Coś dla samotnych rodziców!!!

tez miałam taki okres,że oczekiwalam nie wiadomo czego od życia i już byłam bliska szukaniu mężczyzny na siłę... ale zbastowałam zastanowiłam się nad sobą i teraz nie szukam.Poniekąd pogodziłam się z losem

Witajcie drogie Panie. Podłączę się ze swoim zasobem doświadczeń. Może akurat, któraś z Was zechce zapoznać się z męskim punktem widzenia czegoś. Pozostaję do dyspozycji ... Miło będzie rozwinąć dyskusję ...

no więc i ja się do was dołączam
co prawda okres bycia "samotną mamą" mam już za sobą...i powiem wam szczerze,że bardziej samotna byłam trwając w związku z biol ojcem mojego syna...dopiero po rozstaniu poczułam,że żyję i że teraz jest czas dla mnie i dla małego.
nie szukałam nikogo,on znalazł mnie.a tak na prawdę to cierpliwie czekał:)
jesteśmy ze sobą 22 miesiące:) synek mówi do niego tato i oboje nie widzą świata poza sobą:)
myślę,że stworzyliśmy dla synka fajną rodzinkę,ciepły dom itd,a tego nigdy nie osiągnęła bym będą w związku z prawdziwym "tatusiem",po którym slad zaginął 3 lata temu...
nigdy nie wierzyłam,że facet moze tak szczerze i bezwarunkowo pokochać "obce" dziecko,a jednak może:-)
fajnie nam się razem żyje.
I myślę,że bycie samotnym rodzicem nie przekreśla naszych szans na bycie szczęśliwym.
zdarzają się oczywiście drobne nieporozumienia co do sposobów wychowania itd,ale wszystko jest do wypracowania.
również rodzina mojego narzeczonego nigdy nie robiła kłopotu z tego,że mam dziecko itd.
zostaliśmy w pełni zaakceptowani,choć obawy zawsze zostają.
także samotni rodzice głowa do góry:)
i nie poganiać amora-na każdego przyjdzie pora:)
pozdrawiam

Ja nie potrzebuję innego mężczyzny i na siłę go nie szukałam, tylko co robić, kiedy sam przyszedł? Boję się, że syn go zaakceptuje, a potem wszystko pryśnie i się rozwali, co powiem wtedy synowi, co on pomyśli o matce? Strach.

To prawda, która dotyka nas wszystkich agau. Nikt nie chce swojemu dziecku co miesiąc przedstawiać nowej cioci. Nikt nie chce by jego dziecko myliło wujków na ulicy. Każdy chce trafnie umieć zdecydować. Ale wszyscy dobrze wiemy, że nie ma na to ani recepty ani wzoru ...

witam wszystkich chyba mi tez nic nie pozostalo,jak sie do Was dolaczyc. Sama wychowuje corke od 8 lat. Owszem bylam w jednym zwiazku po rozwodzie z 3 lata ale niestety skonczylo sie...moze i dobrze,bo facet byl jedynakiem a jego rodzicom przeszkadzalo to, ze ja rozwodka z corka. I chyba tak juz zostanie!Nie wiem co mialo wplyw -ale chyba juz nie wierze w milosc... Sama zdana na siebie! pozdrawiam wszystkich samotnych!!!

witam ja również wychowuję samotnie 2 dzieci i powiem nie łatwo być w  nowym związku dzieci mam dość spore córa 16 i ciężko było jej zaakceptować mojego byłego partnera gdyż byliśmy we troje 16 lat a tu nagle ktoś nowy
im dzieci starsze tym trudniej im zaakceptować kogoś nowego czują jakby zagrożenie swojego bytu
moje dzieci wychowały się bez ojca ja zresztą też  i nie odczuwam braku gdyż nigdy nie znałam tego jak mieć ojca
dzisiaj nie ma to znaczenia czy dzieci wychowują się w pełnej rodzinie bo nie zawsze rodzice spełniają swoje role w prawidłowym wychowywaniu dzieci
trzeba również uważać aby te nasze pociechy nie stały się naszym całym światem bo dzieci też odejdą na swoje i co wtedy?
samotni rodzice muszą również zadbać o siebie stworzyć sobie zaplecze a kiedy nam się uda być zadowolonym to i dzieci przy nas się też wychowają

The_devil zgodzę się z Tobą w stu procentach!!! Prosty przykład.Mój syn jak miał niespełna dwa miesiace praktycznie tylko jadł i spał.Gdy przychodził ktoś sympatyczny i powiedzmy"dobrze nastawiony"mały budził się i leżał spokojnie w łóżeczku,także nie raz nawet nie wiedzieliśmy,że nie śpi.Raz przyszedł hydraulik a ja byłam sama...jakiś dziwny typ...przez całą wizytę Syn nie spał domagając się karmienia i "pilnował"mamy.Gdy tamten wyszedł dziecko zasnęło momentalnie

makao boję sie tej samotności "na starość"

Kurcze z tym wyczuwaniem to ja się dałam złapać. Mój siostrzeniec uwielbiał ojca biologicznego mojego synka, zwiodło mnie to bardzo, bo myślałam, ze skoro mały go tak lubi to przecież nie może być złym człowiekiem, bo przecież dzieci i zwierzęta wyczuwają zło... I no cóż, przejechałam się, bo niestety sposób w jaki obszedł się z nami nie świadczy o dobrym charakterze. Ale może to tylko przykład wyjątku, który jednak potwierdza regułę Mam nadzieję, ze swoimi życiowymi wyborami nie skrzywdzę po raz kolejny syna - bo pierwszy raz zrobiłam to wybierając mu takiego a nie innego ojca.
Ale wiecie, od jakiegoś czasu jestem tutaj na forum i dzięki pomocy wielu z Was zmieniłam się - jestem jeszcze bardziej szczęśliwa niż do tej pory, nie myślę o tym, że chcę znaleźć ojca dla syna, nie szukam na siłę - jestem silną i samodzielną kobietą, która zna swoją wartość i świadomie dokonuje wyborów (choć nie zawsze dobrych )
W kwestiach partnera to mam te same obawy co chyba wszyscy samotni rodzice - aby moje wybory nie rzutowały na moje dziecko. Dlatego spasowałam z szukaniem - jak będzie nam dane to spotkamy idealnego człowieka Chociaż nie powiem, uśpione potrzeby czasami się budzą i wołają o ich zaspokojenie

Wszystko pięknie i ładnie wygląda z boku .
Myślę że u mnie jest jeden problem - zaufanie.
Zbyt długo jestem sama( nawet w małżeństwie wszystko było na mojej głowie).
Az powiedziałam dość 10 lat temu.

po tym czasie byłam tylko w jednym związku ale po jakimś czasie zaczął się drażliwy temat co dalej no i oczywiście dzieci.Rozleciało się ileż można czekać aż Pan Niezdecydowany się zdecyduje długo byłam cierpliwa .Znajomi uznali że za długo i zmarnowałam najlepsze lata swojego życia.

Może mają racje.

Nie mam już tak malutkich dzieci -20-15-7 .
Mam prace ,czekam na mieszkanko i mam zamiar rozpocząć naukę wiec nie bardzo będę miała czasu na randkowanie zresztą nie mam na to ochoty.Eksperymenty dobre są teorii ale czasami nijak mają się do życia.Nie jestem zgorzkniała i nie mam pretensji że jest tak a nie inaczej.

Co sie stało Fioleczka ?

Fioleczka złóż sprawę o alimenty do komornika i staraj się z funduszu .

Komornik już namierzy delikwenta a sprawa o rozwód od złożenia wniosku do rozpatrzenia to nie kwestia 

tygodnia wiec komornik może ustali w tym czasie miejsce pobytu zbiegłego tatusia.

Hmm... Fiołeczka głowa do góry - jesteś dzielną Dziewczyną i dasz sobie radę. Ja mam podobnie trudną sytuację, a może nawet gorszą bo poza brakiem zainteresowania synem i niepłaceniem alimentów, "kochający tatuś" zostawił mnie z długami. Gdyby nie to to dawałabym sobie radę, a tak cała moja pensja idzie na rachunki! ale nie poddaję się bo wiem że i tak mam dużo szczęścia Mój Skarb jest zdrowy, a to najważniejsze. Kiedy mam gorszy dzień podchodzę do niego i proszę żeby mnie przytulił i wierz mi nie ma lepszego lekarstwa Twój Skarbek jest jeszcze na to za mały ale lada dzień też będzie rzucał się Mamie w ramiona A znalezienie pracy to fantastyczne rozwiązanie. wiem ciężko Malca zostawiać na tyle godzin, ale to też ważne dla Ciebie ze przez jakiś czas będziesz nie tylko Mamą. Co do żłobków to z doświadczenia wiem, ze jest ciężko - my rok czekaliśmy aż się dostanie, ale to też pewnie zależy od miejsca zamieszkania, i od września ma iść do państwowego żłobka (teraz jest w prywatnym, bo jak skończył 6 miesięcy musiałam do pracy wracać). W rozwodach doświadczenia nie mam, ale The_Devil służy pomocą Ale wiem, ze to ze on nie stawi się na rozprawie to tylko o nim źle świadczy. Nie stresuj się! Dasz radę! Każda z nas daje radę Głowa do góry i jakby coś to pisz!

Właśnie tak uważam! On nie chce bym miała jakiekolwiek pieniądze! A że ma juz komornika na pensji i wie dobrze,że alimenty mają pierwszeństwo to zdaje sobie sprawę,że dla niego mało by zostało a tak znajdzie gdzieś robótki na "czarno" i bd miał kaskę tylko dla siebie.

Z tym złobkiem to niewypał...Nie ma miejsc a listy rezerwowe pękają w szwach.Samotnych matek jest pełno w naszym mieście jak powiedziała mi kierowniczka jednej z placówek do której dzwoniłam;także ten przywilej odpada...Muszę pracować nie mam ani grosza a tutaj nic...byłam pewna,że się uda a tu zapisy na kwiecień;żeby chociaż październik...

Co do komornika;moj maz miał długi i listy przychodziły na adres rodziców i nic... W końcu po 2latach zgłosił się do pracodawcy i zadłużenie pobierał bezpośrednio z zakładu tzn.zakład przelewał część wypłaty na konto komornika.
Powiem szczerze,że te alimenty to najmniejszy problem dla mnie.Nie uratuje mnie to,muszę miec pracę i być niezależna od jego łaski.
Nie wiem co robić...bez opieki nad małym nie ma mowy o jakimkolwiek zatrudnieniu.Nikt z rodziny nie może z nim zostać a rodzona matka powiedziała mi dzisiaj,żebym znalazła starszego faceta który weźmie mnie na utrzymanie.Ona nie żartowała!!! Własna matka, która wychowywała mnie samotnie, studiowała i gdy mialam zaledwie 2 miesiace zostawila mnie pod opieka ciotki z która mieszkam (jest zbyt stara by zająć się moim Synkiem).Też nie miała pracy ale rodzina jej pomagała i jak to mówi ciotka matka była wolna.Mogła wyjść na koncert,pojechać na wakacje i nie musiała martwić się dzieckiem...A teraz powiedziała mi coś takiego...

Znowu dopada mnie ta cholerna bezradność...przecież musi być jakieś rozwiązanie...

Myślałam o tym ale wszystkie koleżanki z dziećmi mają mężów /chłopaków ktorzy utrzymują je lub dziewczyny sa na urlopach wychowawczych.Inne z kolei mają wystarczającą pomoc od rodziny.Obcych się boję,nie mam zaufania.Z paroma dziewczynami piszę ale jedna jest totalnie rozsypana i czeka na męża który jest chyba we Włoszech a inne nie potrzebują takich układów.Tez kiedyś o tym myślałam ale to kolejna zależność od kogoś...a ja chcę być samodzielna.Totalnie samodzielna.

Matki "rozwiązania"wogole nie biore pod uwage.Nie chce sie wiazac.Z  kimkolwiek a  tymbardziej nie dla pieniedzy

The_devil widzisz ja jestem szczęśliwa. Uwolniłam się od męża a wiesz sam,że święty spokój jest ważniejszy od wszystkiego.Doskwiera mi tylko brak pieniędzy...dosłownie na wszystko i blokuje mnie fakt,że chcę działać zrobić coś by żyło nam się lepiej ale to beznadziejnie urządzone państwo mi na to nie pozwala.
Od dawna myślę o założeniu własnej firmy.Słyszalam o wielu dotacjach dla ludzi do 30 roku życia,bez stażu pracy albo dla matek powracających po urlopie.Jednak brak mi takiego pomysłu który "porwał"by mnie bez reszty dla którego mogła bym zaryzykować i odważyć się na więcej

Witam wszystkich serdecznie. Chciałabym uzyskać Waszą opinię na temat związku z mężczyzną samotnie wychowującym dzieci. Poznałam jakieś dwa miesiące temu mężczyznę, którego żona około 7 lat temu wyjechała za granicę i tam znalazła sobie nowego męża, porzucając jednocześnie troje dzieci z poprzedniego związku. Obecnie dzieci te mają 25, 22 i 9 lat. Najmłodszy syn mieszka z ojcem, córka pomieszkuje u swojego chłopaka. Ojciec od kilku lat przebywa na emeryturze (wcześniejsza - mundurowa) i zajmuje się w pełnym wymiarze czasu swoim synkiem. Ja nie mam swoich dzieci. Od początku we wszystkich naszych spotkaniach uczestniczył również jego synek. ANI RAZU tak naprawdę nie byliśmy tylko we dwoje. Wydawało mi się to dziwne i krępujace. Postawiłam więc sprawę jasno, że musi tak się zorganizować, żebyśmy chociaż od czasu do czasu mogli być tylko we dwoje. A on się teraz zastanawia, mówi że potrzebuje czasu na przemyślenia. Wydaje mi się, że wprowadzanie do układu dziecka na początkowym etapie znajomości, utrudnia stworzenie przez partnerów wspólnej bazy pod trwały związek, a poza tym może sprawiać problemy emocjonalne dziecku. To ono (zwłaszcza, że tak naprawdę nie zna swojej biologicznej matki, bo ona nie utrzymuje z dziećmi kontaktów) może mieć jakieś nadzieje na przyszłość, to ono poznaje po raz kolejny nową kobietę swojego ojca, to ono staje się cichym wspólnikiem ojca, bo nie może mówić swoim dziadkom, czy starszemu bratu o kolejnej partnerce ojca, itd. Co powinnam zrobić, czy taki związek ma jakąś szansę?

Luana 2 miesiące znajomości to krótki okres czasu .
Osobiście nie ukrywam że mam dzieci ale na spotkania raczej bym ich nie ciągała .Uważam że było by to krępujące dla dziecka i tego pana.

Nie wiem co powoduje że pan przyprowadza syna na spotkania.To że jest samotnym rodzicem ok ale manifest wobec kobiety patrz kto na Ciebie będzie czekał prócz mnie to nie.

Masz prawo do prywatnych rozmów a nie rozmów kontrolowanych okiem 9 latka.
Masz rację że zastanawiasz się co dalej i czy ten związek jakoś się sprawdzi czeka cię ciężka praca jeżeli uznasz że mimo wszystko masz ochotę zaryzykować.

Powodzenia

Masz prawo do prywatnych rozmów a nie rozmów kontrolowanych okiem 9 latka.
Ciągła obecność dziecka powoduje, że nie możemy porozmawiać o rzeczach ważnych dla naszego związku, zbudować jakąś jego bazę. Poza tym związek, wg mnie, powinien zaczynać się od przysłowiowego wysokiego "C", bo później jego jakość najczęściej spada. A my zaczynamy od bardzo niskiego poziomu, od zgrzebnej codzienności, bo przecież przy dziecku trudno o romantyczne uniesienia. On twierdzi, że tego nie potrzebuje, że tylko w harlequinach tak sie dzieje. Ale przecież to pierwsze zauroczenie, te początkowe uniesienia dają pozytywną energię każdemu związkowi.

Witam wszystkich i wracając do poprzedniego wątku, Fioleczka nie wiem czy to pomoże ale może warto podejść do urzędu pracy wiem że są dotacje dla osób zakładających swoją działalność gospodarczą a jeżeli to nie wypali może tam coś doradzą.

Ja bardzo lubię jego syna i wiem, że mogłabym go szczerze pokochać. Wydaje mi się, że także on mnie polubił. Wystarczyłoby, żeby tych spotkań tylko we dwoje było powiedzmy 1-2 na 10 wspólnych i już dla mnie byłoby OK. Kiedy mu jednak o tym powiedziałam, on stwierdził, że potrzebuje czasu na przemyślenie. Wydaje mi się, że on zamienił się w taką kwoczkę, która nie chce wypuścić pisklaka spod swoich skrzydeł. Ale przecież 9-letni chłopiec powinien być już uczony samodzielności, może nawet zostawać w domu sam przez kilka godzin. Najgorsze jest to, że mój partner na początku naszego związku twierdził, że sprawy rodzinne, z dziećmi ma już poukładane, że może też poświęcić się związkowi. Okłamał mnie, czy tylko wydawało mu się, że tak jest?

a może on nic złego nie widzi w tych spotkaniach z Synem? Kiedy chciał się ze mną spotkać pewien chłopak koleżanka poradziła mi bym na spotkanie wzięła dziecko bo to w końcu mój syn i jeśli ktokolwiek bd chciał związku ze mną musi się z małym liczyć dlatego uważam,że to kwestia poglądów.Jeden nie zapozna partnera z potomkiem dopóki nie będzie miał 100procentowej pewności a drugi postąpi inaczej.
Myślę,że to dobrze że Twój mężczyzna "wprowadził "Cię całkowicie w swój świat.Może wyjaśnij mu,że obecność dziecka Ci nie przeszkadza ale chciała byś trochę intymności? zaproponuj może jakiś fajny wyjazd na weekend a by udowodnić mu,że dziecko nie jest Ci obojętne po powrocie idź z chłopcem sama na lody do kina itp
zaproponuj może takie samodzielne wyjścia niech np.raz Ojciec idzie gdzieś sam z Synem,później bd czas tylko dla Ciebie i ukochanego.Dziecko nie będzie zazdrosne o tatę a Ty zbliżysz się i do jednego i do drugiego

On doskonale widzi z jaką troską i serdecznością traktuję jego synka. Miałam też zamiar zabrać go do kina, zaproponowałam wspólny wyjazd do ZOO. Teraz jednak, kiedy już wiem, że nic nie będzie z tego związku, widzę jaką krzywdę robi się dziecku, każąc mu uczestniczyć w kolejnych krótkotrwałych związkach tatusia. Zniknę z jego życia, jak kilka poprzednich partnerek ojca, a dziecko ma tylko kompletny zamęt w głowie. Jaki to będzie miało wpływ na jego relacje z kobietami w przyszłości, czy nie spowoduje to u niego jakiś problemów emocjonalnych? Eh, jestem kompletnie zdezorientowana. Dlatego postanowiłam tu napisać.

To co lubie tu najbardziej. Młoda a mądra. Patrzcie, uczcie sie i podziwiajcie ....

W sprawie rozwodu Fioleczka. Odwiedzę Twój wiątek natychmiast jak znajde chwile - dziękuje za zaproszenie. Tu i teraz odpowiem Ci w skrócie:
Możesz w rozwodzie ująć alimenty. Wszystkie sprawy rodzinne - nazwijmy je "rozwodowe" są bezpłatne. Poza samym rozwodem, który kosztuje w granicach 600 zł. Jeśli nie masz środków i źródła utrzymania, możesz od razu z pozwem rozwodowym złożyć wniosek, o zwolnienie z kosztów sądowych. 99% zostanie rozpatrzony pozytywnie. W rozwodowym ujmij ograniczenie praw. Na razie tyle wystarczy. Poxniej pomówimy o podstawie i bardziej drastycznych środkach. Nie wiem co mam Ci powiedzieć w sprawie podziału majątku. W tej kwestii najlepiej dogadac sie z ex, oddac mu wszystko co chce, zapomnieć i w niedziele dać na mszę ze udało sie bez walki. Acha - sprawa o podził jest równiez płatna. Tu jest niescisłość cenowa. Wpłaca się wadium w wysokosci 10-20% wartosci majątku, lub 1000 zł. Słyszałem tez wersje o 2000, ale to nie potwierdzone.
Mówisz "przemoc psychiczna" ? Bo tak nazywa się wątek ... jeszcze nie zaglądałem - ale powiedz mi czy odpowiedziałza to ? ... Bardzo mnie to interesuje, z racji tego, że mojej ex zonie udało sie wymigac od odpowiedzialnosci w podobnej sprawie. i jakos nie łatwo mi sie z tym pogodzić.
Pozdrawiam Cie...

Mnie osobiście problem nie dotknął Anhedonia. Syn ma 12 lat, i jak najbardziej nie odczuwa braku matki. Pracuję nad tym ze zdwojoną siłą.
Mój post jest raczej "ostrzegawczy", sygnalizujący potrzebę ciągłej kontroli. Bo najmniejszy błąd może dokonać trwałych zmian, o których pisałem.
Udało się Tobie, gdy wychowywałaś sie bez ojca. Uda się mojemu synowi, który wychowuje się bez matki. Ale codziennie, tysiące samotnych rodziców, wychowujących dzieci narażonych jest na niebezpieczenstwo poczucia przez dziecko krzywdy. Krzywdy spowodowanej brakiem.
Wiec może nie MY - ale ONI ... nie mają wpływu na to co moze sie wydarzyć. Nie uważam bym problemy magazynował pod dywanem, dlatego wyjaśniam najlepiej jak umiem ...

Anula70 a co jeśli ojciec lub matka jest alkoholikiem/alkoholiczka? Wraca do domu zalany i swoją agresję wylewa na członków rodziny?lepiej podtrzymywać taki związek? Na siłę byle by był ojciec/matka? Jaki przykład taki rodzic da dziecku? Czy mój mąz byłby w stanie rozmawiać z synem o seksie lub o  zagrożeniach jakie dzisiejszy swiat niesie mlodemu człowiekowi? Ansolutnie nie.Mój Dzieciak nie miał by szacunku dla jego słów widząc jak co wieczór ledwo stoi na nogach...
Czasem lepiej się rozstać.Własnie dla dobra dziecka.Mój ojciec odszedł jak miałam 4 lata.Byłam mała,nauczyłam się żyć bez niego i nie wspominam swojego dzieciństwa jakoś traumatycznie.Był czas że go potrzebowałam ale to minęło i teraz nawet nie chce wprowadzać zamętu w jego życie telefonami czy odwiedzinami.

Fioleczko, przeczytałam wszystkie Twoje posty, polecam Ci też post "mój wymarzony rozwód", tam omawiałyśmy liczne ciekawe rzeczy dla rozwodzących się, sama udzielałam rad.
   Utkwiło mi w pamięci jedno, te cholerne finanse, z którymi i ja sobie nie radzę, sama wychowuję syna i ledwo wiążę koniec z końcem, ale z drugiej strony odzyskałam spokój psychiczny szkoda, że za spokój nie płacą .

The Devil, powiedz mi proszę jako facet, mój partner z którym spotykam się od kilku miesięcy chce koniecznie poznać mojego syna i oczywiście przedstawić go rodzicom, uważam, że to niepotrzebny stres dla synka, mały wie, że mam kolegę, ale ja nie chcę go angażować w tak poważne sprawy, sama bowiem nie jestem pewna, czy ten związek może przetrwać. Poza tym nie wiem nawet, jakie są intencje partnera, nigdy nie mówi, co czuje, co myśli na nasz temat, a i ja nie pytam, żeby nie wypaść na nawiedzoną kobietę. Boże, jak ktoś raz się sparzy w związku to ten ból i lęk będzie go prześladował do końca życia. Rany, jak trudno mi zaufać facetowi, teraz to zauważam:)

P.S. Jak dobrze, że powstał ten wątek, na wiele pytań już sobie odpowiedziałam. To może nie na miejscu, co napiszę, ale cieszę się że znajduję się w gronie, gdzie wszyscy mamy podobne problemy i przez to możemy się zrozumieć. Jeśli tym zdaniem kogoś uraziłam, przepraszam

Fioleczko, trzymam kciuki, coś zaradzimy, jakby co pisz na mojego maile.

agau rozumiem Twoje rozterki. Sama nie ufam już ludziom a co dopiero mężczyznom. Ile jesteście razem? Myslę,że takie poznawanie się jest dobre na etapie budowania wspólnego życia.
Moja matka popełniła diametralny błąd w moim wychowaniu.Nigdy nie traktowała moich uczuć serio, nigdy nie pomyslała,że dziecko nawet bardzo małe ma już jakiś światopogląd i należy mi się wyjaśnienie.Nie tłumaczyła mi różnicy miedzy kolegą  z pracy który ma żone i dzieci i jest i zawsze będzie wujkiem do którego śmiało mogę się przywiązać, bo on nie zniknie z dnia na dzień; a co innego z wujkiem - partnerem, który nagle zniknął a przecież mowił,że mnie kocha.
Także nie wolno fundować dziecku takiej huśtawki emocjonalnej, bo ono jest najważniejsze. Musisz sama się zastanowić czy Twój związek wkracza na nowe tory, czy po prostu rodzice partnera są ciekawi "co to za dziecko" a on sam robi to np. bo niby tak trzeba albo w ten sposob próbuje "wkupić"się w Twoje łaski?
Tego nie wiem.Musisz sama to przemyśleć i zdać się na intuicję;)

Nie stać mnie na nie niestety moje zarobki nie dochodzą nawet do 2000 więc nie dostanę nawet kredytu.

Były nie płaci alimentów bo dopóki tu mieszkam to on płacić nie będzie a dość mam wojowania.
Nawet kurator (ma ograniczone prawa rodzicielskie i nadzór kuratora) przestał naciskać bo nie widzi sensu.

Dopóki się nie wyprowadzę nie mam zamiaru dodatkowo ruszać g..na nic to nie zmieni a zaostrzy i tak już ostry konflikt.

Wzorowo Fioleczka. Stawaj na nogi. Gratuluje. A mnie słuchaj w swoim wątku .... i napewno osiągniesz swój cel ...

Agau u mnie to samo doliczają nie istniejące alimenty jak na te czasy żebracze i rodzinne plus moją pensje i wychodzi na to że mam za duże dochody.

Nie liczy się że mam astmatyka i alergika w domu i czasami koszty leczenia są bardzo wysokie
Liczą się tylko cyferki.!

W zeszłym roku przekraczało mi dokładnie 15.37 gr i odmówili mi stypendium dla starszej dwójki.
Dla pijaczek i lumpów masz rację są pieniądze i to nie małe nie liczy się to że przepiją a dzieciaki i tak będą głodne i brudne.
Państwo pomogło tak zapijaczonym rodzicom bo dzieciakom na pewno nie ale to nie ich problem dali kasę i spadać

A mieszkaniach to pomarzyć czekam ponad 7 lat i na razie przysłowiowe gruszki na wierzbie.
Szlak mnie trafia jak na interwencje przyjechał policjant i mnie pouczał zamiast awanturującego się pijaka. Nie tłumaczy go jakiś alkoholizm bo on zachorował na własne życzenie a zresztą żaden mu do gęby na siłę
wódy ani piwska nie leje ma to na własne życzenie.

Tyle pięknych słówek na temat pomocy samotnym rodzicom gadają w telewizji że czasami aż mnie mdli ;/
Teoria teorią a praktyka wygląda tragicznie.