moj wymarzony zwiazek

hmmm... powiem tak - cena biletu nieadekwatna do ilosci eksponatow Chodzac po muzeum zastanawialam sie, jak to mozliwe, ze jeszcze afery i pikiet pod muzem nie bylo Ale ogolnie ok

Hahahaha... dekolcika nie bylo, bo nie byla to randka i nie pilam alku ino grzecznie kawke

aaa.. to... to nie byl moj pomysl Co zlego to nie ja A tak serio, mielismy isc do instytutu Kopernika, ale dosc dluga kolejka byla i zimny wiatr, wiec zmienilismy miejsce.

Romantyzm powiadasz? Ja z rozmantyzmem zawsze stalam na bakier. Nigdy nie krecily mnie kolacje przy swiecach, zachody slonca itp. Jakas wyjalowiona w tym temacie jestem.

I widzisz Niekochana (Dzień dobry - bardzo dobry - Wszystkim)
Rycerz nieromantyczny walczy Z! partnerką, do upadłego, nie poddaje się i dręczy, dręczy, dręczy.
Też jestem po weryfikacji...

Moje doświadczenie Niekochana jest takie: brak związku jest o niebo lepszy od związku jakiego bądź.
Tak mam i tak czuję. Może jest to "złapanie " równowagi, może początek nowego etapu, może nowy etap będzie wyglądał właśnie tak. Wiem, że niezbędny jest czas, żeby nabrać dystansu. Do tego, co było, bolało, do siebie. Zastanowić się, czy w ogóle mam marzenia? Jeśli mam - jak je realizować? W tej chwili odpoczywam... Od niego, od siebie w kiepskim układzie. Bo nie lubiłam siebie trwającej w tym... byle czym. Lubię siebie teraz. Chciałabym lubić siebie już zawsze. Niekoniecznie samą, niekonieczni z kimś. Ale taką, która do lubienia będzie się nadawała.
Dlatego polecam gorąco opuszczenia toksycznego związku. Jeśli wiesz, że już nic nie możesz zrobić, aby związek był lepszy; zrób coś, abyś Ty mogła być... Zwyczajnie - być.

Wiesz, ja na szczęście (pewnie nieświadomie) prowadziłam "życia równoległe". To smutne - w moim małżeństwie i to radośniejsze, w którym byłam sobą - w pracy, z przyjaciółmi. Byłam jak dwie osoby w jednej Ten drugi świat dawał mi siłę na przetrwanie w tym pierwszym. Sukcesy zawodowe, docenienie mojej inteligencji i ciężkiej pracy. Nigdy nie miaąłm wątpliwości, że jestem wartościowym człowiekiem. Problem miałam z tym, dlaczego ktoś, kto powinien mnie wspierać  - nie robi tego. Myślałam, że to moja wina I po części była - że tak długo pozwalałam na tą sytuację.
Mój jeszcze mąż nie miał przyjaciół - "przysposobił" sobie moich jako znajomych. I teraz jest niejako "zdziwiony", że oni nadal wspierają mnie. Dlatego moim zdaniem tak ważne jest posiadanie 'swojego świata" - pozwala to nam na obiektywne spojrzenie na sytuację.

Taa... jak to dobrze, że można się wytłumaczyć okolicznościami przyrody
Moje poczucie humoru podpowiada mi bardziej obsceniczny komentarz do tego wiatru i jego "roli". Ale sza.....

Wiesz, co mnie dało potężnego kopa? Bo niby racjonalnie oceniałam sytuację i widziałam, co się dzieje, ale jednak cały czas szukałam dla niego wytłumaczenia.
Klapki ostatecznie spadły mi na naszej wspólnej wizycie u Pani psychiatry. Gdy wszystko to, co kotłowało się w mojej głowie usłyszałam z jej ust. Dotarło do mnie, że nie jestem suką, która ucieka od problemu. Zrobiłam, co mogłam - teraz pora na ratowanie siebie.
Heh.. ona nawet nie wie, że to było  jak ten kopniak, którego dostaje pisklę, żeby wyfrunąć z gniazda. A może właśnie wiedziała? W każdym razie będę jej wdzięczna po wsze czasy

Zatem obie zostałyśmy w pozytywnym tego słowa znaczeniu SKOPANE
Ja w ogóle uważam, że warto (bez względu na komentarze) walić co po niektórym prawdę bez ogródek w oczy.
Jeśli się obrażą - trudno, a zawsze jest szansa, że właśnie na to czekały. Na potwierdzenie swoich obaw. Że nie są idiotkami, zazdrośnicami, nie wymyślają nieistniejących problemów.
Często na tym forum piszę rzeczy "mało popularne", bo właśnie pamiętam o tym, co sama dostałam. Uważam, że każdy z nas ma prawo do konkretnych uczuć w konkretnej sytuacji. Choćby były mało poprawne lub godne napiętnowania przez tzw większość.
Mąż Cię zdradza - masz prawo powiedzieć, że jest skur*******, masz prawo do gniewu i masz prawo mu nie wybaczyć. Masz też prawo wybaczyć, ale na Boga - zrób to świadomie, a nie dlatego, że tego się od Ciebie oczekuje.
Nie jesteś szczęśliwa w związku? Zmień to - masz prawo być szczęśliwym człowiekiem.

Dlatego w moim wymarzonym związku widzę PARTNERA - we wszystkich dziedzinach życia.

Jak już będziecie dziewczyny miały jakieś namiary to dajcie znać Może nie będę jeszcze musiała kłaść się z gromnicą i czekać na śmierć? Ale dla mnie to już chyba adres do domu starców dla dobrze sytuowanych panów będzie najodpowiedniejszy

Anhedonia,
ryzykujesz. Z tą gromnicą do łóżka. Nie pytaj Niekochanej, co jej się pomyślało... Na pewno nie czekanie na śmierć.
Niekochana, a może się mylę?

A fe marynarko - jakie nieuczesane myśli Jakie łóżko? Z gromnicą się kładzie do trumny!
Apage stanas! Stukło mnie we święta pół wieku i pewnie dlatego tak smęcę - bo jakoś tak mi... nie do wiary

Chyba nie śpisz w trumnie Anhedonia? Na razie przynajmniej. A gromnicę, to przy łożu się stawia, jak się zdąży. Jeśli wszystko idzie "klasycznie".
Pięćdziesiąt roków? Cóż to jest? W dzisiejszych czasach taka trochę późniejsza młodość... U mnie też już stuka pół wieku, ale jakoś mnie to nie deprymuje. Może trochę, ale bez przesady. Uważam, że jeszcze dużo przede mną.
WSZYSTKIEGO! Najlepszego. Nie najlepsze powoli odchodzi.
Czego i Tobie życzę.
Nie sądziłam Niekochana, że aż tak "mocno" Ci się pomyślało...

Hmm... jak to szło "Głodnemu chleb na myśli" - to całe moje usprawiedliwienie
Dobra - idę do kąta klęczeć na grochu w szacie pokutnej...
Kurcze, chyba jednak takiej nie mam Nago będę klęczeć

To przez Ciebie - pobudziłaś mój apetyt tym muzeum

no to za 10 minut bedziesz mogla zobaczyc to, co dzis widzielismy na zywo Ale jesli ktos zapytalby czy to mnie ruszylo to powiem stanoczo - nie

Bo to jeden z objawów depresji - brak umiejętności odczuwania radości. Objaw - ludzie w sylwestra szaleją a ja myślę: "no i z czego oni się tak cieszą?
Ale wasze uwagi co do gromnicy znacznie poprawiły mi humor :D

Dzięki - już wychodzę z kąta...
Anhedonia - ja też ją zapytałam o ten nick. Bo wcześniej sobie wygooglowałam, ale jakoś mi do niej nie pasował

"Anhedonia - brak lub utrata zdolności odczuwania przyjemności, radości, zadowolenia w sytuacjach, które zwykle dostarczają takich przeżyć wraz z utratą zainteresowania tym, co stanowiło wcześniej pasję"

Median - widziałam zajawkę.
Jak ja Was rozpoznam?

Anhedonia - no to mnie zaskoczyłaś.... Bierz, co chcesz bez skrupułów.

Wygadałaś protesty. Ogień piekielny....

Jezu, ja wiem co to znaczy Anhedonia, tylko do tej gromnicy mi za nic nie pasuje.

Bo żeście niewinną gromnicę przerobiły do niecnych celów Do niecnych celów wolałabym chyba jednak żywych dziadków-zbereźników Median Może i faktycznie się zmieniłam? Podnoszę się z martwych

Chyba ledwie żywych? Nie wiem, czy jednak nie lepsza gromnica? Przynajmniej ma zdecydowaną...hmmm... "konsystencję"?

Widziałam Cię, ale rozmazaną - przez szybkę.
Ale un hombre Ci dowalił - "koleżanka się krępuje"

Teraz już nic nie będzie takie samo - wiem, jak wygląda un hombre

Nie mam polsatu news, przeszukałam telewizor i okolice, niestety... Szkoda... Nie wiem, jak wygląda Un hombre.
Przynajmniej wiem, że Median jest ruda.
A po co przychodzą do sex shopu dziadkowie? Kupują, czy oglądają?
Niekochana, idę do kąta. Bez gromnicy...

WOW! To dla Twojego Taty!
Ja też poszukuję takiego, co tańczy. Bo ja uwielbiam! A mój jeszcze mąż - nie cierpiał.

I tak na dziesiątej stronie wątku - jak w tytule - dochodzimy do konstruktywnych i zgodnych wniosków co do związków jak marzenie... Albo osiemdziesięciolatek, albo gromnica. A ja chwilę temu myślałam (i myślą tą się podzieliłam), że na razie jestem w późnomłodzieńczym wieku... Chyba błądziłam. Jestem w wieku dziadkowo-gromniczym. Ot co, cała prawda o Marynarce.

Myślałam Niekochana, aby użyć "sztywność", ale odpuściłam. Chyba niepotrzebnie...

Ale potem nastepuje zmiana i od trzydziestki zaczynaja myslec o dwudziestkach Wiec nie wiem z czego sie tu cieszyc

Anhedoniu, moze i jestem mloda, ale moje najlepsze lata uplywaja w abstynencji

Bądź optymistką - 10 lat przed nami

ojej marynarko... trzeba korzystac z zycia

Ludzie! Kobiety! Prawie własne dziecko całować!
Może nie doczytałyście, ale ja mam, zależy kto liczy, 46, albo 47 lat. To jest ogromna "przewaga" nad tymi, co jeszcze trzydziestki nie dożyli. Za duża "przewaga" moim zdaniem. A tak w ogóle to mi się nie podobał, tyle, że gówniarz.