Ofiara losu

Absolutnie nie chcialam żebys odebrała moj post jako atak, po prostu w głowie mi się nie mieści utrzymywanie kontaktu z tak okrutnymi ludzmi. Twoja mama za to, jak Cie traktowała w dzieciństwie powinna smażyć sie w piekle razem z ojczymem. Niech sobie dzwoni nawet do papieża jaka jestes zła, to Ona bedzie przed Panem Bogiem sie wstydzić za to co Ci zrobiła, a raczej ze nic nie zrobila by Ci pomoc. Mam nadzieje, ze u Ciebie wszystko ulozy się dobrze, i że uspokoisz się. Przepraszam, że naskoczyłam w poprzednim poście, byłam troche zaskoczona jak matka może mowić do swojego dziecka 'kur.... wstawaj'
Pozdrawiam

PS. dodam jeszcze, że owszem nie przeczytalam Twoich postów, tylko ten jeden głowny i ktorys z pierwszej strony. MÓJ błąd

   
Dziękuję,ogólnie jest dobrze  i wszystko idzie do przodu.

Ale ,uwierzcie mi ,że na prawdę to nie jest wszystko takie łatwe i proste.Można doradzac różne rzeczy,można często niezgadzac się z czyimś zdaniem,jednak postawienie się akurat w danym momencie w zaistniałej sytuacji jest trudne.I czasem inaczej się myśli ,a zrealizowanie tego graniczy niemal z cudem.Często czuję się jak w potrzasku.

Dużym wysiłkiem dla mnie (chociaż cały czas stawiam na swoim) jest właśnie ograniczenie kontaktu dzieciom zwłaszcza z moją matką ,ponieważ ojczyma w tygodniu nie ma ,bo pracuje w delegacji.
Inaczej ,by to wszystko wyglądało,gdybym była sama i gdyby razem z matką nie mieszkał brat z rodziną. Kontakt z matką mi nie jest do niczego potrzebny ,jednym uchem jej słucham ,drugim to wypuszczam i nie biorę tego do siebie.Żadne słowa z jej ust już mnie nie zdziwią,w tym cyrku słyszałam już wszystko od niej,ją stac na wszystko.
Ja jej nie potrzebuję, a ona prowadzi grę. W święta była miła ,ale to wcale nie znaczy ,że taka już zostanie,to znaczy,że trzeba się miec na baczności ,bo nie wiadomo,co jej jeszcze strzeli do głowy.
Dzieci często mi płaczą,że chcą jechac do dzieci brata,bo są w zbliżonym wieku, oni są zżyte ze sobą.Nie wystarcza im to,że oni do nas przyjeżdzają,wraz chcą jechac do nich.Na wsi też mają u nich sporo koleżanek i kolegów . Ale wiadomo,że tam będzie moja matka i nie pozwalam im na to .
Nie wystarcza im,że jezdzimy do dzieci mojej koleżanki,czy jakieś wyjazdy wspólne zwłaszcza w niedziele ,aby tylko nie chciały tam jechac.
Czasem spieramy się wszyscy razem,czyli dzieci i mąż na mnie,bo zadzwoni akurat mój brat i nas zaprasza . Kończy się to czasem na moim płaczu ,ale nie ustępuję.
Nie byłam nawet na imieninach brata,wiem ,że on ma często dośc cyrku w domu i niestety często wieczorami pije.
Mąż argumentuje mi ,że przecież on jedzie do szwagra, a nie do teściowej. Prawda jest taka,że matka już nas w drzwiach widzi.
Ja czuję się mocno na siłach ,że matka nie zdoła mnie złamac,że cokolwiek nie powie i nie zrobi na mnie to nie podziała.
Byliśmy w święta.Jeśli chodzi o ojczyma to unika mnie jak ognia,obserwowałam go,ani razu nie spojrzał mi w oczy,zachowuje się chwilami jak odcięty od świata, przygaszony, nie bawił się z moimi dziecmi,trzyma dystans .Stosuje się do tego co mu wcześniej wykrzyczałam. Od rozmowy z nim z końca września nie zamieniliśmy nawet słowa.
Nikt nie wyjął opłatka w święta i nie dzieliliśmy się z nimi. Dziwne taka święta rodzina...

Teraz niedługo u nas ferie ,a moja córka wymyśliła,że pojedzie do nich na parę dni. Ojczyma nie będzie ,ale będzie matka i wiem,że znowu będą jej wojny z moją siostrą,znowu będą się biły i wyzywały. Mieszkamy od nich 7 km,dzieci piszą ze sobą na gg.Nie wiem jeszcze jak przetłumaczyc córce ,że tam nie pojedzie.
Wole wziąc tamte dzieci do nas,ale córka wraz się upiera. Matkę trzeba uświadamiac ,jak ma się zachowywac.
I tak to wszystko wygląda.Myślę i myślę ,co z tym wszystkim zrobic? Jaką podjąc decyzję,żeby dzieci były szczęśliwe,jak to wszystko rozegrac?
Brakuje mi już rozwiązań.

Wczoraj mieliśmy znowu rodzinną terapie i tak co czwartek. Podejrzenie molestowania zostało już wyjaśnione.
Wydaje się wszystko zmierzac we właściwym kierunku, choc jest to trudne.
Ja wierzę ,że wszystko się ułoży i powoli układa.
Pracy na razie nie szukam na stałe, ze względu na tą terapie, mam dorywczą i jestem na zasiłku.Żaden przecież pracodawca nie będzie raczej godził się na ustalanie grafiku
pracy pod kątem dnia i godz dopasowanej dla mnie.

Pozdrawiam cieplutko

Droga Żyworódko

Absolutnie nie mam Ci za złe za to, że polecasz mój wątek dziewczętom, których historia jest zbliżona do mojej.
Ba... jestem nawet dumna z tego, że moja historia jest polecana jako przykład ,że pomimo ciężkiego dzieciństwa,pomimo ciężkiej traumy,masy krzywd to jednak potrafiłam to wszystko pokonac. Można to wszystko pogodzic, zacząc w życiu nowy rozdział, zostawic teraz wszystko w tyle i byc "człowiekiem".

Najbardziej nie mogę zrozumiec i nigdy tego nie pojmę co kieruje tymi wszystkimi wyrodnymi matkami ,że swoją bierną postawą składają ciche przyzwolenie na krzywdę własnych dzieci.
Pedofil to dno , to chyba istota samego szatana . A matka? ... To dla mnie niewytłumaczalne. To chyba tysiąc razy bardziej boli, niż czyny pedofila.

Jest mi żal tych wszystkich dziewcząt, których spotkało coś podobnego jak mnie ,dlatego piszę.
Moja przeszłośc została zamknięta w wielkiej skrzyni. Takie wyobrażenie podsunęła mi moja psycholog podczas końcowych spotkań.
Ja już nie czuję tego bólu, jaki był.  Nie płaczę nad swoją historią.
Tylko nie mogę powstrzymac łez ,gdy czytam pełne bólu historie innych osób.
Chciałabym ,żeby inni też z tego wyszli, żeby w końcu odzyskali wewnętrzny spokój i poczuli to szczęście w swoim życiu.

Za mną zdaje się ,że stanęły wszystkie zastępy aniołów, dlatego wygrałam

Tak, to prawda na ciężkie tematy nie ma dużego odzewu.Nie wiem dlaczego. Może dlatego ,że jednak nie każdy jest w stanie zrozumiec drugiego człowieka.
Chyba ten kto wiele doświadczył więcej rozumie,wie co czuje druga osoba w takiej sytuacji, bo wszystkie te sprawy nie są mu obce. A może po prostu jest tak ,że czasem tych krzywd jest tak dużo ,że ktoś nie ma pojęcia, jak w takiej sytuacji wesprzec ,jak pomóc, co pisac, jeśli drugą osobę spotkało wszystko zło tego świata.

Bardzo dziękuję Żyworódko za to, że jesteś, za miłe słowa, słowa które dodają "skrzydeł".

Będę tu zawsze.

Bardzo serdecznie pozdrawiam .***

Wiktoria, dziękuję za przytulenie   Nie płacz nade mną , to już nie boli .

No nie, załamka   
nulita, dziewczyno, nie pomyliłaś Ty czasem wątków???

Strzałko pięknie to powiedziałaś, ja chylę czoła przed Tobą, jesteś mega twardzielką, dzielną i mądrą kobietą, wzorem dla innych i światłem w tunelu- wskazówką, że nigdy ale to nigdy nie należy sie poddawać. Trzeba szukać rozwiązań, upadać i wstawać a każda porażka to nowe doświadczenie i lekcja, z której warto wyciągnąć wnioski ale nie dać sie załamać- to takie trudne, często wydaje się ze niemożliwe, ale dzięki Tobie i temu forum wiem, że można mimo wszystko zwyciężyć. Trzymam kciuki i ściskam Ciebie

Witam

Wpadam ostatnio tutaj czasem tylko na chwilkę.
Trochę jestem zabiegana , bo w pracy częściej  wypada mi nocka. Dzisiaj akurat spokój, bo mam wolne.
Kończy się rok szkolny, wystawianie ocen i bardziej staram się nad tym panowac. Córce zostanie chyba ( niestety) jedna trója z matmy ,ale nie jest zle.
A synek kończy naukę w zerówce i teraz to będzie pierwszakiem. Nie mogę się doczekac, bo jestem ciekawa, jak będzie sobie radził w szkole. Jak będzie pisał, bo czytac to już powoli umie.
Czekam na wakacje , będziemy na Mazurach. Będzie fajnie.

Teraz ostatnio żyję bardziej na wesoło , trochę imprezek mi się trafiło. Konkretnie to chodzi o wesela , na które bardzo lubię chodzic.
Akurat w tą sobotę mam aż dwa, ale oczywiście idę na jedno . Za tydzień w sobotę znowu mam wesele , w kwietniu też miałam i jeszcze we wrześniu jedno.
Nie mogę tylko odżałowac,że nie obejrzę meczu Polska- Czechy   Ale mam nadzieję ,że wygramy. Nie ma innej opcji musimy wygrac 

Dziękuję za wpisy, za to że jesteście ze mną, za to że mnie wspieracie.
Dla mnie to bardzo wiele znaczy.

Pozdrawiam

Zaraz, zaraz.
JESTEŚ dobrym człowiekiem. JESTEŚ.
Zawaliłaś? To odwalisz.

Ściskam Cię serdecznie. I przytulam.

Wielokropek,ja nawet nie zasługuje na to, żebyś Ty ze mną pisała. Mnie się omija szerokim łukiem.
Nie jestem dobrym człowiekiem. Choc chciałam na prawdę zrobic wszystko. Ale ja zawsze coś schrzanię. Dla mnie to już,jak koniec świata. Nie mogę już sobie tego darowac.
Nie wiem, dlaczego i co mi przyszło do głowy. Nigdy coś takiego mi się nie zdarzyło. Ale jedną sprawą można przekreślic wszystko. Tak, jak ja teraz. Jak już coś się dzieje to z ogromnym hukiem. Spadłam całkowicie i już nie mam siły wstac. Już tracę kontrolę, siedzę jak zwłoki.To niewybaczalne, nie dla mnie.

Anhedonia, są upadki na własne życzenie, bo przez własną głupotę. I wtedy traci się wszystko. Najtrudniej wybaczyc jest sobie.

To już bzdury . Jakie szanowanie, jaki podziw?????? Za co ? Teraz jestem NIKIM. Teraz wszyscy będą mnie traktowali, jak śmiecia.Zresztą taka jestem!!!!!!!
Kurde, jaki podziw ? Tak, tak godne podziwu. Nie daruję sobie tego.
Ja się napiłam w pracy i zdemolowałam dwa samochody firmowe, powybijałam szyby!!!!! Kim ja jestem? Bandytą? To by było za miłe określenie. Jestem dnem, syfem i tak zgnije !

Trudno. Za głupotę się płaci - poniesiesz przykre konsekwencje.
Nie skreśla Cię to jednak jako człowieka. Będzie trudno tym bardziej SIŁ...

Pomóżcie mi, bo odchodze od zmysłów!!!!!!!!

Postąpiłaś żle, ale to nie koniec świata.
Przeproś, napraw szkody i nie sięgaj po alkohol.
W każdym razie, nie w pracy.

Najważniejsze, że nie straciłaś posady.
Powodzenia.

Wybacz - ja Cię z błotem nie zmieszam
Nie jesteś spalona jako człowiek. Naprawdę rzadko kto zasługuje na takie określenie. Ty na pewno nie.
Zrobiłaś głupotę - nikt nie zaprzeczy.
W Twoim odbudowywaniu wiary w siebie zrobiłaś krok wstecz. Trudno. Stało się.
Jesteś wściekła na siebie - dobre na początek, ale teraz musisz znów zacząć myśleć pozytywnie.
Spójrz ile osób stanęło za Tobą - brygadzistka, cała zmiana, szef też skoro Cię nie zwolnił.
Musisz coś w sobie mieć. Za byle kim by nie stanęli.

A czy widzisz różnicę, kiedy porównujesz teraz a 5, 10 lat temu? Widzisz poprawę? Czasem zdarzaja się ''cofki'', może one maja coś pokazac.

Powiem szczerze, myślałam, że zrobiłaś coś znacznie gorszego. Może dokuczały ci jakieś emocje, poczucie winy, złość, które tłumiłaś, a które wtedy wybuchły. Wybacz sobie, że nie wiesz wszystkiego.

Bardzo Wam dziękuję, za to, że piszecie. Dałam radę, byłam w pracy.
Czuję się nienormalnie, bo nie wiem dlaczego nawet mnie nie potępiacie. A przecież normalnie takich rzeczy nikt nie robi. Dodatkowo jeszcze bardziej nienormalnie czułam się w pracy, gdy inni pomagali mi przy pracy. Aż im powiedziałam, żeby przestali mi pomagac, ja sama wszystko będę robic, bo powinni mnie skreślic. Jeszcze te telefony od koleżanek i kolegów z pracy, na które odpowiadałam, że nie powinni wcale do mnie dzwonic i użalac się nade mną, tylko lepiej żeby mnie olali.

Mimo wszystko jest mi już lepiej. Aż się sobie dziwię, bo myślałam, że popadnę znowu w ciężki dół.

Wiem, że nie należy w pracy w ogóle pic, ale czasem zdarzało nam się po jakimś piwku wypic zwłaszcza na nocnej zmianie.Wtedy nie ma szefostwa, tylko brygadzistka z nami. Tak było i tej nocy. To miało byc tylko jedno piwo. Było nas sześcioro, a piliśmy we troje. Wyszło w końcu na początku po dwa piwa. Jak dla mnie już za dużo, bo mam słabą głowę. Potem już było coraz więcej piw. Mogłam wypic na oko góra 5, 6. Jak dla mnie to już olbrzymia dawka.
Ale nigdy nie robiłam aż takich rzeczy . Zdarzały się jakieś cyrki, ale bardziej żartobliwe niż takie wandalskie wybryki.
Koleżanki też zastanawiały się, czy nikt mi nic nie dosypał. Chodzi o jedną dziewczynę, która dołączyła do nas, podczas tej nocy.
Ale to niczego nie zmienia. To ja narozrabiałam, a nie nikt inny.

Nie jestem na żadnych lekach.

Dla mnie ta wpadka jest ogromna. To nie jest zachowanie normalnie. To nigdy nie powinno się wydarzyc, zwłaszcza dla kogoś kto próbuje w życiu do czegoś dojśc i byc kimś.

Zmiany mojej osoby z 5, czy 10 lat są ogromne. To jest inna osoba. To tak jakbym obudziła się,otworzyła oczy i zaczęła inaczej patrzec.
Ja kiedyś nie wiedziałam tylu rzeczy, tylu spraw, które wiem teraz.
Z osoby całkowicie zamkniętej w sobie, odizolowanej niemalże od innych ja wyszłam w końcu ze swojej własnej klatki. Z osoby zagubionej, nieśmiałej, stałam się nawet duszą towarzystwa. Pewna siebie, z poczuciem własnej wartości.
Choc jeszcze nie do końca do wszystkiego doszłam, ale szłam do przodu.

A teraz klapa i tego nie można wytłumaczyc. Takich błędów po prostu się nie popełnia.
Nie wiem, jak ja mogłam !

NAJBARDZIEJ potępiłaś siebie sama.
I niech TAK zostanie - ABYŚ więcej tego NIE POWTÓRZYŁA przypadkiem... Bo już tak ulgowo może nie przejść

Czują się współwinni, to i się interesują - nic dziwnego, do lustra wszak nie piłaś... Jak TY byś poleciała, to i reszta za "tankowanie" w pracy by mogła polecieć - trzeba być solidarnym

Lepiej nie szukać głupich tłumaczeń.
Niewygodny FAKT miał miejsce i nie da się tego wymazać gumką-myszką.

Owszem błędy SIĘ POPEŁNIA TYLE, że można się na owych błędach czegoś NAUCZYĆ.
Jesteś pewnie jedną z osób, które PIĆ alkoholu nie mogą, bo tracą kontrolę. Nie Ty pierwsza, nie jedyna.
Teraz kluczowe jest - JAKĄ NAUKĘ masz zamiar wyciągnąć z powyższego doświadczenia  - ZAMIAST dramatyzować nad rozlanym mlekiem. Następnej szansy może nie być. Równia pochyła natomiast, zawsze czyha gdzieś w pobliżu.
Więc czas na kolejny krok - jakieś refleksje?

To co mi od razu przychodzi teraz namyśl to to, że najchętniej to bym jeszcze i Was wszystkich przeprosiła za moją głupotę, abyście nie byli na mnie zli i mnie lubili.

Alkoholu na co dzień w domu nie piję już jakiś czas w ogóle. Na jakichś spotkaniach rodzinnych symbolicznie lub wcale.
Towarzystwa jakiegokolwiek unikam, bo nie mam na to i czasu i nawet chęci.
Mam dużo na głowie, bo tak mi jest lepiej. Wolę zajmowac się swoją rodziną i swoimi sprawami.
Jednym miejscem, fakt najgorszym z możliwych do tego była praca. Wiem, że to żadne wytłumaczenie, ale czasem próbowałam w ten sposób ochłonąc i na moment nawet przy jednym piwie naładowac "akumulatory" i chwilowo nie myślec o niczym.

Teraz cały czas rozmyślam co z tym zrobic. Nawet mam w głowie, żeby iśc i podpisac na jakiś czas. To dałoby mi 100 % gwarancję, że nie narobiłabym w tym czasie już więcej żadnych głupot...:(

Czuję się rozbita.

Ale ja chcę naprawic szkody, ja za to zapłacę, poniosę konsekwencję swojego zachowania.

Myślę o tym, żeby podpisac u księdza, że nie będę piła w ogóle alkoholu. Właśnie to by było dla mnie już pewną gwarancją, że nie narobię  żadnych głupot, których potem będę żałowała. Choc z drugiej strony nie jestem żadną alkoholiczką. A może wystarczy, że powiem sobie, że jedno piwo to dla mnie limit, twarda zasada, której przekroczenie może byc dla mnie bardzo niebezpieczne. Tym bardziej w pracy zero.

Zatem, nie wszyscy pracownicy pili.
Od TERAZ stań po ich stronie.

Strzałko, no to mnie dobiłaś...ja nigdy nie wlałabym w siebie takiej ilości piwa!!!
Ależ Ty masz możliwości.
A gdyby, to pewnie bym w klopie siedziała i co wypiła to wysikała - tak moczopędnie na mnie działa piwko.

Jeżeli tempo picia nie było szybkie, a rozłożone w czasie, to niekoniecznie musiało wyzwolić w Tobie taką agresję...'ktoś' mógł Ci dopomóc.
Zdajesz sobie sprawę, jaki jest teraz rynek pracy...dlatego od dziś szlaban na popijawki!
Bo na Twoje miejsce, pewnie stoi kolejka.

Wiesz, kiedyś zdarzyło mi się, że będąc na pogaduchach u sąsiadki, jej mąż zrobił nam drinki. Gdy je robił, to był odwrócony do nas tyłem - stał przy barku. Wypiłyśmy po dwa, zrobił trzeci, a mnie zachciało się siusiu...chcę wstać, a nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Sąsiadka dosłownie ciągnęła mnie przez korytarz do mojego mieszkania.
Jej NIC, a ja padłam jak śnita na kanapę i cały pokój mi w oczach wirował, jakbym była na karuzeli.

Musiał mi coś dosypać!

No nic, myślę, że już się trochę uspokoiłaś, a z każdym następnym dniem będzie lepiej.

Amen!

Strzała zaczynasz się nad sobą użalać. Nie rób tego.
To do niczego nie prowadzi.
Wiesz jak się zachowujesz po alkoholu, zatem jest tylko jedno wyjście - nie pij.

Wszystko mnie tak skręca, że wychodzę z siebie.
Najchętniej wsiadłabym teraz w samochód i przejechała się na złamanie karku, bo nie wiem co ze sobą zrobic!

Ani łomotu, ani pocieszenia ??? To co w takim razie?

Zostawiacie mnie samą. Racja należy mi się, jeszcze mnie tylko skopcie na dowidzenia!

Przecież ja Cię lubię Wielokropek i nie chcę byc tą złą.

Po takich słowach wstaje słońce i życie zaczyna się od nowa

To dziwne, bo jednak mnie nie skreślacie, nie zostawiacie i nawet jesteście miłe

Musze jeszcze ochłonąc , sto razy przemyślec i coś postanowic.

I Ciebie Żyworódko też lubię
Mam nadzieję, że pamiętasz.

Chciałabym zapytac Was, co tak naprawdę o mnie myślicie? Tylko  nie chcę, żeby to było na zasadzie litości.
Możecie pisac co chcecie, oby prawdę nawet najgorszą.
Czy ja mam szansę, tak na bank, poukładac wszystko, czy jednak moja przeszłośc będzie już zawsze ciągnąc się za mną i utrudniac mi życie?
Kogo ja sobą reprezentuję? Bo obecnie to mam wrażenie, że wszystko już jest pomieszane.

Często próbowałam wiele zmienic, a nieraz przez własną głupotę zawalałam jakieś sprawy.
Ja włożyłam już bardzo dużo wysiłku, aby wyjśc na prostą. Ale okazuje się, że nie wzięłam pod uwagę wszystkich aspektów.
Bardzo chciałam wiele osiągnąc, jednak to jest trudne, lecz nie niemożliwe.

Życie nie jest łatwe, ale jednocześnie jest piękne. Mimo.

Gubię się, dosłownie, bo sama nie wiem, co myślec o tym wszystkim i w którą stronę teraz pójśc...

Wielokropku, nie wiem dlaczego za każdym razem, gdy w życiu doznaję jakiegoś większego wstrząsu, czy porażki to od razu, jak na dloni widzę siebie, tą z całym bagażem nieszczęśc, które mnie spotkały. To powoduje, że spada na mnie po stokroc mocniejsze poczucie bezsilności,ciężaru.

Masz rację, przeszłośc nie może usprawiedliwiac żadnego mojego złego zachowania, to tylko szukanie alibi dla własnej korzyści. Choc z drugiej strony to może miec dwa odbicia. Wychowanie w głębokiej patologii, czy doznane krzywdy już na zawsze są mocno wryte w człowieka i nikt mi nie powie, że ktoś kto miał wspaniałe dzieciństwo będzie miał tak samo zrytą psychikę, czy momentami będzie czuł się jak emocjonalny wrak. Należałoby się od nowa urodzic i doświadczyc czegoś innego.

A z trzeciej strony to można jednak czuc się szczęśliwym, w miarę normalnie życ, zapominac o wszystkim co było. Tylko wtedy trzeba mocno pędzic przez życie, nie stac w miejscu i nie zawracac.

Właśnie, ja ciągle czuje w sobie w środku mimo wszystko, rolę ofiary. Wciąż dzwigam w sobie brzemię poczucia krzywdy i żalu za niesprawiedliwy los.
Jak coś nie wychodzi to zamykam się  i zaczynam od nowa użalanie się, co zatrzymuje mnie w miejscu. Myślę sobie, że za dużo mnie dosięgnęło i z każdą potyczką jest tego co raz więcej. Czasem się zastanawiam, ile jeszcze zła dosięgnie mnie na tym świecie i wtedy czuję, że nikogo tak życie nie pokarało, jak mnie.

"Może najwyższy czas na to, byś zauważyła, że jesteś osobą odpowiedzialną i decyzyjną?"

Nie do końca to rozumiem. Choc czuję odpowiedzialnośc za wszystko i za wszystkich.
Decyzje?......

Jeśli chodzi o rolę ofiary to czuję się w niej jak profesjonalna aktorka. Rolę mam wyuczoną, grałam tyle razy, nie ma mowy o pomyłce, idzie mi świetnie. Czuję się jakbym została do niej stworzona. Nie muszę się męczyc, aby ją odtworzyc, przychodzi bez wysiłkum, automatycznie.

Nowa rola zmusiłaby mnie do wysiłku. Trzeba by było uczyc się od nowa, cwiczyc setki razy, zmieniac gesty, ruchy, wcielic się w inną postac.
Mimo wszystko to przecież nie jest góra lodowa, wystarczy chciec.

Chyba coś mi zaczyna świtac.   Ale...

Wracając do ostatniego wydarzenia z autami i tym co czuję dzień po.
1 Nie mogę uwierzyc w to co się stało.
2 Jestem wściekła na siebie i najchętniej dałabym sobie taką karę, aby bolała mnie tak, bym popamiętała do końca życia.
3 Najlepiej poczułabym się gdyby ktoś wygłosił mi krzykliwe kazanie włącznie z wywiskami i obelgami.
4 Powoli wpadam w dołek, bo nie mogę sobie wybaczyc czegoś takiego.
5 Czuję, że to już koniec świata, bo nie jestem w stanie odwrócic sytuacji, cofnąc czasu.
6 Wpadam w jeszcze większy dołek, analizując swoją ciężką przeszłośc.
7 Słucham piosenek, które bolą, z którymi mogę się utożsamiac.
8 Użalam się nad sobą, ile się da. Poczułabym się lepiej, gdyby ktoś o mnie powiedział, jak bardzo jestem nieszczęśliwa, biedna, skrzywdzona- to doprowadza mnie wręcz do
pozornego szczęścia.
9 Szukam gwarancji, która by przypieczętowała moje słowa.
10 Przepraszam i oddaje pieniądze za zniszczenia, nie tłumacze się , bo wiem, że zrobiłam zle.
11 Wbijam sobie głęboko do głowy, że nigdy już nie zrobię czegoś takiego.
12 Eliminuję zródło złego zachowania.
13 Wracam do normalności, nie zapominając o tym wydarzeniu ku przestrodze.

Punkty do wyeliminowania
3,4,5,6,7,8,9

Najtrudniejsze do pozbycia się dla mnie
3,4,5,6,8

I stoję w miejscu, choc teraz rozmyślam non stop, czym zamienic te punkty.

To wszystko jest trudne, bo trzeba byc bardzo twardym, aby pozbyc się czegoś, co przychodzi automatycznie.

Nie zmienia to faktu, że ofiarą BYŁAM.
Ale przecież TERAZ już nie jestem.
Tylko hm...jak to poprzestawiac we własnej głowie.

Nie chcę życ przeszłością, bo to też jest bardzo męczące. Któregoś dnia mogę sama siebie "zjeśc"
To po co się męczyc czymś, co łatwo przychodzi, ale powala mnie z nóg.

Mam myślec pozytywnie, zmienic jeszcze raz spojrzenie na świat? Nie, spojrzenie na siebie, bo teraz sama dla siebie stałam się ofiarą.
Niemożliwe. To jest nas dwie w jednej, ja i ofiara.
Jedna do wyeliminowania. Najważniejsza jestem JA.

Pozdrawiam