Jak to jest być ofiarą molestowania seksualnego? Pozwólcie, że walnę prosto z mostu – CHUJOWO.
Codzienne funkcjonowanie jest trudne? Nie… jest automatyczne. Wstaję, sikam, wypróżniam się… biorę telefon w rękę, desperacko przeglądam fejsa, jakieś tam głupkowate fanpejdże, za chwilę patrzę przed siebie na grzejnik w łazience, wycieram tyłek. Potem myję ręce, gębę (bo nie mam twarzy, mam obleśną gębę), zęby… nakładam tapetę, żeby nie widać było czerwieniącej się wiecznie gęby, spinam włosy w cokolwiek. Głęboki wdech. Koncentracja. Determinuję i określam siebie każdego ranka, żeby czasami ktoś spoza mojego grona najbardziej zaufanych w moim mniemaniu ludzi, przypadkiem się nie domyślił, że ktoś mnie molestował.
Ta. Kurwa. Po prawie 30 jebanych latach mordęgi, wydusiłam z siebie po wychlaniu prawie całej butli wina przyjaciółce, której zaufałam, bo jest psycholżką z wykształcenia, co dokładnie robił mi przez kilka lat rodzony brat. To był przełom. Tak wielki – że teraz siedzę z fajką na balkonie, kieliszkiem wina obok i piszę te wypociny.
Co zrobił mi rodzony brat? Trenował na mnie. Ćwiczył się w technikach seksualnych na młodszej o 10 lat siostrze. Na dziecku, któremu wycierał gówno z niemowlęcej dupki raptem 4, 5 lat wcześniej.
Mówi się, że zły dotyk boli całe życie – jakie to wydelikacone. Zły dotyk? Z czym się Wam kojarzy zły DOTYK? No tak… z posadzeniem dziecka na kolanach i wsadzeniem mu ręki w majtki? Pogłaskaniem po dziecięcych sutkach? Przejechaniem ręką po piczce? Dopiero niedawno mój hiper cierpliwy partner uświadomił mi, że tak właśnie myśli się, kiedy dowie się o molestowaniu bliskiej Ci osoby.
Choć raz w życiu będę jebaną egoistką i napiszę, czym był dla mnie zły dotyk.
To nie było macnięcie, muśnięcie ręką łechtaczki. To był petting. To było ruszanie palcami po łechtaczce pięciolatki tak długo, aż osiągnie orgazm, czy też coś na kształt orgazmu. To macanie pod kocykiem w aucie, w drodze z rodzicami na imprezę rodzinną do wujka tak długo, aż zaspokoi się swoje żądze. To podglądanie dziecka przez dziury wentylacyjne w drzwiach od łazienki jak się myje na całym ciele i walenie przy tym konia.
Nigdy nie zapomnę dnia, kiedy na strychu – w jedynym wówczas wyremontowanym pokoju, gdzie brat zamykał się ze mną w pokoju – wyciągnął swojego penisa i próbował włożyć mi go do ust. Jaki był wtedy delikatny. Żebym się przypadkiem nie porzygała. Żebym go zmieściła. Nie dałam rady. Więc sam się doprowadził do finału… podałam mu papier, żeby mógł wytrzeć z siebie spermę. Taka byłam uczynna.
Nie zliczę razów, kiedy ocierał się o mnie penisem, kiedy ćwiczył wytrwale robienie minety.
Nie dotykał mojej klatki piersiowej – nie było co dotykać. Dlatego nie mam teraz oporów, żeby mnie mój ukochany łapał za piersi…
Nie byłam przez brata zgwałcona, nie doszło do penetracji– powinnam się chyba z tego cieszyć? Bo teraz tylko penetracja może mi sprawić jako taką przyjemność, nigdy na trzeźwo. Chociaż zaciskam oczy i zęby, żeby w kompletnej ciszy osiągnąć orgazm. Jestem z siebie dumna. Patrz mój luby, dzielący ze mną życie! Wiesz wszystko, i nie wiem jak to możliwe, że nie brzydzisz się mnie chociaż brzydzę się mojego ciała i odczuwania przyjemności ze zbliżenia do tego stopnia, że chce mi się rzygać.
Po latach dowiedziałam się, dlaczego brat zaczął się ode mnie odsuwać. Nie wiem jak długo trwało jego wykorzystywanie mojego ciała. Nie umiem sobie tego umiejscowić w czasie. Rok? Dwa- cztery, a może pięć lat? Nie pamiętam mojego życia z podstawówki w pełni, tylko fragmenty. Większość z nich wiąże się ze wspomnieniami, jak siedzę bratu na twarzy, jak pokazuje filmy pornograficzne, żebym była dobrze poinformowana co robić, jak sprawić mu przyjemność.
A tak… zaczęłam akapit od tego, czego się dowiedziałam. Otóż, wyobraź to sobie. Mój ojciec i matka domyślili się, że coś jest nie tak. Bo wychodziłam z pokoju brata podejrzanie zadyszana i zarumieniona.
Zapytali go wprost – czy coś się dzieje? Czy coś mi robi? Przyznał się? Jak myślicie?
Po latach dowiedziałam się, że mnie też pytali, ale byłam tak przekonywująca, że uwierzyli mi, że nie, nic mi brat, który uczył mnie życia, nie zrobił. Chodząca niewinność kurwa.
Matka przedstawiła mi to w taki sposób, jakby czyniła mnie współwinną. Córko? Czemu wtedy się nie przyznałaś? A żebym ja to wiedziała? Nie pamiętam nawet, że taka rozmowa miała miejsce.
Jak nie pamiętasz – to o co Ci chodzi? Może poniosła Cię wyobraźnia?
…
Nie wiedziałam, że mam tak bujną wyobraźnię, chyba ze mnie chodzący geniusz?! Kurewsko dobra obserwatorka życia.
Mimo życia w tym jebanym koszmarze nawet się zakochałam (o ile może to spotkać kilkuletnie dziecko) w synu przyjaciół moich rodziców. Rok starszy ode mnie, był pierwszym, z którym się całowałam. Z pornoli wiedziałam, że trzeba wpychać język do buzi drugiej osoby. Przynajmniej tego oszczędził mi brat, koncentrował się na swoim penisie na mojej dziecięcej psispi. Więc nie było pocałunków ani przytulania. Mogłam doświadczać tego wśród rówieśników. Co za szczęście!
Kurwa.
Potem, nie, nie wiem ile miałam wtedy lat, ale nauczyłam się unikać kontaktu z bratem. Może to było po rozmowie z rodzicami, której nie pamiętam. Może właśnie wtedy dotarło do mnie, że to nie jest słodka tajemnica między rodzeństwem, tylko coś niedobrego, zakazanego, chorego.
Po dziś dzień opatulam się kołdrą tak, żeby wystawał tylko mój nos. Zawijam się w niedostępny kokon, żeby żadna ręka się przedostała w moje okolice intymne.
Moje dzieciństwo to pasmo urywków. Pamiętam, że przez kilka lat uciekałam do sypialni rodziców. Śniły mi się koszmary każdego dnia. Obślizgłe węże sunęły po moim ciele, wdzierały się wszędzie, aż budziłam się między rodzicami, zlana potem i przerażona. Ale oni spali, głośno przy tym chrapiąc. Nic nie zauważyli. Śmiali się ze mnie, że taka duża dziewczyna a chce spać z rodzicami. Że nie wolno moczyć się łóżku.
Przyjaciele rodziców przyjeżdżali do nas na wioskę każdego lata, pamiętam kolejny urywek, to było już po moim zawijaniu się w kokon i unikaniu brata jak ognia… Spałam w ciągu dnia w sypialni rodziców. Coś mi się śniło, aż nagle ujrzałam mroczki pod powiekami, wirowały wkoło wesoło. Zaczęłam się budzić, usłyszałam, jak mój brat tłumaczy synowi znajomych, tym, któremu skradłam wcześniej dorosły pocałunek (bo z językiem), jak się mną zająć. Patrz, jak ją teraz obudzimy, hi hi hi.
Ruszał palcem okrężnym ruchem po mojej piczce… wybaczcie, nie napiszę pochwie, piździe, bo to była dziecięca piczka. Psipsia…
Obudziłam się, zawstydziłam, wkurwiłam… i odpychałam jego nastoletnią, dorosłą już rękę moją małą dłonią. Napierał, ale jakoś mi się udało. „Idź sobie! Bo zawołam mamę” zagroziłam. Chłopiec (wiadomo, nie podam Wam imienia!) się speszył, i wyszli z sypialni.
Nie wiem co działo się przedtem tego dnia, ani potem. Wyparłam to z pamięci.
Wyparłam z pamięci większość wspomnień, więc nie pamiętam wydarzeń z życia w podstawówce za bardzo. Ciul. Pamiętam, że nie byłam lubiana, bo się alienowałam.
Pamiętam też jedne z wakacji, końcówka podstawówki. Mieliśmy pełną chatę gości i ojciec urządził mi spanie w piwnicy. Pamiętam, że ryczałam jednej nocy i weszłam do kuchni, otworzyłam szufladę, wyjęłam nóż do masła i przycisnęłam go do ręki. Wiedziałam, jak uciąć żyłę na ręce, żeby się wykrwawić. Nie dałam rady.
Kolejne urywki z pamięci… dostałam się do liceum w mieście oddalonym o kilkadziesiąt kilometrów od domu rodzinnego. Po roku, gdy już miałam pierwsze koleżanki, rozmawiałyśmy o całowaniu. One miały doświadczenie, chciały mnie nauczyć całowania. Przymusowo. Wtedy coś pękło we mnie. Fala obrzydliwych wspomnień wdarła się do mojej głowy. Poryczałam się i przyznałam przyjaciółkom, że brat mi coś robił, żeby dały mi spokój i nie dotykały. Odpuściły, były zszokowane i wkurwione na moją rodzinę.
Miałyśmy w internacie też studentów. Otoczenie podejrzewało orgietki. Zboczeńcy.
Kolejny urywek… wspomnienia odświeżył mi pamiętnik, do którego wróciłam na skutek jednej z sesji terapeutycznych.
Mój pierwszy raz.
Spodobał mi się chłopak, którego określiłabym mianem „dresa”, ktoś kompletnie nie z mojej bajki. On był na pierwszym roku studiów, miał dziewczynę od kilku lat, a ja z nim rozmawiałam o seksie. Opowiadał, jaki to z niego doświadczony deflorator. Miałam wtedy 17 lat. Koleżanki opowiadały o swoich przeżyciach seksualnych i dziwiły się, jak to, jestem jeszcze dziewicą? Myślę, że poruszałam z nim tą tematykę celowo.
Zima. Miałam jechać do domu rodzinnego kilka dni później, po tym, kiedy wszyscy inni porozjeżdżali się do domów, a tenże studenciak został w internacie dłużej. Przegadaliśmy wtedy niejedno, obejrzeliśmy Władcę Pierścieni, również poruszyliśmy temat, jak to jestem dziewicą i powinnam już to mieć za sobą.
Kolejne wspomnienie, boleśnie odświeżone przez zapiski z pamiętnika…
Poszłam pod prysznic w internacie, na piętrze nie było nikogo oprócz mnie i kolegi. Przyszedł, wiedział, że się kąpię. Powiedział – to co? Zabawimy się?
Zaśmiałam się ze stresu.
A on wszedł do mojej kabiny, pojawiło się napięcie, to był drugi facet w moim życiu, który widział mnie nago. Pierwszym był brat.
Pamiętam, że miałam wizję, jak to się teraz wydarzy magiczna chwila, on zbliży swe usta do moich. Nic z tych rzeczy! Podszedł do mnie, bezceremonialnie obrócił, pochylił i z impetem próbował się przebić. Ciepła woda cały czas się lała, światło mocno świeciło, zasłabłam. Wiem, że słabym, mdlejącym głosem powiedziałam, żeby poczekał, że nie chcę.
Nie słyszał…? Zrobił co chciał. Bolało jak diabli, nie tak sobie wyobrażałam sobie swój pierwszy raz.
Niedawno obejrzałam serial – 13 powodów. Ja pierdolę. Scena gwałtu na bohaterce przez kolegę z klasy, który założył, że ona chce. Prawie jak retrospekcja z mojego życia.
Kilka lat później, pełna gniewu i traumy napisałam do niego na gadu-gadu, że mnie zgwałcił. „ O kurwa! Nie wiedziałem… kurwa…. Przepraszam, ja tak naprawdę nie miałem doświadczenia w rozdziewiczaniu… myślałem, że tego chciałaś”.
Kolejne urywki z pamięci… studia… odblokowałam się przy jednym chłopaku, imponował mi tym, że był zdrowo szurnięty i uważał się za wampira… nie wie, że mnie odblokował. Nauczył mnie odczuwać przyjemność ze zbliżenia. Żyłam wiele lat w przekonaniu, że faceci ze mną będą, że mnie zaakceptują, jeśli odegram odpowiednią rolę w łóżku. Dwoiłam się i troiłam, żeby osiągnęli szczyt. Ale byłam z siebie dumna! Ja nie finiszowałam, bo to było przecież ohydne. Dziwiłam się, że żaden z kochanków przy mnie nie trwał.
Lata mijały. Miałam licznych partnerów seksualnych. Przy każdym łudziłam się, że to mi pomoże, że jestem taka dzielna, że przebolałam to, co mnie spotkało.
Zawalałam kolejne studia, zamykałam się w świecie książek fantasy, olewałam w pełni świadomie i bez żalu kolowia i egzaminy końcowe sięgając po kolejne tomy przedstawiające alternatywny świat, ściemniałam przed rodzicami, że jestem studentką kolejnych ambitnych studiów.
Przy zawaleniu drugich studiów rodzice zawołali mnie do salonu w domu rodzinnym. Zapytali co się dzieje. Kiedy wyrzygałam z siebie, że nie daję rady, że ich syn mnie skrzywdził, stwierdzili, że szukam wymówek przed studiowaniem.
Stwierdzili w którymś momencie, że trzeba mieć na mnie oko, i żebym miała od nich pieniądze na utrzymanie, musiałam przez kilka miesięcy zamieszkać z.. bratem.
Wtedy zaczęłam fantazjować o jego śmierci, o tym co mu zrobię i jak zakończę jego sielankowe życie. Zawsze mógł liczyć na wsparcie rodziców.
Poznał dziewczynę, przed którą udawałam, że wszystko ok, chociaż nie umiałam w pełni zakamuflować agresji wobec brata. Po kilku latach rozstali się, ja uczyłam się jeszcze w liceum, a on poznał przez internet młodszą od siebie o 11 lat dziewuszkę. O ironio… chodziła do tej samej szkoły co ja, mijałyśmy się nie raz. Ich związek osiągnął poważny etap. A matka błagała mnie, żebym się nie wygadała, bo przecież nie jestem taka, żeby krzywdzić niewinną, a tak bardzo zakochaną w moim bracie dziewczynę.
Ożenił się z nią i spłodził dzieci, a ja szlifowałam umiejętności aktorskie, byłam na każdej rodzinnej imprezie, przyjmowałam z uśmiechem życzenia i prezenty o brata i bratowej. Cóż za jebana sielanka.
Moje życie było wówczas pełne niepamięci. Nie pamiętam większości wydarzeń, ludzi z liceum, ze studiów. Wrzuciłam wszystko do wielkiej czarnej dziury w mojej głowie.
Dopiero niedawno, po kilku sesjach alternatywnego leczenia psychiki (czyli nie typowej sesji terapeutycznej), do której zmusiłam się po namowach przyjaciółki, wyrzygałam wszystko bratowej. Zdobyłam się na odwagę dopiero po wieściach o ich rozwodzie wiszącym w powietrzu.
Od tamtego czasu trzeci rok próbuję uporać się z faktem, że rodzice nadal otaczają go rodzicielskim parasolem. On ma już ponad 40 lat, i nie poniósł żadnych konsekwencji. A ja po obejrzeniu dokumentu braci Sekielskich mam wrażenie, że rodzice, którzy już wszystko wiedzą, wszystko o tym, co mi robił, są jak kościelni hierarchowie broniący pedofilów.
Mój partner od dekady boryka się z moją traumą, gniew narasta w nas obojgu. I nie znajduje ujścia.
Ja nadal kontaktuję się z matką i naiwnie szukam u niej wsparcia. Moja starsza siostra jest gotowa mnie zjebać jeśli tylko ośmielę się skrytykować rodziców. Przecież brat Cię nie zgwłałcił… a nasza mama potrzebuje wsparcia. I stoję na rozstaju dróg, nie wiem, czy zerwanie kontaktów z rodziną mi pomoże. Z bratem ich nie mam od 2 lat, i zastanawiam się, co z tego, skoro moja matka zachowuje się jak sekretarka i muszę uprzedzić odpowiednio wcześnie mój przyjazd do rodziców, żeby uprzedzić brata o terminie, w którym nie może przyjechać...
W tym momencie urywa mi się wena na wynurzenia. Nie jestem w stanie normalnie funkcjonować i łamie mi serce cierpienie mojego ukochanego, który jak ja nie radzi sobie z tym wszystkim.
Podobno, gdy dzielimy się ze sobą bólem, to maleje. Mam wrażenie, że to mrzonki. Cierpienie nie zmalało, tylko rozlało się wokół, a ja nie znajduję już w sobie siły, żeby nosić to wszystko na swoich barkach i uwolnić z bólu mojego partnera. Mam ponad 30 lat i niekończące się pokłady żalu wobec rodziców, którzy zasłaniają się dobrem dzieci mojego brata. A Ty córko, musisz sobie z tym poradzić.
W międzyczasie poroniłam kilkukrotnie, po przeczytaniu kilku artykułów psychologów o tej tematyce już nie wiem, czy niemożność utrzymania ciąży to tylko efekt zaburzeń hormonalnych, czy jest to związane głównie z tymi traumami…
To cholernie chaotyczny i długi wywód. Czy to, że teraz wrzucę to na forum wsparcia mi pomoże? Nie wiem.
Dzielę się z Wami, świadoma, że nie jestem sama. To dało mi siłę żeby tu się zarejestrować i podzielić tym wszystkim. Próbuję.
I nie wiem czy i na co liczę.