Byłam molestowana

Tomku, dla mnie wybaczenie jest równoznaczne z "już między nami wszystko dobrze", pamiętam, że coś się wydarzyło, ale nie mam żalu, nie mam pretensji, nie jestem zła, uśmiechnę się, podam rękę, będzie jak wcześniej. W związku z powyższym nie ogarniam jak można wybaczyć pedofilowi, co gwałcił nas od 6 czy 8 roku życia. Uważam wręcz, że się tego nie powinno robić. A już szczególnie, jeśli pedofil nie zrobił nic, żeby na to wybaczenie zapracować.

Ale ja nikomu niczego nei zabraniam, po prostu uważam, że nie powinno się tego robić, tak jak nie wiem - wiązać z pijącymi alkoholikami się nie powinno.

Animus, ładnie to napisałeś

Vian, ale nikt tu nie pisze by takie słowa kierować do oprawcy. Chodzilo o wewnętrzne przebaczenie.

Ja pogodziłam się z przeszłością, ułożyłam sobie wszystko w głowie, nie cierpię - ale oprawcy nigdy nie wybaczyłam i nie wybaczę

To jest na zasadzie, że można zniesc widok i obecnośc pedofila na tyle, że nie skoczy się jemu do gardła.

Nie potrafię odpowiedziec na to pytanie.

Powtórzę słowa Vian:

Żadne planowanie zemsty, to jeszcze bardziej pogrążyłoby ofiarę.
Pogodzenie się z przeszłością-tak, wybaczenie-inna sprawa.

Wybaczenie, a pogodzenie się z przeszłością to dwie różne kwestie

Kiedyś chciałam zemsty, snułam w głowie różne chore i brutalne wizje - ale dlaczego zabijając bydlaka mam odpowiadać jak za człowieka?
Wybaczenie nie jest w żadnym stopniu równe z pogodzeniem się z przeszłością.

Dla mnie to jest tak, że pogodziłam się z tym. Byłam dzieckiem, nie byłam świadoma, bałam się i zostałam najzwyczajniej wykorzystana. Nie mam poczucia winy, nie uważam, aby dziecko było w tej sytuacji winne. Tym bardziej, że dziecko jest bardzo podatne na sugestie, a wujek, ojciec, sąsiad, czy brat potrafią wytłumaczyć "że tak trzeba i nie mogę nikomu powiedzieć". A dziecko przyjmuje to wszystko i uważa, że tak powinno być, że nie mam prawa sprzeciwu.
Ale czy wybaczyłam? Nie, nigdy. Czasem widzę tego "wujka", przy innych nigdy mu słowa nie powiedziałam, udaję, że jest wszystko ok. Kiedy jako dorosła osoba raz sama z nim zostałam, w emocjach powiedziałam mu, że lepiej będzie, żeby trzymał się ode mnie z daleka, że nie zapomniałam, że jestem silna i teraz to on może żałować, że spotkał mnie na swojej drodze...
Nie lituję się nad nim, nie żałuję go - jest skończony.

Co czuję? Czuję satysfakcję, że on się mnie boi. Wie, że nie pozwolę skrzywdzić żadnego dziecka, wie, że nie daruję mu tego.
Tylko jeśli będę miała go udupić zrobię to na swój sposób, bo wiem co czuje skrzywdzone dziecko i wiem jak namówić je do rozmowy i opowiedzenia o wszystkim.
Na mnie już za późno - sprawa przedawniona, ale niech go Bóg broni, aby nigdy więcej nikogo nie skrzywdził - o ile wierzy, bo ja już coraz mniej.

Wiem jedno - jeśli skrzywdzi choć w najmniejszym stopniu jakiekolwiek dziecko doprowadzę do tego, aby go zamknęli. I będzie miał szczęście jeśli trafi na ochronki, bo w innym wypadku skazani go zjedzą...

Można oddzielic jedno od drugiego. Nie wyrzekłam się rodziny, mimo wszystko, a mogłam.

Wizję zabójstwa planowałam już w wieku 13 lat. Zwyciężyły takie ludzkie przesłanki z mojej strony. Nie zrobiłam tego dla mojej siostry, aby miała ojca, mimo wszystko.

Podpisuje się.

Z ''nim'' nie rozmawiam, w ogóle, dla mnie jest skończony, żyje, ale dla mnie umarł.
Nie mieszkam z nimi. Oni wszyscy mieszkają w jednym domu + brat z rodziną.
Nie wspieram ich w trudnych chwilach. Nie ruszają mnie ich trudne chwile, nie czuje nic, jesli coś ich boli. Można powiedziec nie mam serca już dla nich (nie mieszajac w to brata i jego rodziny)
Matka trochę się zmieniła. Oni się mnie boja. Ale jedna chwila mego zastanowienia i matka nadal próbuje manipulację. Ona już nie wygra.

To wszystko jest trudne, uwierz.

Nie moge... Nie mów mi, że wspierasz pedofila???

Łzy mi lecą jakoś, wyjdę na fajka, sory........................

Mylisz się . Poleciały mi łzy po przeczytaniu, że wspierasz swojego oprawcę-pedofila. Moja historia w tym momemcie mnie nie wzrusza, ale to co napisałaś.
Nie potrafię tego zrozumiec, racja nie znam szczegółów i nie wiem, jakbym postąpiła.

Dzięki i wzajemnie.
Dużo sił i wewnętrznego szczęścia na każdy dzień.

Pozdrawiam

Pozwól, że zacytuję samą siebie.

Pytanie o krzywdzenie tez mu zadałam. Tak, w sumie naiwne to pytanie, ale chciałam zobaczyć jego reakcje.
Jego córka nie wykazuje, żadnych oznak tego aby mogło tak być. Myślę, ze mówił prawdę mówiąc, ze to nie wchodzi w grę.

Dodam, ze po przeczytaniu wielu historii, wysłuchaniu wielu opowieści, i spojrzeniu na swoja własną... na miejscu psychologów zrewidowałabym opinie, ze historia lubi sie powtarzać.

Sa pedofile, którzy generalnie czają sie w ciemnej uliczce i uprawiają seks tylko z dziećmi. Jednak większość tego typu przypadków dotyczy mężczyzn hetero, żyjących w pełnych rodzinach, którzy raczej z braku laku, lub tez innych pobudek ( niekoniecznie związanych z orientacja i preferencjami) dopuszczają sie takich czynów, w pewnych okresach swego zycia.

Z reszta nie tylko faceci tak maja.

Czujesz agresje bo nie wybaczyłaś, i to cie niszczy. cały czas powraca i w Tobie jest.

Rozumiem, bo ja tez zapomniałam i nie wraca. Jedyne co do mnie wraca to całokształt, a na niego nie składało się tylko wykorzystywanie.

Cala historia powraca, bo chyba właśnie nie wybaczyłam do końca losowi. Gdybym to uczyniła, to zostawiłabym przeszłość daleko za sobą. A nie mogę, za dużo tego. Musiałabym zapomnieć o jakiś 20 latach swojego życia. Czyli na ten moment o ponad jego połowie. To nie jest proste.

Dlatego wiem jak trudno zapomnieć, a tym bardziej wybaczyć. Ale wiem tez ze jest to możliwe, jeśli pogodzę się z tym i wybaczę, to zapomnę. Na ten moment jeszcze nie mogę.

No mam, ale jak mowie to az mnie tak nie mierzi. Po za tym to nie tylko jego kwestia. Doliczyłabym się 3 osób.

Jednak to akurat samo w sobie spływa po mnie. Nie mogę się pogodzić z wieloma innymi rzeczami które mnie spotkały, ale nie z osobna a w całości, sumując je wszystkie. Dlatego przeszłość powraca i wybija jak gówno z szamba w odpowiednich sytuacjach. Ale spoko dam rade , mam dwie ręce i nogi i całkiem sprawny mozg. Żyć nie umierać . Ludzie gorsze tragedie w życiu przeżywają .

Nawzajem!

Witam, jestem tu nowa i nie bardzo wiem jak si odnaźc.
Zwracam sie szczególnie do szczecinianek, potrzebuję pomocy. Opisuję  historię dziewczyny dziś 25 letniej.
Kilka lat temu  została wykorzystana seksualnie. Dziś nie potrafi zbudować zwiazku i coraz częściej dochodzi do wniosku , zę faceci to banda palantów. Po kilku miesiącach spotykania sie z ostatnim facetem opowiedziała mu  swoją  historie, a ten jak poprzedni zamiast milczeć, to z wyrzutem  warknał, ze  niepotrzebnie mu to mówi i że raz na zawsze powinna zapomnieć.
Dziewczyna jest ze Szczecina, nie stac jej na płacenie psychologa, szuka grupy kobiet z psychologiem , z podobnym przeżyciem gdzie mogłaby porozmawiać.W jej imieniu prosze  o pomoc