Emerytka, rencistka - mówimy o wszystkim :) - Netkobiety.pl

Hej dziewczyny, witam wieczorkowo Dopiero dziś usiadłam do kompa, a 30 minut temu wróciłam do domu
Taki latawiec ze mnie.
Zaraz coś naskrobię więcej, ale muszę was doczytać.

Witam Izoldę

Hi, hi jeśli chodzi o nie zapinanie rozporka - to wynika z tego, ze wchodzę już w ten "przedostatni etap"

U mnie dziś deszczowo, ale... Dzieci wypuściły się z tatą na wycieczkę i już wróciły. Znacie moja sytuację, więc dla mnie miejsca w aucie nie było, no i niech tak zostanie

Ja natomiast pojechałam do mojej Pani Psycholog - pomogła mi cosik sklecić w tych nieszczęsnych listach motywacyjnych - bo te moje nie odnoszą skutku.
Potem - siup! do mamy na druga stronę ulicy - na ciasto...a że ciasto URODZINOWE!! (52l.) się jeszcze robiło - to poleciałam po prezent do sklepu. I tak zeszło mi 3 godziny - bo spotkałam dawna znajomą. Usiadłyśmy w Empiku i gadu-gadu-gadu i zrobiła sie 18.30

Obgadałyśmy całe nasze zycie i wspomnienia i potem do mamy na placka (nie wyprawia urodzin) i do domu.

Pozdrawiam i tak sobie myślę - może zacząć fajczyć by schudnąć?  Tak...tak...juz cisza! to głupi pomysł.

Witam, dziewczynki.  Sandra - jesteś rocznikiem mojego syna. Babcia - a my dwie, to pewnie babcia do kwadratu ? Przepraszam - a może wybierzesz sobie jakiegoś nicka, którym można byłoby do Ciebie się zwracać? Tak: Babciu - to jakoś dziwnie....

Pewnie jesteśmy w podobnym wieku - taka kolej losu, Sandra też kiedyś będzie w wieku emerytalnym... więc nie ma co rozpaczać a chorobami to myślę, że nie ma co się chwalić. Na szczęście nie dużo miałabym tu do powiedzenia...

Ale nieraz warto mówić co robić aby ich nie było. Więc chętnie słucham mądrych rad, bo tak myśle, że dzięki temu nie narzekam na zdrowie. Lubię aktywność - wędrówki, kije, rower, narty, basen. Staram się jeść zdrowo... 

Masz rację - na sprzeczki szkoda czasu, ale dlaczego o tym piszesz ? Właśnie dziewczyny w kafejce 50+ najechały na jedną, że podała mi stan rodzinny aktywnych uczestniczek kafejki. Czyżby to było a'propos? 
Jeżeli chcecie coś wiedzieć o mnie - to właśnie tam, na stronie chyba o numerze 1267 napisałam bogato o sobie. Wydaje mi się, że lepiej się ludzie porozumiewają, gdy coś wiedzą o sobie.

Spędziłam dziś strasznie dużo czasu na forum. Muszę zmniejszyć swoją aktywność, bo w końcu stwierdzę, że to okropny zjadacz czasu i ucieknę. A idea jest super byle rozsądnie do niej podejść.

Izoldo, Kochana:)
Ja poczytałam trochę postów na różnych forach i wiem, że chcę zostać tylko tu, wśród emerytek, rencistek i przyszłych emerytek, bo rencistki
to już mają trochę "pod górkę",ze względu na stan zdrowia.
A po drugie, teraz dostać rentę, równa się prawie wygranej w Lotto.
Poczytaj trochę postów, to będziesz wiedziała, o czym mówię.
Nie chcę już udzielać nikomu żadnych rad, bo to i tak do niczego nie prowadzi, a jeszcze Cię wyzwą osoby, których dana sprawa nie dotyczy.
Wolę z Wami pogadać, o wszystkim i o niczym, a nawet razem pomilczeć.
Izoldo, myślę, że zadomowimy się obie u naszych koleżanek.
Sandro, mój syn też jest z 1977 r, starszy jest z 1974.
Jakoś nie chce mi się spać, chyba zbyt późno łyknęłam kawkę:):):)

Witam w pochmurny, niedzielny poranek:):):)
U mnie jest dość chłodno i mglisto.
Jadę do szpitala, jak trochę dłużej pojeżdżę, to odechce mi się chorować.
Życzę Wam dziewczynki, abyście miło spędziły ten dzień.
Pogoda nie ma wpływu na moje samopoczucie psychiczne, ale na fizyczne, niestety ma.
Zostawiam po dwa buziaki dla każdej z Was.
Jestem oszczędna:):): :) :)

Witam niedzielnie i długoweekendowo:)
Ja za długo spałam, bo aż do 8.30 i jestem cała połamana. Odejdę od komputera i zrobię kilka ostrzejszych ruchów ramionami, biodrami, skrętów tułowia - może to mnie doprowadzi do normalności. Jeśli śpię za długo, to moje dzieci korzystają z okazji i robią sobie ze mnie leżaczek do oglądania bajek. To wygląda tak, że ja leżę na brzuchu a moje pociechy - jedna na grzbiecie, a druga na tyłku (mam syna i córkę - rok po roku i maja tego samego dnia urodziny, taki ze mnie MAGIK

Widzę, że nasza Babcia poszła do roboty - a my we trzy korzystamy z uroków lenistwa

Izoldo, jeśli natomiast chodzi o depresje - to ja chyba tez każdemu poleciłabym psycholog (spośród wszystkich wypróbowanych terapii wybrałam behawioralno-poznawczą).
Jednak w moim otoczeniu (zwłaszcza mąż i jego rodzina) mają z tego pośmiewisko).
Dlatego tez oni przyczynili się do tego, ze przerywałam terapię, bądź też ich wyśmiewanie stało się punktem głównym, któremu oddawałam wszystkie swoje emocje. To znaczy - nie miałam pozytywnych - bo i skąd tu czerpać optymizm? - a miałam same negatywne i popadała w coraz większe doły.
Teściowa i mąż oraz jego siostrzyczki (obie z wysokim wykształceniem - jedna z nich nauczyciel przedszkolny) uważały, że celowo robię szopki, by wprowadzić zamęt w "ICH" rodzinie. Wynikało z tego (i zostało to powiedziane wprost), że to moj mąż, moje dzieci i oni tworzą rodzinę (ja nie!). A mój ślubny - tańcował jak one mu zagrały.
Kiedyś dostałam ataku paniki na wczasach u jednej z nich i ta zaczęła drzeć gębę na mnie za po cholerę przyjechałam i że mam przestać udawać..."bo mam dobrego męża i nie mam skąd mieć depresji".
powiedzialm im, że skoro uważają, że ja to robię celowo i dla rozrywki i ich zadaniem tak świetnie się przy tym bawię, to niech pomodlą się o to, by dostać taką chorobę tylko na 1 dzień i też się tak świetnie będą bawić jak ja. Wtedy to moja teściowa nazwała mnie okropnym człowiekiem, bo życzę jej córkom choroby. Odpowiedziałam, że przecież wg jej córek i jej "to nie choroba - tylko moja manipulacja". Więc gdzie tutaj ja im źle życzę? Życzę im tylko świetnej zabawy z omdleniami, biegunkami, mdłościami, uczuciem bezradności, kołataniem serca, wykonywaniem co 2 dzień EKG oraz wstawaniem w nocy co kilka minut do dziecka by je pocałować ostatni raz, bo strach przed śmiercią dawał mi do zrozumienia, że nie dotrwam do rana. TO BYŁ KOSZMAR!!! Do teych objawów dołączal jakiś dziwny Mętlik w głowie, że myslałam, że lada chwila zwariuję. Tego nie da się opisać, zobrazować. paradoksalne jest to, że te wszystkie odczucia są nierealne i nie ma realnego zagrożenia dla życia, aczkolwiek czujesz się wypruta i myślisz, że lepiej umrzeć, bo boisz się każdego następnego dnia, nocy, krzyków rodziny, ignorancji, wyśmiewania...
W takim środowisku jest trudniej dojść do siebie.
Wyjechałam kiedyś do znajomych "tak na siłę" i okazało się, że tam nie muszę brać Afobamu i nic mi nie jest. Wróciłam do domu i znów spirala strachu się rozkręciła.
Doszło do tego, że w pracy szef do mnie o czymś mówi a ja czuję duszności, zaczynam słabnąc, czuję, że biegunka zaraz znajdzie się na moich majtkach i wybiegałam z pokoju do WC. No i to sprawiło, że zaczęłam być postrzegana jako zły, nieodpowiedzialny pracownik. Potem było coraz gorzej.
Generalnie nie życzę nikomu tej choroby, ale jeśli ktoś uważa to sza moją formę rozrywki - to niech sobie taką "zafunduje".

Nie wstydzę się, że chodzę do psycholog, do psychiatry, chodziłam na DDA (dość krótko - ale mam stamtąd koleżankę super).
Każdy mądry człowiek skorzysta z tego typu terapii, a głupi będzie się śmiał.
Pozdrawiam i przyjmuję buziaki od Babci, a również wysyłam swoje
Ech, ale sobie ponarzekałam.

O, rany, ale Was przy niedzieli dużo....
Wpadłam na chwilkę do domu, zrobić "cycusiowi" coś na obiadek /to mój najmłodszy, 30 lat kończy w kwietniu/, ale nie ma czasu dla rodziny,bo jak znajdzie żonę, jak jej nie szuka?
Robię mielone, bo to szybki obiad.
A jemu i tak obojętnie, co pochłania, wygodny w utrzymaniu.
Jak już wrócę z mojego "dyżuru" to wieczorem pogadamy.
Pa, słoneczka:):):)

Dzień dobry:) Rzucił mi się na oczy ten wątek, zaczęłam czytać, ale niestety 48 stron nie dałam rady . Więc jadę od końca. U mnie słoneczko, na mszy byłam wczoraj, więc dzisiaj mam czas na  kompa. Wczoraj była msza w intencji moich rodziców i rodzeństwa i w związku z tym miałam gości (obiad, kawa kolacja). Co nieco zostało więc nie muszę gotować obiadku. Mąż pojechał na mecz, zaczynają ligę a mąż jest kierownikiem drużyny lokalnej. A więc laba, robię sobie co chcę, więc właśnie wkręcam się w wątek :)aby było miło "poczestuję" Was moim wierszem :

/Oda do kawy (pastisz)    /   
    
 
"O kawo...
przyjaciółko czarna
gdy cię nie wypiję
jestem taka marna
jakżem bardzo szczęśliwa
że zawsze cię mam
i czekam na chwilę
czułą sam na sam
to nic że nieraz
wyrywasz me serce
choć czasem jednak
pozostaję w rozterce
wypić nie wypić
oto jest pytanie
odpowiem sobie
gdy ranek nastanie
żaden substytut
mi cię nie zastąpi
a biada temu
kto mi cię poskąpi
wielbię twój aromat
i smak niezrównany
gorączkę uczuc i
kolor kochany
chcę się delektować
pieścić podniebienie
rozgrzewasz me ciało
i dajesz natchnienie
bądź zawsze ze mną
o kawo kochana
stawaj ze mną do życia
codziennie od rana"    

też lubicie kawkę?

Super - człowiek wpada na chwilkę do kafejki a tam - można podjąć rozmowę wiedząc, że reakcja będzie jak nie za chwilę, to przy kolejnej wizycie...

Zebrałam się do kupki i co nieco "niedzielnego" porządku zrobiłam w domu. Przyszedł mój kościółkowy - czuję się szczęśliwa jak go NIE widzę, ale gdy przychodzi po dwu- trzydniowej przerwie i jest grzeczny i nie po kilku piwkach to myślę, że może byłoby mi jednak gorzej gdybym tak całkiem była sama? Moja koleżanka, która bardzo cierpi na samotność mówi, że jej nigdy nie zrozumiem właśnie dlatego, że czy chcę, czy nie - to mam go obok. Sama nie wiem...

SANDRA - jesteś mądrą dziewczyną - odsiewaj głupie komentarze i słuchaj swojego głosu wewnętrznego - tylko terapia może Ci pomóc, to mądra decyzja.  I - nie przerywaj jej! Myślałam, że masz oparcie w mężu, rodzinie.  Rodzina potrafi nam zrobić dużo krzywdy a wydawałoby się, że powinno być inaczej...

FIOLETTA - to dobrze, że zmagania z depresją są za Tobą. Ja całkiem dobrze radziłam sobie w życiu ze sobą - nawet w chwilach kryzysu potrafiłam pracować ze swoim umysłem, z moim "wyższym ja". Wydobywałam się zawsze ze swoich dołów samodzielnie.

Ostatnio mam trochę różnych powodów do stresów i jakoś zaczęłam tracić radość życia, zaczął się bolesny węzeł strachy w żołądku - śródpiersi. Płacz mam jakoś tak na końcówce nosa - koleżanka zarejestrowała mnie do poradni zdrowia psychicznego (poza kolejką). Byłam dwa czy trzy dni temu ale okazało się, że jestem zarejestrowana do psychiatry, bo na sesję do psychologa się czeka aż do października.

Młody, miły człowiek - co mi mógł poradzić ? Powiedział, że powinnam iść do psychologa aby pomógł mi używać technik relaksacyjnych, ale - przepisał mi lek przecidepresyjny: STIMULOTON.

Raczej go nie wykupię, leki chemiczne są dla mnie absolutną ostatecznością - z "przeziębień", które są szczęśliwie prawie jedynymi chorobami na które zapadam wychodzę metodami naturalnymi albo gdy już zaczynam "straszyć dzieci" swoim wyglądem - idę na igły do centrum medycyny chińskiej...

Mam 2 tygodnie na decyzję, bo recepta straci ważność. Umówiłam się z nim, że spotkamy się jeszcze jeżeli zacznę terapię chemią... Wydaje mi się, że nie potrzebuję antydepresanta, muszę tylko zmusić się do pracy ze swoim umysłem a przez ten węzeł strachu, który mam w sobie - jakoś nie mogę.... A przecież wiem, że wszystko mogę, trzeba tylko na powrót w to uwierzyć. Nie mam wątpliwości, że gdy odpadną powody do stresu - wszystko wróci do normy. Ale nie mogę żyć z tym niepokojem w sobie i bezsensem życia przed oczami.

A młody pan doktor psychiatra tłumaczył mi, że powoli zbliżam się do wieku geriatrycznego (dla niego osoba 60-letnia pewnie już jest w wieku geriatrycznym ??) gdzie zmiany w mózgu powodują właśnie obniżenie nastroju, depresje, więc powinnam się skazać na przyjmowanie antydepresantów już na całą resztę życia !

Powiedzcie, co myślicie?

BABCIU  - to bardzo chwalebne, że pomagasz osobie w potrzebie ale pamiętaj też o sobie! Abyś patrząc ciągle na kupkę nieszczęścia jaką jest bezradna starość - sama nie wpadła w doły! Myślę, że równowaga jest konieczna!

U nas piękny dzień - chyba jednak ruszę się poza dom, choć jakoś nie mam ochoty na spotykanie się z kimkolwiek. To też pewnie skutek mojego doła, z którego MUSZĘ się wydobyć.

Pa, Dziewczynki, jeszcze tu dziś wpadnę.

Dziękuję Izoldo, pewnie podrzucę niejeden wiersz, chociaż chyba jest osobny wątek do tego, ale tutaj też jest dobre miejsce. A Twoje samopoczucie, to pewnie brak słoneczka, wyjdź, nałap jeśli świeci, a na prochy zawsze jest czas. Chociaż jak jakiś wielki problem, to słoneczko może nie pomóc. Też kiedyś miałam doła, brałam psychotropy a nawet napisałam wiersz

/Mam doła/      
    
 
/Szare chmury na moim niebie
ni słońca ni burzy nie widać
nawet moje nędzne wierszyki
nikomu nie mogą się przydać

bezsens życia stanął na drodze
z kątów znów wylazły wspomnienia
po co komu na co to wszystko
śmierć i tak wszystko w proch zamienia

zawsze komuś dla kogoś po coś
co dla mnie nie wolno lub nie ma
te uśmieszki żarty -to fikcja
i życia to mego nie zmienia

choć łzy pod powieką zaszczypią
znowu uśmiech na twarz przywołam
czy ktoś kiedyś serdeczne słowa
"to tylko dla ciebie" - zawoła?     /

Teraz jest już w miarę fajnie i nawet żartowac się chce , i działac i w ogóle...

f???????, zajrzałam, faaajne. Trzeba umieć takie coś zrobić, tylko chyba się pomyliłaś bo jest tam rok 2010, ale to drobiazg, taką kuchnię chciałoby się miec, tylko którą ? :)

Witam - dzień dobry zwłaszcza dla nowej koleżanki Danutki - u mnie przed obiadem - dziś kurczak z warzywami

Izoldo - ja też mam taka aluminiową kafeterkę, dostałam od cioci z Włoch - aczkolwiek u nas tez tego pełno.
Nie wiem, czy są szkodliwe, ale na pewno z tego nie umrzemy, bo byśmy musiały chyba to zjeść. W środowisku i wokół nas jest tyle szkodliwych związków - farby, tapety, kleje, dywany - nie wiemy z czego tak naprawdę są wykonane. Niewątpliwie - zgodnie z wiedzą i stanem faktycznym na dzień dzisiejszy - te ze stali są zdrowsze. Sa ładniejsze - bo super błyszczą, u nas w Galerii sa sliczniutkie. Ale kupowac na razie nie będę - póki co gotuję w starej. Mam tez dwie - jedna dużą, która przecieka i jedną małą. Tam mała ponoć ma wystarczyć na 2 kawy w filiżance a ja to walę do jednego kubka dla siebie. Nie pije tej kawy na co dzień, z reguły robie rozpuszczalną.

Jak taka kawę robisz? Ile wlewasz do filiżanki i ile dajesz potem mleka? Czy dajesz ciepłe mleko czy zimne?
Ja kiedyś robiłam tak, że grzałam mleko i do pełna w kubku dolewałam gorącego mleka. Jednak okazało się, że 1 mleko wystarczało na 1 dzień tylko na kawy (a oprócz tego dzieci pija dużo mleka), więc zaczęłam rozcieńczać tę kawę wodą - ale to już chyba nie tooooo.....

Chętnie napiłabym się takiej kawy z kimś, kto ją lubi, bo moi znajomi nie potrafią delektować się kawą w ogóle, a zwłaszcza taka "po włosku". Nie lubią jej i tyle.

Póki co pozdrawiam i spadam do reala.

Podobają mi się wierszyki, są bardzo rytmiczne...z czymś mi się kojarzą, ale nie mogę dotrzeć do tych myśli.
Mamy więc dwie poetki na wątku no i niebawem wkleję cos od naszego Rodzynka - Sławka... Tak obiecał

Pozdrawiam i lecę do dzieci i obiadu. Paaa!!!

Afryka głoduje i ja nad tym bardzo ubolewam.
Na znak protestu zrobiłam slajd

http://slajdzik.pl/slajd/pamietajmy-o-afryce,31385

jak my, Polacy możemy im pomóc, kiedy miliony ludzi żyje w rozpasaniu?

Wiecie co, Dziewczyny - napisałam do Was metrowego posta. Trwało to okropnie długo....

Widziałam go u góry, nawet przeczytałam w całości aby sprawdzić czy nie trzeba poprawić literówek. I ... nie wiem co się stało - NIE MA GO ! Myślę, że widziałam go na podglądzie i - nie dałam POTWIERDŹ  
Tak mi przykro... Niestety muszę już zająć się czymś innym. Ale może jutro wieczorkiem, gdy wrócę z wypadu na wieś polską ?

Witam wieczorową porą:):):)
Kończy się dzień, który zapowiadał się nie ciekawie, ale zrobił wszystkim niespodziankę.
Wypogodziło się w południe i słoneczko przypiekało
Ludu w środkach komunikacji tyle, że oddychać nie było czym.
Mamusie z wózkami, wsiadały gromadnie, myśląc zapewne, że autobus jest z gumy.
Nie można było ani wsiąść, ani wysiąść, tarasowały cały środek autobusu.
Napakowało się pięć wózków, prawie piętrowo, bo tak było ciasno.
Wysiadłam dwa przystanki wcześniej niż docelowy i poszłam pieszo.
Cieszę się, że dołączyła do nas Danusia.
Może stworzymy zgraną paczkę kobietek ,zadowolonych z własnego towarzystwa.
Tylko to nie ma być Towarzystwo Wzajemnej Adoracji!
Gdy coś boli, albo cieszy,
Gdy coś smuci, albo śmieszy
Ty o wszystkim napisz śmiało do swoich koleżanek Emerytek i Rencistek.

Sandrusiu, dziecinko, ja także mam dwóch synów urodzonych w tym samym dniu, ale w odstępie ośmiu lat.
Najstarszy i najmłodszy są z 12 kwietnia.
Charaktery mają identyczne, chociaż mieli innych ojców.

Fioletto, kuchnie są rewelacyjne, tylko napisz, która z nich jest Twoja, bo w żadnej nie było właścicielki.
To apartamenty, a nie kuchnie.
Teraz w blokach są kuchenki mikroskopijne, aby mieć kuchnie z Twojego slajdziku, trzeba zacząć się budować....

Izoldo kochana, ja z obrazem starości, stykałam się przez 30 lat w pracy.
Napatrzyłam się na starość godną, ale i na taką, jakiej nie życzę nikomu.
A w dołku psychicznym byłam nie raz i nie dwa, ale zawsze sobie poradziłam z wyjściem na powierzchnię.
Byle czym, ani byle kim - nie przejmuję się.
Jestem wieczną optymistką i wierzę w dobrych ludzi.
Pomagam innym, bo tak trzeba.
Kiedyś, gdy ja potrzebowałam pomocy, też mi jej udzielono.
A w życiu nie ma nic za darmo.
Jutro Święto, a ja raniutko wyruszam na podbój neurologii.
Życzę świątecznego nastroju i takiej samej pogody:):):)

No, nie wytrzymam.
Izoldo, tak się uśmiałam z Twojego posta, że łzy mi kapały jak grochy.
Śmiałam się tak głośno, że mój synuś zajrzał do mojego pokoju i ze zdziwieniem zapytał: a mama sama, myślałem, że ktoś jest u mamy.
A wiesz, jaka miał minę?
Jak by zobaczył Marsjanina lub inna gadzinę.
Ja miałam tak parę razy, że pisałam długi elaborat, a później znikał w czeluściach komputera.
Następny, nigdy nie był taki sam, a i treścią różnił się od tego, który ulotnił się jak kamfora.

Oglądając slajd o Afryce, zwróciłam uwagę na piękne, ale smutne spojrzenia dzieci afrykańskich.
Te dwie śliczne murzynki stanowią piękne tło dla pozostałych dzieci.
W Afryce jest głód, ale są też ludzie obrzydliwie bogaci, tak jak na całym świecie.
Dobrej nocy życzę Wam , a jutro pogadamy świątecznie:):):)

Dobry wieczór i dobranoc. Weszłam tu na chwile, bo dopiero zagnało mnie do domu. A to tylko dlatego, że dzieci trzeba położyć spać.
Na podwórku jest tak ciepło, że siedziałam dotąd i przyglądałam się gwiazdom.
Nagle coś mnie ciap!! po nodze, a to mała żabka
Od kilku lat, codziennie wieczorkiem, oczywiście latem pod moje okno przychodzi żabka i próbuje wejść na ścianę i pcha się i pcha. Moja kuzynka śmieje się, że książę do mnie przychodzi, a ja całować nie chce, więc cały czas przychodzi i nie rezygnuje
Oj, żeby to była prawda

Pozdrawiam i życzę dobrej nocki.

Witajcie Dziewczynki porankiem.

Weszłam tylko po to aby Wam życzyć miłego dnia. Za chwilę wyjeżdżam na wieś - zostały mi tylko dwie ciocie po wujkach i jadę się zobaczyć z biedactwem, które miało wylew. Przy okazji odświeżę wspomnienia - na tych wsiach dawnej kielecczyzny spędzałam wakacje swojego dzieciństwa....

Gdzie sie podziałyście dzisiaj.
Poszłyście na paradę wojskową, czy jak? hihihi

Miałam gości, to dopiero zaglądam, a tu puchy.
Może lubicie w nocy pisać hihihi

Zmykam, zajrzę.

No to napisze i ja.
Odwiedziły mnie wnuki moje.
Anielka - niespełna 3 lata i Wnuk Wojtuś - pół roczku.
Ileż jest wrażeń po takim spotkaniu.
Śpiewałam z Anielką mój przebój Rycerzy trzech, Kmicic, Wołodyjowski, Zagłoba itp.
Strasznie się jej podobało, a potem śpiewałyśmy naszą wspólną piosenkę - Pójdę Boso.
Z Wojtusiem, było - a kuku tu Babcia i dziecko  tak to bawiło, że zachłystywał się ze śmiechu
Jutro też przyjdą, bo przyjechali na dwa tygodnie, z tym, że sypiają u drugiej mamy, ze względu na m 2.
U mnie jest mało miejsca i żałuję, że nie mogę ich u siebie mieć.
U mnie pogoda taka trochę jesienna, no i dobrze, bo ja nie lubię upałów.
Nie te lata, kiedy się wygrzewałam na plażach Bałtyku hihihi.
Mam nadzieję, że będzie tu wesoło pod wieczór.

Fioletto,moje słoneczko, ja wiem, że Ty się rozpędziłaś w tym swoim szczęściu i chwała Ci za to, ale dekalog ma tylko dziesięć przykazań, a Ty masz
trzynaście.
Mam obiekcje do siódmej pozycji.
Każdemu można wcisnąć kit, dlatego zrobiłam się ostrożniejsza na stare lata, co wcale nie znaczy, że z wiekiem jestem mniej łatwowierna.
Zawsze miałam miękkie serce i każdemu wierzyłam na słowo, bo uważałam, że jeżeli sama nikogo nie okłamuję to i mnie też nikt nie okłamie.
Jeżeli ktoś prosił mnie o pieniądze na chleb, zawsze dałam, a inni się ze mnie nabijali, że daję się oszukiwać.
Ja wspomagałam w dobrej wierze, więc mnie nikt nie oszukał. Gdybym nie chciała to nie dała bym ani grosza.
Uważam, że lepiej dać się oszukać, niż minąć bez słowa osobę, która faktycznie jest głodna.
W jedenastym punkcie napisałaś, że na innych forach masz fajne rozmówczynie, a my się nie liczymy?
Proszę natychmiast wpisać czternasty punkt dekalogu i skrobnąć coś o nas....bo nie ręczę za siebie:):):):):):):):)

A tak na poważnie, to zakończyłam rodzinne spotkanie.
Mam teraz Sajgon w pokoju, gdyż moja wnusia Oleńka rządzi się jak prawdziwa właścicielka mieszkania, przestawia wszystko po swojemu, zagląda
wszędzie, gdzie nie wolno, a jak jej pogrożę palcem, to później, wiedząc, że robi źle, sama grozi palcem i nie wiem dlaczego patrzy wtedy na mnie.
Ma dopiero rok i trzy miesiące, ale wie po co żyje i kto jest jej podwładnym.
Oczywiście, dowaliłam na noc kalorii w postaci pysznych lodów i paluszków ptysiowych.
Będę jutro się umartwiać u p. Sabiny, a dzisiaj jestem bardzo zadowolona.
Mam nadzieję,że któraś z Was jeszcze coś popisze, abym mogła przed snem coś ciekawego poczytać.
U mnie pod blokiem jest tak głośno, że aż strach wyglądnąć.
A zawsze był taki spokój.....

Dzień dobry.
Babciu, mój dekalog pisałam pod wpływem chwili i te rozmówczynie to właśnie są TU
Dopiszę czternasty punkt.
Jestem szczęśliwa, bo jako tako potrafię obsługiwać komputer,
co mi daje poczucie, że nie jestem sama na świecie ze swoim troskami
i zmartwieniami.
Przeczytałam jeszcze raz ten mój dekalog, który pewne będzie się zmieniał
z porą dnia i nocy hihih.

Sandro, gdzie jesteś?
Izoldo, a Ty gdzie się podziałaś?

Bez kawy ani rusz.
Może ten zapach zwabi moje rozmówczynie.
Babciu, prosit.

Witajcie, Dziewczynki. Dzięki, FIOLETTA - ten zapach kawy faktycznie mnie zwabił.. ale kawiarenka pusta więc tylko parę zdań o dniu wczorajszym...

Pojechałam 100 km do mojej 86-letniej cioci. Wieś urocza, nomen omen nazywa się Bógdał (przez całe moje życie pisało się Bugdał ale w gminie doszli do wniosku, że obrażają Pana Boga i zmienili). A Pana Boga można chwalić za to urokliwe miejsce - to fakt. Wieś otoczona lasami ze wszystkich stron, nad Pilicą, nadal nie dojeżdża tam NIC dosłownie NIC z publicznej komunikacji - do miasta (miasteczka) są 4 km a z innych stron można przechodząc przez las około 3 km dojść np. do szosy (zna jeszcze ktoś takie pojęcie?)  Ale przybywa tzw. letników, którzy budują się na wykupywanych parcelach...

Było miło - spotkałam na wsi trzy rodziny mojego kuzynostwa, które też tam ma swoje domy na wypady weekendowo-letnie. A w rodzinie, jak w życiu - w jednym domu moja ciocia i jej córka, która zostawiła męża i przeniosła się do matki aby ją pielęgnować po udarze - pogodne, pogodzone z losem i nie traktujące niesprawności cioci jako dopustu bożego. W drugim domu nasłuchałam się zjadliwych ploteczek rodzinnych. W trzecim domu grano role światowców, dla których wyskok do Sztokholmu lub w parę innych miejsc w Europie - to pesteczka...

Ale wrócę tam jeszcze we wrześniu i jak myślicie - który dom będzie moim celem?

Pogodę miałam cudną - nie za gorąco, a słoneczko było cały czas...  Późnym wieczorem wróciłam do domu - dopiero na parkingu złapała mnie ulewa. A dziś znowu tak jakoś jesiennie za oknem.

Wiecie co, Dziewczyny ? Cieszę się, że Was poznałam. Macie tyle optymizmu w sobie, tyle radosnego postrzegania świata. Gdy Was słucham, czyli czytam - od razu mi lepiej.

FIOLETTA - ja też chciałabym się tak rozpędzić jak Ty wymieniając powody do szczęścia...

Na dziś zrobię nieśmiały kroczek i przyznam, że przecież szczęściem moim jest np.
- że zdrowie mi dopisuje ...
- fakt, że mam mam cudne wnuki, które są zdrowe i kochane...
- że Was poznałam i staram się czerpać jak wampir z Waszych pogodnych nastrojów...

Teraz zabieram się za robotę ale postaram się w wolnej chwili pomyśleć, czy przypadkiem nie mam jeszcze kliku powodów do szczęścia... Może to metoda na mój bolesny węzeł w brzuchu, z którym chodzę, a który mnie znowu dopada bo zaczynam tydzień pełen biegania i problemów?

Nie jestem ponurakiem, ale moja radość życia gdzieś się schowała. Będę się starała ją znaleźć.

Ja przywitam się jeszcze na chwileczkę, bo Izolda coś mi przypomniała.
Piszesz coś o węźle w brzuchu. Nie wiem, czy dobrze rozumiem, ale czy chodzi o takie wewnętrzne napięcie? Jeśli tak, to może pomóc by mogła herbatka z róży i hibiskusa? Tak mi radziła znajoma - że to na stresy pomaga, jak się pije dłuższy okres. więc popijam tę herbatkę codziennie, ale dopiero od tygodnia...

Halo - jestem na minutkę.
FIOLETTA - myślę, że to nie jest dobre porównanie - sieciówka a własny sklepik.... Tam nie ma czasu na rozmowę czy kontakt interpersonalny! Jesteś jak maszyna i tak jesteś postrzegana, a jeszcze oko wielkiego brata cały czas na ciebie patrzy ! Aby iść do toalety - trzeba mieć zgodę na zamknięcie kasy a to - jak słyszałam - nie takie proste. Mam sąsiadkę, która pracuje w REALU i na dodatek jest członkiem zarządu związków zawodowych....

Powiem szczerze, że gdy dalej myślę SANDRA o Tobie, to dochodzę do wniosku, że to może nie być miejsce dla Ciebie, ale nie chcę Ci podcinać skrzydeł.

SANDRA, skoro widzisz się w tego typu pracy - to może poszukaj sklepu innego niż sieciówka, który ma konkretnego właściciela. Też można różnie trafić, bo wszystko zależy od ludzi ale przy odrobinie szczęścia może być tak jak w sklepiku Fioletty.... Decyzja należy do Ciebie, SANDRA - tak jak pisałam, możesz tę pracę potraktować jako kolejne doświadczenie, ale nie nastawiaj się, że to praca z ludźmi, bo tak nie jest ! A może - idź najpierw do takiej sieciówki, stań z boku i przyglądnij się jak wygląda praca kasjerki...

Dzięki SANDRA za radę. Tak to moje stresy zawiązują mi bolesny węzeł... Herbatkę będę piła i myślała o tym, że siedzisz obok mnie i obie ją popijamy....

Witam popołudniowo. U mnie słoneczko jest, a od czasu do czasu zajdzie słońce, ale za minutę znów wychodzi i grzeje. Pranie schnie.

Jeśli chodzi o sklepy - sieciówki, lub też takie małe sklepiki. Owszem, może to i racja, ale póki co, by zdobyć doświadczenie w handlu jako takim łatwiej (tak mi się wydaje) będzie się dostać. Wiem, że to harówa, ale do sklepiku typu butik nikt mnie nie przyjmie - bo nie mam doświadczenia. Jednak chce spróbować wszystkiego. Mam koleżankę, która od lat pracuje np. w Reserved i nie narzeka. Nie miała wykształcenia, jakoś się dostała i teraz jest kierownikiem. Pracuje już kilka lat, a jest młodsza ode mnie.
W moim Rossmanie tez widzę ciągle te same dziewczyny - od lat. jakby było makabrycznie źle - to by się personel zmieniał.
Zresztą to ma być praca, a nie wczasy. Nie cierpiałam w Sanatorium dni takich jak niedziela, gdzie goście szli na spacer, a ja od czasu do czasu mogłam uśmiechnąć sie do kogoś (bo nic ciekawego się nie działo). Było nas razem 5 dziewczyn o i dziwo tylko ja i jeszcze jedna dziewczyna w moim wieku nie cierpiałyśmy niedziel. Pozostałe panie uwielbiały - przyjść na 12 godzin i nie robić nic. Wręcz prosiły o takie dyżury (a nie były dodatkowo płatne).
Ja uwielbiałam też "wjazdy" gości, gdy przyjeżdżało na raz około 200 osób. Fakt - czasami głowa mi pękała z bólu, byli tacy pacjenci "pretensjonali", którzy mieli do mnie np. pretensje, że nie wiem do którego kościoła jest ile metrów (czyli gdzie bliżej) - ale ja tego nie mierzyłam.
Byli też tacy, którzy na dzień dobry wyzywali dosłownie "jak pani przyłoże w pysk...", ale to np. tylko dlatego, że parking był płatny, a dany wczasowicz chciał korzystać za darmo. Ja za to odpowiadałam i to była moja praca, by tego dopilnować. Też mieliśmy kamery i tez były "ankiety" o nas.

Więc chcę spróbować - bo lubię ruch.
Zresztą dziś trudno o pracę - i póki co wezmę co dają, aby cos zarobić, bo juz prawie rok siedze w domu.
Do zobaczenia

Wiedziałam, że tak będzie.
Ja pisałam długi, długi list do Was, kliknęłam w jakiś klawisz i wszystko diabli wzięli.
Szukałam, bo myślałam, że go odnajdę, a tu Zonk.
Za to znalazłam Twój liścik Izoldo.
A tyle "mądrych rzeczy "napisałam na temat pracy najemnej do Sandry.

Sandro, myślę, że nie ma różnicy w pracy, jeżeli pójdziesz do któregokolwiek Super Marketu.
One wszystkie pracują na podobnych zasadach.
Tam pracuje się dla pracodawcy, nabija się kasę dla niego, pracuje się w pocie czoła i cieszy się, że ma się pracę.
Teraz personel nie zmienia się tak często, bo o pracę coraz trudniej.
Kiedyś w tych sklepach było mnóstwo personelu, a teraz została 1/4 tego, co było dawniej, ale pracy maja więcej niż dawniej.
Panie tam pracujące, pracują za cztery osoby, a płacę otrzymują za jedną, albo i nie.
Sandro, musisz wybrać sklep, który jest najbliżej Twojego domu, abyś nie traciła cennego czasu na dojazdy.
Pochodź po tych sklepach i popytaj panie, jak im się pracuje i czy panuje u nich miła atmosfera.
Bo to,w jakim gronie pracujesz jest najważniejsze, gdyż pozostałe warunki są takie same.
To pracodawca zarabia grube miliony na personelu, a nie personel na swojej pracy.
Przez 30 lat chodziłam do pracy tylko dlatego, że lubiłam przebywać wśród pacjentów.
To oni motywowali mnie, gdy z uśmiechem dziękowali za " opiekę" nad nimi.
Byłam sanitariuszką, a nie pielęgniarką.
Nasza praca była o wiele cięższa od pielęgniarskiej, bo my robiłyśmy na dwóch etatach: swoim i pielęgniarki.
Nie dawałyśmy tylko kroplówek i zastrzyków, oraz nie zmieniałyśmy opatrunków.
Resztę ich pracy wykonywałyśmy my.
Gdybym patrzyła tylko na personel i kasę to popracowała bym tam najdłużej rok.
Czułam się potrzebna i użyteczna, co w przypadku pracy w sklepie , sprawdza się  tylko w tych osiedlowych, gdzie
wszyscy się znają i pani "sklepowa" pracuje na etacie powiernika i spowiednika.
Dziewczynki, ale się rozgadałam, to po tym całym dniu patrzenia na Sabinkę i karmieniu pań, które nic nie mówią, bo
są po udarach i różnych wylewach.
Tutaj też personel scedował opiekę nad salą na mnie,bo znają mój stosunek do pacjentów,
Dobrze, że były tylko trzy panie, ale dzisiaj doszła czwarta.
U niej był syn, który wyglądał na menela, a ma złote serce dla Matki.
Zrobił przy niej wszystko, włącznie z wieczorną toaletą.
Przyniósł zmiksowane jabłuszka i ugotowaną zupkę pomidorową, bo Mamusia taką uwielbia.
Zupkę też zmiksował, aby Mamusia się nie zakrztusiła.
Przyjemnie było na niego patrzeć jak "skakał" przy Mamusi.
Koniec sprawozdania, bo to już następny dzień.
Jutro popiszę z Wami.
DOBRANOC KSIĘŻNICZKI MOJE KOCHANE:):):)::) Wasza "BABCIA"

Witajcie w nowym dniu.

Mój już się zaczął - jak zwykle - po 6-tej. Kładę się na wibracyjnym materacu i około 45 minut robię powtóreczkę na e-tutorze (dwa w jednym - ten materac pozwala mi nie wiedzieć, że mam kręgosłup, który ma już swoje lata).

Wprawdzie moja córka zabrania mi tak myśleć i mówić (to niezgodne z zasadami pozytywnego myślenia) ale ja wiem, że z tego nic nie będzie a i tak codziennie otrzymywaną porcję powtórek robię. Dziś niestety miałam podwójna porcję (czyli setka zdanek do tłumaczenia!) bo wczoraj musiałam już być gotowa na 7-mą więc zaraz po obudzeniu biegłam pod prysznic. Dzień też był przeładowany pracą więc po prostu wyleciało ze starego łba, że czegoś nie zrobiłam.. No i efekt taki, że już po 7-mej - a ja z efektem pozytywnym zrobiłam tylko połowę! A jeszcze w ciągu dnia trzeba się choć trochę oswajać z francuskim (trudno słuchanie lekcji na CD nazwać efektywną nauką) bo - jak pewnie mówiłam - moja córka już na stałe mieszka w Paryżu. Szkoda, że Bozia nie dała talentów - tak już przyjdzie człowiekowi do końca życia zmagać się ze swoim tępym umysłem...

BABCIA - widzę, że jesteś nocny, wytrwały MAREK. Ja to już dałabym za wygraną i poszłabym spać, a Ty drugi raz siadłaś do pisania?  Mam nadzieję, że Twojemu laptopowi źle się spało po takim obżarstwie !

Obawy co do pracy SANDRY w wielkiej sieci handlowej mamy podobne - ale cóż, do niej należy decyzja. Ona jeszcze młoda i musi sama się poparzyć - ja, gdybym kiedyś, dawno temu słuchała rad mojej babci, pewnie miałabym inne życie, bo ona mówiła "dziecinko, zastanów się - to nie jest człowiek do codziennego życia..."

Życzę Wam miłego dnia - już mnie obowiązki wzywają - w kolejnej odsłonie pewnie znowu coś naskrobię. I piszcie abym wiedziała co u Was !

PS. słoneczko u nas na Górnym Śląsku świeci, a u Was?

Witajcie .
Słońce za oknem,a ja się dopiero budzę i piję kawę przy komputerze.
łączę Wam piosenkę, na rozkręcenie dnia, choć Wam to nie potrzebne, bo fruwacie od rana.

http://www.youtube.com/watch?v=9X3uwpJzFoE

Mnie potrzeba trochę czasu na rozbudzenie, a potem zabieram się za obiad, bo
córa przyjdzie i sobie razem zjemy. Mięso mam zrobione, to tylko ziemniaki i surówka.
Ograniczam w swojej diecie mięso, ale od czasu do czasu lubię kawałek zjeść.
U mnie kończą ocieplanie budynku i jak zdejmą  rusztowania, to będę musiała
pomalować barierkę na balkonie i kupię sobie matę trzcinową i go tak ogacę.
Wystawię z powrotem swoje pelargonie i już jakoś to będzie.
Ściany na balkonie będa białe i nie można ich zmieniać, a ja kocham
kolor oliwkowy, lub ciemną cegłę, ale trudno, trzeba się przystosować.
Miłego dnia Wam życzę.

Coś do picia zostawię, bo szykuje się upalny dzień, ale jesień już za progiem.

Witam późnym popołudniem, jakoś mi się nie zaglądało. W sobotę miałam gości, a w niedziele i poniedziałek cierpiałam na ból pleców i ogólne zmęczenie. Niestety nie mam kondycji, zdrowie poszarpane na kawałeczki :)Dzisiaj pomagałam wnuczkowi robic z modeliny breloczki,stwierdził, że kiedyś otworzy taką firmę breloczkową . Uczyłam się też chodzic z kijkami (nordic walking). Nawet nieźle mi szło. Muszę schudnąć i podreperowac kondycję, bo 27 września jedziemy do sanatorium
Fioletto, podziwiam Twoje dzieło,tylko patrze i patrzę kiedy się przeleje ) Czy u Was też te godziny tak dziwnie wyglądają? np.Babcia wita wszystkich w piękny słoneczny ranek o 19:18 Jak się dodaje fotki albo coś tam? Zrobiłam zdjecie breloczkom ale nie wiem jak wam pokazac , jak się dowiem to wstawię. Pa.

Sandro- idź do jakiejkolwiek pracy, gdzie na oko najbardziej Ci się podoba, a zmienic można, gdy będzie wrednie lub jak trafisz coś lepszego. Ale nie rozumiem jak to:dostajesz na zakupy 10 zł ? na całodzienne dla rodziny? czy tylko na cukierki ? Nie czytałam bardzo dokładnie Twoich wpisów więc nie wiem- jesteście w separacji? o jakich alimentach mówisz ? i dlaczego siedzisz wśród emerytek? masz rentę? przepraszam za tyle pytań, ale nie mam czasu prześledzic wszystkich Twoich postów. Ale pozdrawiam i życzę dobrego wyboru

Fioletto-mam zepsute głośniki, jaka piosenka leci ? może sobie zanucę sama? podpowiesz jak wstawia się fotki?

Witam późnym wieczorem.

Danutko, odpisałam Ci na maila, bo to zbyt wiele informacji. A tutaj Ela (Fioletta) zna już moje życie, więc nie chce sie powtarzać.
Faktycznie, prześledzić moje posty to troszkę by zajęło.
Przyszłam do emerytek - bo tu mi było dobrze. Zauważyłam, że czuję się tutaj bezpiecznie. Nie potrafiuę podejmować radykalnych decyzji, a na innych wątkach (np. o rozwodach) są dziewczyny zdecydowane, konsekwentne.
Byc może dlatego TUTAJ czuję się dobrze, bo wychowywała mnie babcia i chyba przyzwyczaiłam się do osób w wieku emerytalnym. Mam sporo koleżanek właśnie w takim wieku.

Jakoś nie mogę spać, po tym jak rodzina mojego męża "tresuje moje dzieci".
Około miesiąca u nas jest szwagierka. Dopóki była bez męża, jej starszy syn mógł bawić się z moim do woli. Zdarzało się, że siedzieli nawet do 23 (w końcu są wakacje). Dziś przyjechał mąż szwagierki - i mój synek został wyproszony od babci przez tego wujka po godz. 21. A mój synek starym zwyczajem, po kąpieli chciał iśc do kuzyna i u babci razem z tym kuzynem zjeść płatki. Babcia sprawę "przyklepała" i dała mojemu dziecku do ręki woreczek z płatkami by zjadł u siebie w domku.
Jest mi przykro, bo moje dziecko wróciło od babci zdezorientowane.
Dotąd dzień w dzień szedł tam na mleczko i płatki. Babcia chętnie te płatki robiła. Dzis z wielką radością tam pobiegł (szczególnie do kuzyna) i nagle wrócił "bo wujek kazał iść do siebie". Płakac mi się chce, bo moje dziecko tego nie rozróżnia, że jest przyjmowane w zależności od tego jak "wiatr zawieje". Jutro do nich pójdzie i zapomni o wszystkim, aż do następnego "zarządzenia" wujka.
Ech...

Z tych rozterek nie mam nawet siły odnieść się do Waszych postów.
Pracy szukam i szukam...
Może jutro wstanę w lepszym nastroju, choć nie wiem, bo dom przepełniony "zarządcami".

Elu, ta piosenka z klubu seniora u mnie nie działa :(:(