Emerytka, rencistka - mówimy o wszystkim :) - Netkobiety.pl

Leno, ja także nie dostałam mejla od Ciebie
i ciekawi mnie jak go wysłałaś, że nikt nie dostał.
Napisz mi na sagela1956@wp.pl to z pewnością dojdzie.
Kochani ja sie totalne obijam jak to przy niedzieli
i czekam na swój program o 20.00 tj, X Faktor,
bo jak pisałam lubię takie igrzyska śpiewnikowe haha.
W dalszym ciągu życzę Wam miłej niedzieli i do napisana.

Leno, Slavko, oglądam X Faktor i zajrzałam,
a na wątku hula wiatr, wobec tego oddalam się
i do jutra. Dzisiaj fajni ludzie śpiewają i o matulku ilu mam zdolnych
ludzi, niedocenionych, a śpiewają takie mieronoty jak Doda
i jakoś trudno mi sie z tym pogodzić, ale może takie programy pomogą niektórym sie wybić.
Dobrej nocy moi mili.

Dobry wieczór, weszłam na ten wątek z typowej babskiej ciekawości i jestem zdumiona jak tu miło. Jednak Emerytka nie jestem, więc nie przeszkadzam. Pa.

Slavko, weszłam jeszcze raz i wiesz co?
Doda to może i ma talent, ale te jej skandale mnie od niej odrzucają.
Widzę, że jak przeciąg pojawiła się Sandra, ale uciekła - szkoda
a ja chyba nie umiem ładnie poprosić, aby została, ale jednak proszę, bądź z nami Sandro
i nie musisz być emerytką, rencistką, a bądź tylko człowiekiem, który z nami sobie pogada. hihihihi.

Wiesz Elu ja to mysle ze te skandale to tylko taka poza sposob zeby zaistniec tylko ze w  ten sposob  duzo osob odstrasza

Słuchajcie, mówicie o Dodzie. Jest ona osobą publiczną, talent pewnie ma. Ja życia prywatnego nie lubię oceniać. Musi coś robić, bo inaczej mogłaby nie istnieć w tym świecie Hollywood (nawet nie wiem czy dobrze napisałam to słowo).
Podobnie jak Michał Wiśniewski. Ten to ma wielkie serce. Tyle razy kochał do bólu. Ale jego piosenki (niektóre) lubię. Mam w domu taką fajną płytkę Michała Wiśniewskiego i Violetty Villas. Bardzo ładne piosenki.
"Kochaj mnie całego, bo trochę to pic..." - to fragment piosenki "Od stóp do głów" - bardzo ją lubię.
Albo się kogoś kocha całego albo wcale - bo nie można kochać "trochę".

Jestem jednak trochę się czuję jakbym się wprosiła, bo w końcu "emerytki i rencistki", a ja dopiero na półmetku do emerytury (półmetek to dużo powiedziane).

  Bardzo mi miło.

Sławek, powiedz, czy Ty też masz problem z zaśnięciem? To chyba wina zmiany godziny, bo zawsze o tej porze chrapałam. A dziś nicccc.

Dzień dobry.
Widzę nocne rozmowy na wątku i bardzo fajnie.
Ja uważam tak, że skoro ma się talent, to nie trzeba robić szumu
wokół swojej osoby, bo to świadczy o kompleksach.
Jest wielu piosenkarzy i aktorów starszego pokolenia, którzy
nie robili szumu wokół siebie, a pamiętamy ich do dzisiaj.
przykłady? Połomski, Banaszak itp/
Kochani zaczynam nowy dzień z Wami i życzę wiosny w sercu
i zostawiam Wam kawę.

Dzisiaj w TV mówią o kibolach polskich.
Zgroza co sie dzieje w tej materii i taki wstyd na cały świat.
Może rządzący zrobią cos z tym, bo chociaż ja nie jestem kibicem, a jakoś mi wstyd jest,
że jestem Polką - co Wy na to?

Slavko dla Ciebie herbata.

Kilka dowcipów o blondynkach:

DOWCIPY O BLONDYNKACH

Dlaczego blondynka nie kupuje bułki tartej?
- Bo trudno ją posmarować masłem.

*     *     *

- Co robi blondynka, gdy się dowiaduje, że jest drugi raz w ciąży?
- Pyta męża, czy muszą po raz drugi wziąć ze sobą ślub.

*     *     *

- Co myśli blondynka wkładając spodnie-ogrodniczki?
- "A gdzie są kwiatki?".

Slavko, no widzisz jakie wspomnienia się wywołały
i bardzo fajnie, że piszesz o Kazimierzu Górskim.
Nie dość, że był wspaniałym trenerem, to był także wspaniałym mężem
dla swojej żony przez wiele, wiele lat, którą kochał nad życie.
Oglądałam kiedyś taki obraz dokumentalny w telewizji i wspomnienia o tym
fajnym człowieku pt. "Taka miłość się nie zdarza" w TVN Style.

Tutaj jest ten odcinek, ale chyba TY Slavko nie możesz
obejrzeć, więc przybliżę Ci opis tego odcinka, aby lepiej
poznać wielkiego, polskiego trenera.

http://vod.onet.pl/taka-milosc-sie-nie-zdarza,taka-milosc-sie-nie-zdarza-maria-i-kazimierz-gorsc,417,4,1255,odcinek.html

Opis odcinka
Kazimierz Górski - ojciec ?złotej drużyny? polskiej piki nożnej, niezapomniany selekcjoner i trener Reprezentacji Polski, niezwykły autorytet. To jemu wielkie kariery zawdzięczają najlepsi polscy piłkarze ostatnich kilkudziesięciu lat. Towarzyski, z poczuciem humoru, sprawiedliwy. Ona, dla niego poświeciła się rodzinie. Stworzyła dom, do którego zawsze chętnie wracał z wyjazdów. Choć lubił bywać w towarzystwie, nigdy nie tańczył z innymi kobietami, a na bankiety i rauty przychodził z żoną. Zawsze otaczało go grono wielbicieli. Mężczyznom imponował, kobiety fascynował. Do przejawów uwielbienia podchodził z dystansem. Krytykę przyjmował z pokorą. Chętnie rozmawiał, dyskutował, jednak ostateczne decyzje zawodowe podejmował sam. Miał wielu przyjaciół, kochał ludzi i z łatwością ich sobie zjednywał. Ona rozumiała jego pasję do piłki nożnej. Czasem bywała na meczach. Podobno denerwowała się wówczas bardziej niż on. Tworzyli wspaniałą parę przez kilkadziesiąt lat. Kazimierz Górski zmarł w 2006 roku w Warszawie.

Witam wieczorem.
Przez tą zmianę czasu nie mam żadnych zawirowań zdrowotnych,
tylko jakoś mi tak długo widno wieczorem jest i z tym się czuję dość dziwnie,
ale to kwestia przyzwyczajenia. Jestem chyba jakby słabsza, ale zwalam to na karb
przesilenia wiosennego.
Oj,dzisiaj porobiłam sprzątanie po weekendzie, a potem były moje ulubione pozycje TV.
Na Kulturze obejrzałam ciekawy film o przygotowaniach do zamachu w imię Allacha,
na dwie wieże w USA. Film mnie tak zainteresował, że podczas oglądania zapomniałam
o całym świecie. Bardzo ciekawe spojrzenia na to jak to wszystko mogło się odbywać
i zrobione tak wiarygodnie, że na początku myślałam, że to dokument.
Kochani, życze Wam miłego wieczoru - zjawię się jeszcze.

Slavko i znów muszę sie pytać dlaczego Ci smutno i źle?
Nie mam do Ciebie siły, bo wiesz, że jak masz problem - wal jak w dym do mnie,
a spróbuje jakoś pocieszyć.
Może to Ciebie trochę rozchmurzy.

SYNDROM STARCZEGO BRAKU SKUPIENIA UWAGI przejawia się następująco:

* Decyduję się na podlanie ogrodu.

* Kiedy rozwijam węża do podlewania ogrodu, patrzę na mój samochód i stwierdzam, że wymaga umycia.

* Kiedy udaję się po kluczyki do samochodu, zauważam leżącą na stole pocztę i rachunki, które wcześniej wyjąłem ze skrzynki. Postanawiam przejrzeć pocztę przed umyciem samochodu.

* Kładę kluczyki na stole, wyrzucam reklamy do kosza i zauważam, że jest pełny.

* Decyduję się odłożyć rachunki i opróżnić kosz. Wtedy przychodzi mi na myśl, że wychodząc z koszem do śmietnika, będę blisko skrzynki pocztowej, więc mogę najpierw wysłać rachunki płatne czekiem.

* Biorę do ręki leżącą na stole książeczkę czekową i stwierdzam, że został mi jeden czek. Nowa książeczka czekowa jest w biurku w gabinecie.

*Wchodzę do gabinetu. Na biurku stoi puszka Coca Coli, którą niedawno piłem. Stwierdzam, że Coca Cola jest ciepła  i trzeba ją wstawić do lodówki.

* Idąc do kuchni z Coca Colą w ręku, zwracam uwagę na kwiaty na parapecie- wymagają podlania.

* Odstawiam Coca Colę na parapet i odkrywam leżące tam moje okulary, których szukałem od samego rana. Postanawiam, że lepiej będzie, jeżeli je zaraz położę z powrotem na biurko, ale najpierw podleję kwiaty.

* Odkładam okulary na parapet i idę do kuchni po wodę. Nagle zauważam pilota telewizyjnego- ktoś zostawił go na stole kuchennym. Zdaję sobie sprawę, że wieczorem, kiedy będziemy chcieli oglądać telewizję, będę znowu szukał pilota i nie przypomnę sobie, że jest na stole kuchennym. Decyduję się położyć go na miejsce przy telewizorze- tam, gdzie powinien być.- Ale najpierw podleję kwiaty.

* Przy nalewaniu wody do konewki wylewa się trochę na podłogę. Odkładam pilota na stół, biorę szmatę i wycieram podłogę.

* Wracam do pokoju i próbuję sobie przypomnieć, co ja właściwie chciałem zrobić...

POD KONIEC DNIA:

- Ogród jest nie podlany.

- Samochód jest nie umyty.

- Rachunki są nie zapłacone.

- Puszka ciepłej Coca Coli stoi na biurku.

- Kwiaty są suche.

- Jest tylko jeden czek w mojej książeczce czekowej.

- Nie mogę znaleźć pilota od telewizora.

- Nie mogę znaleźć moich okularów.

- I nie wiem, co zrobiłem z kluczykami od samochodu.

A kiedy zastanawiam się, dlaczego dzisiaj nic nie zostało zrobione, jestem naprawdę zdumiony, bo wiem, że przez calutki dzień byłem bardzo zajęty i jestem rzeczywiście zmęczony...

Nie śmiej się, jeżeli to nie jesteś Ty, Twój dzień nadchodzi!

I pamiętaj: - Starzenie się jest nieuniknione a śmianie się z samego siebie jest terapeutyczne!

***

Dziadkowie! Bez paniki- i bez obrazy... babcie mają bardzo podobnie! ))

Rano mi powiesz, czy trochę pomogło, a ja znikam i do rana.
Śpij dobrze Slavko i zapamiętaj, że zawsze jest jakieś wyjście.

Witaj, też patrzę, że Sławka nie ma. Wczoraj uciekł ze złym humorem. Zobacz, jemu jest źle bo jest sam, a mi jest źle, bo jestem samotną mężatką (jeszcze).
Od rana mam slaby humor, obudziłam się ze ściskiem w klatce piersiowej, meczą mnie sny (nie wiem co mi się śni). Ale zauważyłam, że im dłużej leżę i myślę tym mi gorzej. Więc wstałam. I walczę ze sobą, bo pomimo wszystko świat jest piękny   i czasami warto uśmiechnąć się na siłę (gdzieś czytałam, że to na chwilę pomaga).

Nie ma Slavka.
Czy ktoś wie co się z nim dzieje?

"kiedy mówisz"
Nie płacz w liście
nie pisz że los ciebie kopnął
nie ma sytuacji na ziemi bez wyjścia
kiedy Bóg drzwi zamyka - to otwiera okno
odetchnij popatrz
spadają z obłoków
małe wielkie nieszczęścia potrzebne do szczęścia
a od zwykłych rzeczy naucz się spokoju
i zapomnij że jesteś gdy mówisz że kochasz

/Ks.Twardowski/

Sandro  witaj sedecznie
taki bardzo smutny twoj post ???
chyba  problemy  domowe ?? -  nie naciągam Cie na zwierzenia ale wiesz nieraz jak sie  opowie to ulzy  a i ktos cos podpowie ??  i problem  ktory wydaje się byc  nie do rozwiązania nagle okazuje sie ze jest z wyjsciem awaryjnym .
Sciskam Cie - glowa do góry .

dla Ciebie na powitanie

Witam przed północą

Bardzo dziękuję za kwiatka. Nie było mnie cały dzień, byłam z dziećmi i sobą u dentysty i na pierwszym w życiu USG piersi. Badania OK

Moje problemy są duże i od dawna. Pisałam tu i ówdzie o nich. Nie jestem tylko ofiarą, ale próbowałam się ratować jak najlepiej. Chodzi o małżeństwo, które psuło się, psuło, potem mąż mnie pobił (nawet w ostatni weekend teściowa mi powiedziała, że widocznie zasłużyłam na to by mnie pobił) a ja kilka miesięcy potem pokochałam kogoś innego. Czuję się niefajnie z tym, jednak czasami my,ślę, że tak musiało być. Gdybym miała się do kogo przytulić, gdyby mąż nie był oziębły, gdybyśmy się nie odsunęli od siebie po urodzeniu drugiego dziecka, nie doszło by do tego, że moje serce poczuło, że czas na miłość.
Z jednej strony mam "moralniaka", a z drugiej - jestem szczęśliwa, że w końcu Ktoś mnie kocha (wbrew słowom, które usłyszałam kiedyś od męża "a kto cię zechce?")
Nie potrafiłam już 5 rok żyć obok męża, chciałam żyć z nim, ale on woli siedzieć u mamy albo na podwórku (nie robi nic złego - po prostu go nie ma nigdy przy mnie). Całymi dniami nie mam do kogo buzi otworzyć. Tak jest od lat.
Mam wyrzuty, mam sentymenty, a mój mąż od dnia w którym mnie pobił do dziś nie wyraził czegoś w postaci "przykro mi" (no teraz to się nie dziwię, bo wie, że chcę odejść).
Ech...za długa historia. Przepraszam. Mam mieszane uczucia co do mojej winy rozpadu małżeństwa. Bo coś zaczęło gnić nie rok temu ale kilka lat temu, a pobicie...wtedy pękło wszystko.

A Sławek ma dziś chyba turniej...??

Sandro, jakie to przykre o czym piszesz, ale
moim zdaniem lepiej jest przerwać nieudane małżeństwo
teraz, aniżeli miałabyś cierpieć jeszcze długie lata przy boku
mężczyzny, którego właściwie nie masz przy sobie.
Jeśli on ma swoje życie przy mamie, a Ty i dzieciak
nic go nie obchodzą to zerwij ten związek
i idź za głosem serca.
Myślę sobie, że dasz radę wychować dzieci z kimś kogo kochasz
i mam nadzieję, że dzieci zniosą zmianę pozytywnie, bo o nie też
w tej grze idzie, a tego nieodpowiedzialnego faceta zostaw,
bo nic Ci nie daje tylko łzy.
Pobicie Ciebie
jest już przerwaniem relacji Was łączących i nie ma sensu tego ciągnąć,
bo jak raz uderzył, uderzy i następny i sądzę, że jesteś
w dobrej sytuacji, że masz swoją miłość i nie jesteś sam
z tym wszystkim.

Zapomniałam z tego wszystkiego powiedzieć Wam miłego dnia.
Może dzisiaj Slavko zajrzy, bo wykluczam, że coś mu sie złego wydarzyło.
Sandro mam kawę dla Ciebie, albo herbatę, bo ja wolę rano mocną, czarną.

Sandro, ja nie piszę, że twój mąż jest zły, niedobry itp.
Jednak sądzę, że nie dopasowaliście się do siebie i gracie na innych falach,
których Twój mąż nie rozumie i Twoich potrzeb.
Czytam i chyba wiem, że jesteś zwykła kobietą, która pragnie miłości
i zainteresowania mężczyzny. Nie musisz w tak młodym wieku czuć się nie kochana,
bo nie musisz. Miłość to jest wielkie uczucie i każda kobieta na to zasługuje, bo jest
tak ukształtowana psychicznie, że chce być kochana i koniec kropka.
Owszem są na tym świecie kobiety wyniosłe, które stawiają warunki mężczyzną
i one graja pierwsze skrzypce, ale to są kobiety fatalne.
Większość kobiet, niezależnie od wykształcenia, stanowiska i pieniędzy posiadanych, garnie
się w ramiona mężczyzny i Ty należysz to takich ciepłych kobiet.
Sandro sądzę, że długa droga przed Tobą, aby to wszystko sobie poukładać,
bo chodzi tu o to, aby dzieciom nie zrobić krzywdy i tylko drogą
rozmów z mężem dojdziecie do porozumienia, że o nie walczycie
i trzeba wybrać jak najlepszą drogę i wyjście z tej sytuacji.
Nie znam szczegółów, to krążę w kółko, ale mam nadzieję,
że będziemy sobie pisać o tym co czujesz i co byłoby najlepsze dla Ciebie i dzieci.

Sandro, zwracaj się do mnie po imieniu. Jestem Elżbieta i tak będzie łatwiej,
bo wybrałam sobie nick fioletta, gdyż lubię ten kolor.
Odnośnie Twojego męża to odniosę się do tego tak, że kiedy byłam
młodą mężatka i tak jak Ty miałam już dwoje dzieci, mój znikał tak jak Twój
i swoje młode lata spędzał także wśród kolegów, a ja praca, przedszkola, dom.
Wszystko było na mojej głowie i miałam bardzo mało pomocy ze strony męża.
Potrafił godzinami naprawiać silniki, samochody a do tego dochodziła wódeczka
i kobiety. Nie miałam w sobie siły, aby przerwać to małżeństwo, gdyż byłam
tak zakochana, że cierpiałam i kochałam znosząc to wszystko.
Po drodze tej nabawiłam się depresji i dalej tkwiłam w tym związku.
Teraz po latach mam do siebie żal, że w cholerę nie odeszłam.
Może gdybym miała kogoś takiego jak Ty, który rozumie Twoje rozterki
byłoby mi łatwiej i dziś stałabym w innym miejscu.
Jestem teraz silniejsza i kiedy córki mają swoje rodziny już, jakoś
psychicznie sie pozbierałam i jestem szczęśliwa, że one są szczęśliwe,
a ja teraz odpuściłam sobie wszystkie przykrości jakie mnie spotkały w małżeństwie
i żyję trochę w swoim świecie, a mąż dalej zajmuje się swoimi sprawami
i nic się nie zmieniło w jego postępowaniu, a ja staram się mu
już nie przeszkadzać, nie truć, aby mieć wreszcie święty spokój
i życ tak jak mi odpowiada. Nie jest złym człowiekiem, tak jak Twój,
ale ma na sumieniu tyle grzechów, że tam u góry będzie musiał solidnie się wyspowiadać.
Mam dla Ciebie tylko jedną radę, abyś szła za głosem serca.

No widzisz Sandro jak to się układa i plecie, że Bóg
daje Ci dobre znaki, choćby ten telefon od ukochanego mężczyzny.
Napisałam, abyś szła z głosem serca, bo w tym małżeństwie zgnuśniejesz,
a sądzę, że Twój wiek podpowiada Ci, że skoro nie czujesz się szczęśliwa,
to czas to zmienić, a tym bardziej, że ten drugi daje Ci szczęście i spełnienie.
Pewnie rozmawiasz z nim, jak przyjmie Twoje dzieci, abyście mogli stworzyć
dla nich dobrą rodzinę.
ja się nie rozstałam ze swoim ze względu na dzieci, bo one tez go kochały,
ale piszę, że gdyby u mnie pojawił się taki ktoś, kto zajął by moje serce,
może miałabym więcej siły przerwać to wszystko, ale się nie pojawił, albo
za słabo szukałam, bo myslałam, że moje małżeństwo da się uratować,
że on sie zmieni, a to wszystko były moje mrzonki i dziś mam tylko
jeden komfort, że się wyciszyłam, a on niech sie dalej spełnia
w swoich sprawach, pilnych do załatwienia i tak było całe 35 lat.

Elu, pisząc swój poprzedni post pomyślałam tak: chwalę się, że Bóg nad nami czuwa, a Ela pewnie powie "eeee tam. Zwykły zbieg okoliczności". I sobie jeszcze pomyślałam, że nieźle by było gdyby zadzwonił (ja sama prawie nigdy nie dzwonię, bo nie chcę Mu przeszkadzać w pracy). No i właśnie skończyłam rozmowę z Nim, dokładnie przed chwilą . On mieszka daleko, ale jest bardzo mi bliski.

Witaj Lena, z tymi śmieciami to coś okropnego. Ludzie nie szanują czegoś co jest wspólne. Tu nie chodzi o pedantyzm, ale o to, by współpracować. Dziwię się, że nawet radio o tym mówi, a ludzie mają gdzieś. Chyba trzeba zakasać rękawy, umówić się z koleżanką i grabić. Tylko czy to coś da?

Elu, ten chłopak, mój Ukochany tak mnie szanuje, że ja nie znałam wcześniej czegoś takiego. Zadzwonił bo wiedział, że wczoraj robiłam USG piersi - spytał o wyniki. Nikt inny nie spytał. Mój Ukochany bardzo dba o mnie, lubi moje dzieci. Jak byliśmy kiedyś u Niego, to przy łóżku dzieci rano zawsze były kanapki (zanim się obudziły). Syn mój kiedyś zasnął na łóżku przy oglądaniu bajek, a On go wziął na ręce, by zanieść do swojego łóżka (dzieci miały tam swój pokój) i po cichu zauważyłam jak kładąc syna mojego do łóżka pocałował go w czoło. Z córką jest gorzej, bo jest bardziej nieufna. Ale też wspomina pobyt tam jako fajny (choć tęskniła za tatą), bo po raz pierwszy w życiu razem chodziliśmy na spacery codziennie wieczorkiem po 18-stej. Córka na "barana" u Niego.
Powiem, że w domu tego nie mamy, bo tata nie chce chodzić z nami. Nie lubi. W ciągu ponad 7 lat małżeństwa byliśmy w czwórkę może 4 razy, z czego raz po interwencji policji po moim pobiciu, kiedy to powiedzieli by bardziej zajął się rodziną. I na tym koniec.

Lena za bardzo przejmuje się tymi śmieciami. Trzeba sprzątnąć przed swoim domem i nic więcej nie da się zrobić. Może Lena teraz to robi? Tez chciałam iść dziś pograbić po zimie, ale wiatr jest.

A Sławek?? Coś nie tak. A może po prostu zepsuło się coś z netem?

Elu, maż kocha te nasze wspólne dzieci, ale pytam, gdzie tu miejsce dla mnie? Powiedział mi kiedyś ze mnie od dawna nie kochał, a mój czas w tym domu skończy się w czasie, gdy dzieci dorosną. Potem powtórzył to parę razy (bo rozumiem, że można coś powiedzieć w złości, ale jak się to powtarza, to chyba mam czarno na białym kim jestem dla męża).
Tylko ja taka głupia, że myślę nad tym, jak on sobie tu poradzi potem w tym pustym domu. Pani psycholog odpowiedziała, że on przecież nie zauważa zbytnio mojej obecności w tym domu więc chyba krzywdy wielkiej mieć nie będzie.
Jednak ja gdzieś głęboko się zamyślam, że będzie mu smutno (już gdzieś pisałam, wszystkich mi szkoda tylko nie siebie).
Imam te cholerne wyrzuty sumienia. Nie nienawidzę mojego męża. Szanuję go jako ojca moich dzieci, jako człowieka (poniekąd, bo przecież mnie uderzył). Ale to chyba męczarnia dla nas obojga. Może jak odejdę to on kiedyś pozna dziewczynę, która będzie się z nim dogadywała? Może to dla niego też szansa. Trudne to...
Kończę póki co, bo muszę jechać po dzieci do przedszkola, a potem ze sobą na zajęcia z panią psycholog.
Do zobaczenia wieczorkiem!

Chyba straciłam nadzieję i siłę na ratowanie małżeństwa. On się nie zmieni. Tylko 2 lata pierwsze były jako takie, a potem to już nic ciekawego. Czy warto żyć obok tylko dla dzieci? Dzieci skończą pełnoletność i odejdą każdy w swoją stronę, a my mając po 50-60 lat niewiele już się nacieszymy. No Ok, rozmawiamy o tym, że zaraz będzie film i on mnie np. uprzedza, że przyjdzie oglądać i mam mu zwolnić miejsce. Ale jeśli chodzi o uczucia? Nawet nie spytał ani słowem po co byłam w przychodni specjalistycznej w centrum, mimo, że jakiś czas temu wspominałam, że mam mlekotok i lekarka skierowała mnie na badania piersi, aby wykluczyć brodawczaka. Fakt, gdybym coś miała nie tak to bym pewnie płakała. Ale on nawet nie spytał. Nie wiem co mam o tym myśleć, ale sobie nie umiem wyobrazić kolejnych lat w milczeniu.

Witaj rulla,  masz rację, tu jest bardzo sympatycznie, dlatego tez tu trafiłam
Dziewczyny pewnie śpią, a ja piję herbatkę do śniadania.
Niestety, nie umiem wklejać zdjęć (bardziej nie mam do tego cierpliwości) i dlatego mogę tylko zaprosić was Śpiochy na śniadanie a potem kawę, lub jak kto woli - odwrotnie.

Niepokoi mnie nieobecność Sławka...

A ja mam dziś dużo pracy. W domu. To znaczy prasowanie, czego nie cierpię i będę wymyślała różne "obowiązki" byleby to odłożyć na potem. No a potem okazuje się, że jest tego pełno i ręce opadają na samą myśl.
Nigdy nie dawałam z tym rady, a piorę średnio 5 pralek tygodniowo, no i potem prasuję. Dużo koleżanek mnie przekonywało, że nie trzeba prasować, ja jednak widzę, że to są rzeczy pomięte. Używam płynów do płukania, od razu wieszam, a mimo to nie umiem się wykopać spod góry nieuprasowanych rzeczy. RATUNKU!!!

Przecież widzisz, że ważniejsze Forum od prasowania
Zawsze miałam obroty bardzo wysoko, bo mam niskie mieszkanie wiec w łazience suszyć nie mogę, muszę w pokoju, na takiej pokojowej suszarce. A jak za długo wisiały to brzydko pachniały. Dziękuję za dobre rady, poleciałam przed chwilą zmienić obroty. Lecę zmienić na małe obroty bo dziś pogoda, więc wysuszę chyba na podwórku.

Jejku jaka tutaj cisza.
Chyba wiosna wywiała wszystkich z wątku,
ale najbardziej martwię się o Sławka, bo
wierzę, że dziewczyny mają teraz zajęcia w realu
jak to kobiety.
Ja szykuję się do swojej ulubionej pozycji w TV
i zajrzę jeszcze później, czy sytuacja się zmieniła
na lepsze.
Sandro, czy miałaś telefon od ukochanego.
Pytam, bo wiem, że po telefonie masz lepszy humor.
Lena może walczy ze śmieciami i mam nadzieję,
że coś mądrego wywalczy i jej otoczenie zmieni
się w oazę porządku i czystości.
Ja dzisiaj widziałam na trawniku wokół domostwa, moc
psich kupek i mam ochotę wystawić
wielki transparent, gdyż nie mogę patrzeć jak beztrosko
wyprowadzane zwierzaki robią mi pod oknami, a właściciele
udają, że nie widzą.

Sandro, bardzo się cieszę, że sobie wyjeżdżasz z dziećmi.
Możesz zdradzić w jakim kierunku Polski jedziesz?
Pytam bo sobie będę Ciebie wyobrażała jak spacerujecie po parku.
Nie zdradzaj miejscowości, bo aż tak ciekawa nie jestem.
Ja stukam do Ciebie z zachodniopomorskiego, blisko morza,
jesli tak można określić 2 godzinną jazdę nad nasz Bałtyk,
który uwielbiam. Może w tym roku, latem uda mi się wyjechać
na trochę właśnie tam.
Widzę, że masz już dobre stosunki z ewentualną teściową i bardzo
się cieszę z takiego obrotu sprawy. Będzie dobrze Sandro.

Dzień dobry Sandro, bo wszyscy inni
wczoraj nie dali znaku życia.
Chyba jak wyjedziesz to kawiarenkę zamknę na cztery spusty
bo chyba nikt tu nie zajrzy. Mówi się trudno, ale
zostawiam kanapkę, abyś miała siłę dla ukochanego
i abyś podźwignęła swoje uczucie.
Ja wstałam dzisiaj o godzinę za wcześnie i muszę się rozruszać
przy kompie z kawą hihihhi.
Mieszkasz blisko mnie Sandro i fajnie wiedzieć skąd
druga osoba klika. Wyobraźnią pędzę do Bydgoszczy,
w której byłam swego czasu na kolonii i podobał mi
się rejs Bzurą przez śluzy, ale to było tyle lat temu,
że mam mgliste pojęcie o Bydgoszczy.
Sandro baw się świetnie i kibicuję na wspaniałym weekendem.

Slavko odezwij się, Leno gdzie jesteś?

kanapeczka dla Sandry i jej dzieci.