Ofiara losu

strzała - jest takie powiedzenie... jeśli chcesz coś w życiu osiągnąć, przyj do przodu jak czołg i nie zważaj na przeciwności.... Niestety musisz myśleć o sobie pozytywnie, bo jak widać nie masz od rodziny wsparcia i jeszcze jedno w Twoim przypadku nie możesz używać żadnych wyskokowych napoi , bo nikomu nie robisz tym na złość tylko sama sobie. Dobrze też gdyby właśnie ktoś Ciebie odwiedzał, możesz zaznaczyć, aby tylko się nad Tobą nie użalano, bo tego nie lubisz,wystarczy pogadać, pośmiać się, gdzieś z nimi wyjść,nie siedzieć w domu.Nie masz lekko,to wiem, ale dzisiaj nikt łatwo nie ma, zawsze możesz sobie pomyśleć o tych,którzy może mają dużo gorzej od Ciebie, to przynosi ulgę. Pozdrawiam i życzę wytrwałości, patrzenia w przyszłość z optymizmem i.. uśmiechnij się,jutro będzie lepiej.

Natolinka, wiara w siebie jest mi bardzo potrzebna, bo inaczej będę stała w miejscu. Słowo daje sobie, nikomu innemu i twardo trzymam się swoich zasad, inaczej to nie zda egzaminu.
I na chwilę obecną wolę byc sama, zaszyc się gdzieś w domu. Żadne towarzystwo nie jest mi potrzebne, bo mam swoją rodzinę i to mi w zupełności wystarcza.
Wiem, że będzie lepiej, zawsze tak jest po jakimś dołku.

Witam, gdybym nie cofnęła się w przeszłośc, to nigdy w tej sytuacji nie doszłabym prawdy. Wiem i odpowiadam za tą prawdę, mąż nie molestował naszej córki. Wiemy już wszystko, dlaczego padły takie słowa. Mamy badania biegłych sądowych. Temat jest zamknięty. Rozmawiam z córką.

W pracy staram się odzyskac twarz. Straty oszacowano na 1300 zł. Na szczęście w tym wszystkim szef potraktował mnie ulgowo. Pieniądze już oddałam. Nie ma w sumie dnia, żeby szef do mnie nie zagadał z żartami, lub docinkami typu "o jaka teraz grzeczna dziewczynka". On stał za mną murem i pracownicy.

Postawię na siebie, a siebie zawieśc nie mogę.
To wydarzenie wbiło się we mnie głęboko.  Napisałam do Was mimo tego, że dla mnie to po prostu wstyd.
Zródło zła wyeliminowane, od tamtej pory zero i ani mi to w głowie.

Pozdrawiam

Mamo,
mego krzyku niemego
nie słyszałaś.....
czy słyszeć nie chciałaś?

Mamo,
a oczy Twoje
nie widziały......
czy widzieć nie chciały?

Mamo,
gdy ci wykrzyczałam,
też mi wiary nie dawałaś!

Teraz,
mam dzieci swoje,
mamo
ja je chronię.

Patrzę i słucham
słucham i patrzę.....
by nie zbliżał się do nich
żaden złodziej.....
dziecięcej niewinności
duszy i ciała CZYSTOŚCI.

Strzałeczko, tak mnie coś dzisiaj naszło i zajrzałam do Twojego wątku.

Dużą drogę przebyłaś od czasu, gdy się tu na forum pojawiłaś.
Jestem pełna uznania dla Ciebie, dla Twojej wytrwałości, dążności do realizowania swoich planów życiowych, przede wszystkim związanych z rodziną. Ale nie zapominaj też o sobie, zadbaj o swoje zdrowie, bo tego przede wszystkim teraz Ci potrzeba.

Pozdrawiam cię serdecznie.

Przeczytałam ( na razie) pierwszą stronę i ostatnią. Dużo przeszłam, ale molestowania na szczęście nie (chociaż stuprocentowej pewności nie mam). Rozumiem Twoje poczucie winy, rozumiem, że długi czas nie wiedziałaś, że dzieje sie coś złego (bo dziecko myśli, że tak jest wszędzie), a potem, jak zaczyna widzieć i rozumieć, że u innych ludzi życie wygląda inaczej, to zaczyna mysleć, że wszyscy inni ludzie są dobrzy, że zrozumieją, pomogą... A potem zawód, potem kolejny...świat staje się wrogi, nikomu nie można zaufać...
Ja w pewnym momencie zerwałam całkowicie kontakty z rodzicami. To była dobra decyzja dla mojej psychiki, choć poczucie winy było przytłaczające (wiadomo: zawsze moja wina), ale i tak się opłacało.
Wiesz, to że masz teraz te bóle, to jednak nie jest tak, że wszystko się sprzysięgło przeciw Tobie- sama jednak je spowodowałaś pracą ponad siły. Myślę, że Bóg Ci sprzyja, masz zdrowe i zdolne dzieci- to bardzo dużo, są tacy, którzy tego szczęścia nie mają. Żyjesz, a po tym, co przeszłaś, to też jest cud- niejedna osoba by nie wytrzymała, a Ty dałaś radę, choć czytałam, jak bardzo było już źle.
A przeszłość...dobrze byłoby zapomnieć, wymazać...ale nie da się. To przecież zmieniło całe życie, wiecznie rzuca się cieniem, czy się chce czy nie. Trzeba z tym żyć.
Może patrząc na swoje dzieci pomyśl, jak dużo dobrego w życiu otrzymujesz . O kręgosłup zadbaj należycie, trochę może odpuść ze wszystkim, przecież nie musisz nie wiadomo co osiagnąć jeszcze w życiu. Może juz wystarczy tego udowadniania sobie i innym, że też jesteś kimś, bo mam wrażenie, że ciągle walczysz, żeby zasłużyć...na uznanie od innych...może nawet na...zaakceptowanie... Czy nie za duże wymagania sobie stawiasz? (Ja uważam, że wiele w życiu można sobie odpuścić, nie dążyć do perfekcji, do posiadania, do akceptacji przez wszystkich, przestać przepraszać, że się żyje, jakby się miało jakiś dług... itp.).
Może źle to odbieram? Może piszę o sobie? Dlatego już nic nie piszę...

Kochana Strzałko. Przejęłam sie bardzo, tym, co tu wczoraj czytałam i zapomniałam o Twoim wieku. Jesteś młodziutka, masz marzenia i plany.
Jak teraz patrzę na to, co napisałam, to jest to prawda, ale o mnie nie o Tobie. Ciebie przecież tak naprawdę nie znam. Poza tym ja patrzę już z innej persektywy (o wiek chodzi ).
Ja Tobie również życzę szczęścia, życzę Ci zdrowia i mam cichutką nadzieję, że może jednak troszeczkę spowolnisz ten pęd w przyszłość .

nie mozesz zyc wsrod tych ludzi bo bedzie cie to jedynie poglebiac w depresji. czy jest jakas szansa na to, zebyscie z mezem i dziecmi wycjechali stamtad? nie musi to byc teraz, zaraz ale zalanowali wszystko, znalezli prace w innym miescie, spakowali waliski i wyjechali. z dystansu spojrzysz na wszystko inaczej, poluznisz kontakty z chora rodzina az w koncu moze uda ci sie je zerwac. nie ma sensu na sile trwac wsrod toksycznych ludzi, nie zyjesz wlasnym zyciem tylko jestes wciaz pod wplywem matki. ona toba rzadzi non stop i robisz wszystko zeby ja zadowolic ale to niemozliwe, nigdy sie tak nie stanie a zreszta po co? masz swoja rodzine i ona jest najwazniejsza. pytanie tylko czy uwazasz, ze jest to mozliwe? czy ty i twoj maz jestescie w stanie sie tego podjac? czy masz w ogole jakies wsparcie z jego strony?

Witaj, Strzało.
Twoja historia jest wstrząsająca.
Bardzo Ci współczuję i trzymam za Ciebie kciuki.
Uważam że jesteś silna, tylko po prostu spotkało Cię wyjątkowo wiele złego.
Wydaje mi się też, że nie wszystko jeszcze przepracowałaś, że zdecydowanie powinnaś postarać się o jakąś terapię, na której powoli będziesz odbudowywać siebie. Uciec się od tego (Twojego bagażu z dziecinstwa) nie da, bo dogoni, zamknąć na trzy spusty też nie, bo nigdy nie wiadomo kiedy przegryzie kłódkę i wyrwie się na zewnątrz w formie, jakiej nie przewidzisz (jak ten incydent po piwie).
To, co trzeba zrobić, to stopniowo, powoli go rozbroić. Zrobiłaś już część roboty, wspaniale, ale to jeszcze nie wszystko.
Kontakty z matką, które wciąż utrzymujesz niestety spowalniają Twoje zdrowienie, ona wciąż ma na Ciebie destrukcyjny i silny wpływ.
Przytulam Cię mocno.

Jak się czujesz strzałko? Mam nadzieję, że wszystko zmierza ku dobremu.
Od siebie dodam, że masz u mnie duży respekt, podziwiam Cię bo mimo wszystko dalej trwasz, niektórym brakuje odwagi na to by przeżyć.
Życzę Ci wszystkiego najlepszego, dużo siły, wiary w lepszy dzień i nie poddawania się
Pozdrawiam serdecznie

To wspaniale. Życzę Ci byś zawsze, mimo wszystko miała siłę na dostrzeganie tych pozytywów Tak trzymać.
Miłej niedzieli, pozdrawiam

Tak dumam, że zdjąc to raczej się nie da tej fryzury. Ale ewentualnie to mogłabym jeszcze poszukac jakiegoś większego kasku, lub dobry też by był abażur od lampy Podumam, podumam i zaraz się przyodzieję

Pogodę zapowiadają słoneczną, mam nadzieję, że się sprawdzi. Bo dzisiaj to prawie cały dzień u nas padało.

Dzięki Żyworódko i pozdrawiam serdecznie

Nie mam w sobie sił nadprzyrodzonych. Czasami wysiadam, ale to pewnie jak zwykle chwilowe.
Niemniej jednak miałam potrzebę pisania właśnie tutaj.

Nie wiem dlaczego wciąż ktoś odchodzi z mojego życia. Ciągle za bardzo przyzwyczajam się do niektórych ludzi.
A gdy odchodzą to wszystko za mocno boli.
Chociaż przecież to nie pierwsza osoba, więc pewnie jestem silniejsza.

Czasem się zastanawiam, czy życ tak, aby nie wyrażac emocji?
Czy trzymac się jeszcze bardziej z dala od ludzi, bo znowu do kogoś się przyzwyczaję?

Zdaję sobie sprawę z tego, że wciąż zachowuję się jak dzieciak i szukam kogoś kto poprowadzi mnie przez życie.

A pewne sprawy trzeba w życiu zakończyc, tylko co jeśli myślałam, że tak będzie zawsze.
I jak wreszcie może ''wydoroślec''?
Bo w moim odczuciu to "bycie samotnym w tłumie". Samotnym ale z twardym sercem.

Faktycznie marzysz o tym, by zamiast serca mieć kawałek lodu? By nie przeżywać emocji? Można to zrobić. Można tak zamknąć się na świat, ludzi i emocje, by stać się chodzącym robotem. Tylko... Nie wiem, czy jesteś świadoma tego, że nie będziesz wówczas przeżywała żadnych emocji, tych przyjemnych również. Naprawdę o tym marzysz? 

Dlaczego wciąż ktoś odchodzi z Twego życia? Bo życie jest zmienne, bo nic nie jest trwałe.

Zachowujesz się jak dzieciak? Szukasz kogoś, kto poprowadzi Cię przez życie? A zajrzałaś w swą metrykę?
Pytasz, jak wydorośleć. Ponownie zajrzeć w metrykę. Popatrzeć na 'dzidzie pierniki' i uświadomić sobie, jakie uczucia w Tobie wywołują. Czułość? Sympatię? Radość?

Po raz kolejny na mój post odpowiadasz, że "to nie jest łatwe". A ma być? To, że coś nie jest łatwe, równoznaczne jest z rezygnacją z tego czegoś? Cóż, za każdą decyzją stoją określone konsekwencje.

Dlaczego ciągle, mimo swych lat, mimo zakończonej terapii, ciągle szukasz mamusi i tatusia? Bo chcesz. Bo podejmujesz wciąż, i wciąż, taką decyzję. Napisałam kiedyś (chyba), że nigdy tej dziury z dzieciństwa nie zatkasz. Nigdy czasu nie cofniesz. Nigdy nie znajdziesz mamusi i tatusia. Nie stanie się tak z prostego powodu: masz tyle lat, ile masz (nooo, czasu nikt nie cofnie bez względu na wiek ). Możesz nauczyć się żyć z tą dziurą. Możesz, nie musisz. Tymczasem, mam wrażenie, Ty lubisz epatować swym trudnym dzieciństwem (by nie było, współczuję, że miałaś takie przeżycia), ono często jest teraz, w dorosłym życiu, dla Ciebie usprawiedliwieniem.

Twierdzisz, że wiele osób nie ma podobnego do Ciebie problemu. Być może. I co z tego? Sporo osób podobny problem ma. I co z tego?

Mała poprawka. Taka osoba nie staje się Twym autorytetem. To Ty wpychasz ją, często bez jej wiedzy i woli (coś wiem na ten temat ), na piedestał. To od Ciebie zależy, czy czynisz ją swym drogowskazem i osobą odpowiedzialną za Twe życie i decyzje. A robisz to. Ty. Stąd Twój dramat, gdy ona opuszcza Cię (rozumiem, że to nie śmierć, a poluźnienie/zakończenie znajomości). Mało kto chce dźwigać na swych barkach dorosłą, sprawną fizycznie, osobę. Przez chwilę, owszem. Ale wciąż? Od tego są terapeuci, ale i oni po jakimś czasie mówią 'dość'. Mówią to wówczas, gdy widzą, że taki układ zamiast terapeutycznego, staje się szkodliwym dla klienta. Mówią tak, gdy widzą, że klient na nich przerzuca odpowiedzialność za swoje życie. Wówczas padają znamienne słowa "Wszystko już Pani wie, różne trudne sytuacje Pani sobie przypomniała i zrobiła porządek z towarzyszącymi emocjami, nauczyła się Pani innego reagowania. Do Pani należy decyzja, co z tym doświadczeniem zrobić."

Jak znosić miłe, ciepłe słowa? Znosić? Podziękować, uśmiechnąć się, być miłym i... nie budować sobie nierealnych scenariuszy. Dlaczego masz o takiej osobie zapomnieć? Wręcz przeciwnie. Masz być wdzięczną, że los postawił tę osobę na Twej drodze. Masz o niej pamiętać. A że odeszła? Cóż, jest czas żałoby.

Jesteś tylko człowiekiem? Tak. Jak wszyscy dokoła. Kolejny raz, gdy usiłujesz (niestety, ze skutkiem) porównywać się z innymi osobami i myśleć o sobie, że jesteś malutka i biedniutka. Mam dla Ciebie złą wiadomość. Nie jesteś. Ani nie jesteś malutką, ani nie jesteś biedniutką. Po raz kolejny przypomnij sobie, jakie uczucia u innych takie zachowania budzą? Przypomnij sobie, jeśli chcesz; jeśli chcesz i podjęłaś decyzję (decyzję, nie słowną deklarację) bycia osobą dojrzałą.

No!

Edit:
Jesteś sobą i możesz oddychać. Ba, nawet to robisz. Możesz też myśleć. Czemu tego nie robisz, albo robisz tak rzadko?

Edit2;

Niektóre nurty terapeutyczne zakazują bliskich kontaktów z klientami nawet po zakończeniu terapii.

Pewnie czasem myślę nawet za dużo, tylko moje myślenie może obiera nie swoje kierunki.
Albo czekam, kurcze aż ktoś pomyśli za mnie, bo ja taka biedniutka.. (to nawet głupio brzmi )

Wiem ,że kontakty poza terapią są niemożliwe.
Myślałam raczej o przyjazni z innymi ludzmi, zamiast stawiania ich w roli swego rodzica.
Przecież tak też pewnie się da.

Arleta teraz to Ty mnie wynosisz na piedestały
Nie wiem, czy mam w sobie dużo siły, skoro szukam na podporę innych ludzi.

Odnośnie mojej mamy to nie wszystko jest takie proste. I zapewniam Cię, że nie do końca pewne jest to, co byś zrobiła na moim miejscu.

Moim zdaniem ona już się trochę zmieniła.
Już niczego ode mnie nie żąda. Ona wie, że mam prawo sama kierowac swoim życiem.
Szanuje mój czas i już przestała przy mnie bic się z moją siostrą. Mnie nie wyzywa, siostrę już słowami mniej wulgarnymi.
Przestała robic przy mnie awantury, bo wie, że w takim momencie bym wyszła.
Czasem mam wrażenie, że ona stara się traktowac mnie jak córkę, że coś tam w jej sercu może się poruszyło, może coś zrozumiała.
Chociaż dla mnie już na zawsze będzie niedostępna.

Dzięki i również pozdrawiam.