Emerytka, rencistka - mówimy o wszystkim :) - Netkobiety.pl

Też nie wiem o jakich 60 pisze, bo są tylko chyba trzy, ale 50+

Werciu 60+ padły i chyba się nie podniosą, bo przestała pisać założycielka

Werciu, miałam tylko dwa wpisy na 60 -tkach tzw. wyjaśniające
i się tam pożegnałam.
Uważam, że jeśli chce sie pisać i dzielić radościami i smutkami,
to chciałam stworzyć tutaj takie miejsce, ale chyba mi sie nie udało,
bo wciąż wracamy do jakiegoś punktu wyjścia i czegoś nowego szukamy,
a wystarczy zostawić tutaj odrobinę swojego serca.
ba 60-tkach założycielka napisała żegnam, a więc wątek jest martwy,
z kolei można by było przyłączyć się do 50 - tek, ale ja tych pań wcale
nie znam i nie będę śledziła wątku od początku, bo skoro
Was tu już trochę poznałam, to czuję się tu bezpiecznie.
Jeśli chcecie dalej rozpatrywać tę kwestię, to daję wolną rękę,
a zastosuję się.

Fiolka, to był mój falstart i już nie ma tematu, tak tylko sobie pomyślałam, nie zagłebiając się za bardzo. TU jest ok

Wecia, no to się cieszę, choć przyznam szczerze, kiedyś o tym
myślałam także, w tzw. chwili rozpaczy, kiedy tu zostałam całkiem sama.
Ja mam nadzieję wciąż, że tu dołączą jeszcze kiedyś fajne kobietki, szczere,
które w necie będą chciały sobie porozmawiać z innymi - może się doczekamy.

Ja tam nie zwracam uwagi specjalnie, jest godzina taka, to jest...chociaż fakt wpół do piątej, a za oknem ciemno

Ja tak, bo mam pochrzanione spanie, piesek też wychodzenie,
dla mnie osobiście to jest przykre.

WERCIA, nie taki brzydki awatarek.
Ty szukaj takiej uduchowionej dziewczyny.

Co powiesz na ten............. ???????

Ohyda

Patrz mój post powyżej, oczy z książką.

Oczywiście żartuję sobie Wifo, taki tam psikus

Domyślam się , że żartujesz.

Zjawiam się, koleżankę miałam teraz już wolna jestem.

Fiolla ładny awatarek         

A ile masz wnucząt?

To fajnie jedną mniej odemnie. Moje trójka to podlotki tylko jeden mały 5l urwis.

Dzwoni do mnie żebym przyjechała z laptopem to on sobie pogra córka mu ogranicza internet bo cały dzień by grał.

Piloty i telefony komórkowe niemowląt to najlepsza zabawa

Zobaczcie, jaka wrażliwość jest między zwierzętami.
Tajlandzka małpka uratowała pieska z powodzi - wzruszające.

Można i tak czemu nie

http://www.youtube.com/watch?v=p7a62QEVdCA&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=V47Df0vjSYs&feature=related

Dzięki za kwiatki Jutro mnie nie będzie jadę do Cz-chowy na groby rodziców .

DOBRANOC FIOLLETTO I DZIEWCZYNY

Dzień dobry.
Obudziłam się o 4 rano z kaszlem i nie mogłam
dłużej spać. Chyba podłapałam gdzieś wirusa jakiegoś
i trzeba będzie iść do lekarza, no albo sama kupie sobie jakiś syrop.
Do tego boli mnie prawy migdał, a nie dawno chwaliłam się,
że mnie żadne ciorty nie biorą hi hi
Nie mam temperatury wcale, ale coś się tam dzieje.

Dziewczyny, miłego dnia.
.................

Fiola kup sobie HOLSY niebieskie pomagają

Dzień dobry
wczoraj musiałam nagle zniknąc, mój bardzo się śpieszył, musiałam szybciutko jedzonko podawac, a potem wyszliśmy do znajomych i wróciliśmy późno.

Teraz jestem na chwilkę, bedę piec szarlotkę, a synowa drożdzówkę, posprzątac obejscie, bo jutro z cmentarza pewnie gości na kawkę wpadną, więc żebym nie musiała się wstydzic ...:D. A i obiadek mężusiowi trzeba ...

Fiola kuruj się...idziesz jutro na cmentarze? z chorobą to byłoby nieciekawie.
Hero, jedź ostrożnie (jesli samochodem), ale ona pewnie już w podróży.
Wify nie widac.
Fajne obrazki wyszukałyście. Ja nic nie wstawię, bo zanim się załaduje to uświerknę .

Ale życzę wszystkim miłego dzionka i pięknych refleksji na temat jutrzejszego święta.

Doberek dziewczyny

Byłam u swoich rodziców i reszty  mojej rodziny na cmentarzu.
Droga samochodem 1/2 części zajęła nam 1,5 godziny, więc  w połowie drogi przesiedliśmy się do tramwaju / ja  od początku chciałam tramwajem/, bo pewnie jechalibyśmy jeszcze z 2 godziny.
Dziewczyny może dlatego nie lubię tego święta, ze cmentarze mamy w tym samym mieście,
ale dojazd do nich i wyjazd to jest przeszło pół dnia, do tego jeszcze chodzenie po tak wielkim cmentarzu.
Czaruś też odwiedził dziadków w torbie
Wróciliśmy zrobiłam obiad i w kimono

Ps. Pisała Sandra, ze zajmuje się siostrą i nie ma czasu na laptusia.

Dobranoc dziewczyny
                                                   

Dzień dobry.
W ten dzień zadumy chyba każdy się zastanawia nad przemijaniem Sandro
i na to nie ma mocnych, bo wszyscy zmierzamy w tym kierunku, a to tylko
jest kwestią czasu.
Aby nie zagłębiać się tak bardzo, to proponuję kawę przed wyjściem na cmentarze.

Ja idę jak się trochę rozluźni, to znaczy ok 17, bo nie jestem wierząca
i nie lubię tego tłoku na mszy na cmentarzu.
Najważniejsza jest pamięć i to co się nosi w sercu.

Sandro, bardzo dobrze, że temu panu spakowałyście ciuchy
i niech się wynosi, a włosy, to nie jedengo zdradziły hihih

I jeszcze wiersz i te słowa,które mogłabym przekazać
swojemu mężowi, gdyby ze mną był

Kiedy mnie już nie będzie

Siądź z tamtą kobietą twarzą w twarz
Kiedy mnie już nie będzie
Spalcie w kominie moje buty i płaszcz
Zróbcie sobie miejsce...

A mnie zabawiaj smutnie
Uśmiechem, słowem, gestem
Dopóki jestem
Dopóki jestem.

Dziel z tamtą kobietą chleb na pół
Kiedy mnie już nie będzie
Kupcie firanki, jakąś lampę i stół
Zróbcie sobie miejsce...

A mnie oszukuj mile
Uśmiechem, słowem, gestem
Dopóki jestem
Dopóki jestem.

Płyń z tamtą kobietą w górę rzek
Kiedy mnie już nie będzie
Znajdźcie polanę, smukłą sosnę i brzeg
Zróbcie sobie miejsce...

A mnie wspominaj wdzięcznie
Że mało tak się śniłam
A przecież byłam,
No, przecież byłam...

Agnieszka Osiecka

Sandro, droga, nie możesz tak myśleć, bo się zamęczysz.
Ja bardzo bałam się przejść na stronę 50-tki i miałam rację,
ponieważ wiele moich obaw sie spełniło, odnośnie zdrowia
i mojego małżeństwa. Na całe szczęście mam bardzo udane dzieci,
które dodają mojemu życiu sensu, bo inaczej, wszystko byłoby bez sensu.
Kiedy ide na grób mojego Ojca, mam w pamięci nad jego grobem, to wszystko,
co zrobił złego i nie potrafię wybaczyć. Dlatego ważne jest to, jak żyjemy
i co potrafimy z siebie dać bliskim.
Dbasz o dzieci, martwisz się, a One to czują i bądź dobrej mysli,
że na starość, będa Twoim oparciem i będziesz miała na kogo liczyć
w trudnych momentach.
Nieuniknione jest to, że kiedyś odejdą z domu, by założyć własne gniazda.
ja bardzo przeżyłam ten moment, kiedy pakowały swoje rzeczy i ostatni raz spały w rodzinnym domu.
Długo dochodziłam do siebie i syndrom pustego gniazda długo mnie trzymał, ale takie jest życie,
że nic nie jest nam dane na zawsze.

Sandro, ja też nie chodzę w tych godzinach na groby, ze względu
na stosunki rodzinne.
Nikt ze sobą nie rozmawia przez cały rok i nie interesuje się niczym,
a spotykają sie przy grobach i milczą. Jest to dla mnie takie ciężkie,
że duszę się w takiej atmosferze i dlatego idę, kiedy wiem, że
nie spotkam tej skłóconej rodzin, a jak rozstałam się z mężem,
to już zupełnie nie mam ochoty na stosunki z jego bratem, wujkiem i teściową.
Oni nigdy sobie nie byli bliscy, ale na cmentarzu odstawiają szopkę, kto postawi okazalszy znicz
i to mrozi mnie i nie chcę z nimi mieć nic wspólnego, a wolę sama, od serca
postawić skromniejsze światełko i w duszy porozmawiać przy grobie.

Jakie to prawdziwe

Sandro, musisz się czuć bardzo samotna w takich stosunkach
i w takie atmosferze i ja nie wiem jak Ty to znosisz, bo wszystko
czego się nie dotkniesz to jest źle.
Ja wiem, że nie masz wyjścia jak na razie i trzymam za Ciebie kciuki,
abyś znosiła to i odnajdywała się wśród "wilków", którzy
nie mają dla Ciebie ani jednego, ciepłego słowa, a dziś jest dzień
zadumy przecież i ludzie powinni sie otwierać na żyjącego człowieka,
ale u nas jest mentalność, że dobrze to potrafimy wspominać, tylko umarłych
i to jest właśnie ten Katolicyzm, o którym piszesz, pełen zakłamania i fałszu
i Ci co chodzą do kościoła, często nie potrafią otworzyć się na człowieka, żyjącego tuż, za ścianą.

Nie chodzę do kościoła i nie dlatego, że się na Pana Boga pogniewałam,
ale ja wierzę bardziej w przeznaczenie, aniżeli w opiekę Boga nad nami.
Moja siostra nie była wcale chrzczona, bo Ojciec był  wojskowy,
a wszystko w jej małżeństwie gra, a mnie udało się rodzicom
ochrzcić i wszystko w małżeństwie było do d ... y, a więc jak to jest
z tym oddaniem się Bogu i dlaczego doświadcza swoje owieczki tak
nieraz bardzo boleśnie. Podobno wszystko się dzieje po coś,
a jeśli tak, to ja się z tym zgadzam, bo po uregulowaniu swoich spraw, czuję się nareszcie wzmocniona, ale to był tylko mój wybór.