Emerytka, rencistka - mówimy o wszystkim :) - Netkobiety.pl

Leno, no i o to chodzi, że fajnie spędzasz czas,
bo w końcu mamy prawdziwą wiosnę, a to budzi do życia.
kawiarenkę zamknęłam, ponieważ wiosna wywiała
wszystkich. Martwię się tylko o Slavka, bo słuch
i wzrok go nie dosięga.
Czekam na X Faktor, bo jak pisałam,
kocham rywalizację w dziedzinie muzyki.
Fajnie, że produkują takie programy, ponieważ
odrywam sie od szarej rzeczywistości i ulatuję duchowo hihihi
Życzę dobrego wieczoru i mówię do jutra.

A jeszcze, tak wyglądają Jasne Błonia w Szczecinie, gdzie mieszka moja córka.
Zdjęcie jest z netu, autor jest na zdjęciu.
Tak mi sie podoba to zdjęcie, że może nie będę miała
kłopotów z prawem autorskim.
Podziwiajcie, a opodal stoi pomnik Naszego Papieża.

Leno, dzień dobry.
Dziekuję za te wszystkie poranne dary,
a zwłaszcza za sałatkę.
U mnie zimno i pada deszcz. Rozkręcam się
do codziennych zajęć, ale jakoś długo mi schodzi
dzisiaj i chyba ta pogoda wpływa na mnie zniechęcająco.
jednak mam silną wolę i ruszam do boju.
Będę później i mam nadzieję, że sandra się pojawi
z nowymi wiadomościami.

Kochane kobitki, Witam
Wróciłam "przesiąknięta" zapachem mężczyzny i Jego miłości.
Było fajnie, szkoda, że tak krótko
Nie podejrzewałam, ze kiedykolwiek jeszcze będę uwielbiała "wzdychać" z miłości.

Drugą sprawą jest "doświadczenie", które zrobiłam na sobie. Po raz pierwszy od kilku lat wyjechałam z domu nie biorąc leków przeciwlękowych. Nie wzięłam ze sobą celowo - i po raz pierwszy choroba została chyba z nimi - a ja byłam wolna!!
A Sławka dalej nie ma??

Dzień dobry Sandro. Widzisz jak to jest.
Byłaś w niebie i spadłaś do piekła. 100 zł
na tydzień, przy dzieciach? To jest przecież niemożliwe,
i chyba Twój mąż jednak nie wie nic o zakupach i ile
to wszystko kosztuje. Nawet emerytka ze skromnej swojej emerytury
nie wyżyje za taką kwotę, no chyba, że tryska zdrowiem
i nie wydaje na leki i robi radykalne cięcia budżetowe.
Sandro, on się Ciebie czepia, bo jest zazdrosny o Twoje wyjazdy
z pewnością i musi dać upust swojej złości na Tobie.
Przemyśl inne finansowanie zakupów i może rozłóż budżet,
abyś powiedziała mu, że to czy tamto jest za Twoje pieniądze.
Oczywiście nie wiem, jak wygląda u Was ta sprawa
więc nie mogę niczego podpowiadać, ale rób tak, aby mu się nie narażać.
Najważniejsze, że spędziłaś miłe chwile i nie potrzebowałaś leków.
Jest to oznaka, że czujesz się świetnie w towarzystwie ukochanego.
Miłego dnia Sandro i głowa do góry. Musisz być silna.
Ja też martwię się o Slavko, bo zniknął z godziny na godzinę.

Sandro są tacy faceci, którzy nie potrafią przekazywać swoich uczuć
i choćbyś nie wiadomo co robiła, to będzie tylko takie ychy i na tym zwykle
rozmowa się kończy.
Ja osobiście niczego Tobie na zarzucam, ponieważ sądzę, że każdy z nas ma prawo do szczęścia.
Przeżyłaś tyle lat u boku faceta gbura i po prostu masz tego dość. Jak każda kobieta
dążysz do zmiany swojego życia i swoich dzieci, bo one w takim związku jak Twój
z pewnością nie są szczęśliwe, bo nie widzą miłości, ani przyjaźni między rodzicami
i to z pewnością odbija się na ich psychice.
Podziwiam kobiety, które dążą do szczęścia i Ty do takich należysz.
Nie masz u niego poparcia i jego matki także, więc chyba nie warto
tego ciągnąć. Zastanawia mnie, kiedy zaczniesz swoje sprawy układać,
bo chyba czym prędzej, tym lepiej.

Oj Sandro, jakie to wszystko skomplikowane jest faktycznie.
Gdy piszesz o swoich sprawach i kłopotach to wczuwam się coraz bardziej
w twoją sytuację.
Nie wiem co poradzić, no chyba tylko to, że wszystko potrzebuje czasu
i mądrego podejścia do sprawy. Wiem jedno, że spalasz się w swoim związku
i taka bojaźń przed mężem robi spustoszenie w Twojej głowie. Żyjesz
w stresie, a to nie jest dobre. Znam takie stany i sama je przeżyłam, kiedy
byłam nikim w oczach męża, bo miał swoje misje do spełnienia, a ja ciągle
czekałam na jego miłe gesty i nie wierzyłam, co mi za plecami robił.
To jest straszne i taka niepewność niszczy od środka, bo jak każda kobieta
chciałam być kochana, a on robił mi tyle świństw.
Co z tego, że jesteśmy nadal razem, kiedy serce mam zmiażdżone, ale
tak jak Ty w tej chwili nie mam po prostu wyjścia i muszę dalej żyć
obok człowieka, który twierdzi, że mnie kocha nadal i do niczego
się nie przyznaje, tylko po świeci chodzi już 23 lata jego córka
z nieprawego łoża i całe życie twierdził, że to nie jego dziecko,
a jak ta zadzwoni, biegnie jej w czymś tam pomagać, bo albo nie ma pracy,
albo wyprowadza sie od kolejnego chłopaka i trzeba przewieźć jej manatki.
Próbuję nadal zapomnieć, nie widzieć, nie wspominać, ale wiem,
że do końca swoich dni ta rana ciągle krwawić będzie.
Spytasz pewnie, po co z nim jestem? Ano dlatego, że nie
mam dokąd odejść, że nie ma siły na zmianę swojego życia, bo mi już zdrowie
na to nie pozwala, a jakby nie było on dokłada się do życia i tak jakoś
ciągnę ten wózek. Gdybym miała mniej lat i ten rozum co teraz,
to w cholerę bym to przerwała, ale wiem jedno, że beze mnie on skończyłby w rowie,
a ja go zawsze ściągałam na ziemię.
Ot, proza życia snadro.

Sandro, mówi się potocznie, że jak uderzył raz, to zrobi i następny,
bo to już jest w jego psychice i on twierdzi, że racja jest po jego stronie.
Niekiedy życie tak się układa, że naprawdę nie ma wyjścia, jak zacisnąć
zęby i tkwić w takim związku. ja tez patrzyłam na dzieci i jakoś nie miałam
siły, aby odrywać je od ojca, którego kochały mim wszystko, że ich trzecia
siostra z innego łoża, żyje w tym samym mieście.
Jest to nic nie warte dziewczę, a sądzę to po tym, jak widziałam jej roznegliżowane fotki na Naszej Klasie.
Jej matka ma 4 dzieci i każde z innym, także niedaleko padło jabłko od jabłoni.
Nieraz mężowi powiem tak, że mu w pięty wchodzi, że z kim się zadał
i nie powiedziałabym złego słowa na tę dziewczynę, ale w moich oczach, ona jest
pustą kobietą, która ma za sobą rozwód i wiele imprez, na których nie brakowało
alkoholu i narkotyków. przez te 23 lata, mąż się nią nie zajmował, a matka
dała jej bardzo zły przykład i mam z tego satysfakcję, bo moje córki są po studiach i mają ułożone już swoje
życie osobiste. Wnuki mi rosną zdrowo, mam bardzo dobrych zięciów i to jest dla mnie najważniejsze w tej chwili
i w tym miejscu, w którym jestem.
Sandro, myślę, że powinnaś dążyć do tego, aby było dobrze Tobie i Twoim dzieciom
i jak napisałaś, mamy na to wpływ, tylko potrzeba jeszcze do tego kogoś, kto pocieszy i pomoże.

Sandro nie obwiniaj się, bo z tego co piszesz wnioskuję,
że jesteś mądrą kobietą, która ma w sercu same rozterki.
Pytasz, czy go kochasz jeszcze, ale odwróć pytanie i spytaj,
czy on kocha Ciebie, bo z tego wszystkiego wynika, że
kocha dzieci, ale Ty jesteś mu obojętna w sercu.
jejku jak ja wiem, co czujesz, bo kiedy kocha się faceta
i o niego walczy, a on odwraca się plecami, to boli okrutnie.
Ja jak dowiedziałam się, że w życiu męża były inne, cierpiałam
tak strasznie, że nie da się tego opisać.
Wiem jak boli obojętność, wiem jak boli kiedy ukochany
facet odrzuca prośby o miłość i zainteresowanie.
Najbardziej na tym cierpisz Ty i nie prawdą jest,
że nie zawalczyłaś o związek, bo w to nie wierzę, a tylko
trafiłas na takiego, który nie umie kochać i takie gesty
przytulenia są mu do niczego potrzebne.
Ciekawa jestem jak jego życie seksualne wygląda,
bo wnioskuję, że mało jest miłych chwil z Tobą.
Może ona ma kogoś Sandro i dlatego tak się zachowuje, a nie wie
jak rozwiązać problem, bo jest tchórzem zwyczajnym.
To są tylko moje domniemania, ale Ty chyba byś coś wyczuła prędzej,
a może wystarczy mu garaż i robi to co lubi, albo ucieka z domu do tego garażu.
Masz wielką szansę na zmianę Sandro.

Sandrosandro -  smutna ta twoja opowieśc o zyciu , i jego trudach .
Czy nie próbowałas  naklonic męża na wizytę u specjalkisty psychologa , seksuologa ???
Wydaje mi sie ze on ma poroblemy sam z soba ze swoja "niemocą' nie potrafi z Toba a może nie chce ??  porozmawiac szczerze  i woli przybrac maske obojętności  i tumiwisizmu .
Przeciez to bardzo mlody mężczyzna w kwiecie swej męskości i   nie  powiino być  az takich problemów  ciąglych .
Może jego męska ambicja bardzo cierpi ze nie moze być  w łku tak jak powinno ??  i zdaje sobie z tego sparwę ?? ze Ty cierpisz ???
                         Sandro  w żadnym wypadku nie mozesz siebie obwiniac - wina zawsze jest po obu stronach  i nigdy nie  jest tak ze tylko jedna srona  ponosi winę za rozpad .
Takiue branie całej  winy na siebie  prowadzi do nikąd , i do załamania psychicznego .Masz dzieci - musisz zadbać  o dzieci i siebie .Ty jesteś im potrzebna .
Spróbuj   z nim porozmawiac na spokojnie , wyrzuc z siebie to co Cie boli i w nim drazni  .Jak wyjdzie z domu - to mu napisz to co byc mu chciasła powiedziec .
Zobaczysz jak zareaguje  a potem   musisz pogdjąc decyzję 
Coi do pozwu  to musisz opłacic 600zł  i napisać  od razu na koncu ze prosisz o zwolnienie z kosztów  z uwagi na trudną sytuacje finansową , tak samo może okreslic się strona przeciwna czyli mąż
             Rozwód to ostatecznośc ..

Nooo nie ma Go od 28 marca        i ostatnie jego posty sa bardzo , bardzo smutne .Az się  zaniepokoiłam .

Slavek został zbanowany za liczne naruszanie regulaminu i brak chęci poprawy. Kilka razy był upominany i mimo obietnic poprawy, nie robił tego i w związku z tym dostał bana.

Nie mamy obowiązku informowania użytkowników forum, ze ktoś został zbanowany. Slavek był upominany kilka razy, nie stosował się do regulaminu, mimo wielu naszych próśb, więc niestety musiałyśmy go zbanować. Już raz miał bana, którego mu zdjęłyśmy i dałyśmy kolejną szansę, ale jej nie wykorzystał, więc tym razem ma bana na zawsze.

?????????????oniemiałąm  z wrażenia bana  na zawsze ??   za 3 przekroczenia  ???////ale jakie ????????   
znam fora - takjże bardzo dużę ktore informuja ze taki a taki uzytkownik został zbanowany - jego posty sa w koszu  do oceny innych nuzytkowników . czy slusznie  został  zbanoiwał . - fczyli pełna demokracja i8 jawmośc .
A tu ...?? pocichytyku ?? pod  dywanik ???
Agato ???  nie podoba mi sie to .
Wiem ze macie swoje przepisy  //   ale cóz takiego trzeba zrobic a raczej nie nalezy robic  aby zostać zbanowanym na zawsze ????
Znam fora ze ludzie sie tak obrażaja nawzajem  ze  az strach to czytać  a poim oimo tego  bany sa  krótkoterminowe .
          Szanuję waszą pracę  ad-mode  ale  czegoś nie rozumiem .
???????????????
i proszę
o wyjasnienie .,

Drogie Panie.

Tak jak napisała Moderatorka Agatka-Slavek został zbanowany za niestosowanie się do moderatorskich upomnień i łamanie regulaminu forum.
Każde forum ma swoje zasady-my nie informujemy całej społeczności o zbanowaniu kogokolwiek, tak samo nie "wywlekamy" sprawy na widok publiczny. Ban to kwestia pozostająca między redakcją a użytkownikiem, którego sprawa dotyczy. Każda tego typu sytuacja odbywa się poza forum, i jedyną osobą której musimy się z naszej decyzji tłumaczyć jest sam zainteresowany.
Żadnych postów nie usuwamy, nie poddajemy edycji- jeśli nie ma takiej potrzeby. A nasz regulamin to nie tylko wulgaryzmy i post pod postem. Powodów do zbanowania jest znacznie więcej.
Rozumiemy Wasze zdziwienie, jednak sprawa jest zamknięta i nieodwołalna. Slavek przyjął naszą decyzję i o to samo prosimy również Was.

Uszanujcie to.

Pozdrawiam, Moderatorka Fumiko

Niu7nia, Elu! Tak, rozmawiałam z mężem na temat seksuologa, na temat psychologa (sama chodzę na psychoterapię, gdzie pani jest również seksuologiem). Już kilka lat temu, ale on wychodził z pokoju. Napisałam kiedyś kartkę (list), nie przeczytał tylko wyrzucił. Sms-y na temat naszego związku kasował nie czytając ich. Kiedy zaczynałam rozmowę, to ignorował mnie wychodząc z domu itp. Gdy mnie pobił - policjantka spytała "czy pan widzi jak wygląda teraz żona?" - opowiedział "zwykła fifa" - wzruszając ramionami. Policjantka zaproponowała negocjacje u psychologa. Odpowiedział, że nigdzie nie będzie łaził, że ja sama mogę tam chodzić. Potem ja raz proponowałam - też odbił piłeczkę. Gdy siedziałam i ryczałam z niemocy, to teściowa przyszła i powiedziała "przytul ją". On usiadł obok, objął mnie rękoma. Jego ciało do mnie się nie przybliżyło, czułam się jak w "szczypcach".
Wczoraj tez spytałam, czy konieczne jest rozstanie. Powiedziałam, że jest mi szkoda tych lat, że się mijamy, ze szkoda mi dzieci, że jemu będzie smutno w pustym domu, że jak znów będzie miał atak to nikt go nie zawiezie do szpitala. W odpowiedzi usłyszałam "jak tamto mieszkanie się wyremontuje to się wyprowadzisz" i dodał "idę do mamy na kawę". Spytałam tylko a "co z dziećmi". Odpowiedział "jak będą chciały iść z tobą to pójdą". Dopytałam jeszcze "a będziesz je odwiedzał, przecież wiesz, że będą tęskniły". A on na to "będę odwiedzał ale nie za często. Będą musiały się przyzwyczaić".  Spytałam wtedy "jak często? - raz na tydzień, raz na miesiąc, raz na dwa?". Odpowiedział "na pewno raz na dwa o ile nie rzadziej". I poszedł do mamy. Gdzieś między wierszami dodał, że się cieszy, że sobie kogoś znalazłam, że teraz mój nowy partner będzie mógł znosić moją depresję.
Nie mam już siły, jest mi mimo wszystko jego szkoda, on chyba nie wie co mówi. Zero wzruszeń. Nawet jak mu powiedziałam, że synek ma złe wyniki i czeka go chyba jednak zabieg (chodzi o płyn w uchu). Spytałam, jak myślisz może iść do innego laryngologa...Powiedział "nie wiem, zrób jak uważasz". Zawsze było "jak chcesz, jak uważasz, twoja sprawa...".

Elu, bardzo mnie zastanawia ten jego stoicki spokój. On to mówi z takim spokojem...
Jeśli chodzi o "nawiązanie" do wczorajszego dnia, to dziś rano wyjął 100 zł i kazał kupić najtańszy proszek niemiecki (CZYLI TEN CO ZAWSZE) i resztę mam oddać. No i oczywiście paragon mam okazać. Wczoraj nie dał pieniędzy, bo stwierdził, że kupuję za drogo itp. Miał jechać po drodze do sklepu i w drogerii kupić proszek tani- bo skoro go walę za dużo to obojętnie czym wypiorę (tak mówił). Po powrocie z pracy wrócił bez proszku. na moje pytanie dlaczego nic taniego nie kupił nie odpowiedział nic. A dziś zrobił J.w.

Elu też tak myślę, że on nie umie współczuć. Mimo to jest mi go szkoda. Nie mogę sobie zarzucić, ze się nie staram. Tym, że mówię mu o tym, że mi szkoda, itp. to wydaje mi się, że i tak dużo robię. Myślę, że dla najbardziej zamkniętego człowieka w końcu serce mięknie i powie chociaż zdawkowe "mi tez przykro", ale jego nie stać na takie słowa. To chyba jakaś choroba.
Dziś u mnie wiatr, wywiesiłam pranie na dwór.

Tez szkoda, że nie ma Sławka. Jakże inaczej miał przyjąć zbanowanie, skoro ma taki charakter? Wiadomo, ze się zgodził a co miał zrobić? Nie wiem też czym mógł sobie na to zasłużyć. Przeczytałam regulamin i nie dojrzałam nieprawidłowości.

Wiem, że robię dużo, ale on to odbiera, że się czepiam. Może faktycznie będzie szczęśliwszy gdy odejdę. Wszystko mu obojętne. rozmawiałam na ten temat z psycholog i powiedziała mi że są tacy ludzie, że jest to forma "choroby" (jednak to choroba nie jest).

Elu, jaka u was pogoda? U mnie chyba zanosi się na deszcz, ale jest silny wiatr. Jadę zaraz do miasta i nie będzie mnie przed wieczorem. Wczoraj padłam zaraz po "Na Wspólnej". Może dziś wieczorem porozmawiamy dłużej.

Elu jeszcze tylko słówko - masz rację, że jestem zdana sama na siebie. Głupi przykład. Córka (5 lat) ma zapalenie w zębie i na dzisiaj wizytę (kategorycznie musi być!). Ja mam psycholog od 14, spotkanie kończy się po 15. Córka ma na 15.30 dentystę. Mówię mu wczoraj, że  czasowo nie dam rady się wyrobić. A on na to "no i co z tego, ja ci nic nie poradzę". Z psycholog nie zrezygnuję, bo walczę z tym cholerstwem od kilku lat i tam gdzie chodzę kobieta przyjmuje mnie "grzecznościowo" - bo tam należą się rozmowy z psychologiem w "krytycznych sytuacjach". A ta pani wzięła mnie w obroty na stałe. Spotkanie raz w tygodniu (tylko raz w tygodniu). Robię to dla siebie i dla dzieci, by nie przejęły mojego lekowego charakteru. A on ma 14 dni zaległego urlopu. Ale co tam. Raz go zostawiłam z takim problemem (myślałam, że w sytuacji podbramkowej weźmie dzień wolnego, albo chociaż zwolni się 1,5 godziny z pracy - co w przypadku zaległego urlopu należy się). Ale on zatrudnił swoją matkę do opieki nad dzieckiem. Więc jak ma się wyręczać czyimiś rękoma to ja dziękuje. Z potem cieknącym na tyłku będę jechała na drugi koniec miasta, oczywiście spóźnię się, ale zakładam, że tam nas przyjmą (choć nie lubię się spóźniać, bo ktoś dla mnie "poświęca czas"). Elu spadam naprawdę bo mam dużo pracy. Pozdrawiam Sławka również.

Hej, ja pojawiłam się na chwilę. Cały dzień walczyłam ze swoimi obowiązkami, a teraz mam czas dal siebie

Dzień dobry!
Dziś wstałam o 5.40. Nuuudy, bo deszcz kapie z nieba, a miałam zamiar powiesić pranie na dwór, to, które mi wczoraj nie wyschło.
W nocy źle spałam, miałam jakieś koszmary - nie wiem co się śniło, ale ciężko się spało.
A dziś - dzień jak co dzień. Bo czym może róznić sie jeden dzień od drugiego, skoro się nie pracuje. Sprzątnąć, obiad zrobić, poprasować rzeczy i nic więcej. Podłogi mam umyte, firanki niedawno zakładałam czyste (może 2 tygodnie temu).
Do koleżanki żadnej się nie wybiorę, bo po 1 moje koleżanki pracują, po 2 żeby do kogoś iść to trzeba coś wziąć dla dzieciaków, po 3 mieszkam za miastem i każdy taki wyjazd jest kosztowny a potem pan mąż gada, że objeżdżam bez względu na koszty. tak naprawdę to nie mam dobrej przyjaciółki. A mamę mam - masakra! Wczoraj byłam u psycholog i po drodze odwiedziłam mamę. Mama cały dzień w koszuli nocnej (a pracuje od 6 i już koło 11 jest w domu) leży i narzeka ze bałagan w domu. jak przyszłam to oczywiście "moje dzieci brudzą". A mama siedzi i jak chcę porozmawiać to mówi, że znów gadam a ona taka zmęczona i przełącza kanały w TV. Dla niej nie ma nic ważniejszego niż seriale. To, ze wpadnę raz na jakiś czas i np. koło 15 przyjadę a mama o 17 mówi - poszłabyś już do domu bo jestem zmęczona.
Wiecznie zmęczona kobieta! A powiedz jej chocby słówko na temat np. boli mnie głowa - mama na to "mnie też", nie układa mi się z mężem, a mama na to "ja nie mam lepiej". Nic nie mogę opowiedzieć, bo przerywa w połowie zdania i mówi że "ona też". Nigdy nie usłyszałam od niej rady. Jedyną rada było to, że mam siedzieć z mężem, bo pieniędzy nie będe nigdy miała tak jak przy nim. Tak samo doradza mojej siostrze. To nic, że jej facet ja okłamuje. Mama mówi - nie czepiaj się go bo odejdzie i nie będzie pieniędzy na życie.
Zła jestem. Żeby mieć taka matkę, echhhh

Elu, cześć. Fajny ten wierszyk. Jednak niezbyt potrafię wyciągnąć z niego "kim jestem i po co żyję"? Tak go odebrałam. Może źle? Jak Ty go rozumiesz?
Wczoraj pani psycholog poleciła mi by obejrzeć film Sala Samobójców (tam ma być przesłanie dla mnie). Domyślam się, że chodzi o moje dzieci - bym dala im więcej z życia. Nie wiem o czym ten film, ale tak myślę, bo pani psycholog powiedziała, ze nie wiemy jak dużo można zatracić w życiu. Nic więcej nie powiedziała. Mam obejrzeć. Ps. Mam ochotę na piwo. Ot tak z rana. Na samotność.

Już sama nie wiem, może i tak bo pewnie położę się albo jak. Mówię Ci jestem znudzona dziś do potęgi. U nas pochmurno u Ciebie słońce. Czy Ty masz z kim pogadać w domu? Bo ja cały dzień do nikogo
Dziś mam zły dzień, to pewnie przez mamę, że taka do niczego. Zaraziła mnie tym.

Ale wczoraj na psychoterapii było super. Dużo ciekawych tematów. A przede wszystkim mój sukces - dostrzeżony przez panią psycholog. Odbyłam podróż bez leku i objawów somatycznych polegających na biegunce itp. Wniosek, który wyciągnęłam i pani bardzo się spodobał - jestem odpowiedzialna za siebie, za to jak się czuję. jestem reżyserem swojego życia. Tak jak myślę, tak się czuję.

WIADOMOŚĆ Z OSTATNIEJ CHWILI!!
Wychodzi słoneczko i słyszę ptaszki!!  Hura!

Elu chciałabym się Ciebie poradzić w pewnej sprawie. Dotyczy mojej siostry. Ale to jak będziesz miała czas.

witam
ptaki spiewaja jest cieplo niebo chmurami przykryte
sasiadka wyrzucila siunie na dwor i ta sie kloci by ja wpuscic do srodka
oj ladnie mi spiewa
wiosna juz na dobre rozkrecila sie,kwitnie forsycja,magnolia lada dzien kwiaty rozwinie
tylko mam pytanie gdzie kosy podzialy sie?
nie slychac nie widac troche to smutne
pozdrawiam milego dnia

Leno witaj droga koleżanko z wątku.
U mnie ruszył się wiatr jednak i musiałam domknąć okna, bo mój piesek boi się wiatru.
mam suczkę znajdę i ona boi sie dosłownie wszystkiego, gdyż była prawdopodobnie bita
i najbezpieczniej czuje się w domu. Kłopotliwa jest ogromnie, ale bardzo wierna i kochana.
Zawsze mieliśmy pieski po przejściach i czasami myślę, że ludzie, którzy przeszli swoje
i dostali baty od życia trafiają na takie zwierzaczki, które potrzebują ciepła.
Aby sie mogła załatwić trzeba ją wywozić do lasu, albo na pole, bo strasznie boi się ludzi
i jest podobna chyba z charakteru do mnie, bo ja też boję sie ludzi, gdyż tak jak Ty
Sandro dostałam od życia po garach,, brzydko pisząc i dlatego teraz, po opisaniu swojej historii
strasznie Ciebie rozumiem. Dzieci z takich rodzin jak twoja, jak moja mają poczucie winy i czuły się goresz
od innych dzieciaków, a to wszystko ciągnie się za człowiekiem latami i wydaje mi się, że nigdy
się nie można od tego uwolnić..
ja także mam koszmarne wspomnienia z dzieciństwa i nawet będąc dorosłą osobą, pamiętałam o tym czego
doświadczyłam od ojca i zawsze byłam tak strasznie poważną osobą, w odróżnieniu od dzieci, które
miały w domu sielankę. Takie poważne nastawienie do życia zostało mi do dzisiaj, chociaż częściowo
złe chwile się zatarły i nie myślę o tym na co dzień, ale wspomnienia często wracają.
Teraz już wiem sandro skąd to wszystko u Ciebie się wzięło i bardzo Ciebie dobrze rozumiem.
Najgorzej jest to, że dokonałyśmy złych wyborów, odnośnie małżeństwa i partnerów życiowych,
ale człowiek  zawsze myśli, że robi dobry krok i pragnie uciec od dzieciństwa, szukając miłości,
a wpada z deszczu pod rynnę.
Z nami sie tak stało i to pogłębia uczucie samotności, bo nic się nam w życiu nie udało.
ja snadro bardzo dużo przebywam sama w domu, ale już się do tego przyzwyczaiłam, a może
stałam się odludkiem na własne życzenie, ale tak jak w młodości było mi źle z ludżmi, tak i teraz mam ogromne obawy
przed zawieraniem nowych znajomości. Jestem wielką samotnicą i tak chyba już zostanie.
Utrzymuję ścisły kontakt ze swoim dziećmi i to mi wystarczy póki co.

i u mnie wiatr hula
chmury goni,dzis spacerku nie bedzie ,czekam na lepsza aure
na poprawe nastroju to moze naleweczki poleje?wisniowa,aroniowa prosze
bratki juz kupione beda wsadzone,wiciokrzew i sasanki takze
w planie clemaktis i wszystko co sie przypomni jeszcze
lubie wiosne gdy wszystko kwitnie

Witam po południowo.
Sandro, pochodzę z rodziny alkoholika, bo mój Ojciec za kołnierz nie wylewał,
a to się wiązało z awanturami, biciem i takie tam.
Zawsze czułam się gorsza od innych - zawsze !!!
Człowiek, który nie przeżył czegoś takiego, nie doświadczył poniżenia, niepewności, smutku,
nie zdaje sobie sprawy z wielu spraw i myśli, że skoro go coś takiego nie dotknęło, to tak bedzie całe życie.
My, które przeszłyśmy przez trudne chwile, niby dmuchamy na zimne, a mimo to ładujemy się w dziwne
kontakty i liczymy na to, że po wyjściu z domu, spotka nas już tylko szczęście i miłość.
Działa to na naszą podświadomość, tak jakbyśmy zatracały zdrowy rozum, bo bo ile razy Bóg ma zamiar
nas doświadczać i stąd nasze nietrafione decyzje, a budzimy się z ręką w nocniku i mamy żal do świata,
że dlaczego i za co. Nie wiem od czego to zależy, że mamy uśpioną czujność.
Sandro, Twoja mama musiała mieć taki charakter już, że jak kot chodziła swoim drogami, zostawiając
Ciebie na pastwę losu i jesli nic jej to nie nauczyło, nie warto próbować.
Wiem, że to boli, wiem, bo od matki oczekujemy opiekuńczości, zwłaszcza dziewczynki,
a jeśli taka bliska osoba nas rani, to cierpimy po raz drugi, kiedy rani nas osoba, z która się pragnęłyśmy związać, ale nasze cierpienia są przez nas odbierane inaczej, aniżeli osoby, które miały szczęśliwe dzieciństwo - tak myślę.
Jesteśmy mimo depresji, lęków silniejsze.

Można podejrzeć bociany z gnieździe

http://www.bociany.ittv.pl/aplet/index.php

Rocznica katastrofy bedzie nas prześladowała już i...:

To tak dygresja, bo jakoś jest mi źle z tym wszystkim,
co kręci sie wokół katastrofy, a w zasadzie polityki.

Sandro  - przeczytałam twoja rodzinna historie - podziwiam Cie  ze po takich przejściach począwszy od dzieciństwa  potrafisz cieszyc sie wiosną , s.loneczkiem , zyciem .
Nie jedna osoba by sie kompletnie załamała , Ty walczysz, idziesz do przodu  nie poddajesz sie .Jestes bardzo bardzo dzielna
                       Tenn Twój men to kawał wiesz czego ????? kopnij ze go porzadnie zeby przypadkiem nie odbil sie i z powrotem jak bumerang nie wrócil .
Przeciez to toksyczny związek , on Ciebie wykancza powoli , znęca sie nad Toba psychicznie ,
Myśle ze ma powazne problemy o podłozu psychicznym , to jest chory czlowiek na ktorego nie bedziesz mogła nigdy liczyć .
Bo potrafi chrezanic bzdety tylko , zero odpowiedzialności zero troskliwości .
Na co CVi on potrzebny ?? jaki to wzorzec dla dzieci ??
- jako ojciec ??
- jako mąż matki 
przeciez one juz sa okaleczone psychicznie patrząc na wasz chory związek .  maja zapewne dosyć   i przykro im ze tak jestes tyraktowana .
O jakich pienbiadzach mowi twoja mama ?? 
jak ustal.a alimenty /nie musisz  rozwodzic sie , może na poczatek saparacja ??/  to w zębach musi Ci przynieśc  kas e bo minaczej komornicy go  zachapią  .Alimenty sa traktowane  jako priorytet w śćiagalności .
A jak mudowodnisz jego wine  to mozesz starac sie i na siebie o alimenty ,
A jego mmamuysia niech nie bedzie taka  hola  hola  ..bo jak go zostawisz  to  zasmakuje tych miodów   z synusiem  .
          Fiotetto -  także Ciebie podziwiam  za  pogodę ducha ,  zyczliwość , cieplo jakie bije z twojego każdego p;ostu - jestes bardzo wartościową , wrażliwą osobą
.Też niemiałaś ani llekko  ani łatwo ani tez przyjemnie   a jednak -
znajdujesz czas na  wysluchanie innych .
Fajne jesteście - lubie tu przychodzić .
Pozdrawiam Was serdecznie i przytulam do serduchą .

Elu, Niu7nia, bardzo miło, że podchodzicie do mnie ze zrozumieniem. Ja prę do przodu i staram się nie oglądać za siebie, choć mam świadomość, że przeszłość pozbawiła mnie wiary w siebie i pokochania własnej JA. Ale nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem (choć czasami mi się zdarza). Lepiej iść do przodu i starać się być lepszą, jak najlepsza matką i żoną. jednak w spełnianiu tych "zadań" zapomniałam o sobie. pozwoliłam sobie wejść na głowę. Jednak trafiłam na super psychoterapeutkę i Kochającego mężczyznę, którzy pomagają mi wierzyć w siebie (to tez nie łatwe). Zresztą My Kobiety mamy chyba tak "w naturze", że za wszelkie niepowodzenia rodzinne winimy siebie. Sama nie raz zadaje sobie pytanie jaka muszę być zołzą, skoro mój mąż woli garaż, osobne łóżko... Z drugiej strony mówię sobie STOP! Może i jestem zołzą, ale widocznie coś lub ktoś wpłynął na to, że nią po prostu muszę być, by przetrwać.
Rożnicę widzę, gdy przy mężu rozpłaczę się z niemocy lub podniosę głos - to wychodzi z pokoju. Gdy zachowam się tak przy moim Ukochanym - łapie mnie za rękę, patrzy głęboko w oczy i pyta co się stało. Potem przytuli i informuje mnie, że jest gotów w każdej chwili porozmawiać. i nie ma problemu, naprawdę dużo przeżyliśmy (nie chce pisać o jego osobistych problemach, ale moja depresja przy jego problemach jest blada) i dużo potrafiliśmy znieść dzięki serdeczności.

Dziewczyny, zdaję sobie też sprawę, że gdyby mój maż tu usiadł i o mnie pisał, to być może wzięłybyście jego stronę. Być może...

Rożnica miedzy nami taka, że ja już nie raz (kiedyś) wyraziłam, że mi go brakuje w domu, on natomiast zachowuje się wobec mnie "jesteś to dobrze, a jak cie nie ma to drugie dobrze". Owszem zrobi kawę, ja poproszę to ustawi dvd na nagrywanie itp. Ale nie ma uczucia między nami.

Jakiś czas temu mieliśmy pożar (palił się TV). Gdyby nie teściowa, to nie dałabym rady wynieść TV na podwórko. Dzieci stały w pokoju i zaaferowane patrzyły. Dymu pełno, ja się zaczęłam dusić. Wyniosłyśmy TV. Po wszystkim skomentowałam, że gdyby nie ONA, to chyba musiałabym wybiec z dziećmi na dwór i wołać straż pożarną. Dziś mój ślubny skomentował - mama mi powiedziała, że ty zamiast ratować dom to chciałaś wziąć nogi za pas razem z dziećmi. Próbowałam mu wytłumaczyć, że w "obliczu tragedii" dla mnie ważniejsze jest zdrowie i życie dzieci i pierw bym je wyprowadziła na podwórko. Mąż skomentował - może i masz rację, ale nic nie szanujesz i nie umiesz wyważyć co ważniejsze. Przecież dom jest drewniany i by się spalił. Odpowiedziałam mu - Takie zdanie masz ty i twoja mama, macie do tego prawo. Jednak ja ponad wszystko przedkładam dobro dzieci. Zauważ mój mężu, że dom odkupisz, telewizor odkupisz, a dzieci nie odkupisz.
Nie powiedział nic.

Przepraszam, że tak biadolę, ale czasami scyzoryk się w kieszeni otwiera. Mam wrażenie, że ta teściowa materialistka tak go zmanipulowała, że on nawet nie jest tego świadom. Poniekąd mi go szkoda. Jednak ja mimo życiowych "problemów" próbuję sie ratować choćby poprzez psychoterapię, on ma to gdzieś, bo uważa że jest najrozsądniejszy na świecie.

Dobranoc Kobietki. Ponarzekałam sobie, ale jeszcze spać nie idę.

Cześć Elu, ja tez dziś wstałam wcześnie. U mnie pełne słońce, ale mocny wiatr, prawie taki jak wczoraj. Jem śniadanie.

Słuchajcie, dziś mogę pobić swój własny rekord. Mąż zostawił mi całe 10 zł abym kupiła mięso na weekend i majonez oraz groszek. Dobre co?

Jeśli tego dokonam to będę wielka! Sam kg kurczaka kosztuje ponad 6 zł (a wiadomo, że kurczak wazy więcej niż kg).

Ale co tam, mi się uda!

Widzisz, Twoja teściowa swojego synka, a Twojego męża pogłaskała po główce. Na szczęście znam teściowe, które bronią synowych.
Kiedy syn ma rację to ma, ale kiedy nie, to mówią o tym im wprost.

Elu jakie plany na dziś?

No to fajowe święta z takimi maluchami. To Twoje pierwsze pewnie tak liczne:)
Widzę, że jesteś jak moja być może przyszła teściowa. Wszystko planujesz naprzód. Ona była pielęgniarka, to pewnie tak jej zostało. Musi być tak poukładane, by po ciemku wiedziała gdzie co jest. Rano wstaje i bywa, ze już o 8 rano ma obiad. Ziemniaki obiera tuż po śniadaniu, potem myje podłogi itp. Ona ma mężczyznę (są wdowcami), ale gotuje w domu dla takiej zaprzyjaźnionej "firmy". Po prostu chłopaki są w delegacji (pracują w firmie jej szwagra) i za drobna opłatą gotuje dla tych panów.
Ja zjadłam śniadanie i zaraz kawa. Chciałam iść na podwórko pograbić, jednak wiatr jest przenikliwy i zimno, brrrrr.

Elu, czy Twoje córki mają do ciebie na piechotę? Bo ja wszędzie muszę dojeżdżać i jak dzieci były małe to nie było mowy o wskoczeniu do mamy na kawę