mąż porzucił mnie w ciąży. Jak odnaleźć siłę?

Moim zdaniem nie pogubił się tylko dokonywał wyborów- a teraz wygląda na to że dał się omotać jakieś seks bombie.To już nie jest ten sam człowiek którego znałaś - nawet jeśli wróci to alkohol spowoduje zmiany w jego osobowości.To już nie będzie ten sam człowiek.

Dziewczyny...jesteście wielkie!!!! Dziękuję że znalazłyście chwilę żeby to przeczytać i odpisać....nawet nie wiecie jak bardzo to dla mnie ważne...!!!!!!
Też myślę że mój mąż odszedł bo pojawiła się ona....widziałam zdjecia z jego wyjazdu (a pracują razem). Jest uśmiechnięty, zmienił fryzurę i naprawdę dobrze sie bawi...

Wkurza mnie to że nie potrafił się przyznać i że nie zdobył sie na szczerość...w życiu nie decydowałabym się na dziecko gdybym wiedziała co siedzi w jego głowie....a on odgrywał swoją role do końca...zapewniając mnie że kocha...
czuję się oszukana...a najbardziej boli mnie fakt że nasze dziecko nie bedzie miało normalnej, pełnej rodziny....

Jestem też zła że zupełnie nie interesuje się tym co sie ze mną dzieje i ze swoim nienarodzonym dzieckiem...
czy to ze strachu??? czy boi się spojrzeć mi w oczy??? czy chodzi o wyrzuty sumienia??? jak mam to interpretować....

Wspolczuje naprawde, tym bardziej ze doskonale zdaje sobie sprawe, z tego co sie dzieje teraz w twojej glowie...bylam w dosc podobnej sytuacji, nie identycznej ale bardzo podobnej...boli i jest cholernie przykro, ale wierz mi na slowo DASZ RADE!!!

A twoj maz to bezjajeczny samiec, tchorz i pier.olony egoista, tak jak jeszcze moj maz. I nie tlumacz go, bo to nic nie da, on bedzie robic z siebie bidulka, a jest skonczonym bucem, z czasem dowiesz sie co rusz to nowych historii na jego temat,a Ty bedziesz mu wspolczuc, bedziesz sie litowac, usprawiedliwiac, szukac winy w sobie, bedziesz probowac naprawic, załatach, przyszyc, a gnojek od samego poczatku wiedzial w co gra, tylko ty nieswiadoma bylas.

Jeszcze dluga droga przed Toba, ale odnajdziesz sie, i radosc bedziesz czerpac z macierzynstwa z dwojona sila, sama zobaczysz:) bo nie ma nic piekniejszego jak dziecko

pe a ja cię zapraszam do wątku "Ciąża a wasze niepokoje, dolegiwości", myślę, że nie poczujesz sie u nas samotna
Jesteś silną kobietą, nie potrzebujesz juz jego.. po co?.. gdyby przynajmniej starał się coś wyjaśnić.. przeprosić..

Moja ciąża też była zagrożona..i wtedy odszedł...kiedy potrzebowałam fizycznej pomocy...nawet nie jego jako męża...a jako przyjaciela....To boli...bo zostałam zraniona przez kogoś komu ufałam najbardziej...po kim zupełnie nie spodziewałabym się takiego ciosu...

Są dni....kiedy jeszcze tęsknie za tym co było...są dni kiedy go nienawidzę całą sobą...wiem że musze się wziąć w garść i jest juz lepiej niż było...wytłumaczyłam to sobie jakoś...że wybrał inna kobietę....że jest tchórzem bo nie ma odwagi nawet zadzwonić i zapytac się jak się czuję i czy mi czegos nie brak...

Po tym wszsytkim brak mi pewności siebie...czuję się gorsza...brzydsza...bo wybrał inną...naprawdę ładną laskę...

Fakt że widziałam że mu odbija....jak skończył 30 lat miał jakieś dziwne przekonania...że tak mało jeszcze osiągnął...że stoi w miejscu...że za mało pracuje...że jest juz stary...co mnie troche śmieszyło...
Nie myślałam jednak że tak mu odbije....

Boję się jak to będzie jak urodzi się maluszek.....nie mam pojęcia jak bedą wygladały nasze relacje.......
czy skoro teraz sie nie odzywa to poczuję się do roli taty???

Wyobrażam sobie, że to trudne. Spróbuj spojrzeć, choć przez chwilę, na swą sytuację chłodnym okiem.
Twój eks już się określił w roli taty. Zwiał. Nie chce dziecka. Jak będą wyglądały wasze relacje? Wróżką nie jestem, poczekaj, zobaczysz. Zastanów się też, czego Ty chcesz? Chcesz, by on wychowywał Twoje dziecko? Chcesz, by się z nim kontaktował? Na jakich warunkach? Czego od niego wymagasz w tej sprawie?

A fakt, że Cię porzucił (bez powiedzenia prawdy) świadczy źle o nim, nie o Tobie.

Jak staniesz przed lustrem, jak radzi Martica, weź młotek i wybij sobie te niedorzeczne myśli z głowy.
Inaczej wtedy na siebie spojrzysz.

lustro i młotek:))) obiecuje spróbować

Wielokropek nie ma rzeczy prostych.
Zawsze jest jakaś pochyla;)
Wyboru musi dokonać sama,my możemy tylko przekazać jej swoje doświadczenia,porażki nic ponad to.

Wiem o tym doskonale, że decyzję podejmuje każdy za siebie. Ale, im więcej opinii innych, tym łatwiej jest podjąć własną decyzję.
Prosto i łatwo pisać takim osobom jak ja - stojącym z boku.

Moze nie prosto,ale łatwiej,bynajmniej w mojej sytuacji,gdyż ja to przerabiam.

I bron Cie Pe,żebyś zdecydowała się na powrót i wybaczenie.
Choc decyzja jest tylko Twoja.

Ja popełniłam ten błąd i place za niego do dziś.

Powinnam więc ograniczyć jego prawa rodzicielskie? Wziąć rozwód przed narodzinami dziecka? Wczesniej nie brałam tego pod uwagę bo ze względu na swój stan nie chcialam serwować sobie i dziecku dodatkowego stresu....ale o rozwodzie już czasem myślę...
Małżonek na dzień dzisiejszy zatracil się w pracy no i w nowej fascynacji...czuję że spotykanie się z dzieckiem będzie go przerastać....musiałby mieć przecież kontakt ze mną...widzieć mnie...a to wszystko wiąze się z wyrzutami sumienia ktorych teraz nie ma...bo robi wszystko żeby o tym nie myśleć...
ch..o.le ra nie wiem sama co robić....czy dać dziecku swoje nazwisko?

Silesia...ja wciaż nie moge uwierzyć w to co sie stalo....:) i faktycznie czekam już na narodziny małego...czuję jak fika koziłki w brzuszku...i mimo samotności i bólu...  nie załuje...

pozdrawiam ciepło i raz jeszcze dziekuję dziewczyny że piszecie....to daje mi ogromną siłę i sprawia że się usmiecham...bo nie czuje sie sama....

Pe pisz zawsze kiedy będzie Ci źle. Ja na tym forum też kiedyś szukałam pomocy, wsparcia i je dostałam i wiem jakie to ważne. To naprawdę pomaga i dodaje sił:)

Pe skup sie teraz na Twoim maluszku...
Nawet jakby chcial wrocic Twoj facet, to myslisz, ze sytuacja by sie nie powtorzyla? Ja bylam wierna, wybaczylam raz, drugi..., zarzekal sie ze kocha, ze nie wyobraza sobie zycia beze mnie i co jaka zaplate za to otrzymalam..ktoregos popoludnia zadzwonil i powiedzial, ze bylam tylko dla niego narzedziem do bzykania, to on ze mnie zrobil najgorsza, tak mna manipulowal, ze to ja mialam pretensje do siebie, ja czulam sie ostatnia szmata...
Po za tym, zostawil Cie w najwazniejszym momencie w zyciu, czasu, gdy kobieta potrzebuje najwiekszego wsparcia.

Kochana dasz sobie rade, dziecko doda Ci sily do zycia. Bedziesz miala, a w zasadzie juz masz dla kogo zyc.
Co by sie nie dzialo, dziecko jest najwspoanialszym darem. Masz kogo kochac. Skup sie na maluszku, zeby szczesliwie przywitalo swiat, a zobaczysz reszta sie z czasem ulozy.

Nie jestes sama, jest nas tysiace, kobiet zranionych i wykorzystanych przez facetow.

My kobiety cenimy sobie uczucia, emocje. Faceci sa doskonale wyszkoleni w rozszyfrowaniu nas i sa idealnymi aktorami.

Ja bym go pozbawila praw rodzicielskich, calkowicie, bo dlaczego taki nieodpowiedzialny czlowiek, ma decydowac, do jakiej szkoly wasz syn moze isc, czy mozesz go zabrac za granice czy nie.. do wszystkiego potrzebujesz jego zgody...

A co do nazwiska to niewiem..
Dziewczyny, a gdyby podala tylko swoje nazwisko, to moze ubiegac sie o alimenty?..

Witaj my kobiety jestesmy takie ze co nas nie zabije to nas wzmocni,wiem ze czujesz zal, pustke ale dziewczyno glowa do gory,mysl o dziecku bo teraz masz dla kogo zyc!!!! mowisz ze szykuje ci sie samotne maciezynstwo,moze i tak ale nie bedziesz sama!!! bedziesz miala dziecko a on??? choc baluje i pije to teraz jest mu fajnie ale po czasie odczuje ta pustke co Ty taraz,ma wokol siebie duzo ludzi ale jest sam. Nie powiem Ci ze ci bedzie lekko,bedzie ci ciezko jak cholera,a jak sie urodzi to bnedzie jeszcze gorzej bo chcialabys zeby byl przy tobie,przezywal ta radosc razem z toba ale wtedy nie uzalaj sie nad soba,musisz byc twarda bo czeka cie nie lada wyzwanie musisz byc matka i ojcem na raz!!!!!  skoro on tak opostapil to nie byl ciebie wart!!!!! wiem ze sie tak mowi  komus obcemu kto tego nie [przezyl. TRZYMAM ZA CIEBIE KCIUKI I NAPISZ JAK BEDZIESZ WIEDZIEC PLEC DZIECKA. Pozdrawiam cie cieplutko

Dziewczyny kochane.... umówiłam się dziś na spotkanie z koleżanką prawniczką...nic zobowiązującego ale dowiem się jak wygląda sytuacja od strony prawnej....na razie tylko tyle bo faktycznie rozwód i przeżycia na pewno będą mnie kosztowały wiele nerwów, a nie chce ich serwować mojemu dziecku...

Na pewno gdy poczuję się gotowa to wrócę do sprawy bo nie wyobrażam sobie już bycia z mężem...

Czasem jeszcze mi żal, bo wydawało mi się że jesteśmy fajną, uzupełniającą się parą...ale jest tak jak piszecie...to on podjął decyzję, bardzo niedojrzałą i egoistyczną.... i tu nie chodzi o zdradę
( bo jeżeli ktoś tego żałuje to znam przypadki że ona czasem nawet wzmacnia małżeństwo),
a  o to że mnie zostawił samą w momencie kiedy potrzebowałam go najbardziej.... nie wybaczę bo wybaczyć się tego nie da po prostu...i muszę się tego trzymać...

To boli...i boleć będzie jeszcze długo....pewnie nie raz będę płakać bo czasem coś mi się przypomni. Jest ciężko... szczególnie wtedy kiedy ludzie widzą brzuszek, gratulują i jednocześnie pytają się czy tatuś jest szczęśliwy (bo przecież to takie oczywiste że jest na pewno...).
Ciężko jest gdy widzę pary z maluszkami, gdy chodzę na badania i obserwuję rodziców i ich szczęście w oczach....

Po waszych wpisach czuję jednak siłę...i przestałam się postrzegać w roli ofiary...to on traci więcej...bo rodzinę i szacunek...to on będzie miał wyrzuty sumienia do konca życia...

Dziwi mnie to że dał się aż tak bardzo omamić nowej fascynacji...że aż tak się nią zachłysnął...dziwi mnie też to że ta dziewczyna może być z kimś kto zostawił żonę w ciąży... ale to tylko świadczy o niej...no i o nim niestety...

Bardzo cenie sobie wasze rady...to że podzieliłyście się swoim doświadczeniem...

Martica -podziwiam Cię za twoją siłę..
Wielokropku ? lustro i młotek i własne, świadome decyzje...dziękuje:)
Vinnga ? myślę że jak córeczka będzie starsza to zrozumie kto jest jej bożyszczem i bohaterem...mama:)
Bałałajka ? dojrzałaś do decyzji by zakończyć związek i to wymagało niesamowitej odwagi...:)
Natalka1 ...no synek

Mocno wierzę w to że coś Nas jednak prowadzi i że nic nie dzieje się bez przyczyny....

pozdrawiam Was ciepło!!!

Napisze krótko i na temat, wyrażenie obraźliwe    , zwyczajny  wyrażenie obraźliwe   . Co z niego za mąż? to się w głowie nie mieści, wyrażenie obraźliwe . Bardzo mi przykro, trzymaj się dzielnie, dasz radę bez tego  wyrażenie obraźliwe .

W 100% zgadzam się z Natalką! Masz dla kogo żyć Kochana. A on? Szkoda słów i czasu na takiego gościa. Dzidziuś wynagrodzi Ci wszystko, może ciężko teraz w to uwierzyć, ale za jakiś czas sama to stwierdzisz. Byle do przodu i nie poddawaj się :-)

Pe bardzo długo pracowałam nad sobą,aby dojść do tej siły.;)))
Nie powiem,ze udało mi się to samej,wiele zawdzięczam obecnemu partnerowi.
Gdyby nie jego cierpliwość i miłość jaka mnie obdarzył nadal bym tkwiła w świecie iluzji i obwiniała siebie,ze to ja byłam ta beeeeee w związku.

Pe dokladnie nic nie dzieje się bez przyczyny.

Ponad rok zbieralam sie do tego, aby zlozyc pozew, wahalam sie strasznie, bo mimo krzywd, ktore wyrzadzil, tego jak mnie zeszmacil, sponiewieral moja godnosc, wykorzystal, klamal i oszukiwal, zostawil z ledwonarodzonym dzieckiem, zdradzal, ciezko bylo mi podjac ta ostateczna decyzje, szczerze to nawet liczylam, ze on zrobi pierwszy krok, abym nie musiala brac tego na siebie, bo traktuje to jako porazke zyciowa, ale on jest "trzesi portek", poza tym za wygodny byl zawsze i to ja wszytsko robilam, wiec meska decyzje dotyczaca definitywnego konca tez musialam podjac sama, tymabrdziej ze nie bylo szans na naprawe czegokolwiek.
Doszlam do wniosku, ze jesli ja sie nie uszanuje, nikt nie bedyie mnie syanowal, tym bardziej ON. Dlugo moglabym o tym pisac...a do dnia dzisiejszego w glowie mi sie nie miesci to wszytsko.
A najgorsze w tym wszytski jest to, ze tyle sie ukrywal i ze nic wczesniej nie zauwazylam.... glupia ja....
Przelomem stala sie wizyta drugiej kochanki, ktora przyszla do mnie sama, nie wiem po co, i przedstawila sie mowiac te slowa: "jestem dziewczyna Pani meza".... reszte mozna sobie dopowiedziec co sie dzialo.
Tego samego dnia poszlam po porade do prawnika i zlozylam pozew, powiedzialam sobie stanowczo DOSC i KONIEC. I czekam na termin rozprawy jak na zbawienie
Do osiagniecia spokoju daleka droga , ale mysle ze warto:) Nie bede wiecej pisac bo to nie watek o mnie

Dokładnie tym samym sobie wszystko tlumaczylam, i byc moze latwiej mi bylo ogarnac to wszytsko....w przeciwnym razie nadal bym wegetowala i zatracilabym sie w krzywdzie i uzalaniu sie nad soba. Tak jak pislam wczesniej, cala ta sytuacja to proces, czas robi swoje...nie da sie wyzbyc tego ot tak, ale wszytsko bedzie lepsze anizeli tkwienie przy takim czlowieku jak on.

BEDZIE DOBRZE!!! Sama zobaczysz, kwestia czasu, az sobie to uswiadomisz i uwierzysz ze wlasnie tak bedzie
Pozdrawiam serdecznie, sciskam mocno, ale z wyczuciem uwazajac na brzuszek

A masz kogoś obok siebie, by się wypłakać i nie być zawsze dzielną, silna i jakąś tam godną podziwu?
Czasami trzeba posmutkować.

Żeby to jeszcze było myślenie, to pół biedy.

Trzymam kciuki, mocno

jakis internetowy chochlik podwoil moj post
stad post pod postem... sorki, nie moja wina

Wielokropku kochany: dziś już jest lepiej:) raz jeszcze dziękuję za zainteresowanie i ciepłe słowa:)

Zazdrości droga:......uwielbiam Twojego posta!!!!...obiecuję czytać go zawsze gdy tylko humor będzie gorszy ))))
Twój plan zemsty powalił mnie na łopatki....a synek w brzuszku doznał pewnie małego wstrząsu...tak się mamusia uśmiała

"...a jesli kiedys bedzie chcial wrocic... to niby dlaczego? bo nagle odkryje, ze Cie kocha i kochal zawsze? czy moze odkryje, ze jestes jego szczesciem? jego domem?...."

------nie mam pojęcia dlaczego (może to intuicja ) ale myślę że kiedyś dojdzie do takiego wniosku tylko że ja już nie chcę żeby wracał...tęskinie za tym co było...czasem bardzo...ale po czymś takim być się już nie da...to już nie jest osoba w której się zakochalam...

Niobexxx

Do tego kryzysu (w pełni zgadzam sie z tą interpretacją ) myślę że przyczynil się jeszcze jeden baaardzo ważny czynnik. Mój mąż pracuje w specyficznym środowisku. widziałam już nie raz jak ludziom odbijała palma...pozatym od niedawna zaczał zarabiać większe pieniądze co wydaje mi się równiez nie bez znaczenia...i masz rację...on wystraszyl się odpowiedzialności (zawsze był typem małego chłopca) do tego doszła pokusa w postaci seksownej dziewczyny...i miał wybór: tu rodzina, dziecko,poświęcenie ,  a tam nowość, fascynacja, niezależność

Też wydaje mi się że nie myśli bo niby po co...a dziewczyna wie i o mnie i o maluchu..

Kupiłam sobie dziś sukienkę na poprawienie humoru:))), obiecalam sobie już nie oglądac zdjęć.... i staram się starannie planować czas...żeby nie siedzieć za dużo sama w domu

To co mnie jeszcze czeka...to niestety telefon do niego...i rozmowa o pieniądzach na wyprawke...nie słyszałam go od marca i musze się do tego psychicznie mocno przygotowac...

witaj Pe.Smutna jest Twoja historia. Pamiętaj- nie uzależniaj swojego szczęścia od bycia z facetem. Szcześciem jest dziecko a mężów/partnerów można mieć kilku czy kilkunastu. Niestety żyjemy w czasach gdzie sex i sexualność są chlebem powszednim. Ludzie rozstają się z sobą, bo juz sie znudziło..bo to jest juz dopuszczalne, akceptowalne i tak często w naszych czasach spotykane. Ja na takie związki jak wasz, które zaczłą się w czasach wczesniej młodosći i trwają i trwaja i trwają ......aż do ślubu...a potem szybkie bęc..nazywam "przechodzone". Widzisz , my kobiety wychodzimy z założenia, ze chcemy najlepiej jednego partnera do końca życia, facet już niekoniecznie myśli podobnie. Twój mąż poprostu nie wyszalał się, związał się  z tobą w czasach swojej najlepszej dorosłej młodości i nagle uzmysłowił (po 9-10 latach), że to właśnie życie umyka mu przez palce przy boku jednej (o zgrozo dla niego biednego nieszczęśnika) kobiety, zycie które powinno polegac na zdobywaniu doświadzcenia i figlowaniu z panienkami. Wieć pomyślał jak nie teraz to kiedy będę "obracał" te babki, jak zostało mi jeszcze pare lat młodości, "być albo nie być"???Wydaje mi sie, że tak właśnie myślał ten egoistyczny samiec. nie zastanawiaj się czy ma wyrzuty sumienia, wierz mi nie ma, on już nie kochał cię...a może i w dniu ślubu ale jakos głupio było to zakończyć, nie było odwagi, no bo przecierz tak długo chodzicie, rodzina napiera na ślub i jakoś tak będzie albo tak musi juz być.
Nie rozpatruj kategorami czy zatęskni, pożałuje..uwierz mi , że nie. Nie interesuje go jak się czujesz, a co najgorsze jak czuje się dziecko. Przecierz byliscie ze sobą 10 lat..widocznie to jest nic. Zamknął cię jak nieciekawy rozdział ksiązki, jqbyby cię znał 2 tygodnie i stwierzdił  po drugiej randce "nie pasuje mi ta babka, to nie to". Co za drań!!! Dla mnie to wręcz nieludzkie.
Dziewczyno nie myśl o nim, ogaranij się. Założe sie, ze to on nawet czuje się oszukany "bo przezcierz żona go wrobiła w ciąże a on nie chciał".
Po pierwsze powinnaś : zebrać materiały dowodowe (zdjęcia z kochanką itp), iść do psychologa (tak nawet na potrzeby sprawy rozwodowej, ale myśle, że może coś pomoże), iśc do adwokata, podac sukinsyna o rozwód po urodzeniu i o alimenty na dziecko i na ciebie. I nie unoś się honorem..tak dokałdnie alimenty na ciebie. Niech płaci łajdak!!!

Witam, to niebywałe... gdy przeczytałam Twoją historię to tak jakbym czytała o sobie...  Tyle wspólnych faktów...
Jestem również w ciąży - z tymże rodzic mam już za 2 m-ce. Z mężem znam się od ponad 10 lat, a małżeństwem jesteśmy od niespełna 3! Gdy byłam w 4 m-cu ciąży mąż oświadczył mi, że mnie nie kocha! i nigdy mnie nie kochał... uświadomił to sobie właśnie teraz... Nieważne, że zbiegło się to w czasie pojawienia się jego nowego "uczucia", które przypadkiem odkryłam!
Oczywiście przed tym newsem zapewniał mnie, że mnie bardzo kocha i że mnie nigdy nie zostawi.
Wcześniej wspominał, że przeżywa chyba przedwczesny kryzys wieku średniego (ma również 31 lat) ale poradzi sobie z nim i będzie ok. Nawal pracy, nowa rola, brak czasu na przyjemności... No niestety jest inaczej...
Początkowo chciał odłożyć poważne decyzje o dalszym naszym życiu na czas po porodzie - też zmienił zdanie.
Do nowych "relacji" do dzisiaj nie jest w stanie się przyznać - wypiera się ich prosto w oczy twierdząc, że to sobie wymyśliłam!
Mieszkamy razem ale osobno... On zajmuje się swoimi sprawami, ja swoimi... przynajmniej się staram ale różnie to wychodzi...
Z tego względu, że jestem osobom bardzo wrażliwą to bardzo często - zwłaszcza na początku "nowej rzeczywistości" - płakałam. Do dzisiaj nie pogodziłam się z tą sytuacją - nie potrafię zrozumieć jak można sobie uświadomić po takim czasie, że się pomyliło w ocenie swoich uczuć??? Jak można planować dziecko wiedząc, że za jakiś czas nastąpi rozwód???
Nie mam wsparcia męża podczas ciąży, słyszę tylko o tym, że żałuje małżeństwa ze mną, że popełnił swój życiowy błąd i jak mógł do tego w ogóle dopuścić, że po co mu to było, że on został stworzony do samotności, że ma ograniczoną wolność itp... Całe życie był odpowiedzialnym, poukładanym człowiekiem, zapewniał mnie o swojej wierności, że nie po to się żenił aby wziąć rozwód, że przemyślał wszystko i podjął decyzję na całe życie... aż tu nagle taka niespodzianka... szok...
Okres ciąży - miał być jednym z najpiękniejszych w moim/naszym życiu czasem... a będę go wspominać jako najgorszy ponieważ mają miejsce ciągłe wypominania mojego męża, permanentny stres, płacz... a to wszystko doświadcza również syn w brzuszku!
Jeśli chodzi o formalności to jesteśmy na etapie podejmowania decyzji... a właściwie to mąż je podejmuje i chce separacji, a w końcowym efekcie dopiero rozwodu... Chciałby się ze mną rozstać stopniowo pokojowo. Oczywiście niedługo będę musiała się wyprowadzić z mieszkania jego rodziców, ustanie między nami pożycie małżeńskie (przesłanka do rozwodu), rozdzielność gospodarcza, duchowa, uczuciowa itp. Będzie pewnie przyjeżdżał odwiedzać syna...
Mimo, iż minęło już parę m-cy to nie potrafię spokojnie o tym pisać... łzy same napływają do oczu... to takie trudne...
Wiem co mnie czeka ale nadal się chyba minimalnie łudzę, że wróci do normalności - chociaż z drugiej strony wiem, że to nie ma sensu... Ja mu już nie ufam... ale kocham i to najbardziej boli...

Przepraszam, że się rozpisałam o swojej sytuacji ale to również jest we mnie tyle emocji, którym dałam ujście...

No i stało się...zadzwoniłam do niego...musiałam...rodzę za parę miesiecy i chcę kupic wyprawkę naszemu synkowi i poprostu potrzebuje dodatkowych pieniędzy...
Sama przed zajściem w ciążę mialam swiadomość że tracę pracę w jednej z firm...mój mąż o tym wiedział...zostało mi pół etatu w drugiej i stamtąd dostaję trochę pieniędzy. Nie starcza to jednak na utrzymanie...

Pamiętam jak rozmawialismy o dzidziusiu...że jakby sie nam teraz udało to akturat będe miała więcej czasu dla malucha...a on ponieważ zaczął zarabiac o wiele wiecej będzie głównym żywicielem rodziny...
Odszedł...nie interesuje się mną i dzidzią...ale fakt daje mi 1000 zł na życie.

Przed jego odejsciem uzgadnialiśmy że będę potrzebowała pieniędzy na wyprawkę...i że pod koniec ciąży będzie musiał liczyć się z dodatkowymi wydatkami....

Okazało się że on tej rozmowy nie pamieta )) byl oburzony że chce od niego jakichkolwiek dodatkowych pieniedzy.....że on mi ich nie da bo nie ma (zarabia w głównej mierze na czarno i niestety nie mam swiadomości ile dokładnie)

... jak zapytałam się co mam zrobić to sam zaproponował rozwiazanie aby o tym czy ma zapłacic czy nie zadecydowali jak on to ładnie nazwał ---"specjaliści".......po moim pytaniu czy faktycznie chce żeby było to rozwiązane sądownie( konsultowałam się już z prawnikiem wiem że ma taki obowiązek) w koncu stwierdził że mi tą kasę wpłaci....

Najbardziej żenujące było jego stwierdzenie...że przecież mogę iść do pracy )) w 6 miesiącu ciaży....kiedy to dwa miesiące przeleżałam z powodu zagrożenia ciąży...

Wyczułam wręcz że ma DO MNIE pretensje o to dziecko...jakbym go wrobiła...!!!!!

Brak mi słów....wydawało mi się że znam mojego męża...a to już jest zupełnie inny człowiek...zero ludzkich uczuć...zero odpowiedzialności... i wiecie co...niech sobie ta nowa jego dziewczyna go weźmie...są siebie warci....

Dupek... na takich to naprawdę szkoda czasu... Tylko tyle emocji nas to kosztuje, my się angażujemy i potem przeżywamy wszystko a oni... mają nowszy model... kiedyś sytuacja się odwróci i sami pozostaną z problemami... nikt im nie pomoże... a my będziemy wolne i silniejsze!!!

A jak to jest z łożeniem na dziecko po rozstaniu ale jeszcze przed rozwodem???
Pytam bo nie wiem jak mam sama postąpić - mąż chce partycypować w kosztach związanych z wyprawką, ba nawet sam chce zapłacić za łóżeczko, wózek (czyli te najbardziej kosztowne). Nie wiem tylko jak to będzie później rozumiane - boję się, że wykorzysta to podczas rozwodu i wykaże, że jest bardzo odpowiedzialnym facetem bo przecież kupił to czy tamto. A ja tylko przyjęłam te "prezenty"...

Lib dokładnie...i tu już czuję pewną siebie kobietę...i tak trzymaj!!!!! ))
I nigdy...przenigdy nie postrzegaj siebie jak ofiary....bo to oni nimi są... to oni tracą kochające rodziny i szacunek ludzi wokoło...

Prawo jest po naszej stronie...twój mąż Cie zdradził!!!! i żeby jeszcze miał jakies poczucie winy, przepraszał...ale on nie czuje się skruszony...i tak naprawdę to myśli tylko o własnym tyłku (kieszeni:)  )

Na tą chwilę można to zrobić na dwa sposoby: albo sądownie ustalisz sprawę pomocy finansowej dla Ciebie i nienarodzonego dziecka....albo ustalicie to miedzy sobą - ja tak zrobiłam z mężem, byłam wtedy mocno zaskoczona tym że się nagle wyprowadza i całe szczęście że byłam na tyle przytomna by to z nim uzgodnić....

Na pewno zbieraj faktury przy kupowaniu czegokolwiek na dziecko, zbieraj faktury za każde badanie...jeżeli będzie dawał Ci pieniądze to niech przelewa na twoje konto (tak żebyś miała dowód).
Jeżeli masz dowody na zdradę to też je trzymaj...

To wszytsko jest....wiem...słabe....w życiu nie myślałam że może mi się coś takiego przydażyć...nasze małżeństwo było dla mnie czymś najbardziej pewnym na świecie...

Żal mi tylko mojego synka...to przez mojego męża nie będzie miał normalnej rodziny...kochających się rodziców...wykreślił nas...nagle i bez przygotowania... a teraz nawet nie czuje wyrzutów sumienia...a wręcz ma pretensje...że jestem z nim w ciąży...z własnym mężem....

Droga Pe i Lib,
doskonale Was rozumiem, dziewczyny. Jeśli to poprawi Wam humor, powiem, takie rzeczy zdarzają się częściej niż się zdaje... Mój ex mąż postawił mnie w podobnej sytuacji. Róznica taka, że nie zdażyłam zajść w ciążę ale reszta faktów sie zgadza. Byliśmy młodym małżeństwem, które starało sie o dziecko, raptem po 3 miesiącach od odstawienia tabletek on z dnia na dzień oświadczył, że nie kocha mnie już, że odchodzi. Nie mogłam pojąć, jak można noc wczesniej szeptać w trakcie seksu "chcę miec z Tobą dziecko bo wiem ze będziesz cudowną matką", a drugiego dnia spakowac się i odejść. Bez kłótni, bez slowa. Powód? Oczywiście inna kobieta. Zawsze, niezmiennie. To tak oczywiste jak dzień i noc.
Dziś śmieję się z tego i innym kobietom w takiej sytuacji zawsze mówię ze 100% pewnością, że On sie zakochał. Tylko nowe, swieże uczucie powoduje u męzczyzny całkowity zwrot uczuć w innym kierunku.
Jedyne wyjscie pogodzić się, przyjąć do wiadomości i przewartościować swoje życie.
Ja tez miałam okres, ze tygodniami sledziłam ich wspólne zdjęcia na Nk, umartwiałam się tym jeszcze bardziej. Potem przyszły myśli, że to bez sensu, i tak juz niczego nie zmieni. A jestem taką osobą, która nie wraca do przeszłości. Nie ma dla mnie opcji wybaczenia i budowy związku od nowa.
On jest do dzis z tamtą kobietą, ja tez juz poukładałam swoje życie. Ale wtedy bolało jak cholera. Zadawałam sobie setki pytań, standardowych dla zdradzonej i porzuconej żony ale nigdy nie znalazłam odpowiedzi na nie.
Teraz wiem, ze nie mamy wpływu na uczucia innych, nie od nas zależy, czy ktos będzie nas kochał czy nie.  Nie mamy kontroli nad miłością i nad cudzym życiem, nawet jesli wydaje nam się ze znamy się jak łyse konie On zawsze pozostanie odrębną, niezależnie myślącą jednostką, która może postapić zupełnie nieprzewidywanie.
My musimy wierzyć w siebie i wzmacniać swoją wewnetrzną siłę, której Wam dziewczyny gorąco życzę!