Emerytka, rencistka - mówimy o wszystkim :) - Netkobiety.pl

No, Dziewczynki, cieszę się, że deszczyk sobie popadał, było u nas dzisiaj tak nieznośnie, jak w te letnie upały! A dzień miałam zabiegany...

Idę poczytać - kolejną książkę Khaledego Hosseininiego - "Chłopiec z latawcem"... Wciągnął mnie ten autor.  Pozdrawiam i życzę dobrej i spokojnej nocy.

Sandro, Pani Sabinka przeżyje mnie i swoją siostrę.
Apetyt ma jak bajkowy wilk, pragnienie jak wilk morski, a odpowiada nadal jak echo w lesie.
Dzisiaj byłam z Sabcią u lekarza.
Mówię pani doktor, że Babcia Sabina powtarza wszystko jak echo, a na dodatek słabo u Niej z kojarzeniem faktów.
Pani doktor nie uwierzyła chyba mi, bo zapytała, czy pani Sabina ma dzieci?
Usłyszała odpowiedź; dzieci, nieeee.
Więc zadowolona mówi do mnie: a jednak kojarzy fakty.
Więc ją wyprowadziłam z błędu, pytając Sabinkę, kto to jest Marysia i Gosia?
Padła odpowiedź; moje córki.
A pani doktor zaraz zapytała:, a ja jestem lekarzem, czy księdzem?
No i usłyszała, to co chciała: Pani, pani jest księdzem.
Taka jest moja podopieczna.
Czasami trudno powstrzymać śmiech, ale to nie jest śmieszne.

JA RÓWNIEŻ ŻYCZĘ SPOKOJNEJ, GWIEŹDZISTEJ NOCY.
MORFEUSZ NIECH WAM PODARUJE PIĘKNE, KOLOROWE SNY:):):):):)

Piosenką Was witam, a może komuś sprawię przyjemność,
a może wyzwolę jakieś wspomnienia?
Wstałam wcześniej, o dziwo, prędzej niż zwykle i piję
oczywiście kawę. Nie jem tak wcześnie śniadań i w ogóle
nie lubię rano jeść. Wiem, że to błąd, ale całe życie
byłam oporna na słowo śniadanie. Jak minie parę godzin,
wrzucam coś na ruszt.
Fajnie opisałyście, kiedy i w jakich sytuacjach płaczecie,
a dziś może porozmawiajmy, jakie z Was są śmieszki.
Ja jestem typem zmiennym i mogę długo się z niczego nie śmiać,
ale jak naprawdę coś mnie rozbawi, śmieję się serdecznie i długo.
Oglądam kabarety w tv i ze zdziwieniem, patrzę na ludzi, którym wystarczy
czymś pomachać ze sceny, a oni się śmieją, a ja
jestem obojętna i siebie pytam, czy ze mną wszystko w porządku jest?

Miłego dnia. Lecę po kawę dla Was.

....................................

Witajcie dziewczyny.
Ja dziś spalam źle, pewnie emocje wzięły mnie w swoje objęcia.

Babciu, ta Pani Sabinka jest niezła. Wiem, że to nie śmieszne, ale ja sie uśmiałam. Jednak jak moja babcia czasami mnie nie poznawała, bardzo to przeżywałam. Nie dlatego, że ona mnie nie zna,a le dlatego, że działo się z nią coś złego.

Lady - piszesz o wybaczeniu. Ja chyba wybaczyłam, ale czy do końca, nie wiem. Nie umiem określić tego stanu, w którym jestem. Jednak, gdy jest mi źle, to tamte czasy wracają i wtedy leci potok łez.
Pomimo to kocham ich wszystkich, ale czasami chciałabym, by byli bardziej uprzejmi - nie tylko dla mnie, ale i między sobą, bo bardzo się kłócą.

Elu - przeczytałam ten Twój wiersz i ryczę jak bóbr. To chyba Twoje myślenie o dzieciach, o więzi jaka was łączy  tak mnie wzrusza.

Babciu - jeśli chodzi o sąsiadów i kłanianie się - to ja idąc do mamy (a prawie nikogo tam nie znam, bo w zasadzie tam nie mieszkałam) to każdemu mówię Dzień Dobry. Nawet nie wiem czy to sąsiadka, czy ktoś obcy. Moja mama sprząta - i jak byłam z mamą pomagać jej klatki sprzątać - to mało kto powiedział dzień dobry, ale są tacy - co nawet porozmawiają.
Jakie to jest upokarzające, jak idziesz umyć klatkę - musisz wziąć od jakiegoś lokatora wodę i dostajesz we wiadrze 10 cm na dnie, często zimnej. I tym masz umyć całe 3 piętra? Ta woda po chwili jest gęsta od brudu. To nie do końca wina lokatorów - bo niestety, zawsze przypada na kogoś, kto jest w domu i przeważnie jest to jakiś starszy człowiek. Ale tez nie wina mamy, bo firma im wody nie daje, nawet nie mają skąd jej pobrać.

A wracając do tematu - nie potrafię nauczyć dzieci mówić Dzień Dobry. Jak im nie powiem przed wejściem do kogoś żeby powiedziały, to milczą. A córka czasami, mimo mojego przypomnienia nie wydusi z siebie ani słowa. To jak ja mam to zrobić, bo przecież jak już nie powie, to przy ludziach nie będę na nią krzyczeć ani szarpać, bo całkiem się zamknie. Z Synem nie ma problemu - jest bardziej otwarty. Rozmawia z każdym. A ona nie - raz gada, raz milczy.

Izoldo, a Ty chyba jutro masz "balety" z koleżankami?? Czy może coś pokręciłam?
Nie trzeba wyrażać swojego zdania, bo nikt nigdy nie był na moim miejscu.
Jedno wiem, że im bardziej ja tu w domu wyrażam swoje zdanie, a nie siedzę jak mysz pod miotłą) tym mam większy spokój i relacje trochę się poprawiły w tym sensie, że rozmawiają ze mną w końcu jak z osobą dorosłą i co do dzieci - już mam "więcej" do powiedzenia. Po prostu babcia zamnim weźmie dzieci na ploty do sąsiadki to się spyta, anie, że zabierze a ja w panice szukam po podwórku. Teraz jest lepiej niż było.

Elu, nie mogę odtworzyć tej piosenki, ale posłucham "we własnym zakresie".

Oldoyko, czy mówiąc o dodatkowym zajęciu myślisz o "pracy"?
W czym chciałabyś "się znaleźć"? Powiedz coś więcej.

Wypiłam pierwszy łyk kawy, poszykowałam się do pracy, ale jeszcze muszę zrobić "nieszczęsne" kanapki. jejku, jak ja nie lubię składanego chleba

Natrafiłam wczoraj na trzeci odcinek Usta, Usta. Lubiłam ten film. Uważam, że jest w sam raz - bo pokazuje życie takim, jakim jest.
Nawet sam fakt tego jak Julka musi powiedzieć mężowi o tym, że chce rozwodu. Inni krzyczą bierzesz i masz. A to wcale nie takie proste, bo zawsze jest żal, że nam się nie udało.
Moja kuzynka tak zrobiła, pokłóciła się z mężem i wyrzuciła go z domu i tego samego dnia poszła do prawnika o pomoc w napisaniu pozwu. Napisała i na drugi dzień złożyła. Dla mnie to trochę za szybko, ale może tak jest łatwiej, niż potem miesiącami plątać się w rozmyślaniach czy na pewno? Nie wiem.

Piosenka o tym tylule
http://www.youtube.com/watch?v=K9QbJa-oKO0

WITAM dziewczyny           
                               

Izoldo, można wyrażać opinię, ale w sposób delikatny, bez obrażania kogoś jakimiś epitetami. W formie porady, a nie jak to bylo kiedyś (to co czytałaś). Niewątpliwie masz spore doświadczenie życiowe i na pewno możesz coś doradzić, Ty, czy każda inna dziewczyna.
Ja z kolei mogę ale nie muszę skorzystać, czasami się zdenerwuję, co nie oznacza, że jak ochłonę i przemyślę, to nie skorzystam.
Widzisz, ja już pewne swoje zachowania "utemperowałam". Tamte sprawy były i bardziej chcialabym potrafić zapomnieć, a nie usłyszeć krytykę "bo ty źle zrobiłaś". Bo co się stało, to się nie odstanie. Dlatego potrzebuję czegoś co mnie wzmocni i nie będę rozpamiętywała przeszłości.
bardzo mi pomogły Wasze propozycje, bym czytała krótsze teksty, może wtedy wyćwiczę pamięć i bedę szybciej czytała również "cięższe teksty".
Pomaga też, jak ktoś napisze o swoich problemach, a ja widzę, że mimo to funkcjonuje i "można z tym żyć". Co od razu jest światełkiem w tunelu dla mnie - że kiedyś może z tego się będę  śmiała.
Jednak jak bym chciała opinii, to bym założyła swój wątek, a tutaj chcę sobie pogadać i usłyszeć rady - jak od cioci, a nie jak od kogoś, kto jest nade mną i na mnie krzyczy.

Tak jak napisałaś, że jak nie jestem odporna na krytykę to mam się mnie uzewnętrzniać (bo nikt mnie do tego nie zmusza), tak samo nikt, kogo irytuje moje życie nie musi tego czytać!
Jednak, czy dobrze rozumiem, że mnie stad wyganiasz?

Dziewczyny, powiem Wam w sekrecie, ja od rana nie jestem kumata,
ani pisata, do tego jeszcze niegramotna.
           Czytam, a potem przeanalizuję Wasze wypowiedzi.
Do południa to ja siedzę i rozmyślam.
           Śmieję się z siebie,że mam myślenie refleksyjne.
Budzę sie dopiero popołudniu.
           Wieczorem, to dopiero wchodzi we mnie życie.

Izoldo, ja nie wiem, czy wyrażam się jasno, może za dużo zwrotów używam, ale chodzi mi o "delikatny" komentarz, podsunięcie pomysłu. Ja w życiu byłam wciąż od dziecka krytykowana i to się ze mnie już wylewa. Zresztą Ty mnie nie skrytykowałaś, ani żadna dziewczyna. Miałyście jedynie wątpliwości co do mojej autentyczności, ale to się wyjaśniło. Proszę, nie ciągnijmy tego tematu, bo mi przykro.
Czuję się jak zawada, a nie chcę tego.
Chcę tylko tego, by ktoś mi powiedział - może spróbuj zrobić tak czy tak. Bo nie ma sensu zwracać uwagi na coś co się już dawno stało. Choćby to był najgorszy wyczyn, to nie da się tego odwrócić. Ja sama jestem osoba rozumna i tez mam swoje na sumieniu i wiem, że zrobiłam coś źle i się z tym męczę.
Więc proszę o ewentualne porady, takiego typu jak były np. z książkami.

Mi tez względem niektórych z was może się coś nie podobać, ale tak nie jest. Gdyby było nie pisałabym o tym, tylko zapytała delikatnie.
I nie wracajmy do tematu.

SANDRA, krytyczne spojrzenie nie musi być skierowane tylko na Ciebie! To dotyczy każdej z nas.

Jeżeli ja Wam powiem, jak wyglądają moje stosunki np. z synową - to liczę się z tym, że mimo iż w głębi duszy jestem przekonana, że to ja mam rację - to wcale nie będę oczekiwała, że powiecie: tak, masz rację, nie wychodź jej na przeciw itd.

Raczej, słuchając jak Dziewczyny ciepło mówią o swoich synowych, liczę się z tym, że mogą skrytykować mnie i moje podejście do synowej... I... nie mówię nic na ten temat bliższego, bo jeszcze nie jestem gotowa na krytykę. Może tak wcale nie być (może jednak "obiektywnie" mam rację ) ale wiem, że otwarcie się z tym tematem na forum wiąże się z konsekwencjami tego typu, jak szczera krytyka. I co, gdy będę miała potrzebę wyrzucenia z siebie mojej przykrości, mojego bólu, to mam od razu zastrzec: "krytyczne zdanie mnie nie interesuje, jak się komuś nie podoba co mówię, to niech tego nie czyta..."? 

Przemyśl, SANDRO. I jeszcze powiem tak: może dobrze byłoby abyś przeczytała Wasze rozmowy majowo-czerwcowe, które doprowadziły do odejścia części dziewczyn z forum? Może dojdziesz do wniosku, że nie zawsze miałaś rację? Nikt z nas nie ma monopolu na rację, moja Kochana!  Nasza pamięć (znowu nie mówię o Tobie!) jest bardzo wybiórcza... Szczególnie we wspomnieniach jesteśmy dla siebie takie idealne, a wszyscy nas krzywdzili... (znowu nie mówię o Tobie!)

IZOLDO masz rację , że nasza pamięć jest wybiórcza.

Co do moich układów z synówką, to powiem tak, ani ja, ani ona nie jesteśmy idealne.

Ja wychodzę z takiej zasady, nie krytykuj, jak sama nie chcesz być krytykowana, więc nie robię żadnych uwag synowej /chociaż nie wszystko mnie się podoba/, zawsze staję po jej stronie, a jak nie ma racji ewidentnie, to się nie odzywam.
Syn nawet jak go skrytykuję to mi wybaczy, synówka niekoniecznie.
Poza tym często pytam ją o rady, bo nie uważam, że ja jak jestem o 30 lat starsza, to jeszcze nie znaczy, że mądrzejsza.
Opowiadamy sobie różne cuda z moich i jej młodych lat.
Właśnie przyszła , więc kończę.

Jeśli wątek ma mieć swoją wiarygodność, to rozmawiajmy,
a nie podejrzewajmy się o nieszczerość, tak jak było
to w przypadku Sandry. Jeśli czuję potrzebę
napisania o sobie w danym dniu, to piszę, a jeśli uważam,
że nie powinnam ujawniać niektórych spraw, nie ujawniam.
Wiele niedopowiedzeń, można się dowiedzieć na priv, jeśli
zachodzi potrzeba i ja jeśli takowe otrzymam, chętnie
się wypowiem. Nie wszystko nadaje się na forum niestety,
bo zostaje po nas ślad na wieki.
Dzisiaj w telewizji słuchałam, jak podglądają swoich pracowników,
firmy, bo istnieją programy do inwigilacji swoich pracowników, którzy
często są wzywane na "dywanik", celem wyjaśnień i może to
grozić nawet zwolnieniem z firmy, bo takie wypowiedzi jej szkodzą.

FIOLETTA - a może właśnie, jeżeli w czyjejś wypowiedzi są nieścisłości, które uzasadniają podejrzenie o konfabulację, (bo szczerości, to raczej nie możemy od nikogo wymagać) to czy nie lepiej wyjaśnić mówiąc, co wzbudza nasze wątpliwości? Na tym dla mnie polega szczera rozmowa i przynajmniej ja nie czułabym się urażona, gdyby ktoś mnie poprosił o wyjaśnienie.

Przecież nie mówię, że mamy tu wyciągać szczegóły swoich historii życiowych, których nie powinny znać postronne osoby!  Również jak Ty, uważam, że od tego są prywatne rozmowy między ludźmi (formy są różne), czy - psychoterapeuci.

Chodzi mi o to, że jeżeli już ktoś to robi, to jest dorosły i wie, jakie tego mogą być konsekwencje - od czytania postów przez osoby całkowicie postronne, nawet własną rodzinę do - wyrażania swojego stanowiska na dany temat - przez uczestników forum. Nawet krytycznego stanowiska. Takie jest moje zdanie. Nie podoba mi się to - nie jestem na forum lub nie poruszam takich tematów.
I nie chodzi mi w tej chwili o SANDRĘ - mówię o sobie. Temat jest dla mnie ogólnej natury. Nie można nikomu zamknąć ust na takim forum - ani tym, którzy się wywnętrzniają, ani tym, którzy taką osobę krytykują. 

Dlatego wyjścia ostateczne są co najmniej dla mnie dwa:
- mogę zrezygnować z uczestnictwa w takim forum, gdzie obowiązują inne zasady,
- mogę się nie odnosić do postów takiej osoby - tak też zrobiłam w przypadku tego pana, który wpadł tu do nas chyba wczoraj przez przypadek?

Sandra obnaża przed nami swoje problemy życiowe i oczekuje reakcji - ale nie krytycznej. Już kiedyś napisałam, że nie będę zajmowała stanowiska, bo aby wyrazić swoją opinię na temat tego, co pisze, to musiałabym mieć relację drugiej strony... Nie wypowiadam się więc na temat jej problemów, ani pozytywnie, ani negatywnie... 

Zajęłam natomiast teraz stanowisko w sprawie "krytycznych wypowiedzi na forum", bo cofnęłam się do rozmów majowo-czerwcowych w netkafejce. Żal mi się zrobiło, że wskutek konfliktu z "udziałem Sandry w roli głównej" (to określenie SANDRY)   odeszły fajne osoby z kafejki, takie, z którymi byłoby też ciekawie rozmawiać.  Zresztą Ty o tym wiesz najlepiej...

A może dobrą metodą jest takie lekkie opowiadanie co robimy w dniu codziennym, dowcip, wymiana zdań na tematy bardziej ogólne? Tak miło wpaść i poczytać co się dzieje u dobrych znajomych. Dlaczego tak sobie cenimy naszą Babcię? Wnosi tyle pogody i ciepła gdy tu wpada - a i potrafi o swoim niełatwym życiu opowiedzieć w sposób wzbudzający tylko podziw...

Mam nadzieję, że nie będzie to dyskusja konfliktowa, jeżeli takowa się nam rozwinie... Może dowiemy się jakie są nasze oczekiwania od forum?

Witajcie ponownie. Widzę, że debatujecie na trudne tematy ... Ja już nie odnoszę się do spraw problematycznych. Kiedyś na pewnym portalu całkiem normalnie zapytałam "dlaczego" w jakimś temacie drażliwym.  Tak rozjuszyłam tym niewinnym pytaniem moją rozmówczynię, ze musiałam uciekać z portalu. Polowała na mnie wszędzie, gdzie pojawiłam się pod  nickiem, który znała. Musiałam zrezygnowac z niektórych portali, a na inne wchodzę pod zmienionym nickiem. Osoba ta stała się tak agresywna, ze zaczęłam się jej bać. Oczerniała mnie wszędzie w niewyobrażalny sposób. Dlatego teraz staram się być ostrożna. Mam nadzieję, że tutaj będzie ok. Mogłabym nigdzie nie zaglądać, ale jakoś tak się chce pogadac o wszystkim, albo o niczym . Póki co lecę na rehabilitację, Pa.

Serwusik kobietki kochane:):):):):)
Wpadłam zrobić obiadek synusiowi, ale na laptopie się nie da, najwyżej mogę mu wyszukać fajny przepis....hi,hi,hi,
Zamiast zająć się kucharzeniem, otworzyłam drzwi kafejki, ale stanęłam w progu i skupiłam się na tym, co mówiły
do siebie Izolda i Sandra.
Izoldo, nie martw się Sandrą, bo Ona sobie doskonale poradzi sama.
Otrzymała od dziewcząt tyle dobrych rad, że teraz pozostało Jej tylko przeczytanie ze zrozumieniem i bardzo powoli,
wszystkich tekstów, od samego początku.
Tam znajdzie wszystko, czego potrzebuje, a wybór należy do Niej!
Sandro, może skończymy temat niemiły dla Ciebie.
Zaczęłaś nową pracę, dzieci poszły do szkoły, więc napisz nam coś o swojej nowej sytuacji.
My na prawdę Ciebie lubimy, ale Ty też okaż nam więcej zaufania, bo nikt tu nie chce Ciebie skrzywdzić, ani upokorzyć.
To Twoje Zycie i żadna z nas za Ciebie go nie przeżyje.
Ale dobrym słowem, możemy Ciebie zawsze wesprzeć, gdy zajdzie taka potrzeba.

No to obiadek dla synusia już naskrobałam, a teraz lecę do mojej Sabinki, która mnie coraz bardziej zaskakuje.
Pani Sabina nie ma Alzheimera, jej choroba nosi nazwisko innego faceta, to Parkinson i inne pomniejsze schorzenia
bez nazwisk.
Do zobaczenia późnym wieczorkiem.
Zostawiam mnóstwo pozytywnej energii i cały wór uśmiechu dla Was dziewczyny, więc myślę, że wieczorem będę miała ciekawą lekturę.
Nie oglądam telewizji, więc zadbajcie o moją rozrywkę kulturalną....:):):):):) Buziaki!
                                                                                                                              Wasza Babcia

OLDOYKO cieszę się, ze spotkałaś kuzynkę, która zaprosiła Ciebie do Klubu.
Napewno będziesz się fajnie bawić.
Spotkasz ludzi, pojeździsz, organizują zabawy.
Ja jestem domatorka i pomimo zaproszenia z mojej byłej formy, nie skorzystałam.
Lubię swój dom i ten styl zycia.

WERCIA ja miałam to samo nieszczęście spotkać też taką samą osobę.
Nie ganiała za mną, ale gdzie może to przywali.
Chęć niesienia mojej pomocy, obróciła się przeciwko mnie.
Tak ,że na forum nie zawsze jest cacy, nieraz jest cacy, a potem buch po glacy

Pacjent ustala szczegóły dotyczące zbliżającej się operacji:
- A ile będzie kosztować narkoza? - pyta.
- 1500 złotych - odpowiada anestezjolog.
- 1500 złotych za to, żeby mi się film urwał? Trochę za drogo, nie sądzi pan?
- Nie. Urwany film dostaje pan gratis. Opłata jest za to, żeby znowu zaczął się wyświetlać

FIOLA daj sobie spokój z tymi serialami.
To Ciebie z doła nie wyciągnie, a tylko jeszcze ogłupi.
Szkoda Ciebie na te seriale.
Masz wiele do powiedzenia, a nie wpatrywać się w pudło

Wiesz Wifo ja też lubię swój dom ale całe życie pracowałam zawodowo i dom był dla mnie miejscem odpoczynku.Z chwilą odejścia z pracy stał się dla mnie moim więzieniem bo wessał mnie w siebie.Spowodowane to było tym że poprzez prace rozlużniły się i rozpadły moje kontakty towarzyskie .Ty masz męża ,rodzinę a ja jestem sama  bo nawet dzieci mieszkają daleko ode mnie i mają swoje życie,swoje prace ,swoje rodziny.Samotne siedzenie w domu powoduje że zaczynają mi się "legnąć króliczki w głowie " i zaczynam wpadać w depresję. Już było ze mną bardzo żle ale wyjechałam z kuzynką  na wczasy do Krynicy Morskiej i to mi dobrze zrobiło choć nie raz mam 'doły".Dla tego skorzystam z propozycji kuzynki i zapiszę się do tego klubu.

fiolettahi hi hi

DZIEWCZYNY PISZĘ DUŻĄ LITERĄ, CHCIŁABYM DOWIEDZIEĆ SIĘ, ALE SZCZERZE, CZY TE MOJE WKLEJANIE LASÓW , WODOSPADÓW, WAS NIE DENERWUJE.
MOŻE NIE CHCECIE TAKICH ATRAKCJI W NASZEJ SPOŁECZNOSCI.
                                        ODPOWIADAĆ SZCZERZE.

FIOLA ja kanapę biorę, będę miała na cały tydzień. :):): 

WERCIU serdecznie dziękuję za szczerą odpowiedź. Masz wielkiego plusa.

Słodzik z różą, abyście zauważyły moje zapytanie.

IZOLDO te wodospady, które pokazałam to wklejam za zgodą osób , które szukają po zagranicznych portalach nieraz tygodniami.

Co prawda na naszym forum nie wychodzi tak jak trzeba, bo powinny być na całym ekranie, ale myślę , że powodem jest stan techniczny tego portalu.

Jeżeli wieczorkiem nie wejdziesz, to życzę przyjemności i szybkiego powrotu do zdrowia i do nas.

Witam ponownie:):):):)
Odpowiem Ci Wifo na Twoje pytanie, o wklejanie pięknych krajobrazów, drzew itp:

Wchodzi mama do pokoju syna i widzi całe ściany oklejone aktami młodych, ładnych kobiet.
- O, RANY, SYNU, JAK TY MOŻESZ CAŁYMI DNIAMI PATRZEĆ NA TE GOŁE BABY?
_A CO?
- MAM PATRZEĆ CAŁYMI DNIAMI NA GOŁE ŚCIANY?
Wpisy bez Twoich krajobrazów, będą jak te gołe ściany.
Podoba mi się wszystko, co piękne, a ja nie korzystam z internetu, nie szukam tego, czego nie zgubiłam.
Tylko w naszej kafejce mogę dzięki Tobie pooglądać wodospady, piękne drzewa i inne obrazy.
DZIĘKUJĘ WIFO!

WITAJ BABCIU
będę wklejała, bo mam zadowolenie, że mogę się z Wami podzielić tymi pięknymi widokami /
za każdym razem muszę prosić o pozwolenie osób od których biorę/,
ale z umiarem, bo nie wszystkim podoba się w nadmiarze.

Babciu, wywołaj SANDRĘ, lubimy ją, a ona nic nie powiedzila na temat pracy.

SANDRO śliczny. Cieszę się, ze się odezwałaś.
Sandro mieszkam w Poznaniu.

Sandro w każdej pracy początki sa trudne , staraj się, a może zatrudnią Ciebie na stałe.
O jedno Ciebie proszę, nie opowiadaj o swoich sprawach w pracy, bo ludzie w realu są okrutni,
szczególnie w dzisiejszych czasach, jak chodzi o pracę.
To samo radziłam mojej synówce, posłuchała i przedłużyli z nia umowę na stałe.

Edytowałam.
SANDRO, dlaczego usunęłaś swój wpis?

Zobacz SANDRO, edytowałaś już po moim wpisie, tak się nie robi.

Sandro, dobrze nic sie nie stało. Jest mi tylko przykro,ale to dzisiaj chyba taki dzień.

SANDRO, na mojej ścianie wisi rzeżba wykonana w więzieniu.
To ma znaczyć , że ja tam byłam? nie, dostałam i mam ją od lat.
Zresztą jest śliczna.