Jak do niego dotrzeć? - Netkobiety.pl

Masz racje, byc moze wlasnie zaczelam pranie brudow. Zupelnie niepotrzebnie, to nie w moim stylu, ale... nadchodza czasem takie chwile, kiedy sie juz nie wytrzymuje i chce sie ten zal komus wylac, nie czekajac nawet na slowo otuchy. Nie mialam komu, bo nie chce naszych znajomych zadreczac naszymi klopotami i jakos tak wyszlo samo... I chcac nie chcac powstal nam tu srednio ciekawy odcinek "Rozmow w toku" Troszke mi wstyd za to i czuje zazenowanie Echhh

Dzieki dziewczyny, przemysle sprawe. Moze macie racje. Pozdrawiam

Witaj smutna,

przerabiałam podobne sytuacje do Twoich, tak w skrócie mówiąc. Moje małżeństwo trwało 6 lat. I żałuję, że tyle czasu to ciągnęłam. Też było albo super albo zupełnie beznadziejnie.... Nerwy, stres, strach i obwinianie ciągle siebie, że to przeze mnie, że to moja wina itd. Brak stabilizacji, brak stałości i spokoju, jakiejś harmonii nie pozwolił nam na przetrwanie. Mąż mój to władczy, samolubny i niestety chamski gość, za którego wszystko trzeba było zrobić od najbardziej podstawowych rzeczy zaczynając. W dodatku totalnie nieprzygotowany do roli męża i ojca.
Dziś wiem, że zbyt krótko byłam z nim przed ślubem - 1 rok, chociaż znaliśmy się dłużej - 4 lata chodziliśmy razem na studia.
I tak samo jak u Ciebie, szybko po ślubie się wszystko spieprzyło. Niestety z jego winy. Zniszczył całe moje uczucie do niego swoim sposobem bycia na co dzień, swoim zachowaniem wobec mnie i najbliższych. Do czasu można dawać z siebie, ale kiedyś przychodzi taki dzień, że też chce się coś dostać. Nie da się ciągle dawać, szklanka kiedyś się przeleje. U mnie się przelała po 6 latach. Szkoda, że tak późno, teraz widzę, ile straciłam i do czego mnie doprowadził, jaka się stałam.
Pozdrawiam Cię, trzymaj się. Ale nie rób nic na siłę. To po prostu nie ma sensu.

Witaj smutna,

żyje mi się na pewno spokojniej, nie przeżywam nerwów, stresów, lęków i strachu co będzie kiedyś, co będzie za parę lat z nami. Nie dręczą mnie pytania jak będzie wyglądało nasze wspólne życie i przebywanie razem w mieszkaniu, jak będzie wyglądało wspólne spędzanie wolnego czasu, jacy będziemy dla siebie i wobec siebie z wiekiem, kiedy już teraz jest beznadziejnie...
Na razie nie mogę powiedzieć "jestem szczęśliwa" i kropka. Na pewno jestem szczęśliwa, że to przerwałam, że dojrzałam do tego, aby podjąć taką decyzję i nie pozwalać sobie dalej marnować swojego życia i swojej przyszłości. Jednak mam też uczucie, że poniosłam największą porażkę życia. Nie potrafię się pogodzić z tym, że mi się nie udało. Że nie udało mi się tego uratować, że tego już nie ma, że nie mogłam zrobić więcej, bo już i tak za wiele zrobiłam...
Przecież nie brałam tego pod uwagę. Tego, że tak może się nasze życie potoczyć.
Nie potrafię opisać szczęścia jakie czułam będąc razem z nim, a potem wychodząc za niego za mąż. Ja go po prostu pokochałam i kochałam bezgranicznie, każdego dnia bardziej i mocniej. Dlatego też dzisiaj widzę jaka byłam spokojna o naszą przyszłość, nawet ślub mnie nie stresował, ani wesele, ani te wszystkie przygotowania, cieszyłam się tym wszystkim. Tak na marginesie, to ja do dziś nie rozumiem, że to może stresować : ) Przysięgę wypowiedziałam patrząc wprost w jego oczy, bo niczego więcej nie chciałam niż to, co w niej powiedziałam.
To była moja miłość, taka jedyna, ta na zawsze. Był dla mnie całym światem, oddychałam nim. Zdeptał wszystko, całą oddaną mnie i moją miłość i tylko dzięki temu, temu, że tego nie uszanował, przyjmuję to wszystko zdroworozsądkowo. Jest mi też niełatwo z jednej przyczyny - mamy dziecko, które zawsze będzie nas łączyć. Jemu przede wszystkim chcę dać normalny, spokojny i stabilny dom.
Pozdrawiam Cię. Daj znać co u Ciebie.

Witaj smutna,

jak się dzisiaj czujesz? Napisz co u Ciebie. Jak wygląda komunikacja w Waszym związku? Rozmawiacie dużo? W jaki sposób rozmawiacie, kto jest inicjatorem rozmów i jak one wyglądają, możesz się wygadać mężowi, wysłucha Cię? A on, zwierza się też Tobie? To bardzo ważne rzeczy. W moim małżeństwie był z tym problem. Tzn., ja lubię mówić, rozmawiać, mąż zamknięty w sobie, skryty, małomówny. Ciężko się tak żyje. Ale niektórzy potrafią.
Pozdrawiam Cię

Witaj wieczorkiem

Dobrze, że masz gdzie odpocząć, pojechaliście razem?
U mnie nasze rozmowy wyglądały podobnie, były inicjowane przeze mnie. Ja lubię naprawdę sobie fajnie pogadać, nawet wieczorem położyć się razem i pogadać, poopowiadać jak kiedyś było, kiedy byliśmy młodsi, porozmawiać o planach, o przyszłości, co byśmy chcieli, o naszych marzeniach, o głupotach, o wszystkim i o niczym... Nie miałam jednak z kim gadać, mimo, że mąż był w domu. Jego to nie brało, nie miał potrzeby. Ja wprost przeciwnie. Łaknęłam rozmów, prosiłam o nie, do czasu oczywiście. Mówiłam mężowi wszystko, zwierzałam się z najdrobniejszych spraw. Dzisiaj jak o tym rozmyślam i wracam pamięcią, to widzę, że on w ogóle musiał mieć jakiś problem, nie zwierzał się, nie mówił, musiałam prosić, pytać o wszystko. Sprawiało mi to coraz większą przykrość. Ja w którymś momencie zaczęłam się "odsuwać" od niego, nie mówiłam do niego, tyle co wcześniej. Później rozmawialiśmy coraz mniej, w zasadzie tylko konieczne, rutynowe rzeczy dotyczące domu, dziecka. Ale bez ciepła, czułości. Nie czuć było więzi między nami. Brak rozmowy - źródło i przyczyna dzisiejszego mojego stanu rzeczy.

Powodzenia życzę Ci z całego serca, bo wiem, że to nie jest takie łatwe.