zdradziłam i nie żałuje

Zgadzam się - i niestety też cały czas waham się, czy wyrzucić tu z siebie wszystko co siedzi mi w środku, chociaż wiem, że ulżyłoby mi nieco. Ale nie chcę stać się "pożywką".

Stop. Przepraszam że tak długo to ciągnęłam, ale coś się zaczęło we mnie gotować. Mam nadzieję że się nie pogniewasz

FALKO, DORIS
abstrahując od historii Amore czy Tolerancyjnej - inaczej pisze się z osobą, która ma świadomość tego, że zrobiła źle, a inaczej z osobą, która zrobiła coś, co obiektywnie jest złem, a ona się wykłóca, że to dobro.

Po drugie, inaczej się pisze w wątku, w którym rozmówcy odnoszą się do sytuacji autora, a nie własnej. Bo mam wrażenie, że jakieś szczątkowe podobieństwo sytuacji opisanej do sytuacji osoby komentującej sprawia, że niektórzy identyfikują się z autorem i popierają go nawet wbrew zdrowemu rozsądkowi.

I po trzecie, źle się dyskutuje z osobami, które odczuwają - delikatnie to określę - zbyt dużą solidarność z przedstawicielami własnej płci.

Ehh, bo to najłatwiej powiedzieć "solidarność jajników". Nie, nie solidaryzuję się z jajnikiem ani inną częścią ciała (chyba że swoją), nie lubię tylko podejścia "znam jedyną słuszną obiektywną prawdę, wszyscy inni się mylicie". Lupus skarbie, ile ejst ludzi na świecie, tyle jest stopni na skali miłości/empatii/moralności. Nie ma możliwości porównania dwóch osób, i stwierdzenia która jest lepsza.

Doris - dzięki za troskę, ale jest ok. Czasem tylko wyłażą takie wiesz - koszmarki - które powodują że czuję że przegryzę sobie zaraz żyły. Ale potem to mija, na szczęście

Widocznie różnimy się trochę podejściem do zła obiektywnego, bo dla mnie obiektywnie złe jest to, co podpada pod kodeks karny. Reszta jest sprawą umowy i sumienia, zwłaszcza sprawy typu zdrada - bo jak napisał ktoś wcześniej nigdy - nigdy! - nawet przy najwierniejszym opisie słownym nie da rady odzwierciedlić tego, co się w takiej sytuacji dzieje w głowie człowieka. I nikt nie ejst na tyle święty, by miał prawo oceniania innych ludzi w sprawach moralności.

Wiem czym się zajmuje kodeks karny - złem w czystej postaci. Zło obyczajowe - jak już pisałam wcześniej - jest dla mnie relatywne. Opierając się na przesłankach (typu dokładna znajomość zaistniałej sytuacji) staram się wywnioskować, jakie mogą być skutki takie czy innego zachowania dla każdej ze stron. Ale to tylko gdybanie, bo pewnie wiesz, że istnieje szereg motywacji, które są nieuświadomione.
Dlatego wolę zadawać pytania, niż dawać odpowiedzi. W myśl zasady, że nikomu nic do tego co robię ze swoim życiem, więc i ja nie mam prawa oceniania zachowania innych.