Przyjaźń pomiedzy kobietą a mężczyzną-fikcja???

Ja uważam że przyjaźń damsko męska jest często niemożliwa ,co nie znaczy że zawsze .Z mojego doświadczenia takie przyjaźnie często przeradzają się w coś więcej .Kiedy zachorowałam mąż bardzo się mną opiekował ,ale gdy trwało to prawie rok poczuł ,że jest już tym zmęczony ,miał koleżankę która lubiła z nim rozmawiać ,była pielęgniarką więc wiedziała dużo na temat mojej choroby ,w małżeństwie nie czuła się dobrze więc próbowała się dowartościować ,chwaliła mojego męża  ,doradzała żeby mną się tak nie zajmował ,że muszę być silna i sama stanąć na nogi ,dzwoniła ,proponowała spotkania ,najpierw by pogadać potem chciała czegoś więcej ,no i stało się po prawie rocznej znajomości zaczęli sypiać ze sobą ,nie ważne było że są w związkach że mają dzieci ,liczyła się chwila .Nasze małżeństwo było bardzo udane ,ale widocznie to nie wystarcza ,igranie z uczuciami okazało się niebezpieczne.Nigdy już nie uwierzę, że można rozmawiać lub pisać ze sobą codziennie ,i nie czuć nic więcej .Co innego jest mieć kumpli z którymi można czasami pogadać a co innego godzinne rozmowy .

Cóż,nie jesteście w stanie odpowiedzieć jednoznacznie na moje pytanie(wątpliwości,zatargi,kłótnie)dyskusja przerodziła się w agresywną i pełną negatywnej energii wojnę po między jajnikami i plemnikami.Ja wam odpowiem na pytanie które sam zadałem-Jest oczywiste że przyjaźń między kobietą a mężczyzną to nieodzowna część każdego udanego,powtarzam udanego związku,nie zniszczy jej sex,może jedynie umocnić.Z innej strony,będąc w związku,można jednocześnie przyjaźnić się z inna osobą odmiennej płci(brak seksu).Wszystko zależy od nas,jak zdefiniujemy tą przyjaźń we własnej,dojrzałej świadomości.Wnioski wyciągnięte z waszych wypowiedzi.Dziękuję wam bardzo serdecznie.kończymy ten temat i zaczynamy nowy,Kto ma jakiś pomysł?Ha,życie nasunie nam wkrótce nowy temat!!!!!!!!!!!!

No więc co chciałeś sobie udowodnić? Intryguje mnie to od samego początku, przyznam.

P.S. Przerażający awatar

Przeczytałam Twoje stare posty...
Troszkę to niejasne jak dla mnie, przynajmniej. Może jakieś wyjaśnienie? Co było pomiędzy?

Pablo - a gdzie była Twoja kochająca żona podczas tych całonocnych rozmów, grania na gitarze i śpiewania?

O i nowe pytania.Gdzie była?Po co ten sarkazm?Tam gdzie chciała być,1000 km ode mnie,hahaha.Mam nadzieje że nie będzie linczu na mojej osobie,winny nie winny,to nie jest Sąd Najwyższy."Nie oceniajcie jeżeli sami nie chcecie być oceniani".Każdy ma prawo do odrobiny zabawy,nawet tej wirtualnej(chciałem tylko spędzić mile czas,nie być sam)."Samotność,to taka wielka trwoga,ogarnia mnie przenika mnie..."

Nie było nawet cienia sarkazmu w mojej wypowiedzi - zobaczyłeś to, co chciałeś zobaczyć. Ja Ciebie nie oceniłam. Rozumiem Twoją sytuację małżeńską i nie zazdroszczę jej. Rozumiem też Twoją samotność.
Pomimo Twojego oburzenia - moje pytanie pozwoliło Ci chyba szczerze odpowiedzieć SOBIE na wcześniejsze, prawda? Pod warunkiem, że potrafisz szczerze ocenić całą tą sytuację. To, jak funkcjonuje Twoje małżeństwo - to nie jest nieistotny szczegół - to clou całej tej historii. Mam nadzieję, że to rozumiesz.
I jeszcze jedno - jeśli byłeś z tą dziewczyną szczery (w sensie swojej samotności w małżeństwie) - nie dziw się, że tak, a nie inaczej zinterpretowała Twoje zachowanie. Miała do tego prawo.
I prawie jestem pewna, że Ciebie również poniosło odrobinę. Być może przyszło w pewnym momencie otrzeźwienie - w końcu masz rodzinę. Ona tych wątpliwości mieć nie musiała - jest wolna.
Spróbuj szczerze ocenić swój udział w tej całej sytuacji - od początku, do końca. Tak dla siebie - aby wyciągnąć wnioski na przyszłość. Oczywiście zrobisz jak chcesz - Twoja sprawa.
Ale wiesz, moja empatia mi podpowiada, że czujesz się WINNY. I nie daje Ci to spokoju. Być może się mylę - przecież tak naprawdę Cię nie znam.
P.S. Napisałeś "każdy ma prawo do odrobiny zabawy" - mam nadzieję, ze to nerwowa reakcja na moje słowa, a nie prawda. Bo widzisz - nie można mylić przyjaźni z "odrobiną zabawy". To dwie różne sprawy.
Ale jeśli to jednak prawda - to nie było z Twojej strony mowy o przyjaźni i dziewczyna prawidłowo odczytała Twoje intencje.

Mają partnerów lub nie mają, w mojej przyjaźni nie ma to znaczenia. Są starsze lub nie są, bez znaczenia. Seks może być lub może go nie być, mogę ja nie być zainteresowany, może ona nie być zainteresowana, a może być i tak, że seks jest wykluczony ze względu na dobro innych relacji. Ja jestem "w związku" lub nie jestem, bez znaczenia.

Nie mówię że zawsze jest wszystko, mówię, że są pewne sprawy, które psuć mogą tylko słabe przyjaźnie, tych w ogóle przyjaźniami nie nazywam. Dla mnie przyjaciel to nie odpowiednik "friend", a coś silniejszego. I zdecydowanie nie przyjaźnię się "całym sobą", bo albo bym rozumiał to dosłownie (przyjaźnić się paznokciem? Ach, czy przyjaźnisz się popędem płciowym?), albo słowa te byłyby metaforą zbyt kosmiczną jak dla mnie.

---

NieInteresujSie:
podchodzisz tak stereotypowo, że nie będę oddzielnie odpowiadać na każde zdanie. Możesz mi dać linka do miejsca, gdzie piszę, że nie mam przyjaciółki. Dla mnie w związku też jest przyjaźń, a ta wyklucza zdradę ZAUFANIA. Nie seks wyklucza, a ranienie się. Nie robię tego, co partnerkę rani, a nie co "podobno rani wszystkich" w ramach stereotypowego myślenia.
Gdy mi na kimś nie zależy, nie nazywam tego przyjaźnią. Gdy zależy mi "na kimś" bardzo, jest to przyjaźń, gdy zależy mi "na posiadaniu kogoś" bardzo, jest to egoizm. Prawdopodobnie mylicie uczucia do kogoś z uczuciami do siebie. Człowiek, który "zaangażuje się emocjonalnie" może pozostawać przyjacielem, ale człowiek, dla którego spełnienie oczekiwań dotyczących związku/seksu jest ważniejsze od drugiej osoby, na pewno nie jest przyjacielem.
Proponuję pomyśleć, kto i co jest przedmiotem uczuć.

(Idealiści czasem kochają nie drugą osobę, ale jakiś "związek". Dbają o niego kosztem siebie i drugiej osoby, jakby bez ludzi związek jeszcze czymś był. Myli się także - wspomniałem - miłość do siebie z miłością do kogoś. Chcieć sobie zrobić prezent z drugiej osoby - to miłość do siebie, egoizm i ból, gdy prezentu zrobić nie można. Chcieć z siebie zrobić prezent drugiej osobie - to miłość do kogoś i zero problemów, gdy ktoś prezentu nie przyjmie.)

---

Anhedonia
IMO lepiej uzasadniać, a nie przerzucać się własnymi opiniami bezmyślnie. Jeśli tym się szkoła od forum różni, że na forum się nie uzasadnia, to muszę się przyznać do błędu, że poszukałem forum, nie szkoły.

Znasz miłość bez przyjaźni?

Niekochana72, następnym razem weźmiem se gitarrę i poskajpujem lirycznie. Ja będę brzdąkać i piać serenady a Ty słuchać i pisać wiersze oki? Jak wlezie mój mąż - wciśniemy mu że NIE łączy nas uczucie lesbijskie.

Podejrzewam że gdyby mój szanowny małżonek miał najlepszego kumpla też zamiast chodzić z nim na piwko - siadali by we dwóch przed ekranem kompa i śpiewali do się rzewnie. Po czym jeden do drugiego zasuwałby 400 kilosów na kawusię w kameralnym towarzystwie. Proponuję od razu kolorek koszul - zdecydowany róż i włoski na żel w artystycznym nieładzie.

A na poważnie - na swoim przykładzie - nie wierzę w przyjaźń damsko-męską jeśli kolega jest hetero. Na studiach za to mialam wielu kumpli Gejów - super relacje. Naprawdę można było z facetami pogadać od serca, bez dennych podtekstów. Niestety każda z glębszych znajomości z heterykami - w moim przypadku - przekształcała się - bądź szła ku temu - w związek łóżkowy. Ja to mam pecha. Za ostatniego najlepszego przyjaciela wyszłam za mąż pięć lat temu i mamy trójkę dzieci.
On zaczął. Ja się broniła. Nieskutecznie.

Ano tak, faktycznie, bo Ty tylko "żabciu" albo "kochana". Ale jesteśmy interesujące nie? Dla pci przeciwpołożnej. Taki "smaczek" panie tego.

Zasyłam buziaczki.

Na bogów! A pochwa to brak szacunku? Że srom, czyli wstyd? Nie gniewaj się, Doris, ale należę już do pokolenia, które nie traktuje pochwy nienaturalnie i pyta o nią bez kompleksów. (Tym bardziej bez kompleksów pytamy o przyjaźń). Nie namówisz mnie, bym miał konkretne pytania za obrazę majestatu.

pomaranczowa1 - dyskusja to nie walka, wymiana argumentów to nie wymiana ciosów. Jeśli argumenty bolą, to przyczyna jest gdzie indziej.

Człowiek ma rozum. Ten rozum nie tylko służy do pamiętania, jakie też poglądy się wyniosło z serialu w telewizji czy jakie się przypadkiem skleciło. Rozum umożliwia też krytyczną analizę, rozumowanie, argumentację.

Sądzę, że końce wielu przyjaźni wynikają z bezmyślności. Przy okazji z bezmyślności wynika bardzo wiele innego zła w świecie. O wiele więcej niż ze złośliwej szczerości. Można próbować rozumieć/wyjaśniać/argumentować/uzasadniać/rozważać, a można wkleić swój pogląd i już. O, fajnie se wkleiliśmy, możemy iść psuć bezmyślnością przyjaźnie.

Za bezpośredniość przeprosiłem, ale jeszcze będę przepraszał, bo z myślenia nie zrezygnuję na rzecz miłej sztampy i uprzejmej umysłowej stagnacji. Przepraszam, przepraszam, przepraszam.

Drugie przepraszam to sarkazm, pierwsze i trzecie szczere całkiem, ale pierwsze do wszystkich, a trzecie tylko dla niekochanej72.

----

A tak przy okazji:
podobno nie jestem człowiekiem przesadnie łatwym w kontaktach. To dość dobrze pasuje do "mojej" przyjaźni, odpornej na trudności, sprawdzonej, wymagającej. Nie lubię uprzejmości, pozorów, przyjaźni ugłaskanej. Buduję zawsze na szczerości, choćby bolesnej. I przyjaźń się trzyma. Może to jest jakieś lekarstwo na słabe przyjaźnie - wykończyć je szczerością i otwartością, zanim wykończy je pożądanie.

Oczywiscie, ze przyjazn kobiety i mezczyzny jest mozliwa. Ale tak jak wiele uczuc, tak jak milosc, szacunek, itp ewoluuje, zmienia sie, znika, umacnia. Zalezy od ludzi. Sa tez tacy ludzie ktorzy nigdy nie beda sie umieli przyjaznic z plcia przeciwna.

Znam kobiete, ktora odbila najlepszej przyjaciolce meza. I co ma powiedziec ta druga, ze przyjazn kobiety z kobieta jest niemozliwa???

Ja wierzę w przyjaźń między kobietą a mężczyzną .Sama mam przyjaciela i nigdy mnie z nim nic więcej nie łączyło.Po prostu dobrze się rozumiemy .

Też mam podobny problem -od pewnego czasu przyjaźnię się z pewnym mężczyzną. Sytuacja zmusiła nas, żeby komuś zaufać i pogadać i... tak to się zaczęło. Obydwoje jesteśmy dojrzałymi osobami i w związkach. Z mojej strony jest to na pewno przyjaźń, niczego więcej mi nie potrzeba. Z tego, co on mówi wynika dokładnie to samo.
Nie rozpoznaję u siebie żadnych symptomów zakochania, zauroczenia - rozmawiamy, wymienimy parę maili i każde z nas wraca do własnego życia. Jednak po tym, co poczytałam w różnych książkach i na forach, zaczęłam na to patrzeć dużo ostrożniej - może te drobne detale np. że mnie złapie za rękę, gdy do mnie mówi, albo odgarnie mi niesforne włosy, gdy prowadzę, to już znaczy UWAGA !NIEBEZPIECZEŃSTWO!  ?
Nie chciałabym kończyć tej przyjaźni, bo w jakiś sposób jesteśmy sobie potrzebni. Z drugiej strony, nie o romans mi chodzi i nie chcę się rozczarować, że taka przyjaźń nie istnieje.

o, wlasnie

Odmawiajac sobie prawa do przyjazni damsko-meskiej wszyscy tracą - i kobiety i mezczyzni

Moim zdaniem nieslusznie. To znaczy, mezczyzna bedzie patrzyl na Ciebie jak na kobiete, to przeciez normalne, -ale czy to czemus przeszkadza? Przeciez mamy chyba jakas wole i to ona powinna nami kierowac..
A co w odwrotną strone? Ja jako kobieta rowniez patzre na mezczyzn przez pryzmat ich meskosci. Czy to znaczy, ze z miejsca bede kusic ich i podstepem sklaniac do bezecenstw?

Wiadomo- kobietą jestem i nic tego nie zmieni
Ale jeżeli będzie na pierwszym miejscu widział we mnie kobietę, to ta granica między przyjaźnią a flirtem stanie się bardzo cieniutka.  Pewnie, ze cenię, że to mężczyzna, bo pewne rzeczy można przedyskutować z tej innej perspektywy, ale ja go traktuję tak samo  jak moją przyjaciółkę ( tzn. nie mam potrzeby trzymania jej za rękę, otulania marynarką itp.)
I nie wydaje mi się, żeby on tak traktował swoich przyjaciół mężczyzn.

Cały dzień dziś za mną to chodzi.
Facet jest bardzo fajnym, ciekawym i mądrym człowiekiem, a znam go już na tyle, ze wiem, ze  nie chciałabym być z nim w związku. Akurat to, co mi się w nim podoba jako w przyjacielu - hobby, pasje, podróże, czas dla innych, absolutnie przekreślają go w moich oczach jako potencjalnego partnera. Z resztą, w moim związku jest ok i nie chcę nic zmieniać.

Dużo mam obaw, bo wiem, że będę musiała o tę przyjaźń walczyć - niedługo pewnie pojawią się plotki, zazdrość małżonków, bo jest to sytuacja dla wszystkich nowa i zaskakująca.

A jeśli miałabym walczyć, to chciałabym mieć pewność, że to przyjaźń, a nie parasol do ukrycia innych uczuć.

Przyjazn damsko-meska istnieje. Ja i moja przyjaciolka jestesmy tego przykladem:-) Uwielbiam ja moglbym zrobic dla niej wszystko ale nigdy do niczego nie dojdzie. Dostrzegam jej piekno zarowno wewnetrzne jak i zewnetrzne,jestem facetem ona kobieta,wiec to raczej normalne:-) Poza drobnym flirtem nie widze roznicy miedzy ta przyjaznia a przyjaznia z facetem.

Lotte

To mu o tym powiedz. Ja bez problemu moglbym z tego zrezygnowac,jesli z nim bedzie inaczej to znaczy,ze on widzial w Tobie cos wiecej niz przyjwciolke

Chyba sobie wykrakałam  problemy - i to ze strony męża.
Dowiedział się (ode mnie!), że przedwczoraj spotkałam się z tym moim przyjacielem  - przyszedł po mnie po  pracy, przeszliśmy się kawałek, przy okazji zakupy zrobiłam. I tyle.
Niestety awantura wybuchła niezła, że co to za spotkania, dlaczego, po co mi to? Czy to romans?
Mnie się śmiać chciało tylko, ale on ' ze ten facet coś na pewno ode mnie chce, bo nikt się z kobietami ot tak nie przyjaźni'
Na nic moje tłumaczenia, że to absolutny absurd.
Oczywiście nie chodzi tu o czas spędzony z kimś innym,tylko o sam fakt, że to inny mężczyzna. Gdybym powiedziała, że byłam na zakupach z koleżanką, nawet by okiem nie mrugnął.

I teraz mam opcje: albo mieć non-stop sprzeczki z mężem, albo zerwać kontakty z przyjacielem.Jest jakieś trzecie wyjście? jak myślicie?

Przyjaźń damsko-męska?

Owszem, wg mnie istnieje, o ile nie jest tylko kamuflażem dla jednej ze stron, czytaj o ile jedna z osób pod pozorami przyjaźni nie oczekuje nic więcej.

Dlatego moim zdaniem w przypadku każdej relacji powinno się wyznaczyć pewne granice, jasne i zrozumiałe. I pamiętać by tych granic nie przekraczać.

Tak - to przyjaźń - mamy to obgadane. I niczego innego nie chcemy!

Mąż kategorycznie odmawia spotkania - ja już sobie wyobrażam jakby to wyglądało! Mąż obrażony, do nikogo słowem by się nie odezwał, a ja bym się dwoiła i troiła, żeby to sensownie wyszło, skutkiem czego wszystko byłoby sztuczne
Myślę, że mąż poczuł się zagrożony, że koło mnie może być inny mężczyzna. Takie stereotypowe samcze zachowanie. I pewnie porównując się z P. ( od Przyjaciel) myśl, że wypada gorzej. A to dwóch absolutnie innych mężczyzn - jak jabłko i pomarańcza.
Nie do porównania.

lotte
A powiedz tak szczerze
Po co ci ten przyjaciel.Co?
Mąż nie jest twoim przyjacielem?.
Jakie znaczenie ma to że,ten przyjaciel jest mężczyzną?

Mąż zaczął być czujnym :-)
Dopytuje się o różne szczegóły, zmienia terminy wyjazdu, obserwuje,gdy sięgam po komórkę.Pewnie,że mnie to denerwuje.Z 2giej strony jednak, gdyby to on,ze swojej perspektywy pisał o tym na forum,pewnie dostałby takie rady +komentarz, ze to już romans.
A ja absolutnie nic nie robię złego, a traktuje mnie jakbym juz coś takiego uczyniła.

Po prostu jest o Ciebie zazdrosny.

Zastanawiam się nad tym, co napisała KajkaKa.
Z tymi romansami między  przyjaciółmi myślę, że istnieje czasem  niebezpieczeństwo.Choć na początku założenia mogą być inne, tylko na przyjacielskiej stopie, to gdy np. rozpadnie się związek jednej osobie, to trochę tak automatycznie najbliższą osobą płci przeciwnej robi się przyjaciel. A łatwiej przecież uzyskać prędkość 100 km/h rozpoczynając od 50 km niż od 0km/h

Gdyby mój mąż nagle stwierdził, że się zaprzyjaźnił z kobietą- oczywiście by mnie to zaniepokoiło. Szczególnie dlatego, że on nie ma zbyt wielu bliskich znajomych, a co dopiero bliskich koleżanek. A ja wręcz przeciwnie, mam wielu znajomych rożnej płci, lubię ruch, lubię gdy się coś dzieje. On za to woli, po mocno stresującej pracy, w spokoju zająć się ogródkiem
Ja po prostu lubię ludzi, lubię rozmowy, pozwalam się wygadać i ludzie  jakoś do mnie lgną.  Przez wiele lat małżeństwa skupiłam się właśnie na małżeństwie i rodzinie, ale gdy już wszystko działa swoim rytmem, chciałabym mieć trochę swojego życia, swoich pasji. Z mężem ich nie mogę dzielić, bo go to nie interesuje - próbowałam milion razy! Na moje kilkadziesiąt propozycji zróbmy to, wyjedźmy tu, zobaczmy tamto - może raz czy dwa udało mi się go przekonać.
Pewnie poradzicie znalezienie wspólnych zainteresowań - są takie, ale to są wszystko rzeczy, które robimy w naszej prywatnej przestrzeni, a w przestrzeni publicznej w ogóle nie funkcjonujemy jako para. A gdybym chciała pojechać np. na koncert do Poznania, zapisać się na warsztaty robienia witraży, obejrzeć wystawę starych samochodów - nie, tego z mężem nie zrobię - bo po co mu to?  Dotychczas chodziłam sama, albo z którąś z moich koleżanek. I nie myślcie, że często - raz, najwyżej dwa razy w miesiącu i to kosztem moich zajęć, a nie życia rodzinnego. A tego faceta znam się od dawna, mamy wspólnych znajomych, po jakiejś prezentacji zaczęliśmy ze sobą dłużej rozmawiać i tak nam już zostało Spotykam się 2-3 razy w miesiącu, wymienimy  kilka maili  i tyle.
Mężowi nie mówię, że to 'przyjaciel' raczej używam słowa  'kolega'.  Chcę być z mężem szczera, bo takie są moje intencje.  Nie chcę romansu, nie chcę flirtu (i nie oszukuję tu samej siebie ) - ale bardzo lubię i cenię tamtego człowieka. Jeżeli mąż będzie widział samo zło w spotkaniach, to pewnie przestanę przyjaciela widywać. Jednak nie zmieni to faktu, że nie da rady już go 'wymazać' -ufamy sobie, wiemy bardzo dużo o sobie i na stałe staliśmy się jakąś częścią życia drugiej osoby. Możemy się nie widywać, nie rozmawiać, ale wiem, że jest gdzieś jakaś przyjacielska i pozytywnie nastawiona do mnie osoba. 
Miałam kiedyś faceta-przyjaciela, dlatego wiem, że to cenna relacja. ( urwało się niestety, bo wyjechał z kraju w czasach jeszcze przedinternetowych ) Widywaliśmy się raz na rok, a w drodze z dworca na przystanek zdążyliśmy obgadać jego związek, moje problemy w pracy, rozwiązać problem naprawy samochodu- rozmowa kleiła się, jakbyśmy się tylko przez tydzień nie widzieli

Czy ta przyjaźń to naprawdę takie szaleństwo i igranie z ogniem? Czy myślicie na podstawie moich postów, że nieświadomie pakuję się w coś niedobrego?

Lotte
A ja jednak uważam że,przekraczasz granicę min.tym dużym zaufaniem,zwierzaniem się itp.
To już tylko krok od romansu bo angażujesz swoje emocje tę znajomość.
To widać dość wyraźnie gdy opisujesz swoją relację z mężem i z tym drugim.
Przemyśl to czy warto.
Zachowanie męża powinno dać ci wiele do myślenia.
My ciebie nie znamy tak dobrze jak mąż i nie widzimy jak zachowujesz się na codzień więc jeśli mąż jest podejżliwy to może swoim zachowaniem dajesz mu to odczuć.

Kiedyś bym się obiema rękami podpisała pod tym, co piszesz, Lotte.

Też uważałam, że mam prawo się przyjaźnić i że to partner ma problem, jeśli mi nie wierzy, że to tylko przyjaźń.

Teraz wiem, że takie stawianie sprawy podkopuje związek... Pomału, niezauważalnie... może czasem nawet trudno powiązać obecne wydarzenia z późniejszymi, ale jednak skutecznie. Partner czuje się jakoś zdradzony, jego uczucia zostają zdradzone...

Skoro naturalne jest, że partner może się czuć zagrożony, może to przeżywać, bać się... to równie naturalnym jest, że kochająca partnerka na to nie pozwoli.

Jeśli martwiłabym się, że partner jest zbyt blisko z kimś, chciałabym by sam (z własnej nieprzymuszonej woli) ograniczył relacje.
Czy to egoistyczne? Może? Ale też sama przyznałaś, że Ciebie też zaniepokoiło, gdyby to partner się nagle zaprzyjaźnił. Czyli Ty możesz, a on nie?  Czy nie liczyłabyś wtedy wówczas na to, że uwzględni Twe uczucia?

Życie to sztuka wyborów. Nigdy nie można mieć wszystkiego. Zawsze trzeba z czegoś zrezygnować. Związek partnerski nie jest od tej zasady wyjątkiem.
Owszem, to przykre, że trzeba się czasem ograniczać.
Co gorsza, nie mamy pewności, że będąc tak bardzo lojalnymi zostaniemy nagrodzeni taką samą lojalnością.

Tylko że trzeba zdecydować, co dla nas naprawdę ważne.
Jeśli my poświęcimy czyjeś uczucia, musimy pamiętać, że ktoś może się nam odwdzięczyć. I oby to nie był ten, który jest dla nas wszystkim.

Jak dla mnie też zbyt wiele w Tobie ekscytacji przyjacielem. Nie przypominam sobie, bym się kiedyś tak zachwycała którąś moją przyjaciółką.

Na koniec dodam, że sama lubię mieć kumpli - facetów. Lubię ich spojrzenie na sprawy. Jeśli chodzi o przyjaźń, też próbowałam. Zawsze się kończyło na tym, że jednak chcieli czegoś więcej.
Więc fajnie czasem pogadać, jednak gdyby mój partner miał z jakąś moją relacją problem, nie wahałabym się, żeby ją ograniczyć.