witajcie, nie wszystkie posty przeczytałam ale mam dużo czasu to napewno się tym zajmę.Wszyscy mamy podobne problemy.
Nie mam się komu wygadć to chociaż napiszę co mi leży na sercu bo sama nie potrafię sobie z tym poradzić. Jesteśmy małżeństwem od 10 lata znamy sie 14, mamy dwie córki. .........i stało się on nic do mnie nie czuje ............wiem cały czas się o to obwiniam chciałabym naprawić to co zepsułama ale cisza ucieczkka od tematu.... codzienne wieczorne wyjścia z domu .poprostu niechce i koniec to trwa już 3 miesące - jestem załamana nie wiem co robić.
Próbowałam rozmawiać, przepraszać że popadliśmy w rutyne, praca obowiązki później brak pracy, moje zmęczenie...... jest mi źle, bardzo.
..ale on mówi że to nie moja wina że to on jest ten zły i to jemu się odwidzało. Jak proszę o to byśmy spróbowali jeszcze raz to mówi że to za wcześnie że on musi to sobie przemyśleż poukładć, wiem jestem żałosna, ale na chwilę obecną niewyobrażam sobie życia bez niego. MUSZĘ BYĆ SILNA - ale to tylko słowa jak to zrobić żeby przetrwać??
wszystko zaczeło się od mojej pracy, dodam że nie pracowałam dla przyjemności tylko dla tzwanego chleba. Pracowałam na 3 zmiany, czasem było tak że pzrychodziłam z nocy o 7: 30 a 14 już muśiałam być z powrotem do 22 - 8 godzin przerwy to za mało na naładowanie akumulatorów to trwało 5 miesięcy. Ten okres minoł mi jak jeden dzień uwieżcie mi, jak... bym wiedziała że przez tą pracę tak wszystko się zmieni to wolałabym iść żebrać. wiem że czasami byłam zimna i nie diostępna...ale dlaczego nie było rozmów....przecież ludzie nie poddają się tak łatwo!!
Kocham go chociaż nie wiem co jutro przyniesie, wczeniej sama zastanawiałam się nad naszym związkiem i przyznam że różne myśli przychodziły mi do głowy........ człowiek może sobie myśleć różne żeczy dopuki sam ich nie usłyszy......nie wiem cop robić jestem w rozsypce emocjonalnej.
Wróciłam do przcy do biura poukaładane godziny od 09-17, weckendy wolne, dużo czasu, a jego nie ma, nie wiem co robić ten stres mnie zabije.