Emerytka, rencistka - mówimy o wszystkim :) - Netkobiety.pl

Milej soboty :):)

Pije kawke i czytam , slucham - lubie grupe Mocarta
Wesolo i kolorowo w naszym ,,grajdolku,,:)
Izoldo gratuluje nowej umiejetnosci w wklejaniu obrazkow;:)

Izoldo - nie mam wszystkich skladnikow ,wiec wszystko sie przedluza.
Stosuje 2 razy w roku miksture na odpornosc .
Jest to miod,czosnek,cytryna i woda. Na mnie dziala rewelacyjnie.
Odkad stosuje nie choruje a jezeli juz to lzej przechodze przeziebienie.
Mam zamiar robic regularnie te koktajle blonnikowe bo aktualnie pije je od czasu do czasu.
Ssalam tez olej - tez musze wrocic do tego.
Po pobycie w Tunezji zakochalam sie w oliwkach do ciala.
Nie kupuje juz zadnych balsamow tylko stosuje oliwki -rewelacja

Koncze juz bo chce polozyc farbe na wlosy.
Sloneczko zaglada mi do okna ,az milo sie robi
To pa pa

No, dziękuję, dziękuję.... Czuję się bardzo wsparta Waszymi gratulacjami! Zrobiłam to tak, jak WIFO mówiłaś do WERCI - skopiowałam we wgrywaczu trzeci link od dołu i zrobiłam wklej na forum. Chwilę wcześniej wydawało mi się, że zrobiłam podobnie a wkleił się tylko link, bez obrazka - dlatego mam wątpliwość, czy już się będzie udawało. Ale - oto próba - jesienne asterki dla WAS:

..................................

Życzę miłego dnia, ciepła, słoneczka, i wszystkiego, co miłe zdarzyć się może w sobotę. Wpadnę jeszcze

OOOOOOOOOOOOOO, jakieś coś nie wyszło, trzeba słuchać na youtubie , hmmmm, jednak się nie znam na kompie :D:D, dobrze że kliknięcie wystarczy.

Werciu, dobrze wkleiłaś yt, tylko ten clip jest wyłączony
z powodu praw autorskich i to nie Twoja wina, ale brawo.
Wróciłam z wycieczki rowerowej, ale samotnej.
Przejechałam 6 km, na około naszego jeziora.
Zrobili świetną ścieżkę rowerową i jedzie się super.
Wszędzie ławki i wieczorem oświetlenie.
Jest sporo osób z kijkami i rowerzystów, także
w czasie ładniejszej pogody, jest tłoczno.
Jak wyjeżdżałam, zaczął padać deszcz, ale się rozeszło po kościach.
Jednak muszę przyznać, że z moją kondycją jest do kitu, bo trochę
się zmęczyłam. Co tu robić, aby ją podciągnąć?
Czy codzienna dawka jazdy na rowerze ją podniesie, bo sie trochę załamałam.

Piszecie o jakiś cudownościach dla poprawy zdrowia i urody, a ja nic nie stosuję.
Może przy Waszych poradach sięgnę po te Wasze sposoby.
Olej bardzo lubię we wszystkich sałatkach i smażę też tylko na oleju
i myślałam, że to starczy.
Idę zrobić sobie kawę, bo coś mnie zmorzyło po dawce świeżego powietrza.
Izoldo, Twój avatar ładny, tylko trochę smutny, bo Ty piszesz bardzo pogodnie
i po co te łzy na twarzy.
Gratuluje tomiku wierszy i konsekwencji w wydaniu.
Napisać tyle wierszy to wielka sztuka.

Izoldo, niech avatar zostanie taki jaki jest, bo wierzę, że z czasem
będziesz sama chciała go zmienić. Wszystko jest w naszej psychice
i wybieramy to co w danej chwili nam pasuje, z czym się utożsamiamy,
ale przychodzi inny, lepszy dzień i tryskamy energią, a wówczas mamy ochotę na zmiany.
Moje różowe okulary w avatarze, też nie codziennie do mnie pasują - niestety, ale zrobiłam się leniwa
i nie szukam czegoś innego, chociaż może kiedyś....
Postaram się o systematyczność w podciągnięciu kondycji, tylko oby to nie był
słomiany zapał hihihi
Nie wyobrażam sobie, aby rano wstać i od razu ćwiczyć w domu, bo ja się długo budzę - tak jak Wifa,
a rozkręcam się około 12 w południe i wydaje mi się, że na gimnastykę za późno.
Wpadłam w błędne koło na tej rencie. Kiedyś rach, ciach i do pracy, a teraz jakoś wolniejsza się zrobiłam.
SKS, mnie dopada chyba, bo dzisiaj marudzę Wam.
Izoldo, miłego spędzania soboty nad jeziorem i do wieczora, mam nadzieję, że
się podzielisz wrażeniami.

Siedze z farba na glowie i slucham muzyki z moich nastoletnich lat czyli ROCKA - uwielbiam
taka muzyke . Uwielbiam solowki gitarowe wow - wlasnie teraz taka mam - az mi skora cierpnie
i slucham na fulla :):) i jestem szczesliwa...

Werciu - pieknie jest w zyciu jak spelniaja sie marzenia

Izoldo , mysle ze wybralas awatarek zgodnie z intuicja i jest wlasciwy ..:)
Jak zobaczylam swoj awatar to wiedzialam , ze tylko ten , zaden inny .
Tez tak mysle , ze pokrywa sie w czesci z nasza osobowoscia tak jest w moim
przypadku . Zolty kolor to radosc , wiosna , energia slonca - samotny kwiat na spekanej
sloncem ziemi - tak w glebi duszy czuje sie bardzo samotna :):)
Ale daje rade i ,,rosne w sile ,, jak ten kwiat...:)

Jak bylam na wakacjach w Tunezji skorzystalam ze SPA i tam po calym cyklu zabiegow
na koniec byl masaz olejkiem tak pieknie pachnacym , ze spytalam gdzie to mozna kupic.
Okazalo sie , ze w normalnym sklepie za jakies smieszne pieniadze . Wiec nabylam 3 butelki.
To byl najlepszy olejek jaki mialam - mysle ze byl naturalny w 100% bez chemi - bo cialo
po nim to bajka. Przyjechalam tak pieknie opalona ,skora nawilzona , zadnych plam , zlazenia
skory.  Teraz testuje rozne ale takiego jak tam jeszcze nie spotkalam - oczywiscie mowie o jakosci. Teraz mam brazujacy , migdalowy , arganowy , tajlandzki kwiat lotosu i jescze inne...

Przepis na miksture - 1 cytryna / kroimy ja w kostke /
                              1 glowka czosnku / kroimy drobniutko/
                              300 ml wody przegotowanej , wystudzonej
                              6 lyzek miodu lub wiecej
to wszystko do sloika na 24 godziny do lodowki a potem przecedzic i pic

Rozmawiałam przez telefon z córą, tą, która ma Luizę
i zdradziła mi swój sekret, tak 50/50, że być może jest w ciąży,
oczywiście planowanej. Za trzy dni zrobi test, to będzie pewne.
Moja rozmowa z nią zakończyła się konsensusem, że bardzo dobrze
postanowili, bo to jest ostatni dzwonek na drugie dziecko, gdyż córka
w maju skończy 35 lat, a nie chcą, aby Luiza była jedynaczką.
Powiedziałam jej, że poszła na całość i pochwaliłam decyzję.
ja planując swoje dzieci, też nie chciałam mieć jedynaczki
i za 3 lata urodziła się druga córa. jestem szczęśliwa,
że je mam i nigdy nie żałowałam swojej decyzji.
Obie bardzo się szanują, mimo, że mieszkają w innych
miastach, dzwonią do siebie i są na bieżąco co i jak.
Najśmieszniejsze było, że swoje dzieci urodziły w tym samym miesiącu,
tj w lutym i teraz mają wspólny język. Wymieniają się ciuszkami dla maluchów
i robią sobie drobne prezenty. Cieszę się, że tak udało mi się je wychować.
Córka jeszcze nie powiedziała o tym swoim teściom, ponieważ jest jeszcze zbyt wcześnie, także jestem jedyną osobom, poza jej mężem, która została wtajemniczona.
Cieszę się, że ma do mnie zaufanie. Wnuk, lub wnuczka by sie urodziła
w czerwcu. Jeśli to się sprawdzi, będę się modliła
o ich zdrowie.

FIOLA gratulacje ...............

Wifo, piosenka to nasz {mój i męża) popisowy numer na imprezkach zakrapianych , oczywiście brzmimy nieco inaczej

Fiola oczywiście cudnie wychwytuje ważne sprawy i zręcznie ujmuje je w słowa, czyli to są wiersze. Oczywiście krytyk powiedziałby, że przegadane, że powtórzenia i jakieś inne dyrdymały, Ja to już przeszłam, ale i tak nie umiem pisać profesjonalnie.

Fioletto, gdybyś chciała intensywniej pisać to można wstawiać wiersze w necie, gdzie czytają inni piszący. Niektórzy piszą bardzo dobrze i potrafią właściwie oceniać. Podaję też link gdzie są wskazówki jak pisać. Chociaż nie twierdzę że jest to Ci na pewno potrzebne. Bo może twoje wiersze są dobre bez tego. Piszę wiersze, ale nie umiem oceniać innych

http://www.artstore.pl/10-przykazan-dobrego-wiersza

Dziewczyny, ja uwielbiam muzę, choć na niej się nie znam
zupełnie. Jeśli coś mi wpadnie w ucho to na lata.
Uwielbiam stare przeboje, te co leciały w radio 30 lat temu i chętnie do nich wracam,
ale teraźniejsze piosenki, niektóre też mnie kręcą.

Pod wpływem chwili, ale się nie śmiejcie.
Czasami tak czuje i piszę. Może bzdurki, ale chyba o czymś mówią.
Nie chcę poddawać ocenie swoich bzdurek, ale tu bym chciała,
aby na chwilę były.

Starania i zawód

Spojrzała w lustro i się wystraszyła,
A to było rano.
Cóż ma zrobić by choć trochę,
Było lepiej i było jej miło?
Chwyciła krem i podkład
I się starannie nasmarowała.
Spojrzała w lustro ? nie jest źle.
A może by tak poprawić światło,
Więc weszła na drabinę i je ustawiła.
O Boże, ile trzeba zrobić,
By swe lico zobaczyć pod kątem.
Teraz ołówkiem oko zaznaczyła,
A potem tuszem rzęsy ? trzy grubości,
Tak mówi reklama.
I jeszcze szminka, ale jaka?
Karminowa, czy różowa?
A niech będzie różowa, bo to
Tylko na jazdę rowerem,
Więc nie musi się stroić.
Jadąc po pagórkach i dolinach,
Ta szminka się rozpuściła,
A tusz zleciał z rzęs.
Reklamy kłamią.
A wiec po co jej to było,
Po co się starała, kiedy
Spojrzała w lustro, bardzo
Się rozpłakała,
Bo wyglądała jak
Dzidzia Piernik.
Wacikiem, wszystko wytarła
i jako kobieta, od nowa spróbowała.

E.S.

Przeczucie

Hm, pojechał, bo pragnął odpocząć,
ale od czego? Sama się siebie spytała.
Aha, od związku i pracy, się domyślała.
No tak, musi odpocząć, bo miał ciężkie chwile,
a ona miała w brzuchu motyle, więc jak to będzie?
Praca, dom, dzieci i praca, dom dzieci
i dawała sobie radę, a on się zmęczył.
No cóż i tak bywa, tylko z kim on teraz przebywa?
Nie wierzyła w ten odpoczynek - nie wierzyła,
bo cóż chłop może robić w obcym mieście?
Wpadła na pomysł i się zalogowała
i tam kogoś interesującego poznała.
Klikała, klikała, aż się zakochała,
bo wart był tego uczucia, ale sielanki
przyszła pora, bo wrócił znowu zmęczony - nie do życia,
a więc dalej klikała z ukrycia i się nie wydało - na szczęście,
bo za miesięcy parę, jej - ten zmęczony, został tatą,
ale nie z nią.
Hm, no więc sobie dalej klikała.

E. S.

Wifo, ja bym chciała, abyś realistycznie na nie spojrzała.
Wydaje mi się, że takie jest życie - nieprzewidywalne.
Tyle może się zdarzyć w naszym życiu i z tyloma sprawami musimy się zmierzyć,
no i tyle musimy sobie wytłumaczyć - a żyć trzeba dalej.

Dla BABCI i reszty koleżanek

"Wydaje mi się, że takie jest życie - nieprzewidywalne.
Tyle może się zdarzyć w naszym życiu i z tyloma sprawami musimy się zmierzyć,
no i tyle musimy sobie wytłumaczyć - a żyć trzeba dalej."

FIOLETTA - nie tylko piszesz tak, że człowiek utożsamia się z tym, ale także potrafisz wyrazić trafnie kwintesencję tego, co rozważasz... Gratuluję - może jednak pójdziesz w ślady WERCI i popróbujesz wyjść na głębszą wodę ze swoim pisaniem?

Izoldo, ja nie zbieram tego wcale.
Tu napiszę, tam napiszę i ginie to wszystko w wirtualu.
Piszę pod wpływem swoich przemyśleń, to co zauważę,
co sama przeżyłam.
Wifa twierdzi, że to jest smutne, a ja twierdzę, z życia wzięte.

IZOLDO ja wybrałam swojego, ponieważ uważałam, że on do mnie pasuje, jak jestem szczęśliwa. Wtedy jestem uśmiechnięta, otwarta, życząca ludziom dobrze.
Pamiętasz jak chciałam zmienić? Byłam wtedy bardzo smutna.
Ja chyba wszystkim za bardzo się przejmuję, to jest mój największy problem.

FIOLA szkoda, że nie zbierasz, a może wyszedłby fajny tomik.

Pamiętam, WIFA. Fajnie, że wróciłaś do starego - mimo, że wówczas krótko Ciebie znałam, to też nie mogłam się pogodzić z nowym awatarkiem - jakbym słuchała zupełnie innej osoby. Pewnie po pewnym czasie wszyscy by się przyzwyczaili - ale krzyk zrobił się gremialny!

FIOLETTO,
teraz to z własnej woli nie chcę wracać do tematu, nie dlatego, że ktoś mi ZAKAZUJE.
Jest OK i cieszę się, że jestem z Wami. Miałam tydzień do namysłu i powiem szczerze, że na moją decyzję o powrocie wpłynął fakt, że DARIA, która była tu długo nieobecna - pojawiła się ponownie na wątku. Mam tak w życiu, że gdy mi coś nie odpowiada, rozczaruje - to szybko się wycofuję... bo nie lubię dokładać sobie stresów. Nie zawsze jest to trafna decyzja, dlatego nauczyłam się, że trzeba sobie dać czas do namysłu... To tak jak z emocjami, które próbuję wyciszyć przekładając swoją reakcję na coś - "na jutro" czyli - do przespania tematu.

FIOLA masz rację. Ja tez czekam, jak któraś się nie pokaże,
to mam taki lekki niepokój.
Ja sobie pluję w brodę, że nie poprosiłam Babci o numer telefonu do syna.
Najwyżej odmówiłaby, ale wtedy miałabym spokojne sumienie.

Izoldo, jesteś bardzo wrażliwa.
mam nadzieję, że Twój zabieg, przyniesie nam nowe wiadomości o Naszej Babci.

mam nowy temat. Jak nasze dzieciństwo wpłynęło na dalsze losy każdej z nas.
Skopiowałam wpis z mojego bloga, który sporo Wam powie o mnie:

Utrata?

Rok 1954  Łódż. Halina i Henryk wchodzą w związek małżeński, W tym momencie postanowili budować rodzinę. Moja mama była jedynaczką, ojciec miał trzech braci. Wszyscy wyruszyli w świat po wojennych zawieruchach. Mama pracowała od 14 roku życia jako szwaczka, ojciec wstąpił do wojska i budował swoją wojskową karierę. To się wiązało z przeprowadzką z rodzinnego miasta. Dostali mieszkanie w Pruszczu Gdańskim, ale długo tam nie zagrzali miejsca, ponieważ ojciec ponownie otrzymał przeniesienie do zielonego garnizonu w Babich Dołach.  Mama w Łodzi zostawiła swojego ojca, który z tęsknoty za nią rozpił się i w konsekwencji popełnił samobójstwo. Mama ponownie pakowała cały ich skromny  dobytek i ruszyła za mężem. W Babich Dołach otrzymali ładne dwupokojowe mieszkanie z dużą kuchnią. Atutem tego miejsca było wspaniałe  położenie blisko morza wśród lasów. Właśnie w Babich Dołach chyba wszystko się dla mnie zaczęło. Pamiętam, gdy miałam już trzy latka i urodziła się moja siostra Anna, ja już zaliczałam pierwsze samotne wypady do lasu i nad morze. Moja mama często mnie musiała szukać, gdyż należałam do samotnych wędrowniczek. Rodzice hodowali kury i króliki na odległej  działce i to był częsty cel moich wędrówek. Jak przez mgłę pamiętam, że wszystkie okoliczne budki i szopki należały do mnie, gdzie na gwoździach darłam swoje ubranie i nie wspomnę o licznych bliznach, które są pamiątką na całe życie Często budziłam się w nocy i słyszałam szum morza, co było powodem mojej miłości, tak miłości do morskich klimatów.

Nastąpił czas następnej przeprowadzki, tym razem do trochę większego miasta. Ustka miała już wygląd bardziej cywilizowanego miasteczka. Tam poszłam do pierwszej klasy. Nasze nowe mieszkanie także miało dwa spore pokoje, dużą kuchnię i łazienkę. Pamiętam jak  mama budziła mnie do szkoły i musiałam zimą po ciemku przejść spory kawałek przez las. Trochę się bałam, ale dałam radę. Odprowadzał mnie nasz piesek As, który wiedział także, o której kończę lekcje. Dzieci w szkole informowały mnie, że mój piesek czeka na mnie na boisku szkolnym. Nauka pisania ołówkiem, elementarz,  siedzenie w ławce z kolegom, któremu pomagałam, dość mgliście zapadło mi w pamięć. Czułam się trochę zagubiona jako uczennica, ponieważ nigdy nie miałam styczności z rówieśnikami. Pamiętam jednak, że  gdy wracałam po szkole do domu, malowałam sobie atramentem palce, wystawiając je na widok przechodni. Duma mnie rozpierała, że już taka jestem dorosła.

            Ojciec był oddelegowany do Warszawy, a mama opiekowała się nami. Wszystko było na jej głowie.  Wieczorami chodziła do sąsiadki, która miała telefon i  mama dzwoniła do ojca. Razu pewnego obudziłam się z wielką trwogą. W domu nie było mamy, więc ubrałam cieniutkie ubranko,  zeszłam z bardzo wysokiego parteru i po śniegu boso poszłam jej szukać. Był to czas, kiedy mogłam liczyć tylko na nią . Bardzo bałam się być sama w domu. Chyba tam zaczęły się moje lęki. Był to okres kiedy ojca nie było w domu, a jak przyjeżdża, to na krótko. W nocy budziłam się i słyszałam jak rodzice rozmawiają w kuchni. Mama często płakała. Wówczas tego nie rozumiałam, ale po latach zrozumiałam co powodowało ten płacz. Ich długie rozmowy sygnalizowały mi, że dzieje się coś złego. Praca w kontrwywiadzie pod kierownictwem Kiszczaka jednego z twórców stanu wojennego, nie należała chyba do łatwych dla ojca, który chyba nie radził sobie z emocjami. To były ich poważne, życiowe sprawy i ja to zrozumiałam póżniej.

            Ojca zastąpił mi brat ojca, Mirek, który jakiś czas z nami mieszkał. Był młody i bardzo wesoły. Różne zabawy, żarty i wspólne spacery sprawiały mi radość, ponieważ od ojca takich gestów nigdy nie zaznałam. W tym czasie moja babcia, matka ojca, skoczyła do studni i popełniła samobójstwo. Wmówiła sobie, że jest chora na raka, co nie było prawdą. Była to tajemnica, która po latach została odkryta przeze mnie.

Z Ustki pamiętam epizody, które na całe życie zapadły mi w pamięć. Mama latem zabierała nas na całe dnie nad morze. Gotowała obiad, który z siostrą zjadałyśmy na plaży. Tam pod karetkę pogotowia wpadł mój ukochany piesek As, która jechała do mojego podwórkowego kolegi, ponieważ postrzelił się pistoletem swojego ojca znalezionym pod poduszką. I jeszcze jeden, kiedy mój ojciec wypłyną w morze i oddalił się tak daleko, że nie widziałam go pośród fal. Pamiętam swoją rozpacz i lęk, że go stracę.

W roku 1963 ponowna przeprowadzka. Bardzo ostra zima, a my z całym dobytkiem jedziemy ciężarowym samochodem marki Lublin do Choszczna. Wszystko na głowie mamy, ponieważ ojciec miał wyższe zadania. Mieszkamy zaraz przy jednostce wojskowej i znów mam daleko do szkoły. Dwa kilometry zamieniły się w sto. Klucz na szyję i musiałam sobie radzić. Mama poszła do pracy w jednostce jako maszynistka, a siostra do wojskowego przedszkola. Nowa szkoła, nowi nauczyciele i nowe dzieci. W pierwszy dzień pani nauczycielka zrobiła dyktando i zrobiłam tyle błędów, że dostałam dwóję. Szok na samym początku.  Nie było mi łatwo, bo czułam się bardzo samotna w  tej nowej sytuacji. Los jednak się zlitował i po roku dostaliśmy mieszkanie w centrum miasta. Dwa pokoje, kuchnia i wielka nowość, kuchenka gazowa i centralne ogrzewanie. Moja droga do szkoły skróciła się do pięciu minut. W bloku było sporo dzieci, więc wspólne podwórkowe zabawy pozwoliły mi nie dostrzegać wielkiego kryzysu moich rodziców. Zabawy w podchody, pięć cegiełek, niewidzialną rękę i wiele innych, które latem pochłaniały mnie całkowicie. Wolałam bawić się z chłopcami, a moja siostra od zabaw podwórkowych wolała zabawy z lalkami. Wydaje mi się, że w tym momencie nasze drogi już się rozeszły. Żyłyśmy w innych światach. Dla mnie rower i nauka jazdy na łyżwach, oraz wiele innych szaleństw spowodowało, że nie miałyśmy wspólnego języka. Nadszedł czas kolonii i wyjazdu z domu na dłuższe okresy. Moja mama wysłała mnie siedem razy pod rząd do Dziwnowa, bo było tanio. Jednostka wojskowa pokrywała duży procent kosztów kolonii.

Był to czas, kiedy zaczęłam sporo rozumieć co się dzieje w moim domu. Ojciec zaczął pić. Mama wiązała ledwo koniec z końcem. Jego już nic nie obchodziło, tylko własne doznane krzywdy od losu. Chodziłam do szkoły, w której czułam się najbezpieczniej. Często w starszych już klasach byłam na lekcji nie wyspana. Byłam mimo wszystko pilną uczennicą. SKS, zawody sportowe, chór, zespół ?Stokrotki? to były najmilsze momenty mojego życia.  Wracając po lekcjach do domu zastawałam ojca pijanego. Wielkie awantury, bicie, niszczenie, obelgi i wyzwiska, to był już mój codzienny chleb. Nie pokazałam w szkole nikomu co przeżywam. Wstydziłam się swojego domu, w którym działa się tragedia. Często byłam głównym celem ataku, kiedy starałam się bronić mamy. Moja siostra miała taryfę ulgową, ją oszczędzał i nazywał Czerwonym Karmazynkiem, a mnie k?.

            Pewnego razu zamieszkał z nami jego młodszy brat Janek. Oboje pili i potem się bili. Nie miałyśmy w domu miejsca. Jakiś stół i krzesło do odrabiania lekcji, które robiłam w chwili spokoju. W pokoju trzy łóżka, ponieważ mama opuściła łoże małżeńskie. Barykadowałyśmy drzwi, aby zapobiec utracie życia w chwili kolejnego szaleństwa. Często zrywał nas w nocy z łóżek i stawiał do pionu.

            Pewnego razu, wróciłam do domu ze szkoły i zastałam w ojca pokoju sto malutkich kurczaków. Postanowił sobie, że wychowa je i póżniej sprzeda. . W domu niesamowity smród i palące się światło nocami, by je ogrzać zbudziło we mnie bunt.. Pytałam się mamy co dalej, jak dalej żyć w takich warunkach?. Mama była zagubiona i nie wiedziała co ma robić. Chciała, abyśmy miały ojca i dlatego godziła się na to wszystko. Chyba ciągle miała nadzieję, że to się zmieni, że to zły sen. Teraz po latach myślę, że mimo wszystko dalej go kochała.  Byłam uparta i napierałam na rozwód. O nieodwołalnej  decyzji podjętej przez mamę przesądził fakt próby ugodzenia mnie  nożem.

            Chyba w 1972 r. , po siedemnastu latach małżeństwo przestało istnieć. Wojsko rozkwaterowało nasze mieszkanie i nareszcie osiągnęłyśmy upragniony spokój. Bardzo skromnie zamieszkałyśmy na pokoju z wnęką , kuchnią i łazienką. Ojciec bliziutko nas dostał kawalerkę. Spokoje noce i dni nareszcie stały się dla nas osiągalne.

            Rozwód nastąpił w czasie  mojej średniej  szkoły w Liceum Ekonomicznym w Stargardzie Szczecińskim. Dostałam internat i byłam w nim tylko osiem miesięcy. Nie potrafiłam się tam odnaleźć, denerwowało mnie wszystko. Pierwszą noc w internacie pamiętam jak koszmar. W nocy zrobiło mi się niedobrze i całą noc wymiotowałam z nerwów. Rano ubrałam się i oddaliłam poza teren szkoły i internatu. Poszłam bardzo chora do znajomych mamy i tam czekałam , aż mnie zabierze do domu. Po rozmowach z moją biedną mamą zgodziłam się na powrót do internatu. Podczas remontu internatu spakowałam walizkę i postanowiłam dojeżdżać do szkoły ku zaskoczeniu mamy.  Koleżanki wciąż mnie pytały dlaczego jestem taka smutna i zamknięta w sobie, bez uśmiechu na twarzy, ale wydaje mi się, że mnie lubiły.

            Szkołę i dojeżdżanie wspominam dość dobrze. Zawiązały się pociągowe przyjażnie, wspólne pierwsze popalanie papierosów. Pierwsze rozmowy o swoich sympatiach i bijących sercach. Ja już dawno byłam zakochana i dlatego postanowiłam dojeżdżać, bo w Choszcznie mieszkał i uczył się ON. Mój wymarzony Leszek o pięknej urodzie. Czarne włosy i śniada cera, łobuzerski styl bycia bardzo mi imponowały. Pewnego dnia wracaliśmy pociągiem z Poznania  i ta chwila sprawiła, że tylko On i nikt  więcej.

Maturę zdałam bardzo dobrze chociaż moja miłość trochę mi przeszkadzała w nauce.

Oczywiście, że krążyły ściągi, oczywiście, że się bałyśmy, bo klasa składała się z samych fantastycznych dziewczyn. Wszystkie byłyśmy z najlepszymi ocenami z podstawówki. Utworzono wzorcową klasę z niesamowitą wychowawczyniom Barbarą Szafkowską. Jedna uczennica do matury przystąpiła będąc w ciąży i to był niesamowity szok dla nas i nauczycieli, ale przymknęli oko.  Wkroczyłyśmy w dorosłe życie myśląc, że teraz świat stoi dla nas otworem. Bal maturalny był ostatnim momentem mojej przygody w Stargardzie. Dziewczyny  wybierały się na studia, ale większa części stawiała na pierwszą pracę. Ja też chciałam jak najszybciej mieć swoje pieniądze i odciążyć mamę, bo ojciec nigdy nie płacił alimentów. Rozjechałyśmy się i przez pierwsze 15 lat spotykałyśmy się po każdym minionym pięcioleciu wraz z naszą szaloną wychowawczynią. Teraz widzimy się tylko na Naszej Klasie, ale to już nie to samo.

         Pierwsza praca otrzymana po znajomości w Jednostce Wojskowej na Wężle Łączności nic nie miała wspólnego z wyuczonym zawodem, technika ekonomisty. Praca zmianowa, ale dość ciekawa. Obsługa telegrafów, pisanie bardzo ważnych pism i przesyłanie ich telegrafem do brygady w Bydgoszczy sprawiało mi jakąś tam radość. Fajni ludzie  swobodna atmosfera, spanie w nocy na stole z dziennikami wpisów pod głową, a potem dwa i pół dnia wolnego podobało mi się, bo miałam czas na randki

Nowy rozdział w życiu, bo zaszłam w ciążę, sprawił rewolucję w moim życiu. Mama była zasmucona. Twierdziła, że Leszek nie jest dla mnie dobrym partnerem na życie, a ja, że On nie zrobi mi w życiu krzywdy. Ślub za pozwoleniem sądu, bo Leszek nie miał 21 lat, odbył się w piękną zimową aurę, słonecznego dnia w 1976 r. . Moja córka Agnieszka urodziła się w maju tegoż roku. Czarnulka, śniada, istny Tata. Zaczęły się zmagania z życiem. Leszek powołany do wojska pięć dni po ślubie. Ja sama ze wszystkim. Żłobek, praca, dom i tak dwa lata minęły. W międzyczasie załatwianie Domu Opieki Społecznej dla mojego ojca, bo sobie nie radził i znalazł się w szpitalu psychiatrycznym w Gorzowie pozbierany w stanie nietrzeźwym z ulicy. Kilka wyjazdów do Ordynatora tegoż szpitala z prośbą o pomoc. Dostałam wiadomość, że ojciec już został przewieziony do bardzo dobrego domu opieki. W tym czasie dostałam pracę  w Urzędzie Gminy w Choszcznie, też po znajomości, bo takie były realia. Wydawało mi się, że zaczyna się to wszystko układać. Mąż wrócił z wojska i dostał pracę w tutejszej milicji. Mieliśmy mieszkanie, narodziła się w 1979 r. nasza druga córka Lidia. Pracowaliśmy i mijaliśmy się w drzwiach, ale było już mi dobrze. Już zaczynałam głęboko oddychać, że nic mnie już nie zaskoczy .

Pewnego dnia otrzymałam telefon do pracy, że mój ojciec skoczył z okna na drugim piętrze  Domu Pomocy i leży w szpitalu w Gryficach. Nic na to nie wskazywało prze osiem lat pobytu, a dość często go odwiedzałam. Prokuratura i wszystkie formalności związane z tym, czy oby nikt mu nie pomógł.?

Pojechałam do szpitala i ojciec prosił mnie o papierosa, bo był nałogowym palaczem, a ja oczywiście mu odmówiłam, bo to przecież szpital. Nie wskazywało nic na to, że to jego koniec.  Ojciec zmarł na rozległe wewnętrzne obrażenia. Pochowaliśmy  go w Choszcznie. Na pogrzebie była garstka rodziny i znajomych. Wygłosiłam skromną mowę w podziękowaniu za przybycie i kazałam na nagrobku wyryć słowa, które sama wymyśliłam ?Naszym smutkiem było Twoje cierpienie.? Do dziś nie wiem czy ja go kiedykolwiek kochałam. Właściwie nic mi w życiu nie dał, oprócz życia. Może to  dużo, a może całkiem mało? Myślę o tym kiedy idę do niego na cmentarz, ale bardzo rzadko. Nie pamiętam w swoim  dzieciństwie i w okresie dojrzewania, żeby wziął mnie na kolana, przytulił, pocałował, wytłumaczył i pokazał świat, szanował moją matkę.. Nie wiedział do jakiej chodzę klasy i jak się uczę Ciągle poszukuję w swojej głowie odpowiedzi dlaczego tak się stało? Dlaczego utraciłam moje dzieciństwo, a każdy ma do niego prawo, tylko nie ja.? Zawsze czułam się gorsza od rówieśników, niedowartościowana, skrzywdzona, bez poczucia własnej wartości. Nie pamiętam wspólnych świąt, zapachu ciasta, choinki i tej domowej wspaniałej krzątaniny  Mama zawsze wszystko szykowała w atmosferze zagrożenia, albo zabierała nas do znajomych na całe weekendy i święta. Byli to znajomi, którzy wzięli nas pod swoje skrzydła i ofiarowali tymczasowy spokój. Moje wczesne życie naznaczyło mnie skłonnościami do depresji, braku wiary w swoje siły. Czasami wydaje mi się, że mam to wszystko napisane na czole. Muszę ciągle dochodzić do siebie przez odebrane mi bezpowrotnie dzieciństwo i młodość co niesamowicie wpłynęło na dalsze moje losy?.

Nie chcę Was zanudzać, ale czy nie sadzicie, że dzieciństwo miało wpływ na nasze wybory?

FIOLA tak miało wpływ na nasze wybory i na nasze dorosłe zachowania.

Też nie mogę się pochwalić wspaniałym dzieciństwem.
Powiem tylko tyle ,ze moja matka umarła jak ja miałam 4 lata,
ojciec ożenił się  drugi raz z tak wredną osobą, chyba w życiu nie spotkałam drugiej takiej.
Długo musiałabym opowiadać..........

Widać, ze chyba juz nikt do naszego grajdołka nie zajrzy, ale jeszcze poczekam

Wifo, zajrzy, zajrzy.
Nie chciałam wywoływać złych demonów z dzieciństwa,
ale takie oczyszczenie mnie zrobiło bardzo dobrze.
Dobranoc mówię i do jutra. Mam nadzieję,że się spotkamy na kawie.

FIOLA jestem, przeczytałam.
Dobrze jest nieraz wywalić z siebie swoje demony.
Dobranoc, do jutra na kawce przy ekranie.
Śpij spokojnie, a sny niech będą kolorowe.
Pa. Do jutra.

Wzięłam Ketonal i ból przeszedł. Dziewczyny miały dzisiaj spotkania.
WERCIA, chyba grilla, Sandra ma zepsuty komp.

IZOLDO, jak Twoje oczko?

A ja dzisiaj niewiele zrobiłam, choć tyle planowałam... Właśnie sobie przypomniałam, że włożyłam pranie do pralki i ... zapomniałam dołożyć proszku i włączyć pralkę! Porządki też nie takie znowu sobotnie. Ale robota nie zając - nie ucieknie, np. jutro dosprzątam.

Właściwie to szkoda, bo mogłam umyć okna - tak ciepło było a dalsza pogoda niewiadoma?

WIFA - mówiłaś, że przeprowadziliście się w nowe miejsce - dlaczego wybraliście takie duże mieszkanie, skoro jesteście tylko we dwójkę? Teraz masz problem ze sprzątaniem... Ja to mieszkam w swoim od 1986 roku - kościółkowego się pozbyłam, załatwiając mu mieszkanie, dzieci wyfrunęły w świat. Tym sposobem mam 65 m2 na osobę i raczej trudno to zmienić....

Izoldo, piszę, więc nie uciekaj.

WIFA - dzięki za troskę.

Moje oczko czuje się "tak sobie". Nie mogę zapomnieć, że je mam czyli coś tam lekko pobolewa. Ale moja siostra mnie dzisiaj pocieszyła, że przecież rok temu miałyśmy podobnie - ją lekko pobolewało a ja podobno skarżyłam się na jakieś kłucia od czasu do czasu. Ja tam o takich sprawach nie pamiętam, więc przestałam się martwić. Muszę jakoś załatwić kontrolę poszpitalną u okulistki. Ona przyjmuje w przychodni jeden raz w tygodniu i trzeba się zapisywać wiele tygodni wcześniej. To moja znajoma i z reguły dostaję się do niej prosząc o zgodę na "dorejestrowanie" ale już mi głupio po raz kolejny prosić, bo rok temu i później to prosiłam dla siostry i siebie. Moja siostra nie może mieć operacji drugiego oka bo ma zakrzepicę, o czym okulistka nie wiedziała, kierując ją rok temu i miała ogromne problemy w klinice aby ją zakwalifikowali do zabiegu. Drugiego oka już odmówili a i okulistka też już nie da skierowania, bo zbyt duże jest ryzyko przy zakrzepicy...

Ej, WIFO - krzyczałaś, że jesteś więc ja mówię i mówię do Ciebie - a Ty tak bez pożegnania myknęłaś do łóżka ???  Myślałam, że tylko na chwilę i czekam, czekam ale chyba już pożyczę Ci zaocznie dobrej nocy !  Ależ się naszukałam odpowiedniego zdjęcia! Chyba trzeba mieć na pulpicie zapas, jeżeli się chce wklejać?

Jesień to nie pora roku. Jesień to stan umysłu,
który zmierza do tego, aby wszystko co złe,
tłumaczyć aurą za oknem.~Fursti44 tak napisał i mi się podoba, bardzo

Izoldo, zazdroszczę Ci tej podróży.
Ja już nie mam na to siły i nie mam celu.
W Paryżu mieszkała moja córka przez dwa lata i dlatego
miałam okazje jechać, a teraz, gdy Ona jest w Polsce - brak celu.

Żeby słoneczniej się zrobiło na wątku

Oj, nie tak było do końca, jak wyżej napisałam! Weszła w wikipedię aby sobie przypomnieć biografię VV Gogha i małe sprostowanie: wcale nie mieszkał we Francji przez znaczną część swojego życia. Żył zaledwie 37 lat, do Paryża przeprowadził się w 1886 roku a popełnił samobójstwo w roku 1890. Ale zaczął malować kilka lat przed 30-tką i najbardziej znane swoje dzieła stworzył w ostatnich dwóch latach. Paryż i zamieszkanie w Arles miało ogromny wpływ na jego twórczość.

WITAJ IZOLDO i FIOLO
.............................