Byłam molestowana

Witam Cie.
Bardzo Ci wspolczuje, ze spotkalo Cie cos tak okropnego.
Ale ciesze sie, ze chodzisz na terapie i odzyskujesz w wiare na lepsze jutro i powraca Ci chec na sczczescie.
Jest tutaj wiele takich osob, moze najlepiej wpisz slowo kluczowe w wyszukiwarke a napewno znajdzie sie dany post na ten temat.
Powodzenia Ci zycze!

Może to głupio zabrzmi,ale dołączam do"klubu molestowanych dzieci".To zaskakujące jak nasza psychika potrafi się bronić-otóż przez długie lata wymazałam ten fakt z pamięci,aż do momentu gdy zaczęły się sny,strach.Zawsze byłam typem samotnika i choć wyszłam za maż czuję się samotna.
To było tyle lat temu a wciąż boli i wstydzę się tego.
Najgorsze,ze ukrywam swego oprawcę by uchronić rodzinę,bo wiem ,ze czasu nie cofnę a zniszczyłabym wielu osobom życie.
Czemu nie miałam odwagi będąc dzieckiem...?

Hej
Kiedy miałam 5 lat moi rodzice zostawili mnie z moją nastoletnią kuzynką i jej 10 letnim bratem... Kuzynka zajęta była w swoim pokoju koleżankami, a ja zostałam położona z moim kuzynem do spania w innym pokoju. I wtedy on się do mnie zaczął dobierać. Nie zgwałcił mnie może dlatego, że był jeszcze dzieckiem, ale obmacywał mnie. To wydażyło się tylko raz. Od tamtego momentu nigdy nie chciałam zostać z nim sam na sam. To wydarzenie nie odbiło się nigdy na mojej psychice. Nikt nie wie o tym prócz mojego męża.
Bardzo mnie boli, kiedy matki nie chcą widzieć, ani słyszeć problemów swoich dzieci. To jest straszne.
Współczuję Wam serdecznie

Witajcie,
długo szukałam podobnego wątku na forum...
ja również byłam molestowana przez swojego kuzyna, był 9 lat starszy i początkowo niby tylko się ze mną bawił, a później zaczął się do mnie dobierać. Miałam 5 może 6 lat.. czułam, że to co się dzieję jest złe i wcale tego nie chcę. Gdy go widziałam zawsze uciekałam do mamy albo rodzeństwa, ale na to też znalazł sobie sposób: po pewnym czasie postanowił mnie zastraszać, że jeżeli z nim nie pójdę powie wszystko moim rodzicom (jakie to chore, dlaczego nie mogłam wtedy zrozumieć, że to nie moja wina?) kiedy chowałam się przed nim w domu przychodził za mną i kiwał głową żebym szła za nim. Wiele razy czułam że muszę.. tak bardzo się bałam, nikt mi nie mógł pomóc bo nikomu nigdy o tym nie powiedziałam. Trwało to może z 2 lata, zakończyło się wtedy gdy mój ojciec o mało nie przyłapał kuzyna kiedy mnie molestował. Ojciec niczego nie widział ale zastanowiło go dlaczego byliśmy sami w oddalonym miejscu. W domu zaczęło się przesłuchanie, ale nie czułam że wypytują mnie jako ofiarę, ale raczej współwinną. Nigdy go nie wydałam, wszystkiemu zaprzeczyłam. Do swojej 1 komunii szłam w przeświadczeniu że popełniłam ciężki grzech i już nie jestem "czysta". Ale jednoczenie nie mogłam tego powiedzieć księdzu- to było dla mnie straszne brzemię bo wychowywano mnie w wierze katolickiej..
Dorastałam jako zakompleksiona, niepewna siebie dziewczyna.. czułam się gorsza od innych, bałam się zostawać z dorosłymi mężczyznami sam na sam.
Dzisiaj mam 24 lata, jestem od dłuższego czasu w związku. Moje poprzednie związki nie były udane, bo albo sama uciekałam, albo pozwalałam się psychicznie krzywdzić.
Jedyną osobą której powiedziałam o swojej przeszłości jest mój obecny partner, starał się bardzo mnie zrozumieć ale wiem że go to nieco przerosło. Dlatego nigdy nie rozmawia ze mną na ten temat, chyba że sama go zacznę.
To co mnie spotkało przełożyło się na moje życie intymne, kocham i jestem kochana a jednak nie potrafię się otworzyć. Wstydzę się przejąc inicjatywę, nie mogę się zatracić w tym co się dzieje.. wiem że sama się z tym nie uporam. I szczerze mówiąc nie wiem czy kiedykolwiek z tego wyjdę.

witam Was Dziewczyny. To mój pierwszy post na tym forum.
Byłam molestowana przez starszą siostrę. miałam 10 lat, ona 17.
Trwało to 2 lata. Obmacywała mnie (piersi, krocze, pupa), najpierw przez ubranie (piżamę, bo zawsze przychodziła do mnie późnym wieczorem pod byle jakim pretekstem), potem zmuszała mnie do rozbierania się, szok po prostu. onanizowała się przy mnie i zmuszała mnie do tego i jeszcze do innych rzeczy o których wstyd mi po prostu tu pisac. po moich 12 urodzinach poskarżyłam się siostrze mojejo ojca. Mamie bałam się mówić, ze strachu, że mi nie uwierzy. Ona specjalnie przyjaechała do nas i wszystko powiedziała mojemu ojcu. awantura była straszna. siostra się wszystkiego wyparła... skończyło się na tym, że miała zakaz przebywania ze mną w pokoju.
minęło już od tamtej pory 10 lat, a to ciągle za mną chodzi. z siostrą nie utrzymuję żadnego kontaktu. jak miałam 15 lat to się wyprowadziła z domu.

Czy moja siostra była molestowana? Nie wiem. Raczej wątpie. Dziś po latach sądzę, że była (a może i jest nadal) uzależniona od masturbacji i być może pornografii. W tej ostatniej kwestii, tylko raz znalazłam u niej kilkanaście zdjęć erotycznych z samymi kobietami (w jakimś dużym zeszycie). Nie przyznałam się zresztą do tego, że grzebałam jej w rzeczach, bo oberwałabym na pewno. Coś musiało być na rzeczy, że przy pomocy mojego ciała zaspokajała swoje chore fantazje.
Wyprowadziła się z domu jak studiowała. Zamieszkała ze swoim chłopakiem. Wyszła zresztą za niego.
Jak się to wszystko wydało atmosfera w domu była okropna. Mama pewnie nie do końca chyba w to wszystko wierzyła. Ojciec sprawdzał nawet o północy czy jestem sama u siebie.
Do siostry się nie odzywałam, w ogóle kontakty nasze były takie ?na przymus?.
Temat molestowania jest u mnie w domu prawie tabu. Z mamą o tym nigdy nie mówiłam, z ojcem tylko raz, gdy mnie pytał czy może chciałabym psychologa (ale to pewnie pod wpływem swojej siostry).
Mi po tym wszystkim został wstręt do dotykania mnie przez kogokolwiek. Nie znoszę tego. Nienawidze wręcz. Nie potrafię zbudować normalnej relacji z mężczyzną. Miałam chłopaka w liceum. Ale się po pół roku rozstaliśmy, jak się zaczął do mnie dobierać. Nie lubiłam się całowac ani przytulać. Jak tylko próbował sztywniałam i odsuwałam się, reagowałam odpychaniem. Teraz jestem na studiach. Przyjaźnię z jednym chłopakiem. Przyniósł mi raz kwiaty na urodziny i pocałował w policzek (raczej to było muśnięcie). Odepchnęłam go od razu ze słowami, żeby mnie nie dotykał. Nie wiem czy się obraził, ale czuję się z tym strasznie.
U psychologa, jako tak nie byłam. Ciotka zaprowadziła mnie do jakiejś swoje znajomej psycholożki. Byłam u niej w domu. Miałam straszne opory przed tą wizytą. Tam również nic z tego nie wyszło. Nie potrafiłam się przełamać. Więcej już nie byłam. Nikomu o tym nie mówię, boję się niezrozumienia, albo robienia z tego sensacji. Duszę to w sobie po prostu.

Stokrotko wiem, że to wszystko jest bardzo bolesne, ale nie powinnaś milczeć i wydać swojego oprawcę- być może kogoś zranisz, ale pomyśl też o tym, że możesz kogoś uratować
Wszystkim Wam życzę wiele siły i wiary w siebie. Tak trudno jest uwierzyć, że nawet jeśli wszystko się wyda, to ofiary nie otrzymują wsparcia od rodziny. Na takie tematy nie powinno się milczeć!! Nie wszystkie dzieci są w stanie sobie poradzić i żyć dalej.
Garcjano- mam nadzieję, że wszystko będzie dalej szło w dobrym kierunku
Strzało- nie dziwię się, że nie masz kontaktu z matką, bo to ona powinna była Cię przed tym wszystkim chronić, jednak wierzę,  że się nie poddasz, bo masz dla kogo żyć, masz dzieci, które Cie potrzebują. Przecież dobrze wiesz, że to wszystko nie było Twoją winą. Twoje dzieci napewno widzą w jakim jesteś stanie i to się odbije na ich psychice. Wiem, że to jest bardzo trudne, ale walcz kochana, bo masz prawo żyć godnie!!

- mam podobne podejście.

Brawo-przeszłość była i nie może ciążyć na naszym życiu.Nie możemy pozwolić na to,żeby jakiś pedofil zniszczył nasze życie.Czasu nie cofniemy-niestety..,ale możemy iść do przodu z podniesionym czołem,bo to nie my zrobiliśmy coś złego.

Gdyby mnie przeprosił,gdyby wyraził jakąś skruchę,gdyby prosił o wybaczenie, też bym wybaczyła .Ale on nie zrobił nic w tym kierunku.Ja już nie będę mu tego wypominac.Zrobiłam to raz i nie żałuję ani jednego wypowiedzianego słowa.Skoro on ma gdzieś moje zrozumienie, to ja sama nie będę wychodzic jemu na przeciw.
Wina leży po jego stronie,ja jestem czysta.

Nie wiem czy to się da wybaczyć i zrozumieć...Bezbronne dziecko wykorzystane przez zboczeńca ,zbrukane i pozostawione ze "skrzywioną"psychiką..
Tego się nie da wybaczyć-z tym trzeba się pogodzić i iść do przodu nie oglądając się za siebie.

Tak ,wybaczenie to podstawa.Bo co nam da  jakaś złośc ,czy gniew,czy nawet szukanie zemsty.To droga do nikąd.Właśnie dla samych siebie lepiej jest przebaczyc, żeby poczuc wtedy już ten wewnętrzny spokój.Jesteśmy ofiarą i nie możemy pozwolic ,żeby ten nasz oprawca zniszczył w nas wszystko,pozbawił nas człowieczeństwa.
Jesteśmy ludzmi,mamy sumienie,jesteśmy górą nad nim.To on jest tym złym nie my.

Polecam w szczególności ofiarom molestowania "Skradzione jutro" Abby Levenkron

Jeśli ktoś chce, to całkowicie anonimowo mogę wysłać tą książkę. Nie jest to e- book, ale zeskanowana wersja.

Śmiało piszcie, wystarczy w temacie wpisać "chce przeczytać tą książkę" nic więcej.

Mój e-mail powinien sie wyswietlic
Życzę Wam wszystkim szczęścia

P.S - ofiarom molestowania polecam książkę pt. "Lolita" Książka jest swietna, film GENIALNY, natomiast nie opowiada na pewno o molestowaniu.

czy ktos moze mi doradzic z was drogie panie jak dalej dzialac?

ale czy tacy ludzie sa???????????? nie zostane wysmiana?

Witam jestem tu nowa. Widzę, że macie doświadczenia w tej kwestii także może rozmowa z wami mi pomoże.
Molestował mnie ojciec od 9 do 16 roku życia
a Teraz mam mieć dziecko. Chciałm, żeby to był chłopiec, ale będzie dziewczynka. I teraz pojawiło się wiele problemów
Muszę ustrzec dziecko przed dziadkiem
Nie wiem czy jestem w stanie zaufać męzowi w czynnościach higienicznych dot córki
czy dam mu przebrać jej pampersa lub ją wykąpać.
Sama też boję się jak sobie z tym poradzę, bo krępuje mnie nagaośc dzieci (zawsze wymigiwałam się od wysadzania na nocnik 2 letniej córki szwagra, a jak biega po pokoju bez majteczek, to zawsze  staram sie zwrócić na to uwagę by ubrała majteczki)
Panicznie boję się, że zostanę oskarżona o pedofilię lub, że dziecko poczuje się jakbym je dotykała nie tak jak powinnam i wcale mnie to nie podnieca - jak niektórzy sugerują, że jeżeli przychodzą takie rzeczy do głowy to trzeba być pedofilem
Moje doświadczenia z dzieciństwa i okresu dojrzewania, sprawiają , że się nad tym zastanawiam

Dodam jeszcze, że chociaż. zbyłam uświadomiona, o tym, że kazirodzctwo jest złe i że jest coś takiego jak "zły dotyk" nigdzie ani prasie ani w tv (skąd była głównie moja wiedza) nie było mowy na czym dokładnie to polega. i  Troskliwy tato, bardzo łatwo wmówił mi jako 9 letniej córce, że każdy tatuś tak robi swojej córce, żeby rosły jej piersi lub, żeby przygotowac ją do życia i jej pokazać jak to wszystko wygląda.

A wszystko zaczęło się od tego, że wszedł przypadkiem do łazienki jak się kąpałam i zauważył, ze mam już włosy na c*pce, widocznie uznał że jestem dorosła.

I jak tu teraz normalnie funkcjonować i cieszyć się macierzyństwem?
Jak sobie z tym radzić?

na forum ofiary pedofilów poradzono mi by sie odciąć całkowicie od ojca
Nie tak łatwo jest się odciąć, bo zrobiłam wszystko żebyśmy dalej byli uważani za normalną rodzinę (moja mama jest nauczycielką mogłoby to się niej odbić), ale z domu wyprowadziałam się jak skończyłam liceum. Cały czas wszyscy udajemy że nic się nie stało.
Myślalm, że już sobie z tym poradziałam, Początkowe próby ucieczki z domu, próby samobójcze, wizyty u psychologa i psychiatry (którzy nawiasem mówiąc nic mi nie dali oprócz tego, że wiem jak działają leki na depresję) mam już za sobą. stanęłam na nogi, wzięłam ślub, skończyłam studia z wynikiem bardzo dobrym i licencjat i mgr i myslałam, że już się uodpornilam, że mam wyjatkowo "twardą dupę do kopania", że teraz będą iść już własnym zyciem...
Na uczyłam się z tym życ ale sama, nie zdając sobie sprawy, że kiedyś pod moja opieką będzie niewinna istotka...

Za 3 tygodnie mam termin porodu i boję się, że wpadnę w paranoję jak jakikolwiek facet dotknie mojego dziecka.

Znalazłam się na tym forum bo muszę zrobić porządek w moim życiu. Od kiedy pamiętam zawsze byłam nieszczęśliwa. Czytając niektóre wypowiedzi widzę w nich siebie. Mimo że mam 35 lat to nie mogę dać sobie rady ze swoim życiem. Nie wiedziałam że moje dzieciństwo ma wpływ na wszystko co mnie teraz spotyka. Też myślałam że po prostu mam pecha. Obecnie niestety jestem po rozwodzie i nie potrafię ułożyć sobie życia.

Nie ma prawa

Dlaczeg karzesz swojego męża?

Czesc dziewczyny:) jestem tutaj nowa, postanowilam sie zarejstrowac i opowiedziec swoja historie...Moze jezeli to wszystko z siebie wyrzuce bedzie mi lzej... Bylam molestowana w dziecinstwie przez ojca, przez wiele lat wypieralam to z pamieci, ale niestety to wraca, tego nie da sie zapomniec. Pamietam to, mimo, ze minelo prawie 20 lat, nie zostalam zgwalcona, poprostu ojciej dotykal mnie w miejsca intymne. Zawsze sie go balam, zreszta moja mam tez, to typ despoty, zawsze musi byc tak jak on chce. Kiedy miaalm 7-8 lat znalazlam w domu kasete z filmem pornograficznym i  sie zaczelo... Tkwie w tym juz kilkanascie lat, co jakis czas ogladam pornografie chociaz wiem, ze to mnie niszczy wewnetrznie. Od dziecka wszystko wiedzialm o seksie, tak patrzylam nawet na inne dzieci. Mam sklonnosci homoseksualne, boje sie mezczyz, mam wrazenie, ze oni wszyscy sa tacy, jak mezczyzni z tych filmow, ze kobieta dla nich to tylko przedmiot dozaspokajania potrzeb seksualnych, bez zadnej godnosci. Od ok roku zaczelo sie ze mna dziac cos zlego, wpadlam w depresje, codziennie plakalam, nabawilam sie nerwicy, w mojej glowie wciaz sa jakies natretne mysli, ze cos musze zrobic wbrew sobie. Mam 23 lata, nogdy nie mialam chlopaka, nigdy nikt sie mna nie zainteresowal...Nie portafie nawiazac relacji z mezczyznami, nie umiem z nimi rozmaiwac, boje sie ich. Boje sie, ze bede sama, ze nigdy nie bede potrafila byc z kims w normalnym zwiazku... Mam bardzo niska samoocene, uwazam siebie za totalne, nic nie warte zero, tak czesto mam pragnienie aby umrzec, aby nie dluzej nie meczyc... Prosze pomozcie mi...

Dziekuję za odpowiedz... Zdaje sobie sprawę, że powinna udac się do specjalisty, jakiś czas temu byłam u psychiatry, myślałam, że objawy takie jak bezsenność, nerwica, chwiejne nastroje mogą być związane  z depresją. Jednak psychiatra stwierdził, że nie widzi u mnie problemu chorobowego (nie powiedziałam mu o tym, ze byłam wykorzystana seksualnie). Po przeczyaniu Waszych postów dotarło do mnie, że to co się za mną dzieje jest konsekwencją własnie tamtego wydarzenia... Mieszkam w Lublinie,czy mogę prosić o podanie adresu do jakiegos zaufango ośrodka, który zajmuje się tym problemem? Wiem, ze w sieci sa strony z adresami takich ośrodków, jednak nie mam zaufania, aby w ciemno gdzieś się zwrócić...Boje się ośmieszenia, odrzucenia... Dziekuję za pomoc.

Kolejny temat i kolejny raz powiem WYBACZCIE swoim oprawcom. Nic innego tak kojąco nie działa na samopoczucie i dalsze spokojne życie .

Halo,halo o czym mowa?

Owszem ciężko jest nosic w sobie zadrę, bo to niekorzystnie wpływa na samą ofiarę.
Tylko, nie ma takiego nakazu, tak się nie da. To nie jest coś, co można zrobic na zawołanie. Nie zaczynamy np terapii od wybaczenia, to może przyjśc z czasem.
Nie wybaczymy czując w środku coś innego. Ktoś nas skrzywdził, a my pierwsze od czego zaczniemy "stawanie na nogach" to wybaczymy. Bez sensu.
Najpierw poczujemy złośc, nienawiśc, żal, a wybaczenie...kiedyś lub może deko wcześniej. To zależy już od danej indywidualności osoby.

dziękuję spróbuję tak zrobić

Sylwia Morowiec, ponizej link do artykułu o wyroku za molestowanie seksualne wlasnie w wojsku tyle ze podczas misji w afganistanie.

http://www.tokfm.pl/Tokfm/2029020,103454,12395402.html

edit: wytocz mu sprawę jak bedziesz miala twarde dowody i zrezygnuj z armi. najlepsze rozwiązanie
zastanawia mnie tylko po co pchasz sie do wojska... dla szybkiej i pewnej emerytury? dla spoko kasy podczas służby?

tylko dlaczego akurat ja musiałam tak trafić

tylko ja mam podpisany kontrakt na 36mc nie wiem czy moge odejsc tak z dnia na dzien
i musze poszukać pracy zeby miec do czego odejsc

Niepodsycanie w sobie żółci, złości, to jedno, a WYBACZANIE to drugie. Nie widzę w sensu wybaczania oprawcy.

Cos mi sie tu nie klei w tym co mowisz... Zawodowi żołnierze dostają przydzial mieszkania z wojskowej agencji mieszkaniowej jak dobrze pmiętam. Wiem ze dostają bo facet mojej mamy jest bylym wojskowym i obecnie wlasnie pracuje w przydziale mieszkan wojskowych dla zawodowych żołnierzy.

Druga sprawa to to ze jak ktoś moze przychodzic do ciebie do mieszkania? Ma klucze do niego? Jesli tak to skad? A moze sama go wpuszczasz?

Coś m sie tu nie klei w tym co piszesz...

Ok, rozumiem teraz. pozostaje kwestia tego dlaczego przychodzi do ciebie do mieszkania i jak robi ze moze do niego wejsc. Ma klucze? Jesli tak to skąd? Jesli nie to dlaczego go wpuszczasz?

Przestan go wpuszczac i tyle.