Niezaradny życiowo i nieodpowiedzalny mąż

Agasta poczytaj sobie o zabezpieczeniu alimentow na czas rozprawy rozwodowej.to coś innego niz alimenty.Takie dzialanie moze skrócic czas oczekiwania na pieniążki z Twojej strony.

Witam Was, dawno mnie nie było...jakoś tak powoli staram się wszystko poukładać... Nie wiem w sumie od czego zacząć...trochę spraw ruszyło do przodu... Zaczęłam od nowa prawo jazdy, mój synek poszedł do przedszkola, okazało się że nie ma z tym problemu póki co, nie płacze z chęcią zostaję, z uśmiechem robi mi papa, a jak po niego przychodzę to również jest zadowolony, choć niejednokrotnie mi powiedział, że chciałby jeszcze zostać. Panie przedszkolanki wychwalają mi synka- przynajmniej jak na razie... Co do mojego męża, to pod koniec czerwca wysłał mi 800zł, w lipcu 300, a teraz czyli za sierpień 800zł... W czerwcu nawet przyleciał na tydzień, pozałatwiać sprawy w banku i ze swoimi długami... spędził z synkiem trochę czasu, ale pomimo wszystko bardziej mu zależało aby ze mną się dogadać niż ten czas poświęcić dziecku.. Cóż mogę powiedzieć, mój mąż stał się Świadkiem Jehowy, jeździ na zebrania, nawet ze mną próbował swoich numerów... W sumie przydział kolejną maskę, jest spokojny, uśmiechnięty i wydaje mu się że wszystko da się załatwić...prosi abyśmy spróbowali, żebyśmy doszli do porozumienia...ale ja go nie znam, przeraża mnie ta jego kolejna zmiana...Twierdzi, że nie będzie utrudniał w sprawie rozwodowej, a jak zabierałam resztę rzeczy z jego domu, to znalazłam pismo odwoławcze od pozwu, w którym mnie w po części oczernił...oczywiście podkreśla na każdym kroku jak nas strasznie kocha i nie chce nas tracić...nawet nie chce mi się wracać do tego  co tam napisał...Od czasu kiedy wyjechał z powrotem bardzo mało się z nami kontaktuje, a prosiłam go aby włączał skypa, by synek mógł z nim rozmawiać...jeśli już rozmawia to więcej ze mną i ciągle wraca do tego samego...ostatnio nawet wymyślił, że jeśli już nie chcę z nim być, to przynajmniej żebyśmy przyjechali do niego, zamieszkamy razem ale w osobnych pokojach i tak będziemy razem żyć dla naszego dziecka... Jak przyjechał do polski na temat sprawy nie chciał rozmawiać, chciałam się dowiedzieć czy dostał z sądu kopie pozwu, nie chciał mi powiedzieć, poinformował mnie że na ten temat porozmawiamy w sądzie....teraz wiem że dostał...dlatego pożyczyłam pieniądze i wynajęłam adwokata. Pani mecenas stwierdziła, że nie będzie to łatwa sprawa... i może się pociągnąć...sprawa tuż tuż bo początek października, a ja mam już tego wszystkiego dość... Ale z innej beczki, muszę się pochwalić iż przyznano nam wreszcie z PCPR-u dofinansowanie , które w pełni pokryło wszystko, oddałam siostrze pieniądze i wyszłam na czysto... a tak poza tym to raz lepiej raz gorzej...jakoś sobie radzimy Może to wszystko napisane jest chaotycznie, jeśli tak to przepraszam...Pozdrawiam wszystkich...A i przede wszystkim 7 lipca obroniłam się i jestem już panią mgr...

WIĘCEJ szacunku dajmy człowiekowi szanse a nie od razu pozew o rozwód, takie sytuacje mają miejsce . niektóre z was widzę to wiedzą. dystans. ok  i tak nikt nie wie jakie są relacje, więc...
  Życzę  powodzenia. Mir oma.

Gratuluje Agasto jesteś niesamowita, Twoja historia mogła być scenariuszem do filmu, który otworzyłby oczy wielu kobietom w takiej sytuacji jak Twoja. Nie jesteśmy uzależnione od swoich facetów, pokażmy, że możemy być samodzielne i że nie potrzebujemy ich łaski. Przykre jest to, że nie możemy liczyć na swoich mężczyzn, oni powinni być podporą każdego związku. Ale coraz częściej czytam historie, że oni po prostu uciekają od problemów i chowają się w fałdach spódnic swoich matek. To żałosne...
Trzymam za Ciebie kciuki, wiem, że to się wszystko ułoży. Wiem, że to boli i jest Ci ciężko ale wszyscy na forum chcemy Ci pomóc, wiec jeśli czegoś potrzebujesz pisz śmiało
Buziaczki dla synusia

AGASTO, jest już po rozprawie...napisz...

No właśnie...zawsze możesz odmówić motywując stanem zdrowia synka. Jeśli mąż będzie bardzo naciskał, to dobrze żebyś porozmawiała z lekarzem prowadzącym jego leczenie, który z pewnością poprze Twoją decyzję. Synek jest małym dzieckiem, wymagającym stałej opieki i nie możesz być pewna, że mąż właściwie się nim zaopiekuje.

Twoje obawy, że może Ci nie oddać dziecka, są jak najbardziej właściwe. Jesteś po prostu przewidująca!

Pozdrawiam Was serdecznie.

Na sprawę pojechali ze mną rodzice, ponieważ okazało się iż mój mąż przyleciał ze Szwecji ze swoją mamą i na rozprawie będą jego rodzice, rozmawiałam z nim aby sprawa została między nami i aby nie mieszać w to rodziny...zgodził się. Niestety, teść stwierdził, że on chce posłuchać i na salę rozpraw weszli wszyscy, jednak w związku iż pozew był z orzeknięciem winy, to Pani Sędzia wyprosiła rodziców, gdyż mogą być później w charakterze świadków. Po rozprawie pojechaliśmy do mnie do domu, aby mąż mógł zobaczyć się z synkiem, a dziadkowie z wnukiem, nie mogę powiedzieć że było źle, miło kulturalnie. Następnego dnia mąż wrócił z teściową za granicę, przylecieli w czwartek po południu,a w sobotę z rana już wylatywali.Trochę się zdenerwowałam, gdyż mąż cały czas deklaruje jak to kocha synka, a nawet w sobotę nie zadzwonił do niego przed wylotem, w piątek zobaczył się z dzieckiem o 11:30,a o 17:00 pojechał do domu ojca swojego i wieczorem nawet nie zadzwonił aby powiedzieć dziecku dobranoc...Teraz w sobotę mój skarb skończył 4 latka, a tatuś nawet nie zadzwonił aby złożyć mu życzenia... nie rozumiem jak tak można postępować, dziecko nie jest to zabawka...

Witajcie, jakoś nie mam na nic siły, chyba łapię jakiegoś doła... wszyscy idą do przodu a ja stoję w miejscu...płakać mi się chce, mam kochanego synka, ale jestem tak strasznie zmęczona, czasem mam ochotę wyjechać gdzieś, spakować walizkę, zabrać mojego Jakubka i zniknąć... W danym momencie przerasta mnie odpowiedzialność wychowania mojego dziecka na dobrego człowieka.... boję się że nie podołam, może coś przeoczę, czegoś nie zauważę jako samotna matka, póki co nie jestem w stanie nawet zapewnić mu odpowiednich warunków, mieszkamy kontem u moich rodziców...naprawdę mam powoli wszystkiego dość...

Ja przeczytałam ten wątek i przerażenie ciska się na twarz,m masakra, facet jest nieodpowiedzialnym beznadziejnym maminsynkiem i śmie jeszcze kobiecie utrudniać życie?? Beznadziejny tym!! A mówi, że dziecko chce zabierać na ferie, to pewnie tylko przed sądem żeby odegrać super tatuśka, te pieniądze, które jej przesłał to nawet nie tyle ca "zarobiła" piorąc mu gacie!! Kobieto nie dawaj mu dziecka za granice, raz że dziecko prawie go nie zna z tego co piszesz, tęskni za tatą, ale ojciec to już kompletnie obca dla niego osoba. Po drugie, nie poradzi sobie z synem ani on ani jego mamuska!! Zrobi mu tylko krzywdę, poza tym dam sobie głowę obciąć, że będzie małemu robił pranie mózgu, że mama niedobra wyrzuciła tate z domu albo jeszcze co innego wymyśli.

Agasto z całego serca życzę Ci aby wszystko się pomyślnie ułożyło, żebyś wygrała w sądzie i żeby mąż wreszcie zachował się jak prawdziwy mężczyzna. Jesteś przykładem dla wszystkich samotnych matek!! Wielki szacun z mojej strony:)

Witam....

Jeśli chodzi o mojego męża to póki co z tego co wiem nie pracuje na stałe, ma jakąś pracę dorywczą... Pieniądze nam wysyła, nie jest to może wielka kwota, ale póki co pod tym względem stara się nie nawalić.... Zbyt często nie rozmawiamy, ostatnio to ja dzwoniłam bo mój synio chciała z tatą rozmawiać.... Jakiś tydzień temu przyjechał odwiedzić Kubusia jego dziadek i wujek, a mój teść i szwagier... Mogę powiedzieć że spotkanie było w miarę miłe, w tym tygodniu teść ma przyjechać jeszcze raz z teściową, która na tydzień przyjechała ze Szwecji i ma jakiś prezent dla wnuka, coś tam podobno tatuś kupił synkowi.... Rozmawiałam z panią adwokat i w poniedziałek ma się dowiedzieć odnośnie terminu sprawy rozwodowej... Ja kończę prawko i powoli leci....Pozdrawiam...

Witaj.
Agasto, dziękuję za życzenia noworoczne płynące z głębi Twojego serca.
Tak, od początku śledzę Twój wątek, bo ciągnie mnie do tych ludzi, którzy wykazują siłę i moc w walce z przeciwnościami losu. Ty również osobiście napawasz mnie optymizmem, że cele się realizują, jeżeli uparcie do nich się dąży. Nigdy nie należy "dawać za wygraną" pomimo, że zdarzają się potknięcia i nie zawsze wszystko idzie po naszej myśli. Ale ważne, że się próbowało...

Z tego co piszesz, to konsekwentnie działasz w kierunku poprawy swojego życia i ukochanego synka Kubusia.
Chodzisz na kurs prawa jazdy, a synek został członkiem fundacji wspierającej chore dzieci.

Chcę przekazać na jego konto 1% podatku, tylko mam prośbę, abyś wstawiła link kierujący na Fundację. Myślę, że moderacja nie będzie miała nic przeciwko temu.

Czytam, że ostatnio i rodzina męża wykazuje jakieś większe zainteresowanie Kubusiem.
Czy masz już wyznaczony termin rozprawy?

Serdecznie Cię pozdrawiam i Twojego synka Kubusia.

Witaj Agasto i Jakubku.
Dziękuję za przekazaną informację. Również zapoznałam się z zasadami działalności fundacji.

Twój synek ma w sobie tyle dziecięcej radości i ufności, że nawet aparat fotograficzny utrwalił to na zdjęciu. Od razu widać, że jest otoczony miłością i troską z Twojej strony. Ma w sobie takie poczucie bezpieczeństwa, co niewątpliwie jest przede wszystkim Twoją zasługą.

Pozdrawiam Was serdecznie.

Witaj Agasto   

Znowu jesteś w finansowym dołku. Mąż egoista - normalka, że myśli tylko o sobie.
Przypomnij mi, czy Ty starałaś się o alimenty, czy też mąż dobrowolnie przysyłał je od czasu do czasu.
Pytam, bo od koleżanki córka ma problemy z egzekwowaniem zasądzonych alimentów od ojca dziecka, który przebywa poza granicami kraju. Nie znam szczegółów, ale w tym tygodniu była na policji i składała zeznanie, ponieważ w związku z tym stara się o pieniądze z biura alimentacyjnego.

Faktycznie długo czekasz na tą pierwszą rozprawę, ale teraz to z pewnością jest to ten właściwy Sąd.
A czemu wracasz z synem do Lublina z powodu przedszkola?
Czy jest ono o jakimś specyficznym charakterze?

Agasto z okazji Świąt Wielkanocnych życzę Tobie i Kubusiowi spędzenia ich w miłej domowej atmosferze. Smacznego jajka.

Pozdrawiam Was.   

Witam Wszystkich którzy śledzili mój wątek. Długi czas się nie odzywałam ale w sumie nie miałam o czym pisać... Codzienne problemy i wydawało mi się, że stoję w miejscu...myślałam, że moja sytuacja się nie zmieni... Ale w końcu udało się, wszystko powoli zaczyna nam się układać. Wróciliśmy z turnusu, mój synek powoli robi postępy, może nie są one jakoś wielkie ale ważne, że idziemy do przodu. Dowiedziałam się, że mój synek dostał się do przedszkola w Lublinie, tam gdzie chciałam...niedawno miałam sprawę rozwodową... Mój mąż mnie poinformował, że nie może przyjechać bo nie ma pieniędzy , powiedział,że wysłał pismo do sądu o odroczenie terminu i muszę się pogodzić, iż to jeszcze wszystko potrwa... Ale nic, pojechałam na sprawę, faktycznie okazało się, iż od męża nie ma nikogo- ale sprawa się odbyła. Mój mąż dostał karę za nie stawienie się na rozprawie, gdyż nie podał powodu swojej nieobecności- otrzymałam rozwód zaocznie i wysokie alimenty na Kubusia i nawet na siebie- pani sędzia sama mi podniosła kwotę alimentów na mnie... Oczywiście zdaję sobie sprawę, że mój Były mąż będzie się odwoływał, że takich pieniędzy od niego raczej nie dostanę, ale cieszę się, że wszystko się tak potoczyło... Jeśli on nie będzie płacił, to będę dostawała pieniądze z funduszu....już teraz wiem że jakoś sobie powoli poradzimy.... Dziękuję wszystkim, którzy podtrzymywali mnie na duchu, to naprawdę pomaga... Dziękuję, jeszcze raz wszystkim...

Witaj Agato.
Twoja historia jest mi bardzo bliska... Mam bardzo analogiczną sytuację. Kompletnie nie mogę liczyć na mojego męża. We wszystkim dosłownie. Mąż pracuje, ale zarabia niewiele. Mamy trudną sytuację finansową. I dwójkę dzieci: 6 i 5 lat. Wszystko jest na mojej głowie, finanse, dzieci, dom. Pracuję na etacie i po godzinach wykonuję zlecenia, żeby jakoś wiązać koniec z końcem. Żeby nie runęło bardziej. Mąż dorobił się komornikówi (a to nowy monitor, nowy komputer i nawet nie wiem co jeszcze) siędzą mu na pensji. Mąż przychodzi z pracy zmęczony i już nie ma siły kiwnąc palcem, a ja po pracy wykonuję zlecenia na przemian z wszystkimi obowiązkami domowymi, z pilnowaniem wszystkich formalności, z opieką nad dziećmi. Już dawno nauczyłam się, że nie warto prosić go o wykonanie czegoś, bo i tak będę czekać miesiącami i i tak się nie doczekam (na załatwienie piwnicy czekałam chyba ze 3 miesiące jak nie dłużej, na wyniesienie do piwnicy paru rzeczy też musiałam swoje odczekać). W tej chwili jestem już tak zmęczona tym natłokiem obowiązków, że czuję, że opadają ze mnie siły. Myślę o rozwodzie.
Twoja historia Agato stłumiła we mnie wiele lęków. Wiem, że rozwód to jedyne mądre wyjście, ale bardzo się tego boję. Tymbardziej, że mąż grozi, że dzieci mi na pewno nie odda. Mam ten sam schemat. Mąż jak słyszy o rozstaniu to nie myśli o rodzinie, ale o tym, że może stracić mnie. Wtedy jest błaganie, szantaże emocjonalne itd. Dzieci w tym momencie nie istnieją...Nawet o nich nie pomyśli. Czasem się zastanawiam, czy nie dlatego, że jestem gwarancją na to, że nie będzie musiał żyć na własny rachunek. Przecież obecnie nie musi się o nic starać. Ja i tak przecież pochytam wszystko. Więc po co.
Najgorsze jest to, że równiez stoję w miejscu. I co z tego, że mam pracę i nawet udaje mi się dorabiać do pensji jak mąż wpędza mnie w długi? Jak muszę ciągle walczyć o byt pomimo, że powinnam iść do przodu?
Bardzo cieszę się, że tak ci się to pomyślnie potoczyło...Mogę sobie tylko wyobrazić jak było ci ciężko.
Jesteś bardzo silną kobietą i z pewnością teraz już będziecie mogli żyć spokojnie z Jakubem (hehe mój syn nosi takie samo imię)
Pozdrawiam cię serdecznie.

Nigdy nie poddawałam się stereotypom, ale jeśli kobieta pracuje po 10 godzin dziennie i do tego ma wszystko w domu na swojej głowie to po pewnym czasie naprawdę nie ma już siły.