mąż porzucił mnie w ciąży. Jak odnaleźć siłę?

Termin mam na 12 grudnia, ale lekarze chcą przyspieszyć cięcie cesarskie na  koniec listopada lub sam początek grudnia. Chodzi o tą moją pękniętą miednicę i Żeby jak najmniej ją obciążać, w 38 tyg. prawdopodobnie pojawi się na świecie moja ukochana i upragniona córeczka. A mąż....szkoda słów. Skąd wziąć siłę na to wszystko, pieniądze na wyprawkę dla dziecka?eee tyle kobiet daje radę to i ja sobie poradzę.

Anulko, powiedz co potrzebujesz, może część z tych rzeczy mam, mogłabym Ci podarować, wysłać paczkę. Wiesz jak jest, sporo rzeczy dostałam, z części z nich pewnie nigdy nie skorzystam, inne przestaną nam służyć, a do Twojego terminu jeszcze miesiąc. sama mam wiele rzeczy po innych dzieciach, to sie nie niszczy tak bardzo... daj znać. sadze ze inne mamy z forum mogą mieć jakieś rzeczy, które mogłyby Ci odstąpić.

Kochane moje, wiem że macie rację, sama nabrałam już takiej niechęci do mojego jeszcze męża, ale te głupie uczucia, miłośc biorą górę. Wychodziłam za mąż z miłości, zupełnie zaślepiona...Dziś oprócz mamy, siostry, przyjaciół no i Was moje drogie nie mam żadnego wsparcia. Chodzi o wsparcie mężczyzny. Ojciec alkoholik, nie mam brata, kuzyna, o mężu nie wspomnę. Żadnego wsparcia i ramienia męskiego.Nie mam też żadnego przyjaciela płci męskiej. Dziewczyny dziękuję Wam za oferowaną pomoc. Ubranek dla malutkiej mojej córci mam całe mnóstwo, używane, ale to prawda, że dzieci takie mogą mieć. Są wyprane i wyprasowane, czekają na moje szczęście. Wyprawkę też już częściowo skompletowałam dzięki moim przyjaciółkom, które regularnie podrzucają mi nowe smoczki, butelki, kosmetyki do pielęgnacji. Wózek i łóżeczko będę musiała pożyczyć lub kupię używany, ale to na koniec listopada(mam nadzieję, że zdążę), po kolejnej wypłacie. W tym miesiącu musiałam uczęszczać na rehabilitacje tej pękniętej miednicy i wydałam na leki, pasy ściągające tyle pieniędzy, że jeszcze nie zaczął się listopad a mi zostały już tylko pieniądze na opłaty. Najgorsze jest to, że nie mam mebli dla małej - szafki, komody. Mam malutki pokoik i musi być zrobione na wymiar. W sobotę przychodzi stolarz i ma mi zrobić na wymiar szafkę dla Oli. Mama zapłaci - wzięła pożyczkę, kolejną dla mnie...sama żyje skromnie. Ale pytam dlaczego moja mama ma płacić za rzeczy, za które opłacić powinien ojciec mojego dziecka?!!!nie mogę tego przeboleć. Jeśli nie dołoży mi się do wózka i łóżeczka będę zmuszona wystąpić do sądu o zabezpieczenie alimentacyjne. Chciałam pominąć sądy - ale jestem zmuszona...dlaczego życie jest takie okrutne. Ani ojca ani męża...

Anulka, nic z tym nie robimy.
Prawo ustalają głownie mężczyźni. Na porządku dziennym są tacy, którzy porzucają dzieci. Jeśli kobieta tak zrobiłaby to zostanie zjedzona żywcem w pierwszej kolejności przez inne kobiety. Płacimy cenę za naszą niesolidarność kobiecą.
Oni śmieją się z tego. Koleżanki mąż zarabia 30 tyś zł a płaci na dzieci 3 tyś. To chyba oczywiste, że dzieciom obniża się standard życia.
A dlaczego tak jest. Wiadomo co zrobi kobieta. Weźmie dodatkową pracę.
Co zrobi facet. Oleje dzieci, porzuci.

Przepraszam tych nielicznych prawdziwych ojców i mężczyzn. Ale jest ich niewielu.

Bierzemy za nich odpowiedzialność. A ciekawe jakbyśmy tak nie stawały na głowie, żeby to wszystko pogodzić...
I patrzyliby na te swoje zaniedbane, biedne dzieci...

Chyba jednak coś jest w naturze. Tylko kobieta może urodzić dziecko. Jego rola to ta chwila a potem może go już nie być.

Anulka, ułożysz swoje życie. A przede wszystkim życzę Ci wspaniałej pięknej córeczki. I będziesz wiedziała jak ją wychować.
Żeby nigdy nie musiała liczyć na jakiegokolwiek faceta.

Teraz wiem jedno. Jak kobieta decyduje się na dziecko powinna być świadoma i zadać sobie pytanie czy jest w stanie samodzielnie je utrzymać i wychować.
Wspólna odpowiedzialność jest w praktyce fikcją.

Tak dziewczyny, ale ja marzyłam od dawna o dziecku.Mam 33 lata za chwile i to było i jest moje największe pragnienie. nie żałuję swojej decyzji ani trochę. Mimo wszystko myślałam, że mój mąż stanie na wysokości zadania i spełni swoją rolę. A on ani jako mąż, ani jako ojciec...Dam sobie radę jako samotna mama, ale teraz jest tak ciężki dla mnie czas...

hej dziewczyny, co u Was?U mnie w dalszym ciągu chaos w głowie, zupełna pustka, strach i niemoc. Mąż zaproponował terapię małżeńską. Bylismy na pierwszym spotkaniu, ale przedstawił mnie w tak negatywnym świetle przed psycholożką, że nie wiem czy chcę kontynuować taka terapię. Myślę, że bardziej utwierdzi mnie ona w przekonaniu że nie chcę marnować sobie życia z kimś takim i pomoże podjąc decyzję o zupełnym rozejściu. Co on myślał, że zostawił mnie z wszystkim, z rozwalonym remontem, ciażą zagrożoną, wyprowadził się nie pozostawiając mi grosza na życie...a teraz jeszcze mnie obraża i czuje sie urażony?bo za mało uśmiechałam się w ciąży?bo narzekałam, a jego poprzednia partnerka w ciązy była taka pogodna i uśmiechnięta.ciągłe porównywania, i to co najbardziej boli to to że ciągle obraża moją mamę. To boli mnie najbardziej i oo o tym wie, więc to wykorzystuje...Gdyby nie pomoc mojej mamy nie miałabym dla dziecka nic...serce mi pęka i szczerze zaczynam nienawidzić mojego męża. Wszystkich krytykuje, poprawia, kategoryzuje ludzi ze względu na wykształcenie, ubiór czy poglądy...ale on sam krytyki nie przyjmuje...no trochę mi ulzyło.

Anulka, przede wszystkim gratulacje, masz kolejny tydzień ciąży za sobą:) Jeszcze zdaje się 2 tygodnie i jeśli córeczka przyjdzie na świat to już nie będzie wcześniakiem.
Nie wiem, czy terapia małżeńska teraz kiedy masz zagrożoną ciążę jest dobrym pomysłem. Twoje i dziecka zdrowie są najważniejsze.
Rzeczywiście po porodzie jest samemu ciężko. 
Mąż jak będzie chciał pomóc to bardzo dobrze, ale chyba warto poozmawiać z mamą. 
Zwłaszcza jeśli grozi ci cesarka. Musisz mieć kontrolę u lekarza.Nie powinnaś dźwigać itp...
Z resztą można sobie chyba poradzić. Przecież nawet zakupy spożywcze można zrobić przez internet, nie wychodząc z domu.
Nie martw się tak.
Ważne decyzje mogą poczekać. W ciąży u kobiety szaleją hormony.
Nie każda kobieta znosi ten czas dobrze. Jeśli źle się czujesz, możesz nie mieć ochoty na uśmiech.

Witam Was dziewczyny !! jestem w 3 miesiacu ciazy i jakis czas temu zostawil mnie facet (5lat zwiazku) takt z dnia na dzien, gdzie dzien wczesniej ciagle zapewnial o swojej bezgranicznej milosci i że nigdy mnie nie zostawi. a tu jedna sprzeczka spowodowała wielka burze. Skończylo sie na krótkiej rozmowie telefonicznej po czym ani ja ani on nie kontaktowalismy sie ze sobą. Nie rozumiem jak mozna zostawić kobiete w takim stanie gdzie w dodtaku to on ciagle mowil jak bardzo chce zostać ojcem. Jest mi nie tyle przykro z powodu ze nie interesuje sie mna, ale ze nie interesuje sie naszym dzieckiem. nawet nie zadzwoni zapytać jak przebiega ciąża. nigdy nie sadzilam ze zostane samotna matka. Myslalam ze jestem z kimś kompetnie innym.

Dziewczyny, cóż napisać...
Przytulam was wszystkie.
Wyobraźcie sobie słodkiego waszego bobaska. Wasze dziecko...
Będziecie je przytulać, karmić... a ono będzie się uśmiechać i uspokajać w waszych ramionach.
Miłość do dziecka jest "absolutna". Najpiękniejsze chwile w życiu. Z każdym dniem kocha się bardziej...:)
Mnie też jest trudno, ale podobno dobrze wyobrażać sobie dobre, miłe rzeczy.

Hej
Miło Cię tu spotkać.... pytanie jest właściwe - jak odnaleźć siłę? Jak sobie poradzić? Powiem Wam, że jak dziecko się urodzi, to na pewno będzie inaczej. Tak, jak napisała bet....

Pamiętajmy, że my też musimy być w miarę spokojne. Chciałabym umieć sobie wyobrazić przyjemne chwile... tylko zawsze pojawia się On, nawet wtedy też umiem sobie wyobrazić, że jest miło, że jest ciepło, że nas przytula.... tylko co z tego, kiedy rzeczywistość jest inna. Nie ma tego co bym chciała. Nie buduje z tym dzieckiem żadnych więzi, nie głaska po brzuchu, nie przytula.... Mi czasem bardzo ciężko jest się skupić na pozytywnych myślach, wogóle na myśleniu o dzieciątku. A ono przecież czuje, każdą naszą emocję, każdy stres... Same wiecie, jak ciężko czasem nad tym zapanować...
Trzymajcie się cieplutko

Hej annulka26 . Ale będziesz miała super prezent na Mikołaja . Ja planowo powinnam mieć na zajączka, w lany poniedziałek.... A póki co 6 grudnia powinnam poznać płeć. Jednego i drugiego nie mogę się doczekać . Będę trzymać kciuki za Was.

annulka26 - trzymajcie się cieplutko . Nie martw się nic kochana.... już niedługo wrócicie we dwie . Buziaczki dla Was

annulka26, gratuluję córki!

Proszę, przetrzyj oczy i, choć przez łzy, zobacz rzeczywistość. Twój jeszczemąż nie jest już mężem, nie stoi u boku, nie wspiera, nie kocha. Tęsknisz za nim? Za nim czy za swym wyobrażeniem o nim? Spójrz na niego realnie. Rozumiem, że przykro, że boli, że nie tak miało być.

Boisz się samotności? Zapewniam Cię, iż przez ładny szmat czasu ona Ci nie grozi. A od Ciebie zależy czy zamkniesz się z córką w czterech ścianach, czy też wysuniesz nos na zewnątrz, na świat, do innych ludzi. Mam tylko prośbę, nie zawiśnij na swej córce.

a czy Ty sadzisz , ze on cie kocha??
Czy zastawilabys kuzynke w ciazy jesli nie mialaby innego oparcia sama,./?To tak w nawiazaniu jesli chodzi ,ze traktuje cie jak rodzine..
wow nawet chyba nie..:(
Meggga przykre!!
Zwlaszcza po tylu latach?
Czy on choc wspiera cie w jakikolwiek inny sposob?
Albo ktos z jego rodziny?
Hmm nie mysl i nie martw sie ...

Biedactwo. Przerosło go zajmowanie się własnym dzieckiem. Toż należy mu współczuć, otoczyć troskliwą opieką i wspierać. Musi odpocząć, pomyśleć. Cóż, słabosilny on jest i baaaardzo wolno myślący. Ponadto niedouczony, nie wiedział do tej pory skąd biorą się dzieci, nie wiedział, że własnym dzieckiem należy się opiekować.

anulko26, on może grać na Twych uczuciach, bo na to pozwalasz, bo podjęłaś decyzje, by wierzyć temu ... (tu wstaw dowolne epitety). Proszę, dla własnego dobra, potraktuj go z należnym mu szacunkiem i kopnij w cztery litery. Potem podejmij decyzję o zakończeniu roli bezbronnej, naiwnej ofiary tego .... . Przepraszam za dosadność, nie jesteś ani pierwszą, ani ostatnią, która ma dziecko z niepełnosprytnym cwaniakiem.

Jestem kobietą.

Ze smutkiem przyznaję, że nie rozumiem Twej prośby.

Jeśli ktoś chce, znajdzie sposób.
Jeśli ktoś nie chce, znajdzie powód.

Znajdziemy sposób rozwiązania problemu, gdy faktycznie będziemy chciały/chcieli go rozwiązać.
Gdy nie chcemy rozwiązać problemu (tylko gadamy o tym, narzekamy i niczego nie decydujemy się zrobić), znajdujemy różne powody, by wytłumaczyć sobie samym i innym, że "nie da się". Nie ma obowiązku bycia zadowolonym i szczęśliwym, można życie układać po swojemu.

'pe', autorka tego wątku, podjęła decyzję o znalezieniu sposobu (i znalazła go), by być szczęśliwą MIMO bycia porzuconą. Proponuję to samo 'annulce26' - może do końca swych dni być naiwną, liczyć na cud, tłumaczyć postępowanie męża, ale też może podjąć decyzję, by żyć samodzielnie.

Cześć dziewczyny.jestem tak samo pożucona przez faceta nie mieliśmy śljbu tylko ta różnica że pierwsza córka miała rok i trzy miesiące a młodsza była już w moim brzuszku około 4 tygodnie.minely dwa lata jestem już po sprawach o alimentach i pozbawieniu praw rodzicielskich obie maja już moje nazwisko.nie interesuje sie nimi a ma juz nowa kobiete. Ku pokrzepieniu naszych serce tatusiowie zrobili co swoje i niech spadają.czytałam wasze historie i mam ochotę tych "tatusiów" wykastrować albo przynajmniej publiczną kare chłosty w samym centrum miasta.a ...gratuluje wam wszystkim wspaniałych dzieciątek .

Samotność z maluszkiem już nie jest taka "bardzo samotna"to prawda mnie czasem jest smutno jak widze tatusiów z wózeczkami no ale cuż mam córeczki i rosnę razem z nimi.

Widzisz - na pewno tak jest, ale dzieci dorastają, niedługo pewnie pójdą na studia, założą własne rodziny.... Już teraz mają swoje sprawy, swoich znajomych... A jeszcze jak jesteś z dala od rodziny... czasem naprawdę jest ciężko

Cześć dziewczyny
Długo tu nikt nie zaglądał... annulka26 - co tam u Was? Jak sobie radzicie? Odezwij się....
Pozdrawiam wszystkie

Pe, kochana..
Tyle miesiecy uplynelo, a ja wracam myslami do Ciebie, do Lib i do innych dziewczyn, ktore zagoscily w Twoim watku..
Czytalam Twoja historie, gdy szlam przez moje prywatne pieklo porzucenia, nie wiedząc jeszcze, ze i przede mna samotny porod, depresja, miesiace walki o siebie i bardzo samotne macierzynstwo.
To prawie 4 lata temu bylo, a Ty, choc o moim istnieniu nie mialas pojecia - na zawsze zagoscilas w mym sercu.

***
Pe, kochana..
Jak sie miewasz?.. Jak sie czujesz?.. O czym marzysz?.. Czy smiejesz sie juz radoscia z serducha?.. Czy wystawiasz twarz do slonca?..
Jak sie ma Twoje Malenstwo?.. Czy juz Cie przeroslo?;)

***

Napisz prosze..
Uciesze sie z kazdego Twojego slowa