Coś dla samotnych rodziców!!!

Dawno nie zagladałam na forum, a widzę, że powstał nowy wątek który dotyczy również mnie. Mam nadzieję, że mogę się dołączyć.
Jestem mamą 12 letniego chłopaka i sama Go wychowuję już od pięciu lat. Raz jest lepiej, raz gorzej, ale jakoś dajemy sobie radę. Czsami jest ciężko i brakuje tzw mężczyzny w domu, ale chyba lepiej nam tak niż żyć w strachu przed kolejną awanturą.
Pozdrawaiam serdecznie wszystkich samotnych rodziców i cieszę się, że ktoś pomyślał o tym aby założyć taki temat. Wsparcie i dobre słowo drugiej osoby jest czasami niezastąpione, nawet jeżeli jest ono tylko pisemne i na odległość

Anula70 chyba w pracy ... bo temat przygasł   Anula70 wracaj ...

Witam wszystkich...zaraz do pracy,ale z wielka ochote zajrzalam tutaj...moje chlopaki nareszcie wracaja z wakacji,niewidzialam ich 32dni...jestem taka szczesliwa!!Nareszcie bedzie tak jak zawsze gwar,ruch i ciagle bede slyszec mamo!!

Witam w piękny poranek

Na reszcie po pracy

Fajnie dziewczyny że dzieciaczki wracają do domu i powolutku wszystko wraca do normy
Wczoraj wywiozłam na tydzień najmłodsza do babci i dziadka

Pominiecie jego osoby to świętokradztwo uwielbia moje dzieciaki (to jego jedyne wnuczęta ) wiec wybór ma niewielki

Za to dwójka starszych będzie miała więcej luzu

Pozdrawiam serdecznie i milutkiego dzionka

Ja kieruje się do mojego wygodnego łóżeczka rozprostować moje stare i zlatane kości .

Witajcie .
Ale tu wieje pustka ?

Jak dzieciaczki ?
Ostatni tydzień wakacji
A ja nawet nie miałam urlopu ale taka jest cena za chorowanie trudno .:(

Dziś nie marudzę nie mam siły w pracy sajgon i dziś bolą mnie skrzydełka .
Najmłodsza już chce wracać do domu potrzeba chwili
babcia walczyła w kuchni szykując zapasy na zimę i gwiazda się nudziła

Pozdrawiam cieplutko

Anhedonia to bardzo pokrzepiające przecież życie nie składa się z samych złych chwil.
W sumie ostatnio zauważyłam że tych lepszych jest więcej gdy człowiek zmieni nastawienie.

Nad marudzeniem czy poczuciem humoru ?:D
Ja zachowuje w miarę równowagę pomiędzy jednym i drugim ale te drugie i tak bierze górę

ja sama jestem córką samotnej mamy i dam wam radę z punktu widzenia nastolatki (którą byłam, bo już niestety lata nie te ;P)

kiedy mama zaczęła sobie randkować, trochę to ukrywała, ale ja, mając 10 lat, już widziałam (wiadomo-perfumiki, makijaż, fryzurka przed wyjściem)
kiedy w końcu się przyznała wyszło to dość naturalnie-pojechaliśmy we trójkę do kina.
to było dobre, bo nie musieliśmy tak od razu siedzieć i nie mieć ze sobą o czym rozmawiać.

ale najważniejsze było to, że ustaliliśmy sztywne zasady, praktycznie na początku, co kto ma robić i czasem wystarczyło moje, albo partnera mamy, "nie lubię jak tak robisz".
poza tym, od początku byliśmy dla siebie mili, on zaczął. czyli słyszałam komplementy na temat osiągnięć w szkole (obojętnie jakie one były)-i wtedy wiedziałam jakby, że jest jakiś mężczyzna, ojcopodobny, który pilnuje mojej edukacji.
i co nam najbardziej ułatwiło kontakt: byliśmy sobie potrzebni. ja go pytałam, jak skleić kabelki/przykręcić szafkę/zmienić żarówkę, on pytał, o rzeczy w necie, prosił, żebym mu pożyczyła książkę od niemieckiego
i trzymał moją stronę, jeśli moje marzenia/plany, wydawały mu się rozsądne. wtedy widziałam, że po mojej stronie jest ktoś, komu zależy na moim szczęściu

(tylko że ja ogólnie jestem takim trochę pluszakiem, jestem otwarta, chcę być z ludźmi, chcę się czuć z nimi blisko...ale z drugiej strony, jeden fałszywy ruch i wtedy już osobnika obserwuję bacznie i z rezerwą...pewnie dużo zależało ode mnie,ale on zrobił kawał dobrej roboty)

Fiołeczko, Anulko co u Was? Pozdrawiam:)

No i ja przyznam, że wątek coś wyszczuplał ... Rozwiało nas samotnych po forum ...

I nawet na wezwania Agau nikt nie reaguje ... Moze powiesz Agau co u Ciebie, skoro nikt nam nie odpowiada ?

Witam!
W końcu Was znalazłam (-; Trochę tu cicho, ale mam nadzieję, że czasem ktoś tu zagląda. Również jestem samotnym rodzicem dwóch chłopców i szukam ludzi o podobnych drogach życiowych. Tak żeby pogadać z kimś kto rozumie, pojojczeć, biadolić choć niekoniecznie (-;

Witaj Fioleczka ...napisz cos wiecej jak sprawy sie maja, jak sobie radzisz
Moze odswiezymy ten watek ?! byloby milo

The_devil, Anula70, agau i pozostali ---> pisac, nie spac

Ciesze sie razem z Toba miedzy czasie mozesz rozgladac sie za czyms innym, a poki co dobre i to

Fioleczka nie pozostalo Ci nic innego jak czekac, uzbroic sie w cierpliwosc i czekac, ja na pierwsza sprawe czekalam 9 miesieczy, a sprawa rozwodowa od zlozenia pozwu trwala rok. Na dniach moj wyrok o rozwod bedzie prawomocny. Z Nowym Rokiem zaczynam Nowy Rozdzial Życia

Jak to mowia " swieta, swieta i po swietach"

Zuch chlopak

Jakby dziwnie to nie zabrzmialo czuje sie nijak po ostaniej sprawie o swoich odczuciach napislam w watku "Moj wymarzony rozwod". Z jednej strony ciesze sie, ale nie czuje wielkiej ulgi, traktuje to jak porazke, cos co mi nie wyszlo, a na czym mi bardzo zalezalo, wiem ze postapilam slusznie, ze podjelam bardzo dobra decyzje i jej nie zaluje.
W niepewnosci 3ma mnie ewentualna apelacja i łudze sie, ze 'on' ma na tyle zdrowego rozszadku, aby tego nie przeciagac w czasie...chodz na nic nie licze, bo doskonale wiem ze mozna sie po nim spodziewac wszystkiego...lekka obawa jest i byc moze dlatego kamien z serca jeszcze mi calkiem nie spadl, i poki co nie oddycham jeszcze pelna piersia

Mam nadzieje ze wzniose ten kieliszek z babelkami ...jestem dobrej mysli

Witam Was!
Wczoraj znalazłam Wasze forum. Przez przypadek. Nie spałam całą noc. Czytałam.
Płakałam nie raz. Z Waszego powodu. Nad sobą też sie zastanawiałam. I też łzy napłynęły do oczu.
Jestem na rozstaju dróg. Rozwód dopiero przede mną. I kupa długów do spłacenia. 
Córeczka (moje najwieksze szczęście) cierpi. W dzień sie śmieję. Dla niej. W nocy płaczę.
Bo kiedyś trzeba te emocje wyrzucić.
Widzę jak tu ewaluowałyście. Jak wychodzicie z dołków.
Jak potraficie walczyć i jak potraficie kochać.
Tez znajdę taką siłę. Dla siebie i małej.
Fioleczka, dzięki za ten temat.... a swoją drogą- jestes wielka! Cała reszta też.
Podnoszę głowę do góry, przewartościowuję życie na nowo. I bedę tu z Wami do końca.
                                                                                 Pozdrawiam.

Kaśka79 jeśli chcesz przeczytaj sobie całą moją historie w wątku "przemoc psychiczna jak od niej uciec?" zobacz sobie pierwszy post jaki napisałam.Rozpoczęłam tamten wątek jako wylękniona dziewczynka, raz po raz zerkająca nerwowo przez ramie na spiącego Synka i męża, który jak zwykle spał na fotelu.Od dwóch godzin powinien byc w pracy.Bałam sie go budzić,bałam się kolejnej awantury.Ponad wszystko jednak bałam się,że pochłonięta pisaniem nie zauważę, gdy się obudzi i przez ramie zobaczy co piszę...To było najgorsze.Ciągły strach.Wiedziałam,że żyje w kłamstwie.Musiałam odmawiać sobie podstawowych rzeczy,bo mąż miał długi przez które ja cierpiałam....i synek.Nie było stac nas kompletnie na nic.Nas - mnie i Dawidka, bo mąż trwonił wszystko co zarobił....Alkohol i narkotyki... Tylko te dwie rzeczy się liczyły.Żałował na wszystko.Potrafił zrobić awanturę o batona, najtanszy tusz do rzęs czy bułkę...
Czułam się nikim, ciągle poniżana...okłamywana.Szukałam na forum zlotego rozwiązania, cudu wręcz....Nic takiego jednak nie nastąpiło. Oczywiście mój "luby" izolował mnie od ludzi jak tylko mógł.W pewnym momencie zaczęłam juz wierzyć w to,że jestem beznadziejną su...ka, nie chciało mi się malować, czesać, ładnie ubierać.Nie widziałam sensu...Ten ciągły ból nie pozwalał mi sie w pełni cieszyc z obecności Synka na świecie.Patrząc na wiecznie skacowanego faceta z którym teoretycznie mialam spędzic resztę życia zalewała mnie fala nienawiści i rozczarowania.Pragnęlam tylko jednego - uwolnić się.
Nie miałam pracy...mieszkania,żadnych perspektyw....całkowite uzależnienie...
Aż w koncu zrobiłam krok.Wyprowadziłam sie z wspólnego mieszkania i wprowadziłam do ciotki.Mąz przyjechał za mną.Z początku było względnie dobrze,przy trzeciej osobie nie mógl tak mną pomiatać a przynajmniej starał się robić dobre wrażenie.Niestety nie trwało to długo,Nałogi wygrały. Ale coś zaczęlo się zmieniać...Po pierwsze odnowiłam stare kontakty,zaczęlam spotykać się ze znajomymi i... powoli coś zaczęło się we mnie budzić.Spotkałam się ze zrozumieniem i szacunkiem. Po drugie za namową przyjaciół z forum znalazłam adwokata i złożyłam pozew.Po trzecie postawiłam się.Pokazałam siłę.Im więcej siły mąż we mnie widział tym mniejsze szanse miał na dalszą zabawę moją psychiką.Wygrywałam.Pokazywałam mu jak bardzo bawią mnie jego kłamstwa i ze nie rusza mnie to już. W koncu stanęłam przed nim i powiedziałam:Siłą możesz zmusic mnei do wszystkiego.Siłą strachu.Ale nigdy nie pozwole ci zabrac mojej godnosci.Nie zmusisz mnei bym z toba spała...ani bym cie kochała. "Oczywiscie z nałogami zerwac nei potrafił, koledzy zaprowadzili go na samo dno... wyprowadził się i więcej ni ewrócił.Na dziecko nie daje ani grosza... A ja...znalazłam prace... Pierwsze dni były potworne...Nie dosć ze teskniłam za dzieckiem, nie umiałam sobie poradzić ze swoimi emocjami, to jeszcze nie miałam w nikim wsparcia...Aż w końcu doszło do mnie coś niesamowitego...Ci wszyscy ludzie mnie lubią! Za to jaka jestem.Ci ktorzy znają moja historie podziwiaja mnie za siłę a ja dobrze się z nimi czuję.Mam jakąś odskocznie, oderwanie od problemów.Poznałam nowych ludzi.Czuję,że jestem już tą samą osobą.Odzyskałam wszystko co on mi odebrał.Ohydne bluzy zamieniłam na dziewczęce koszulki i dzinsy...znowu uwielbiam zmieniać fryzury, bawić sie kolorami...porzuciłam czerń a uśmiech na mojej twarzy jest uśmiechem a nie sztucznym grymasem.Nauczyłam sie od nowa byc sobą!!!! A Dawidek?Uśmiech nie znika z jego buzi;) Jest szczęśliwy, wspaniały w koncu doceniłam jego obecnośc i kocham Go ponad życie;) Dla niego mam siłę walczyć.Co z tego,że mieszkam w małym pokoiku, co z tego,że bez pomocy ciotki nie utrzymali byśmy się.Kiedyś to się zmieni. A teraz czuję się szczęśliwa mogąc wejśc do sklepu i kupić dziecku to czego naprawde potrzebuje i nie patrzec na skwaszona minę alkoholika.Nikomu nie musze sie tlumaczyc co i za ile kupuje.W koncu jestem w stanie zapewnic dziecku wszystko co najlepsze.Doszłam już tak daleko i nie poddam się.Przede mna pierwsza sprawa rozwodowa...moje marzenie sie spełniło.Uwolniłam się
Teraz jestem w pełni gotowa na nowe rozwiązania.Jestem znowu sobą.Czekam na miłość.

bałałajka co się dzieje???Opowadaj!!!

...w zasadzie niewiele, obawy sie sprawdzily...odwolal sie od wyroku wiec kolejne miesiace oczekiwania przede mna

Anhedonio nie całe 50 m trochę nie ustawne jak dla mnie i trójki dzieci .
W starym budownictwie a właściwie w poniemieckiej willi na razie staram się o doprowadzenie tam gazu wiec inspektor budowlany szaleje bo ja uparta jestem i maja ze mną zgrzyta .

Tym bardziej że jestem kobietą to myśleli że wcisną kita -sorry nie dało się
Przed wczoraj sprawdzali stan kabli elektrycznych i musza usunąć trochę usterek a nie mało tego a lista rośnie .
Znam wszystkich sąsiadów bo to moi klienci i ciepło mnie przywitali oczywiście zasypali listą dobrych rad i w razie W zaproponowali swoja pomoc .

Rodzice szaleją z radości i trochę mnie męczą ale to z troski .
Były własnie przed chwilą się dowiedział na co córcia zareagowała fochem .
Moje dzieciaki tak mało wiedza o życiu chyba za dużo im ułatwiałam mimo zaistniałej sytuacji z ich ojcem .
Dzięki za głasku -głasku

Fioleczka - jako samotna matka masz większe szanse chyba że masz więcej niż 2 dzieci-małe mieszkania są dostępniejsze.
Na socjal możesz mieć nawet dość niską średnią średnią z trzech ostatnich miesięcy i zaświadczenie też z 3 ostatnich miesięcy z opieki społecznej .Na komunalne są większe kryteria zarobku i dodatkowo co najmniej 3 lata w tej samej pracy  i szansę na to że nadal tam będziesz pracować -jednym zdaniem stabilne zatrudnienie-co w naszym kraju graniczy z cudem
Potem jesteś brana pod lupę przez komisje mieszkaniowe -są to różni ludzie -ja za pierwszym razem trafiłam na komitet (stare omy )które miały za cel nie dać mi mieszkanie ale chyba ponownie wydać za mąż-i z tytułu bycia atrakcyjna kobieta wniosek odrzucono
Złożyłam wniosek potem jeszcze raz 2 lata później - była inna komisja a ja nadal bez drugiego męża tym razem były normalne kobiety bez matrymonialnych zapędów i dostałam się na listę oczekujących.Jak nie będziesz przymilna ale upierdliwą uczestniczka wyścigu szczurów to długo poczekasz .Mój eks ma kuratora wiec wykorzystałam ten fakt.I miałam tez zaświadczenie z policji o interwencjach.
Po 7 latach pisałam wniosek o przyspieszenie bo już nie dało się wytrzymać z alkoholikiem i jego matka wariatką -opinia od kuratora rodzinnego,z policji i kuratora do spraw karnych bo takowego już posiada
W lutym tego roku przyznali mi przyspieszenie a mieszkanie przyznali dopiero 8 grudnia .Ale od lutego co najmniej 3 razy w miesiącu się przypominałam że żyję -wizyty w urzędzie i telefony bo inaczej lista znajomych się wydłuża a ciebie maja gdzieś.
Mieszkanie żaden szczyt marzeń -brak gazu i muszę palić w piecu kaflowym a niby wyższy standart bo komunalne ale od socialu odbiega tylko czynszem i dzielnica .
Jak chcesz składać wniosek to życzę masę cierpliwości i duża dozę uporu bo można się załamać oczekując na ten cud .

Składasz w Urzędzie Miejskim wydział lokalowy.
Nie wiem jak u Ciebie ale tu gdzie mieszkam nie każdemu wydają taki wniosek - musisz być minimum 5 lat zameldowana w tym powiecie.
Jeżeli nie masz rozwodu bądź separacji sądowej to we wniosku musisz ująć męża bo prawnie nadal jesteście rodziną.

witajcie!
ja jestem samotna mamą od prawie roku i jakos nie bardzo sobie radze z tym do tej pory niestety
pozdrawiam

To i ja zapiszę sie do grona samotnych mam...mam 2 dzieci - 2 synów starszy 12 lat mlodszy 14 miesięcy...opłata za dom wynosi 1200 zł ( wszystkow liczone, centralne ogrzewanie czyli gaz, prad, woda) a moje dochody to 500zł od pół roku szukam pracy, chetnych nie ma...bo dzieci

niestety tak jest...pozostaje tylko zacisnąć zęby i przeczekać, bo przecież się nie poddamy, prawda?

Dziewczyny, jest ciężko, ale cóż mamy robić. Zacisnąć zęby i robić wszystko dla naszych skarbów. Mnie trochę niepokoi fakt, że mój syn będzie potrzebował ojca, a ja niestety mu tego nie zastąpię. Już go potrzebuje, a na swojego nie ma co liczyć. Wiosna jest i więcej sił, zatem do góry głowy.

no dokładnie tak jest, ale cóż życie piszcie co tam u was, razem bedzie raźniej