Jak do niego dotrzeć? - Netkobiety.pl

Dziękuję Ci Teo za to,co napisałaś...Czuję,że muszę tak zrobić...Ale to wszystko tak cholernie mnie boli...Nigdy nie byłam tak rozczarowana...I wiesz,co jest najlepsze? Nadal bardzo go kocham:( Czuję się dzisiaj nic nie warta...:(

Lilia80-zdaję sobie sprawę z tego,że mieszkanie ze sobą przez 2 miesiące to absurd...Sytuacja wyglądała tak,że ja chciałam zamieszkać z nim przed ślubem,żeby właśnie tak jak napisałaś wypróbować się w takiej zwykłej codzienności.Zawsze byłam zwolenniczką mieszkania ze sobą przed podjęciem poważnych kroków.Problem polegał na tym,że to on nie chciał.Pewnie zapytasz dlaczego? Hmm...To też jest ciekawe-nie chciał ze względów religijnych...I to on nalegał na szybki ślub.A ja? Wiedziałam,że tylko w ten sposób możemy być naprawdę razem.Zagłuszyłam w sobie głos rozsądku w imię szaleńczej miłości...:(

Głupota jest rzeczą straszną. Teraz albo zaznaczysz swoją obecność i wypracujesz sobie szacunek u niego albo się rozwiedź. Tylko nie wpadaj na pomysł, że dziecko coś zmieni i zajdziesz w ciaże!!

Też przyszło mi to do głowy.Już jakiś czas temu wspomniałam mu,że mam wrażenie,jakbyśmy byli z 10 lat po ślubie,a nie 7 miesięcy,bo na to wskazuje jego zachowanie-zdobył,ma a teraz to już tylko rutyna i tak do śmierci...Bo dla niego oczywiście z powodów religijnych rozwód nie wchodzi w grę.Wczoraj mu powiedziałam,że ja przeciwnie uznaję rozwody i nie będę tkwić w nieudanym związku...Nie wiem,czy to do niego dotarło.
Dzięki za wszystkie posty,choć ich niewiele...Emocje w kieszeń to ciężka sprawa,we mnie się aż kotłują i a co w sercu to i na języku...Więc z tym logicznie może być różnie:( A taktycznie? Udawać wyluzowaną i olewającą?

a ja wręcz odwrotnie..
uważam ze aby być szczęśliwa , zgrana parą wcale nie trzeba ze sobą mieszkać przed ślubem..
myslę ze teraz jesteście na tzw etapie docierania.. u jednych są to dosć konkretne sytuacje u innych mniej widoczne..
piszesz ze rozmawiasz z mężem a on nie chce.. ciezka sprawa.. jeśli rozmowa nie skutkuje to moze szczery list o tym co czujesz???
warto spróbować :0 trzymam kciuki:)

TEO powiem tak:
pewnie jeszcze zbyt mało widziałas  że myslisz w ten sposób..
ja przerobiłam to co  teraz łyka autorka wątku..
również byłytakie sytuacje , odwracanie sie , nie odzywanie , pokazywanie kto ma władzę i inne sytuacje mniej lub jeszcze mniej miłe..
wtedy byłam mlodą meżatką , która mało wiedziala o życiu...
teraz patrząc na te sytuacje  z dystansem , gdy minęło ładnych parę lat wiem jedno:
nie sztuką jest zyc gdy wszystko się ukłąda i jak mawia natomiast moja babcia WYWIJA SIE JAK Z PAPIERKA  ale sztuką jest zyc wtedy gdy są problemy i umieć je wspólnie unieść i przejśc..

myslisz że nie miałam chwili zwątpienia???
mysli zę to jest do dypy i nie chce tego ciagnąc???
wiele razy
posłuchałam mojej kochanej mamy która mi powtarzała że ja nie jestem książniczka wokół której świat sie kręci..
zrozumiałam
wystarczy troche dobrej woli , kompromisu aby powoli wszystko sie ułożyło..
tutaj nie ma mowy o przemocy , patologii..
ja tutaj widze raczej przeciąganie liny w którym każdy  i zona i maz sprawdzają na ile mogą sobie pozwolic i kto  jest na ten moment wygranym..
jasne jest to głupie , nie potrzebne , szkoda na to czasu..
ale o tym że tak jest czesto dowiadujemy sie dużo , dużo pózniej
teraz po prostu potrzebuja czasu , opadniecia  emocji , spokoju..
jeśli sie kochają to przetrwają ten mały kryzys..
po co od razu drastyczne słowa w stylu zostaw go , on jest chamski???
mysle ze on też się uczy tego jak być męzem , głową rodziny..
nie ejst to łatwe a to ze jest taki a  nie inny .. no cóż.. pewnie autorka postu za coś go pokochała ..

Może i mało wiem, nie przeczę, ale wydaje mi się, że wiem na tyle dużo żeby do takiej sytuacji nie dopuścić, albo starać się nie dopuścić, a przede wszystkim nie dać wejść sobie na głowę, ponieważ wiem, że tych sytuacji można uniknąć nie koniecznie po ślubie na etapie "docierania się".

Wielokropek też ma rację, że medal ma dwie strony i może całą tą dziwną atmosferę wywołuje nieodpowiednia postawa Autorki, która sama przyznała się, że jest bardzo emocjonalna. Myślę że nikt jak na razie rozwodu nie oczekuje, trzeba tą linę poprzeciągać jak już się ją złapało.

Sposobu z listem już kiedyś próbowałam-przeczytał,ale odniosłam wrażenie,że uznał to za stek głupot,ewentualnie moich histerii...W końcu pożałowałam,że straciłam nad tym listem godzinę zastanawiając się nad każdym słowem,skoro on i tak uznał to za moje wymysły...

Ona1977-jeśli przeżywałaś podobną stytuację do mojej,to dobrze mnie rozumiesz...Mam nadzieję,że będę mieć w sobie tyle cierpliwości i siły,co Ty i jakoś z tego wyjdziemy...Póki co dzisiaj była już kolejna awantura nawiązująca do tego co było przedwczoraj,która skończyła się tym razem tak,że mój mąż zabrał rower i wyszedł z domu-a wcześniej powiedział,żebym wybiła sobie z głowy,że on będzie tańczyć tak jak ja zechcę...To już wygląda na jakąś obsesje-ciągle mi wypomina,że chcę go zmieniać,dominowac nad nim itp.,czego przejawem ostatnio był fakt,że nie podobało mi się,że poleciał do matki gotowac sobie obiad-stwierdził,że jak będzie chciał,to tak będzie robił...Oczywiście usłyszałam też,że chce mu ograniczyć kontakty z matką...To jakiś obłęd-wiem,jak to może wyglądac z boku...Parodia małżeństwa...Cholera,a ja nadal chcę to wszystko kleić,ciągle zastanawiam się co robię żle,bo oczywiście popełniam pełno błędów,jestem tego świadoma...
Ale powiedzcie mi,czy to możliwe,że jedna osoba w związku ciągle robi coś żle,a druga jest bez skazy?Oczywiście pomijając sytuacje ekstermalne,jak przemoc czy nałogi...

Teo-a propos rozwodu,usłyszałam dzisiaj,że on się rozwodem nie da szantażować...I tyle na ten temat...:(

Ok.
Z tego wynika, że Twój mąż reaguje tak na FORMĘ przekazywania Twej krytyki.
Czytając Twój ostatni post miałam wrażenie, że opisujesz wulkan, który nie wiadomo kiedy i nie wiadomo z jakiego powodu wybuchnie. Jedyny pewnym faktem jest tylko jego wybuch. Spróbuj wyobrazić sobie życie obok takiego wulkanu.

Nie piszę tego, by zrobić przykrość, ale masz wpływ jedynie/aż na SWOJE zachowanie, nie męża.
Spróbuj opanować swoje emocje, odzłościć, odżalić, odpłakać PRZED rozmową. Zaręczam, że można nad swoimi emocjami zapanować. Wówczas zupełnie inaczej będą brzmiały Twoje słowa.

I nie pisz posta pod postem - to zachowanie zabronione na forum. Używaj opcji: edytuj (okienko masz pod swoim postem).

Wielokropek i ONA1977 -dziękuję...i za rady i za krytykę...zresztą innym dziewczynom,które tu napisały też...Dobrze się otworzyć przed kimś obcym-jakoś to oczyszcza...No i przed kimś bardziej doświadczonym i mądrzejszym...Potrzebuje takiego kobiecego wsparcia.Chociaż z zaciekawieniem przeczytałabym też jak to wygląda z męskiego punktu widzenia,więc jeśli jakiś pan miałby ochotę dodać swoje trzy grosze,to zapraszam.
Wielokropek-faktycznie jakoś przeoczyłam to "edytuj".

A propos nie starania się o siebie po ślubie-od jakiś 2 tygodni mój mąż chodzi spać około 20-stej...Bo albo chory,albo zmęczony ciężką pracą(w domu przed komputerem około 3 godzin dziennie),albo nie chce słuchac mojego trucia...Dawniej też nie przesiadywaliśmy do późna,bo on wstaje codziennie około 5-tej rano-z własnej woli,bo tak chce),ale jakoś udawało się obejrzeć jakiś film wieczorem...Teraz spędzam wieczory sama przed komputerem...Przed ślubem,kiedy jeszcze się o mnie starał,potrafilismy się czasem włóczyć w lecie wieczorami po knajpkach-teraz,jest,jak jest...

Trzymaj-może to pomoże:)

Mamy kuchnię i wszystko co potrzebne,żeby zrobić w niej obiad.Ale on robił tak prawie codziennie,kiedy był sam.Pracował u siebie,a potem pędził do mamy.Zasadniczo po to,żeby ją odciążyć w spacerze z psem-jest chora,choć nie aż tak,że nie może wyjść-i żeby z nią porozmawiać-mieszka sama.No ale własnie tam gotował sobie obiad. Ja chciałam żebyśmy prowadzili normalne małżeńskie życie,co dla mnie oznacza również wspólny obiad,jeśli nie przeszkadza w tym praca.Ja faktycznie jestem cieniutka w gotowaniu,nie przepadam za tym,ale nawet gdybym chciała robić super obiady,byłoby trudno,bo on nigdy nie wie,co będzie jadł i czy w ogóle,na co ma ochotę,itd.Codziennie go o to pytam i słyszę najczęściej"nie myślę o obiedzie".Pomijam już fakt,że przed ślubem umawialiśmy się,że on będzie gotował,a ja biorę na siebie resztę obowiązków w domu...Może sobie na to pozwolić,bo pracuje w domu i o 14-tej jest zazwyczaj już wolny.
W moim rodzinnym domu jedliśmy obiady razem,ja i rodzice.To było oczywiste,zwłaszcza w weekendy,kiedy nikt nie pracował.I taki wzorzec wyniosłam.Czy ja jestem jakaś głupia? Nie tak,to powinno wyglądać? Niby tylko obiad,pierdoła,ale jakiś przejaw tego,że jesteśmy teraz rodziną...

To może dla odmiany zrób obiad wcześniej i jak on będzie pędził do matki, żeby sobie zrobić to powiedz mu grzecznie, że obiad jest już gotowy. NIE PYTAJ CO BĘDZIE JADŁ, po co pytasz? Zrób to na co masz akurat ochotę, albo to co jest najprostsze i najszybsze. Przykład? Spagetti.
Jak zrobić?
Kupujesz w sklepie sos pomidorowy Dolmio (mi najbardziej te smakują, bo są dobrze przyprawione) pikantny lub łagodny wedle gustu. Mięsko mielone pieprzysz, solisz i dodajesz przyprawy do mięsa mielonego, mieszasz i na patelnię, smażysz tak żeby się w miarę podsmażyło, ale przypaliło. Na koniec zalewasz to sosem ze słoika i dusisz. W między czasie nastawiasz makaron. Koniec filozofii. W mniej niż pół godziny masz smaczny i ciepły obiad.

A czy twój mąż jak gotuje już ten obiad u matki to przynosi Ci coś?? Bo jak on się tak sam żywi to chyba coś nie halo jest... To że on tak robił jak był sam to nie znaczy, ze ma tak dalej robić. Może mu powiedz, że ma żonę, której też należy się obiad i wspólny posiłek.
Ja bym jeszcze zastosowała terapię drobnego szoku. Jakby znowu krzyczał, że masz nie próbować go zmieniać to zanim on by wyszedł chwyciłabym torebkę i wyszła przed nim. I nie wracała. Umów się z jakąś koleżanką spędź z nią cały dzień a może nawet nocuj u niej. Wróć do domu radosna, jak będzie robił awantury to wydrzyj się na niego, że Ty tak lubisz i ma nie próbować Ciebie zmieniać. I koniec.

Na tekst, że masz go nie straszyć rozwodem odpowiadaj spokojnie, że ty go nie straszysz tylko informujesz.

Ale Tobie przecież zależy nie na samym fakcie słuchanie tego, co mówisz, tylko na tym, by zaczął postępować tak, jak TY CHCESZ.  I póki spieracie się o swoje stanowiska, zamiast dochodzić do waszych potrzeb (stojących za tymi stanowiskami), póty spory miedzy wami trwać będą.

Witaj.

Zupełnie się z Tobą zgadzam, rodzina to również wspólne posiłki. Jak można wspólnie z żoną nie zjeść obiadu tylko na obiadek "uciekać" do mamy i tam gotować, a Ty co, sama? Przywozi Ci chociaż ten obiad?

Twój mąż nadal czuje się i zachowuje jak "synek u mamusi" bez zobowiązań wobec swojej rodziny.
Skoro umie gotować, to niech gotuje w domu i Ciebie nauczy. Może zacznij gotować najprostsze potrawy, a jeśli masz rodzinę ( matkę, babcię)to poradź się i za kolejnym razem będzie coraz lepiej.

W chwili obecnej rodzina, to przede wszystkim TY i ON. Nie powinien matki stawiać na pierwszym miejscu i ciągle u niej przebywać tym bardziej, że ona nie wymaga całodobowej opieki.

W moim domu również domownicy jedli wspólnie posiłki i nie wyobrażam sobie, żeby któryś z synów mając swoje rodziny przyjeżdżał do nas codziennie SAM na obiadki.
Myślę, że tutaj winę ponosi również jego matka, bo powinna mu wskazać niewłaściwe zachowanie się względem Ciebie.
Masz prawo czuć się ignorowana, zaniedbywana i lekceważona przez męża. Mąż nadal chce żyć tak jak dotychczas tj. przed ślubem, bo nie uwzględnia tego, że już nie jest sam i powinien liczyć się z Twoim zdaniem - z żoną.
Nie uważam, że przesadzasz. Bo codzienne życie składa się "z drobiazgów" i to one są najistotniejsze, jeżeli w sposób oczywisty zakłócają Ci życie.

Pozdrawiam.

Edycja się popsuła więc proszę nie krzyczeć!

P.S
smutna napisz mi proszę prywatną wiadomość bo chciałam się z Tobą czymś podzielić, ale to nie na forum publiczne

1/.     no  smutna 7 jestem z ciebie bardzo  dumna.doskonale rozumiem  kwestie obiadu.ja tą tradycje  wynioslam ze swojego rodzinnego domku i również"kultywuję"ją na swoim małżenskim gruncie.jednak moj mąż ma podobne tradycje ,dlatego o tyle nam łatwiej.
absolutnie sie zgadzam,z tym ze stół jak łożko =łączą.
przy  wspolnym stole,z pełnym brzusiem rozmawia sie łatwiej i "łagodniej";nie trzeba wtedy skakać sobie do gardeł od miski ,tylko w kulturalny sposób prowadzić"dialog";i faktycznie to działa;

2/.     sądzę ,że z czasem twoj mąż zrozumie  twoje przesłanie  i zaczniecie żyć razem.fakt do tego potrzeba duuzo czasu ,ale to przyjdzie samo.tak jak  on zył przez kilka lat -trudno wszystkie przyzwyczajenia odzrucić nawet i w rok.jedni są  stateczni i przywiązani do swoich "norm",inni zaś ulegają wpływom codzienności.sądzę ,że i twoj mąłżonek  wprowadzi jakieś wasze rodzinne normy-potrzeba czasu.nienormalne -owszem-ze  po dzis dzien biega  do mamusi-ale twoja konsekwencja to zmieni;(Teo dobrze  poradziła-wyprzedz go z obiadkiem,badz miła i slicznie wygladaj.podaj pod pyszczek,zjedzcie a potem oznajmującym tonem oświadcz ze wychodzisz  na zakupy  ,żeby  zaplanować  co jutro bedzie na obiad.o nic nie pytaj ,po prostu komunikuj.!

3/.     skoro po jednym twoim "wyjściu" , mąż juz zapytal  gdzie byłaś i czy nie  tęskniłaś ,moga dać ci do myślenia.widzisz ,że to zadziała.nie mozesz-fakt\-robić mu na złość i ostentacyjnie opuszzczać dom ,ale w zasadniczy  sposob pokazac mu ze ty przejmujesz role  Gospodyni w  tym domu,i tutaj jest jego miejsce ,przy  waszym stole i to wy razem macie ustalic ,czy potrzebujecie  nowa komode  na buty(np.?).;a potem jesli ma ochote to niech idzie do amusi  wyprowadzić pieska , a ty w tym czasie po prostu odpocznij.

4/.     z czasem twoje próby ,działania zostana nagrodzone.zobaczysz ,sama sie zdziwisz-że bedzie  czekał na ciebie ;kiedy ty wrócisz do  domu...

Ha! Brawo, brawo, Robaczku! Widzisz? Nawet, jakby to się mogło wydawać, z beznadziejnej sytuacji jest wyjście Szczerze mówiąc trochę wątpiłam, że postanowisz w ten sposób działać, ale nie mam już żadnych wątpliwości. Chwała i pokłon Tobie, oraz wszystkim kobietom, które znalazły siłę, żeby z uśmiechem i stanowczością walczyć o swoje

Tak dostałam i nawet odpisałam, ale potem przypomniało mi się, że miałam jakiś błąd i nie poszedł ten mail Jutro Ci wyślę jeszcze raz

Lilia80-dziękuję za pozdrowienia i za dobre słowo-a właściwie wiele słów-Ty tez mi uwierz,że i mnie się zrobiło ciepło w okolicach serca,jak przeczytałam,co mi napisałaś:) To niesamowite,jak wspaniale działa świadomośc,że gdzieś  tam jest ktoś, kto zainteresował się moim problemem,coś doradził a przede wszystkim przesłał tonę pozytywnej energii:)Trzymam się nadal-od niedzieli jestem uśmiechnięta i robię swoje zgodnie ze wskazówkami forumowiczek.Dzisiaj po raz kolejny wyfrunęłam z domu na dwie godziny,a potem razem z mężem pojechaliśmy do teściowej,bo sama chciałam ją odwiedzić.Jestem maksymalnie zdeterminowana,chcę ratować ten związek,zależy mi żebysmy doszli do porozumienia.No i dzisiaj usłyszałam od męża "Dobrze,że jesteś":):):) Wiem,że jeszcze przyjdą złe chwile i kłótnie,ale pracuję nad sobą,żeby wybrnąć z nich obronna ręką...Mam nadzieję,że jak ja zmienię postępowanie,to i mąż zmieni się na lepsze.
Pozdrawiam bardzo ciepło i życzę miłego wieczoru:)

Nic dodać nic ująć Należą Ci się kwiaty i gratulecje, bo wygrałaś pierwszą bitwę, która ma wpływ na waszą przyszłość. Ciesz się sukcesem, ale nie osiądź na laurach. "Zło" czai się wszędzie

Muszka strasznie nie w temacie jesteś... Przeczytaj następnym razem dokładniej wątek. Dla podpowiedzi napiszę Ci, że on lata do mamy robić SOBIE obiad, bo "on już tak ma i nie będzie siebie zmieniał", a nie matce, która jest sprawna i gotuje sobie sama.

1/.   kochana!oj bedzie  na pewno na waszej drodze  mnóstwo problemow ,jednak jesli bedziecie  razem ,razem przezywcięzycie te "malą burze", to wzmocnieni poradzicie sobie z resztą.on sie  nauczy  ciebie  a ty  bedziesz  rozumiec  czym  on sie kieruje.
na razie  widać efekty  twojej walki i  super ,że kazdy  dzien przybliża cię do zwyciestwa;

2/.   owszem wspierac  cie bede i  słac pozytywne słowa , bo własnie po to są takie miejsca.jesli natomiast  kilka  milych słow na lepszy dzień i wsparcie  pomaga - to wspaniale !

3/.   zyczę duzo siły i wytrwałości!

Smutna, mam taki sam problem jak Ty. Na początku mówiłam swojemu co mi nie pasuje, i bardziej albo mniej to rozumiał. Potem pod świadomie nim manipulowałam, aż wreszcie on przestał mnie przepraszać,  mimo iż coś zrobił źle. Jego ego sięgnęło 10 piętra wieżowca. Ręce mi opadały, ale fajny artykuł znalazłam na stronce, jaki powinniśmy mieć stosunek do naszych partnerów . Potem zrozumiałam jak powinnam z Kamilem rozmawiać, a jak nie. Wydaje mi się, że na ten czas sporo zrozumiał, i może już nie będzie taki zarozumiały.

Witajcie.Od mojej ostatniej wizyty tutaj upłynęło trochę czasu.Te osoby,które śledzą wątek od początku,wiedzą jaki miałam problem.Miałam i mam,bo niestety sukces był tylko chwilowy:( Mąż nadal widzi we mnie największą heterę jaką ta ziemia kiedykolwiek nosiła,która uparła się żeby jak to on ładnie określa:"wziąć go za mordę":(:(:( Ale dzisiaj chciałam się skupić na czymś innym.Pewna mądra osoba( pozdrawiam Cię,Teo:)) poradziła mi,żebym zapytała Was dziewczyny,jakie macie sposoby na mężów/partnerów,którzy się zapuścili,zaniedbali i przestali dbać o swój wygląd,bo po ślubie albo w trwającym dłużej związku już im się nie chce,nie ma po co i dla kogo,bo przecież "ona i tak jest moja"...Właśnie taki smutny przypadek mam w swoim domu-mężowi rośnie brzuch,wygląda ja stary dziad i ma gdzieś moje uwagi,że powinien coś z tym zrobić,bo ani to zdrowe,ani ładne...Po prostu olewa moje uwagi.Podobnie jak te,że powinien zwrócić uwagę na swoją garderobę.Dodam,że sama zdaję sobie sprawę jak istotne jest to,żeby dbać o siebie i podobać się sobie nawzajem,bo to przecież podtrzymuje temperaturę w związku i moim zdaniem jest też wyrazem szacunku wobec drugiej strony...Sama sobie nie odpuszczam,staram się zawsze ładnie wyglądać. Dziewczyny co zrobić z takim facetem?

Ida_sierpniowa kiedy czytałam to,co napisałaś, miałam wrażenie,że czytam o sobie...Jedynie z tym wyjątkiem,że ja jestem po ślubie prawie 9 miesięcy...No i jeszcze nie mamy dziecka. Ja kiedy zwracam mężowi uwagę także słyszę,że czepiam się pierdół,że nie wiem,co to poważne problemy i że powinnam się czymś zająć bo mi się nudzi...Oczywiście poza starym argumentem,że chcę nim rządzić i trzymać go za mordę...Codziennie słyszę jak to się zmieniłam po ślubie,a on jest nadal taki jak przedtem.Za wszystko złe w naszym małżeństwie obwinia mnie,bo to przecież ja wywołuję awantury i jestem upierdliwa,a on jest bez winy i w zasadzie to prawie bez wad...W każdym razie według niego jeśli między nami ma się dziać dobrze,to JA MUSZĘ SIĘ ZMIENIĆ,on robi wszystko ok. Czyli to samo,co u Ciebie-nie rozumiemy się...My też czasem nie rozmawiamy,tyle że trwa to krócej niż u Ciebie,bo albo on udaje,że nic się nie stało,albo ja wciągam do niego rękę,bo nie mogę znieść tej obojętności.I to zazwyczaj ja,tak jak Ty,inicjuję "rozmowy" o tym,co między nami się dzieje.A te rozmowy mają identyczny przebieg jak u Was...I znów tak,jak Ty przyjmuję krytykę,zastanawiam się na ile jest słuszna,wyciągam wnioski,zaczynam się nawet obwiniać,a on...Zadowolony idzie sobie pograć na kompie,bo przecież on jest idealny,to ja się czepiam i go obrażam.Czasem mówi mi tak przykre słowa,że nie mogę się pozbierać...Olewanie faceta to jest jakiś sposób,tyle tylko,że jak dla mnie dobry na dzień,dwa...Potem nie wytrzymuje,bo potrzebuję bliskości z nim,normalnej,ciepłej relacji i po prostu pękam...Nie wiem jak u Ciebie,ale u mnie następuje potem kilka dni w miarę dobrych,bo dla dobra relacji nic nie mówię...no ale tak się przecież nie da żyć na dłuższą metę...

Ida_sierpniowa-faktycznie jedziemy na tym samym wózku...Choć bez satysfakcji stwierdzam,że ja jednak mam trochę lepiej- mieszkamy sami,co zawsze jest lepsze niż mieszkanie z rodzicami ,no a poza tym dopóki nie ma dziecka łatwiej o ostateczne i drastyczne kroki.Chociaż z drugiej strony ja nadal chcę walczyć o to małżeństwo i nie chcę się rozstawać. Ale czasem tak strasznie mi źle...Ja też jestem zmęczona tym wszystkim i mam dokładnie te same schizy co Ty pod tytułem "nie nadaję się na żonę",wszystkie  dookoła się nadają,tylko nie ja...Co do życia osobno choć pod jednym dachem,to też mamy identyczne odczucia-ja ostatnio wykrzyczałam mu zrezygnowana,że nie mam siły dłużej walić głową w mur,umywam ręce od wszystkiego i zaczynamy żyć jak współlokatorzy,skoro on tak chce...Ale to była bzdura,bo ja tak żyć nie potrafię...Dziękuję Ci za pozdrowienia i odwzajemniam je.Pamiętaj,że masz kogoś kto kocha Cię bezwarunkowo,masz córeczkę...To bardzo wiele,choć wiem,że potrzebujesz czegoś więcej-tego samego co ja-pełnego harmonii i miłości małżeństwa...Ja się jeszcze nie poddaje,choć nie wiem na ile starczy mi jeszcze sił...

czesc dziewczyny. Przypadkiem trafilem na ta strone gdy szukałem czegos w historii.ładnych rzeczy dowiaduje sie tu o sobie. Widze ze bardzo narzekacie tu na męzów, ale moze pozwolilybyscie aby mezowie tez sie wypowiedzieli. Nic nas nie interesuje, chcecie abysmy wiecej bywali w domu, to powiem wam jak to u mnie wyglada po powrocie z pracy. wychodze z domu okolo 10 rano bo chce troche z dzieckiem posiedzie, zona wstaje wczesniej daje jesc i kladzie sie z malą po czym czesto zasypia a wtedy ja z malą siedze gdy narobi pod siebie to przewija pobawie sie z nia, zjem cos i wychodze  do pracy. wracam okolo 19jak zdaze to kapiemy małą razem z żona, potem zona ja uklada do snu, pyta sie czy zrobic mi cos na kolacje, dla mnie to obiad i kontakt z zona mi sie konczy. Otwiera laptopa i tam juz dwie lub trzy godziny spedza na gg z kolezankami bo ze mna nie ma pewnie takich ciekawych tematów i niewazne ze miala caly dzien aby popisac na gg. Rozumiem ze jest duzo obowiazków w domu przy dziecku ale napewno troche czasu wolnego sie znajdzie. Gdy juz sie wypisze na gg to sa serialealbo kuba wojewódzki albo jakies inne ciekawsze rzeczy a potem idzie spac zamieniamy moze kilka zdan. Najchetniej to wywalilbym telewizor i laptopa to moze mialaby wiecej czasu aby ze mna posiedziec. Na obowiazki malzenskie(seks) tez nie ma co liczyc a przeciez to najpiekniejsza rzacz jaka laczy malzonków. Ciche dni koncza sie nie z inicjatywy zonyjak to wczesniej napisala ale mojej. Ostatnie zakonczyly sie podczas ogladania filmu gdy zauwazylem ze agresja na mnie jej juz minela, przysunolem sie i objąlem ja i zaczelismy rozmawiac. wczesniejsze zakonczyly sie jak zaproponowalem wspólna kąpiel chociaz za pierwszym razem sie nie udalo bo od wejscia do lazienki bylo narzekanie abym wyszedl gdy sie rozbiera itp. wiec zamilklem i byl znów tydzien ciszy. dopiero w kolejnym tygodniu sie udalo zaproponowalem to samo i juz byl mily wieczór. jest potem dobrze przez jakis czas i znów pomaly sie zaczynaj ataki i narzekanie na mnie, a najgorsze dla faceta jest to gdy wraca do domu i ma tu narzekajaca kobniete prawie na wszystko, a mógl przeciez nie wrócic-ostatnio w pracy 220 mnie pokopalo, wczesniej o malo tir na mnie nie wjechal. na łozku tez nie mozna sie przusunac do zony bo jej zbyt goraco ze mna, nie mozna nago polezec bo sie wstydzi swojego wygladu, dla mnie to niewazne czy ma 10 kg w ta czy w ta. zawsze bedzie mi sie podobala. kazdy ma jakies kompleksy ale pora z nich wyrosnac, a nie jak nastolatka sie zachowywac. ostatnie nasze ciche dni zaczely sie od tego ze w dniu chlopaka zona dala mi prezent potem wykaplismy i nakarmilismy mala i myslalem ze spedzimy fajny wieczór, jednak zona wymyslila wyjazd na zakupy ja odpowiedzialem abysmy pojechali jutro (czesto sam zakupy robie) bo dzis mi sie nie chce juz wiec wyszla i przestala sie odzywac, taki mialem dzien chlopaka, chcialybyscie takie dni kobiet???????
Podsumowanie:   my nie jestesmy idelani i mamy duzo wad podobnie jak wy z tym ze my jestesmy prostsi w obsludze a z kobietami trudno przewidziec co nastapi za 5 min. rozumiem ze macie zmiany hormonalne czeste i stad te zmiany nastrojów. Dlatego sie zamykamy i mniej sie odzywamy bo nie jest to latwe was zrozumiec, a mam wrazenie ze wciaz nas za cos obwiniacie i sukacie starcia.  Atmosfera domowego ogniska jest taka jaka stworzy kobieta i to opinie badaczy zwiazków malzenskich. poczytajcie troche np. faceci z marsa a kobiety z wenus itp. zrozumiecie moze ze skupiacie sie na drobniejszych rzeczach i z nich problem robicie a my tam nic niezauwazamy i chociaz chcemy aby bylo dobrze i bardzo nam na was zalezy to róznie to wychodzi i bardzo wiele tolerujemy waszych zachowan które nam nieodpowiadaja a nie mówimy o tym aby nie prowokowac kolejnych sprzeczek.
Pozdrawiam wszystkie i zycze szczescia w malzenstwie

Bez komentarza... za kazdym razem dyskusja konczy sie w ten sam sposob... To ze mnie tu wysledzil, nie bylo przpadkiem, gdyz jakos bardzo sie nie krylam, moze mialam nadzieje, ze slowo pisane szybciej dotrze. Swinstwem jest to co zrobil. Tyle. Brak lojalnosci i wzajemnego szacunku to chyba jest to, co dolega naszemu malzenstwu. Rozmawialismy wczoraj, znowu brak wnioskow, znow to wszystko moja wina. Pozdrawiam.

Kazdy ma swoje racje - nigdy nie bylo tak, ze cala wina za te nasze klopoty obwinialam tylko jego. Wrecz przeciwnie, po kazdej dyskusji probowlam zmieniac to co mu nie pasowalo - wiadomo z roznym skutkiem. Natomiast moj maz nigdy nie przyznal sie, ze cos moze faktycznie nie jest tak, jak byc powinno. Czy chce zeby mi czytal w myslach? Az tak naiwna nie jestem - daje mu czytelne komunikaty - on ma je gdzies. Prosze o zrobienie rzeczy, z ktorymi sobie nie radze,  a nie o glaskanie mnie po glowie i wyreczanie ze wszystkiego. Jestem baba samodzielna, umiem skosic trawe, wykopac dol łopata, napalic w piecu nie jestem ksiezniczka, na ktora kreuje mnie moj maz, czym wprost doprowadza mnie do szalu. Wykonuje trudny zawod, bardzo odpowiedzialny, a przez mojego meza totalnie lekcewazony - bo przeciez ja caly dzien siedze sobie w ciepelku i przy kompie z kawa... No luzik total. Kuzwa siedzenie calymi dniami na necie... i przed TV Kazda, ktora ma malutkie dziecko wie, jak to mozna faktycznie posiedziec przy kompie na spokojnie ... Nie raz i nie dwa zagryzlam zeby i dalam spokoj kolejnemu wystapieniu mojego meza. Teo piszesz ze calymi dniami zajmuje sie czyms innym - zagdza sie, zajmuje sie domem, sprawami domu, malutka coreczka. Wieczorem jestem juz naprawde zmeczona, a moj maz po przyjsciu z pracy nie robi w domu NIC. I jeszcze sie dziwi, ze nie czekam na niego w sexi bieliznie. Moj malzonek ciagle mi wypomina, ze nie chce z nim nigdzie wychodzic - dla niego glowna atrakcja jest wyjscie do knajpy i stanie w kacie z kuflem piwa. No mnie to jakos nie bawi, zwlaszcza ze zawsze sa problemy, zeby go stamtad wycagnac, a jak mi sie juz uda (po 4 godzinach stania w tloku, halasie i smrodzie papierochow) to jest foch, ze tak sie zmienilam i jestem nietowarzyska.  Mam swiadomosc, ze nigdy nie przegadam mojego meza ani nikt mi nie uwierzy w to, ze on taki jest, bo ma opinie "wymarzonego kandydata na ziecia". Dobra koniec tego - kazde z nas ma swoje racje, po raz kolejny moj malzonek mnie przedstawil tak jak mnie widzi - pusta babe sprzed TV. Ciekawe skad on to wie, jak ja spedzam czas calymi dniami, skoro nie ma go od rana do 19-20, no chyba, ze mnie inwigiluje... Przykre...bo taka nie jestem. Zycie malzenskie to nie tylko seks i przyjemnosci - to tez obowiazki, proza zycia a nie ciagle fajerwerki...a tego on nie rozumie. Ciagle mi mowi jak ciezko pracuje, jak szarpie sie z ludzmi - mowie, zmien prace - nie chce, bo wiem, ze nie potrafilby pracowac u kogos. ZA duze EGO. Ech... juz nawet mnie to nie excytuje, chyba zly znak Oczywiscie przyznaje mu duzo racji, ale wiekszosc tych probelmow moznaby zmienic, ale do tego potrzebna mi jego pomoc a nie ciagla krytyka. amen.

Aaaa co do wlaczenia sie mojego męza do tej dyskusji to gdyby tak sie stalo, byloby niezla zenada, ze nie gadamy ze soba normalnie tylko na forum internetowym Ja piszac o sobie nie chcialam zadnej pomocy, nie oczekiwalam, ze ktos tutaj zmieni moje zycie, tylko chcialam sie wygadac. Po prostu, po ludzku.