Emerytka, rencistka - mówimy o wszystkim :) - Netkobiety.pl

Izoldo, nie marudź, jestem z Tobą. Nie zasnę prędko.
A jak piszę posta, to zawsze w tym czasie, któraś smaruje swojego i jestem zawsze w rozpaczy, że znowu piszę nie
na temat.
Ale najważniejsze, że Was mam i mam do kogo gębę otworzyć.
                                                                                                 Wasza Babcia

IZOLDO, dziewczyny ja także jestem. Czytałam co napisałyście.

Izoldo, juz w tej kafejce o której piszesz tak nie jest jak było , kiedy przyszłaś.

BABCIU czyżbyśmy były rówieśniczkami?

Wifo, jeżeli masz tyle lat, co ja, to pewnie tak:)
Ja nie liczę swoich lat, bo bym się załamała pod ich ciężarem.
Jestem piękna  i młoda, ale inaczej.
Ale cieszę się, że dożyłam tych swoich lat, bo w mojej rodzinie i tak żyję najdłużej.
Jak umrę, to będę o wiele starsza od moich rodziców i brata.

BABCIU ja skończę we wrześniu 60 lat.
W mojej rodzinie ,albo się żyje bardzo krótko
/matka 29 lat, brat 25 lat/ albo długo
mój tata umarł mając 82 lata.

Nie ma, a wiesz dlaczego, bo nam sie chce uczyć nowych rzeczy.
Nie stoimy w miejscu, bo kto stoi ten się cofa.
Ja chętnie jeszcze pracowałabym ,ale niestety choroba,
nie pozwala na podjęcie pracy.

Nie rozumiem ?

Czego nie zrozumiałaś?
Dla mnie zostały wolne miesiące !2 luty i 12 październik oraz 12 grudzień, jeżeli zachowamy pewna prawidłowość.
Tylko nie wiem, który to będzie rok?
Żartuję sobie z siebie.
Ale trochę się obawiam każdego 12-ego

BABCIU, jakbym miała obstawiać, to życzyłabym sobie umrzeć we wrześniu, a właściwie w październiku. Gdybym wiedziała, że przyszedł czas na mnie, to pojechałabym najpierw na miłą mojemu sercu Ziemię Kłodzką, gdzie jesień sypie taką paletą barw, że można nasycić oczy. A jakbym już napasła oczy, to powiedziałabym: teraz to już mogę umrzeć... i umarłabym....

Takie zejście z tego świata mi się marzy - bez bólu, choroby, niesprawnej starości.... Co Ty na to Babciu? Umówimy się na październik w moim Długopolu? Uzgodnimy tylko rok, OK?

Babciu nie ,,wkrecaj sobie jakis dat ,, o key ???

Mozesz przelamac jakas prawidlowosc...nie koduj sobie tych dat,,
 
Izoldo , witam...:)

- oj Babciu...:)

Izoldo, kochanie, to tylko 39 lat.
Wytrzymaj złotko:)
Cygan dla dobrego towarzystwa dał się powiesić, a ja tylko proszę, abyś zaczekała parę latek ze zmianą
planety Ziemi na coś lepszego.

Dobranoc, wyśpij się dobrze, Babciu! Nie powiedziałaś nam co zdecydowałaś - zostajesz jednak z panią Sabinką? No bo gdzie się spieszysz o świcie?

Och, Babciu - jak to nie wiesz ile? Policz spędzone godziny w szpitalu, dolicz przejazd i pomnóż przez 8 zł, jeśli to nie jest za mało. A tym, że ona nie chce wydać za wiele, to się nie przejmuj - to jej problem. Mogła się sama opiekować matką !

A pytanie było w związku z tym, że w jednym z postów stanowczo wracałaś do swojego prywatnego życia po wyjściu pani Sabinki ze szpitala!

Ale już spadam do łóżka, bo muszę jutro być o 7-mej wymyta, ubrana i pomalowana aby nie straszyć ludzi....

Witajcie ! Mieszczę się w grupie 60+ i chciałabym z Wami pisać bo tematy które poruszacie są mi bliskie.
Jestem samotną emerytką rencistką i pochodzę ze Śląska

DOBEREK dziewczyny
............................................

Dzień dobry
Ja jak zwykle ostatnia. To się porobiło, a kiedyś byłam pierwsza!
Widzę, że koleżanke przybywa, chynba nie umiem jeszcze zapamiętać waszych Nicków, co chwilę muszę spoglądać w górę.

Babcia na pogrzebie. Reszta zapracowana.
Babciu, piszesz o podobnym zajęciu dla mnie. Jednak ja nie mam żadnego przygotowania - nie jestem pielęgniarką, nie opiekowałam się starszymi osobami.
A na plus przemawia tylko to, że lubię starszych ludzi i chyba lepiej się z nimi dogaduję - tak na co dzień.
Nie lubię tylko, jeśli ktoś przesadnie domaga się "szacunku"...już tłumaczę o co chodzi. Jeśli mam znajomą, która ma 57 lat i ona mi proponuje bysmy były na "TY", a ma na imię Hanka, to ja nie umiem mówić "Hanka" - bo przez ostatnie 10 lat mówiłam pani Haniu. Ale gdybyśmy znały się od wczoraj i by mi to zaproponowała - to nie mam problemu. Mówię -Hanka, Hania, Witaj kolezanko...
I to nam pasuje.
Ale są osoby, które mnie skrytykowały, że za dyzo sobie pozwalam i to mnie boli. (to było w realu). Uważam, że skoro między mną a Hania jest taki układ, to jest OK.

Jesli chodzi o wasze "datowanie" - to ja o śmierci nie chcę rozmawiać. To chyba byłby grzech, gdybym o tym myślała - mam jeszcze małe dzieci.
A jeśli chodzi o moja religijność - to prawdę mówiąc - chyba "obraziłam" się na to wszystko. Mieszkam u męża. Cała jego rodzina chodzi do kościoła, na każdej mszy do komunii, a wchodzą do mnie do domu i mi ubliżają. Nikt też z nich "po katolicku" nie zareagował, gdy mnie mąż pobił.
Mam taki niesmak - bo o chodzenie do kościoła zaczęły się pierwsze awantury. Mąż jeździł autem z mamą na rano a ja na późniejszą godzinę autobusem. Zaczęłam domagać się "swojego" i mi się dostało.
Idę po mieście czasami, wejdę do kościoła i zamienię kilka słów, tak od siebie. Gadam tez do Boga jak jestem sama, jak sprzątam itp. tesciowa krzyczy do mnie, że nigdy mnie nie widziała klęczacej. Dulszczyzna jak nic! Nie będę robiła nic na pokaz!

Dziewczyny, życze Wam miłego dnia, u mnie zimno, brrrrrrr...........

OLDO nie wiem czy moge sie do Ciebie tak zwracać.
Ja jak zaczęłam pisać na forum to miałam dół jak po bombie.
Zmieniłam miejsce zamieszkania i to był dla mnie straszny stres.
Teraz jestem inna osobę i  Ty także zobaczysz taka będziesz.
Czego  Tobie serdecznie życzę.

Na tematy religii i polityki nie wypowiadam się.
Jest to każdego indywidualna sprawa

Pozdrawiam bartdzo bardzo cieplutko wszystkie  re-em.
               Witam nową  koleżanke - tradycynie  kwiatuszkiem .,

Oldoyko, nie znamy Ciebie aż na tyle, by coś więcej poradzić. Jednak wiadomo, że nie wolno się zaszywać we własnym świecie.
Być może zdarzyło się ostatnio coś, co spowodowało, ze masz żal do całego świata. Jednak nie zamykaj się na ludzi, zostań z nami. Ja tez mam gorsze dni, nawet leczyłam się dwa razy, bo miałam objawy lekkiej depresji (z przewaga nerwicy).
Leki pomogły mi trzymać pion w najgorszym momencie, ale długa praca nad sobą daje najlepsze efekty.
I mimo, że przeszłam wiele, to i tak nie znam złotego środka na to, by wygrzebać się z dołka. Rozumiem tylko tyle, że depresja to nie to samo co gorszy nastrój.
Wiem też, że to wszystko zależy od naszego "spojrzenia" na świat i od interpretacji rzeczywistości.
Sa osoby, dla których to, co dla mnie będzie przytłaczające na kilka dni - dla innych nic nie zanczący epizod.

Dziewczyny, miałam telefon od znajomej z Inowrocławia i powiedziała, że u nich piękna pogoda. Ochhh, zazdroszczę!

Dziewczynki nic się złego nie działo ani nie dzieje tylko rozwala mnie brak pracy.Brakuje mi tej rytmiczności ,zajęcia ,wypełnienia czasu .O pogorszeniu się sytuacji finansowej nie wspomnę.

Oldoyka, to masz podobnie jak ja. Nie pracuję od roku (prawie). Dziś ide na jakieś spotkanie na 12. To dłużej bym musiała opowiadać (bo rekrutuje najpierw firma zajmująca się tym, a potem ewentualnie wybiorą cię i wyślą na spotkanie z pracodawcą). Praca za 1000 zł a przesiew, jakby nie wiadomo co.
Mało tego - wkurza mnie jak mi mówią, że jestem pasożytem.
Skończyłam liceum w czerwcu a od lipca już pracowałam, przez 11 lat w jednej firmie, potem przez rok w innej. Nie pracuję od roku i do razu jestem najgorsza.
A zakupy za 10-15 zł i rozliczanie się przed mężem z paragonów - to jest upokarzające. A już najbardziej dobija, że te fakty są posmiewiskiem dla moich szwagierek, które "rozliczają" mnie z wydanych pieniędzy (chyba mąż im to opowiada) i potrafią powiedzieć "ciekawe na co wydałaś 50 zł).
Uda mi się zarobić jakieś zaskórniaki, ale to są groszowe sprawy (liczone w dziesiątkach a nie w setkach).
Załączaqm piosenkę
http://www.youtube.com/watch?v=AofEO-SOXOw&feature=related

pozdrawiam was wszystkie

FIOLA, ponieważ ja tez pracowałam w budżetówce,
to potwierdzam Twoje słowa.
Tak samo jest w bankach
i innych instytucjach, gdzie zarobki sa dobre.

IZOLDO podpowiadaj, jak sie do tego wzięłaś,
bo ja mając astmę mało mam możliwości, /uczulenie na kurz/
ale do gap nie należę.
Mieszkamy tak daleko od siebie, ze w droge nie będę wchodziła

To, że nie chcę pisać na forum o szczegółach, to nie wynika z chęci schowania informacji - w ogóle trudno jest napisać bo za dużo różnych spraw do powiedzenia a i chyba nie bardzo wypada do tego używać kafejki ! Indywidualnie - nie ma sprawy - chętnie się podzielę możliwościami zarabiania pieniędzy i o wchodzeniu sobie w drogę w ogóle nie ma tu mowy, nawet - mieszkając w jednym mieście !

Widzę, dziewczyny, że się dogadałyście. Dziękuję Morawa za "podkręcenie" mojego motorka.
Kiedyś ludzie byli inni, myślę, że to technika wpłynęła na życie. Twierdzę tak dlatego, że choćby kiedyś nie było problemem, gdy odwiedzał nas niezapowiedziany gość. teraz, jak przyjdziesz do kogoś "z biegu" to cię przyjmie, ale obgada.
Pamiętam, jak kiedyś byłam przypadkiem w Warszawie, akurat były imieniny Barbary i  znienacka poszłam do cioci z kwiatkiem. Owszem, przyjęła mnie, ale dotarłam "pouczenie", że wolałaby z tydzień wcześniej wiedzieć, że będę. Jak? Skoro ja dzień wcześniej nie wiedziałam, że się do W-wy wybiorę?
Więc następnym razem, nawet jak będę naprzód trzy dni - już nie pójdę na kawę.
Rozumiem, że ciocia chciała się przygotować lepiej, ale jak ja wpadam do kogoś to zawsze z kawałkiem ciasta przynajmniej.
Pomimo wszystko twierdzę, że kiedyś takiego problemu nie było. Jeździłam z babcia do cioci do Sopotu - kto by tam myślał o zadzwonieniu (zresztą kto wtedy miał telefon?). jak byli to ugościli nas, jak nie - to się pocałowało klamkę, ewentualnie poprosiło sąsiadkę o przekazanie, że byliśmy.

Jestem osoba spontaniczną, teraz jestem, za 5 minut może mnie nie być. Rano myślałam, że zrobię kurczaka, ale ostatecznie wpadł mi pomysł do głowy, że zorbie spagetti.  Więc nie lubię żyć wg harmonogramu. Owszem, cos można zaplanować, ale do cholery gdzie mamy dusze i wyobraźnie?

OLDOYKA - a Ty ? Fakt, że jesteśmy krajankami stwarza nawet możliwość pogadania przy realnej, nie tylko wirtualnej kawie!

Izolda myślę że szczegóły możemy ustalić mailując

Izoldo, bardzo chętnie skorzystam z propozycji.
Nie lubię się narzucać i dlatego wstrzymałam się z prośbą, pomyślałam, że spytam potem...

Kto mnie wpędził w takie towarzystwo? Ja sama.
Poznałam 11 lat temu obecnego męża. Mieszkał z mamą 1 siostrą, druga mieszka 8 km od nas. Obie były pannami. Są starsze od nas o 4 lata. Mój mąż wtedy im Ojcował chyba, bo był potrzebny do wszystkiego. Wynieś śmieci, napraw płot, zawieź siostrę na spotkanie z koleżankami, potem ją odbierz, zawieź nas do znajomych na karty. potem jedna z nich wyszła za mąż. to nie jej mąż tylko ja i mój wtedy narzeczony kupowaliśmy jej wyprawkę, bo w domu nie miała ani pieluchy. Dosłownie do wszystkiego był potrzebny ON. Nieważne, że chcieliśmy iść sobie n spacer, gdziekolwiek, to nasze plany były dostosowywane do czasu wolnego jego rodziny.
Ja pochodziłam z rodziny, gdzie wychowywała mnie babcia, mamy prawie nie było, taty nie znałam za dobrze. W domu byli bracia mojej mamy, którzy popijali. To ja musiałam czekać aż zasną, by po 22 zacząć w kuchni robić lekcje.
Więc jak poznałam obecnego męża "zachłysnęłam" się "rodzinnością".  Nieważny był mój wolny czas, ważne, że był duży stół u jego mamy i wszyscy razem spędzaliśmy czas. Ja chyba wtedy nie wiedziałam, na czym polega związek damsko-męski (żeby mężczyzna adorował kobietę, spędzał z nią czas). Potem ślub. Byłam cała szczęśliwa, że nie będę mieszkała z 3 wujkami.
I tak potem szło dalej - siostry swoje "wymagania" nie tylko skierowywały nadal do mojego męża, ale też do mnie. Po jakimś czasie zaczęłam się jemu skarżyć, ale on wtedy dostawał okrągłych oczu, wpadał w szał i krzyczał na mnie, że się czepiam. Nie wiedziałam nawet co mam w lodówce, bo w niej równie dobrze mogło być mięso teściowej, jak i lody jego siostry. buntowałam się coraz bardziej, chciałam intymności, prosiłam męża byśmy się wyprowadzili. Szwagierki mąż bił ją i bije nadal, potrafił wyzwać nawet mnie, teściową...przy stole na urodzinach ich syna. Nie wytrzymałam, bo on mi ubliżał na głos, a mój mąż i cała rodzina udawali, że nic sie nie stało. odłożyłam sztućce i wyszłam z tych urodzin sama. Potem dostałam wskazówki od teściowej, że powinnam udawać, że nic się nie stało dla dobra jej córki, a mojej szwagierki. Tylko dlaczego ja miałam pełnić rolę Matki Teresy?
Takich wyzwisk i poniżań było sporo w jego rodzinie. Jak poszłam na studnia to od "wykształconego" wujka dowiedziałam się, że ja się uczę, nie mam rodziców, którzy mi to opłacają, więc to idzie z jego kieszeni (podatnika).
Mąż milczał, a za każdym razem, gdy upomniałam się by mnie "bronił" - dostawałam opieprz.
kiedyś poprosiłam go, by powiedział swojej mamie, by zaprzestała dawać moim dzieciom cukierków "szklaków" podczas jazdy samochodem (młodsze dziecko mialo wtedy niecały rok).
Zwyzywał mnie w aucie, lewą ręką trzymał kierownicę, a prawą walił mnie w brzuch. potem otworzył drzwi i wyrzucił mnie pod lasem koło kościoła z auta. Mało tego - gdy zadzwoniłam z płaczem do mojej mamy, powiedziała "tylko nie przyjeżdżaj tutaj".
Wróciłam, takich incydentów bylo może ze 4, z czego ten ostatni zostawił mi ślady na twarzy i zgłosiłam to na policje.
Potem poznałam KOGOŚ i zostałam wszem i wobec okrzyknięta KU...
A tak naprawdę to dzięki Temu KOMUŚ umiem zyć i tryskać humorem. Jednak nie odhcodzę, bo póki co nie mam dochodów (więc nie utrzymam dzieci) no i mąż wpadł na świetny pomysł "rozdzielenia dzieci".
Wiem też, że jego rodzina namawia go do zabrania mi dzieci. jestem w kropce i dlatego tutaj jeszcze jestem.
To moja historia...

FIOLA masz pocztę zapakowaną. Rozpakuj.

OLDOYKO przyznaję Tobie rację.

Byle dalej od tego faceta i jego rodzinki.

Witaj Leno to tylko zdrówka życzyć .

Jest taka cierpienia granica,
Za którą się uśmiech pogodny zaczyna(?)

autor: Czesław Miłosz