pisałeś

Hej Austerlitz!

Chodzi o to, że nie jestem "na miejscu" i codziennie dojeżdżam. Nie wiem - może lepszym wyborem byłoby zamieszkanie w tej miejscowości gdzie studiuję? Wtedy miałbym więcej czasu na tego typu rzeczy.

Na pytania związane z czasem nie odpowiem, bo po prostu raz jest więcej czasu, raz go w ogóle nie ma... A raz jest jego aż nadto.

I tak - masz rację, że odzywa się we mnie "ta romantyczna część duszy", co przyćmiewa mi trochę obraz rzeczywistości. Jednak to jest po prostu silniejsze niż racjonalne myślenie, które podpowiada mi, że "najpierw się wyucz a dopiero potem amory". W międzyczasie jednak można przecież wyjść gdzieś ze znajomymi i się wyszaleć.     

Pozdrawiam,
Mateusz

jakby to powiedzieć... wróciłem właśnie dlatego że nie znalazłem. myślałem że coś się dzieje, że może się uda, wydawało mi się że jest coraz lepiej, po czym okazało się, że po prostu tylko mi się zdawało. szkoda tego nawet opowiadać. po prostu się pomyliłem, a że mam bujną wyobraźnię, to zacząłem sobie to coraz bardziej wkręcać i naprawdę wierzyłem w to co sobie wmawiałem. ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło, bo przynajmniej w końcu zauważyłem swoją pomyłkę i mam nauczkę

oo to coś długo trwało te uświadomienie sobie tego a myślała że chociaz jedna osoba znalazła stąd szczęście wiecie teraz wszędzie pełno księżniczek co na kase leci ale wiecie czemu jest ich tyle? bo faceci teraz bez uczuć i myślą tylko o jednym to sobie biedna typiara musi radzić to robi to w taki sposób. Mnie ostatnio olśniło w tej sprawie  eh

A mi sie wydaje że mają w dupie tylko z jednego prostego powodu: kiedyś ktoś je skrzywdził i sie czepiają teraz tych co nie powinni a tych "dobrych" mają za oszustów co nie chcą dla nich dobrze. Właśnie temu albo polecą na kase albo na wygląd by zabłysnąć w towarzystwie. Uczucia? Coraz częściej zauważam że świat prawie cały jest z tego wypłukany i nie liczy sie nic a nic. Ludzie teraz to egoiści i samoluby jak już to podepczą kogos tylko po to by samemu nie być niżej. A co powiecie na to: ktoś mówi że zależy a jednocześnie ma w dupie? A właśnie teraz tak świat działa a ja tego non stop doświadczam w taki czy inny sposob

Nie każda kobieta to wredna suka i nie każdy facet to skończony dupek, ale każda kobieta może stać się wredną suką przez jakiegoś skończonego dupka i każdy facet może stać się skończonym dupkiem przez jakąś wredną sukę...

Kiedyś gdzieś przeczytałem coś (moim zdaniem) bardzo mądrego - nieudane związki, zakochania bez wzajemności, krzywdy - to wszystko powoduje, że dobrzy ludzie tracą ciepło, blokują swoje uczucia, nie potrafią ich wyrażać, nie chcą się otworzyć, nie potrafią poradzić sobie z przeszłością, ciągle liczą, że ona/on się zmieni, że wróci, że muszę jeszcze poczekać.
Mijają dni, miesiące, lata, w międzyczasie poznaje się fantastycznych ludzi, nawiązuje się z nimi kontakt, ale przychodzą znowu wspomnienia, blokady, że ona/on to nie to samo co tamta/tamten, że nie ma sensu, że ja nie potrafię. I człowiek robi się taki zimny, nieczuły, zrywa się kontakty. Kobiety robią się negatywnie nastawione do kogoś, unikają, zamykają się, wrażliwi faceci przeginają w drugą stronę i stają się aroganckimi palantami i dupkami (bo przecież jak byłem dobry to mi to zabrano, podeptano, po co się starać).

A kompletna masakra to trafić na kogoś takiego, kto nie pokonał swojej przeszłości, swoich nieudanych związków, swoich byłych - zanim się dowiesz, że nic z tego nie będzie to już dawno popłynąłeś i zderzyłeś się na końcu z betonem.

Trzeba się po prostu kopnąć w cztery litery, zostawić przeszłość za sobą i budować wszystko od nowa - ucząc się na błędach.

Nie wiem gdzie to przeczytałeś (czy może sam wymyśliłeś) ale wg mnie to cholernie mądre i w 100% prawdziwe. Trudno z tym się nie zgodzić.

uświadamianie nie trwało długo ;p długo trwał stan w którym coś się działo i coraz bardziej byłem pewien że się uda. a ta zmiana nastąpiła praktycznie z dnia na dzień. tak jakby wszystko nagle prysło, minęło, skończyło się. nie potrafię powiedzieć dlaczego.

jak sądzicie trzeba być obojętnym na wszystkich i mieć gdzieś innych by samemu czuc sie dobrze? moim zdaniem teraz świat tak działa? maciekanonim to opowiedz co sie działo a nie nas dręczysz tą tajemniczością

Nie nie nie.
Popadanie ze skrajności w skrajność to zły pomysł.

Przeszłość będziemy pamiętali, ale trzeba przestać nią żyć, rozgrzebywać, szukać odpowiedzi, po co, dlaczego i tak dalej. Może jest trudno, musi minąć dla każdego odpowiednio dużo czasu.

Pierwsze nieudane związki i próby są po to, żeby nauczyć się nie popełniać błędów. A te błędy to w 90% (zarówno u kobiet jak i facetów) zbyt wczesne ślepe zaufanie i oddanie się drugiej osobie, zbyt wczesne otworzenie się dla kogoś, nie wymaganie szacunku, uleganie wbrew naszym zasadom i przekonaniom, robienie wszystkiego dla tej drugiej osoby, płakanie i użalanie się. I przede wszystkim strach przed powiedzeniem tej osobie "nie", lub powiedzeniem prawdy o niej samej, brak własnego zdania, brak wymagań, strach przed porzuceniem. Niektórzy jeszcze stosują szantaż emocjonalny, gdy wszystko im się wali.

Można być dalej tą samą ciepłą, miłą, dobrą, wrażliwą i uczuciową osobą, ale jednocześnie mającą silny charakter, mającą wymagania i szacunek dla siebie, mającą silną wolę, nie robiącą niczego wbrew własnym zasadom.

Taki przykład - ktoś prosi o pożyczenie 5zł. Ty pożyczasz, jak zawsze dodając - "oddasz, gdy będziesz mógł", bo nie jesteś bankierem, nie naliczasz odsetek, nie będziesz dawał terminów spłaty i tak dalej. Pierwszy błąd. Następnie po jakimś czasie ta osoba znowu prosi o pożyczenie 5zł, a Ty mając dobre serce znowu pożyczasz. Drugi błąd. Ta osoba ma już Ciebie w garści.

Za pierwszym razem należało przed pożyczeniem zapytać: "powiedz mi najpierw, kiedy oddasz?" i nie ma w tym nic aroganckiego i niegrzecznego. Dzięki temu ta osoba czuje się zobowiązana i odpowiedzialna, mówi "oddam za tydzień". I gdy odda za tydzień, możesz jej zacząć ufać. Ale gdyby nie oddała za tydzień, a przyszła za dwa tygodnie z kolejną prośbą o pożyczenie - nie pożyczasz. "Obiecałeś oddać po tygodniu, mijają dwa tygodnie, nie wypominałem Ci w tym czasie o Twoim długu, nie odezwałeś się, że potrzebujesz więcej czasu, a teraz przychodzisz i prosisz o więcej? Nie pożyczę, nie mogę Ci zaufać".

I nadal jesteśmy osobą o dobrym sercu (pożyczyłeś), mającą swój honor (nie przypominałeś o zwrocie pożyczki), ale tym razem druga strona czuje, że nie może nas wykorzystywać, że jesteśmy uczciwi, ale mamy zasady, mamy granice, nie można nami pomiatać i trzeba zasłużyć na nasze zaufanie.

Co do tej sytuacji to nie musisz pytać kiedy odda. Gdy przyjdzie następny raz to przypomnij o tamtej sytuacji i Twoim braku zaufania wobec tejże osoby. Co do sytuacji z lekcjami to ludzie oczekują gotowego zadania, przecież nie będą się wysilać i głowić nad tym prawda ?

a zadam takie pytanie: co ma sens?jest w ogole takie coś?

czy sens ma życie? czy sens ma miłość? czy w ogóle jakiś sens mają marzenia? w każdym z tych słów jest zawsze jakieś "ale"

nie za bardzo mam ochotę to opowiadać, więc powiem w dużym skrócie. koleżanka, która wcześniej (tak mi się zdawało) mnie zwyczajnie nie lubiła, nagle stała się dla mnie nadzwyczaj miła, sympatyczna, często ze mną gadała itp. wręcz miałem wrażenie, że polubiła mnie bardziej niż resztę naszych znajomych. taka nagła zmiana po prostu mnie zaskoczyła, a potem jeszcze pewien znajomy mówił mi, że na jednej imprezie podczas gdy z nią rozmawiałem, reszta znajomych mówiła że wyraźnie po niej widać że się mną interesuje. i tak z czasem odnosiłem wrażenie że to idzie coraz dalej, że jest coraz lepiej, że się uda i w ogóle. po jakichś mniej więcej 2 miesiącach nagle jakby to wszystko zupełnie ustało, przestała się prawie całkowicie odzywać, zaczęła mnie znów traktować jako zwykłego dalszego znajomego. przestała się nawet ze mną witać. doszedłem do wniosku że po prostu albo jej się odwidziało, znudziło, zmieniła zdanie czy coś, albo nigdy nic takiego nie było i to wszystko tylko moja wyobraźnia. no może nie było to w stu procentach urojeniem, ale jednak wydaje mi się że żadnego zainteresowania wcale nie wykazywała.

Dlatego marzenia nazywamy marzeniami, ponieważ ich nie spełniamy.
Gdy można je spełnić, to już nie są marzeniami tylko planami, celami tak dalej.

A miłość - nigdy jej nie miałem. Zawsze była blisko i za każdym razem się wymykała. I wiem, że się cierpi. Jednak ostatecznie wolę cierpieć pozwalając odejść, niż trzymać na siłę i unieszczęśliwiać.

ktoś kiedyś powiedział: Jeśli coś kochasz, puść to wolno. Jeśli wróci - jest Twoje, jeśli nie - nigdy Twoje nie było....sporo w tym racji..

Właśnie, idzie wiosna a z nią dłuższe dni i co najważniejsze cieplejsze . Ciągle ten sam temat wałkujecie, zajmijcie się czymś pożytecznym

u mnie śniegu brak, temperatura sięga 9 stopni, tylko tak wieje że szczupli i lekcy ludzie nie powinni wychodzić z domu ;p

Szkoła uczuć (A Walk To Remember) - dramatyczny, ale piękny.
Skazani na Shawshank
Nie opuszczaj mnie (Never Let Me Go)
Sam (I am Sam)
Znaki
Piękny umysł
Rain Man
Iluzjonista
Prestiż
Człowiek w ogniu

Najlepiej o każdym poczytaj zanim obejrzysz. Nie każdy podnosi na duchu, raczej są to smutne opowieści, ale pouczające.

Dzięki za propozycje filmów. Sama polecam "uprowadzona" "plan lotu" "bez mojej zgody"

A teraz coś takiego:

-lekceważenie zobowiązań społecznych,
-nie liczenie się z innymi ludźmi i z powszechnie przyjętymi normami, zasadami etycznymi
i moralnymi.
-Niska tolerancja na frustrację (czyli niezaspokojenie jakiejś potrzeby, nieosiągnięcie jakiegoś celu) łączy się z łatwością uruchamiania zachowań agresywnych, często mających charakter czynów gwałtownych.
-tendencja do pogardzania innymi ludźmi i uznawania ich za winnych konfliktów, które sami spowodowali.
-W przeżywaniu nie pojawia się poczucie winy i wstydu.
-niezdolność do tworzenia silnych i trwałych związków uczuciowych z innymi ludźmi,
-dążenie do natychmiastowego zaspokojenia popędów i potrzeb,
-zmienność i nietrwałość dążeń, nieobliczalność, skłonność do dominacji,
-nieumiejętność planowania odległych celów, koncentracja na teraźniejszości,
-niezdolność przewidywania skutków własnego postępowania i wysuwania wniosków z doświadczeń,
-swoisty brak wglądu (?otępienie semantyczne?), brak zdolności oceny samego siebie,
-nierozróżnianie granicy między rzeczywistością a fikcją, prawdą a kłamstwem,
-brak lęku,
-nietypowa lub niezwykła reakcja na alkohol,
-częste szantażowanie otoczenia samobójstwem,
-tendencja do samouszkodzeń,
-konflikty z prawem.
-outsider. Wrażliwość i łatwo urazić.
-Łatwo  wybuchanie gniewem, nie kontrolowanie  swoich reakcji.

Czy jako osoby samotne pomoglibyście takiej osobie czy byście uznali że te wady za duże by takie coś zrobić? Znam taką osobe, dużo się zastanawiałam nad tym i idealnie to do niej pasuje w 99% co tam jest wymienione (oprócz to z samobójstwem i konfliktów z prawem). Powiem że jest to osobowość dyssocjalna, która jak widać do niczego nie zachęcia Jeszcze bym tam dopisała mega pesymizmy i brak wiary w siebie.

To co olać taką osobe?:/

Cześć wszystkim, wciągnęłam się w czytanie tego wątku ... Postanowiłam się też poudzielać, ale najpierw doczytam wszystko do końca
Pozdrawiam

A ja powiem, napiszę coś w temacie znów. Zbliża się marzec, na dworze coraz ładniej i cieplej, ptaszki ćwierkają a ja wpadam w jakaś melancholię jakiś dół/pech, jak zwał tak zwał znów przypałętał się do mnie. W ciągu paru dni, maksymalnie straciłem ochotę na cokolwiek, łącznie z wychodzeniem z domu. Najlepiej jakbym mógł w ogóle bym nie opuszczał 4 ścian. Kompletnie tego nie rozumiem, bo wydawało mi się, że już jest OK, że jest coraz lepiej a tu męczę się znów od jakiegoś czasu, bez nadziei, wiary w lepsze jutro. Czuje się nierozumiany przez innych, jak jakiś wyrzutek z którym nikt nie chce utrzymywać kontaktu, chociaż o moich "problemach" i przygnębieniu wie tylko 1 może 2 osoby z którymi mam kontakt akurat a wobec innych starałem się nie pokazywać. Nie pokazywałem z prostego powodu - nie chciałem współczucia od kogoś kto jest zadowolony i szczęśliwy, na co mu moje problemy skoro nie jest moim przyjacielem/przyjaciółką a zwykłym lepszym znajomym/koleżanką.
Nie wiem co z sobą począć. Mam jedynie nadzieję, że jak przyszło tak szybciej jeszcze pójdzie ale echo ...

Musiałem się wygadać, co by znów przez jakiś czas innym nie pokazywać tej smutnej mojej strony.

Witam. Niejednemu doskwiera samotność,ale czasami sami jesteśmy temu winni.Nie możemy sie zamykać,jak ślimak w skorupie.Trzeba wychodzić do ludzi,bawić się,bo kiedy to zrobimy jak nie teraz kiedy jesteśmy młodzi?.W domu siedząc nie znajdziemy bliskiej sercu osoby. Należy życie brać pełnymi garściami,bo nie wiadomo ile nam jeszcze zostało.Musimy robić coś i nie żałować,niż żałować,że się tego nie zrobiło.Życie jest zbyt krótkie,żeby się zamartwiać i żyć w ciągłym stresie.Ale nikt nam nie pomoże,jeśli sami sobie nie pomożemy.Pozdrawiam i powodzenia.Do usłyszenia.Pa.

Z jednej strony dobrze, że masz swoje zasady i nie dasz sobie niczego narzucać, jednak wydaje mi się, po tym co piszesz, że jesteś typem domatora i po prostu w domu jest Ci najlepiej - ale póki nie ruszysz się z niego do ludzi na pewno nie poznasz tej swojej najpiękniejszej i najmądrzejszej, ani nie poczujesz wiosny. Może czasami warto nagiąć nawet najbardziej żelazne zasady i korzystać z życia.
Ja nie powiem, że jestem jakoś super rozrywkowa, nie lubię dużych klubów, dyskotek, ale staram się od czasu do czasu gdzieś wyskoczyć, bo inaczej bym zdziczała
Tak na marginesie u mnie dzisiaj pięknie słonko świeci, chociaż jest mroźny wiatr - a ja niestety siedzę chora w domu i nie mogę się cieszyć pierwszymi powiewami wiosny - trafia mnie coś!!!