Dołek psychiczny, a wiara w Boga - Netkobiety.pl

Drogi Łukaszu,
każdy z nas popełnia błędy - ma do tego prawo. Tym bardziej 9-letni chłopiec. Może to być trudne, ale nie rozpamiętuj błędów jakie popełniłeś, myśl o tym, co zrobiłeś dobrze, z czego byłeś zadowolony.
Nie wiem na czym polega Twój problem, dlatego trudno mi cokolwiek Ci doradzić, pomóc. Jeśli chcesz aby ktoś Ci pomógł, to nie ma innej opcji- musisz się otworzyć. Rozumiem, że to może być dla Ciebie trudne. Najlepiej wybierz się do psychologa, jeśli sprawi, że będziesz mógł mu zaufać, to opowiedz mu o swoim problemie. On napewno Ci pomoże. Natomiast jeśli wolisz zrobić to anonimowo, to spróbuj opisać komuś swój problem, albo na forum.
Jeśli byłbyś w stanie mi zaufać, możesz śmiało pisać do mnie na mejla, chętnie Ci pomogę.

Może być tak jak pisze Zazdrość, że wyolbrzymiasz problem. Ale skoro tyle lat o nim myślisz, to może pora zamknąć przeszłość? Zrobiłeś straszną głupotę? Czasu nie cofniesz, dlatego postaraj się to wszystko uporządkować.
Przemyśl na spokojnie, czy ten popełniony w dzieciństwie błąd faktycznie jest taki  straszny, że nie można o nim zapomnieć.
Idź do księdza, wyspowiadaj się, pomódl się.

Łuki, tak jak pisałam Ci w jakimś temacie, Bóg nie zostawiłby Cię samego, zesłał Ci aniołka, tylko musisz go dostrzec.
Samobójstwo wcale nie jest ostatecznym wyjściem. Samobójstwo nie jest żadnym wyjściem. Nie bierz w ogóle takiej opcji pod uwagę, proszę Cię. Nie uciekniesz od problemów, a samóbojstwo jest straszliwym grzechem. Bóg dał Ci życie, i tylko Bóg może je Ci odebrać. Masz rodzinę,przyjaciół, masz napewno jakieś zainteresowania. Skup się na nich.
Znajdź jakiś cel w swoim życiu i wytrwale dąż do niego.

Masz rację, że wystarczy "tylko" zmiana myślenia. Ale wiem, że to nie zawsze jest łatwe. Potrzeba wiele pracy, wysiłku,aby zmienić nastawienie na lepsze. A przede wszystkim chęci, zamknięcia przeszłości i niewracania do niej.

Z doświadczenia wiem, że wyrzucenie z siebie problemu pomaga. Pisz o tym co Cię boli, jeśli tylko masz na to ochotę. Rozmowa zawsze pomaga spojrzeć na problem z innej strony.
Pozdrawiam cieplutko

Nie, ten błąd z dzieciństwa to nic strasznego (z punktu widzenia, człowieka normalnie myślącego). Za to się nie idzie do więzienia na szczęście, poza tym byłem wtedy za mały
Jedna osoba na pewno wie co ja zrobiłem, ale zawsze mogę się wyprzeć, że tego nie zrobiłem. Nie udowodni mi tego. I właśnie takie przekonanie, że mogę się wyprzeć, bo nie ma dowodów pozwoliło mi o tym zapomnieć i nie myśleć. Dopiero teraz zaczęło mnie to męczyć, że zatajam to u spowiedzi, czyli przed Bogiem co jest dla mnie najważniejsze w życiu.
Gdybym Wam napisał dokładnie o co chodziło to domyślam się, że dla Was ten mój wielki problem to by była błahostka i nie zrozumiałybyście dlaczego ja tak cierpię z tego powodu
Miliony ludzi popełniło ten błąd co ja kiedyś, popełnia i niestety nadal będzie popełniać. Tylko, że niektórych z nich w ogóle to nie gryzie i nadal to robią i dobrze się czują. To wszystko to kwestia nastawienia. Niestety ja jestem za bardzo wrażliwy i dlatego mnie to tak boli.
Jeśli miałbym powiedzieć księdzu o tym, to spaliłbym się jak już pisałem. Bóg musiałby zmienić moje nastawienie do tego problemu zaraz po spowiedzi bo inaczej od razu popełnił bym samobójstwo pod ciężarem presji. Niestety ciężko mi uwierzyć w to, że Bóg zechce zmienić tok mojego myślenia skoro nie zrobił tego przez tyle lat.
Spowiedź to byłoby postawienie wszystkiego na jedną kartę. Albo Pan Bóg zmieni moje nastawienie do tego, albo moja szybka śmierć. Nie mogę tak ryzykować.
Co prawda w takim stanie jakim jestem obecnie też długo nie będę żył i w końcu odbiorę sobie życie, ale zawsze jest ten czas na nabranie odwagi aby to zrobić.

Wiem

Ja chciałbym służyć Bogu, ale nie mam energii. Po prostu proszę Go, aby pomógł mi zmienić myślenie, gdyż z obecną psychiką służenie mu jest niemożliwe. Poza tym może jestem w wielkim błędzie. Może On w ogóle nie istnieje? Jako, że od zawsze miałem wpajane, że istnieje to po prostu nawet nie mogę się pogodzić z myślą, że może Go nie być. Generalnie to trudny temat.

Masz na myśli 10 przykazań? Trzeba umieć je dobrze zinterpretować. Ja niestety nie potrafię. Jak już napisałem brakuje mi prowadzenia za rękę, mówienia co dobre, a co złe. Jestem członkiem Kościoła. Kościół na swój sposób interpretuje Biblię i zasady. Ale czy słusznie? Trudno mi wierzyć, skoro jeden ksiądz mówi tak, a drugi zupełnie inaczej. Komu wierzyć? Męczy mnie brak pewności.

To nie jest tak jak myślisz. Trudno mi to wytłumaczyć.

Chciałbym, nie wstydzić się przed ludźmi, ale nie potrafię. To nie jest prosta sprawa.

Ale Ty mówisz zagadkami
Nie zrozumiałem Twojego postu Same pytania zadałaś, a ja nie potrafię Ci na nie odpowiedzieć
A dlaczego zadajesz takie pytania?

Nie wiem. Niektórym po prostu pomaga. Ale niestety TYLKO niektórym

Nie chodzenie do spowiedzi przez ponad rok czasu to wydaje mi się, że to grzech z perspektywy Kościoła. Mówiłem wszystkie grzechy, bo inaczej to by było świętokradztwo. Po prostu taka presja narzucona przez Kościół. Skoro jestem wierzący to mówiłem wszystko, bo bałem się inaczej. Ja osobiście wolałbym, aby tylko chętni chodzili do spowiedzi. No, ale tak nie jest według wiary chrześcijańskiej. Spowiedź to zawsze był dla mnie strach, a nie żadna terapia.

Czuję się jak w szkole, i zostałem wzięty do odpowiedzi
A tak poważnie, to napisałem. Spowiedź jest traktowana jako terapia, ponieważ zauważono że pomaga.
Dobra odpowiedź?

A ja mam takie pytanie. Czy Twoi rodzice są bardzo wierzący, aż za bardzo, wręcz fanatycznie wierzący? Bo w moim przypadku od dzieciństwa wpajano mi, że muszę chodzić do kościoła, bo inaczej spotka mnie ogromne nieszczęście. Jak mogę nie podziękować Bogu za szczęśliwy tydzień itp. Wpojono mi ogromne poczucie winy, gdy nie poszłam w niedzielę do kościoła. To było straszne. Męczyłam się okropnie jaki kilkuletnie dziecko. Potem już jako starsza. Zaczęłam się buntować. Doszło do bardzo nieprzyjemnych sytuacji ze strony mojego ojca. Nie chcę o tym wspominać, bo na samą myśl czuje że go nienawidzę. A Święta się przecież zbliżają. Teraz już sama reguluję moje życie religijne. Chodzę co niedzielę do kościoła, czasami zdarza mi się opuścić jakąś, ale rzadko. Nie mam tego ogromnego poczucia winy. Czasami zdarza mi się pójść w tygodniu na mszę aby "odrobić". Jeżeli tylko rodzice zaczynają ingerować w moje życie religijne odpowiadam im poprostu: "Mam 22 lata dajcie mi spokój." Nawet teraz przed Świętami mama męczyła mnie, abym poszła do spowiedzi. Ja oczywiście to zrobiłam, bo miałam poprostu taką potrzebę, a także obowiązek. Tylko nie mogę znieścć tego, że rodzice nadal chcą mieć aż taki wpływ.

Przypadkiem weszłam na tą stronę i przeczytałam o tym wszystkim co napisałeś Łuki.
Ja nie będę pisać ani o spowiedzi czy Ci pomoże czy nie ani nie jestem psychologiem więc trudno mi doradzać Ci jak powinieneś postąpić ale chciałam Ci napisać coś na temat Twoich myśli o samobójstwie...
Chciałam Ci uświadomić co byś zrobił swoim bliskim (i nie tylko bliskim) osobom robiąc taki krok!!!
To jest coś strasznego kiedy młody człowiek który ma całe życie przed sobą o jakąś "pierdołę" (piszę w cudzysłowie ponieważ jest to wielki problem dla Ciebie ale DO ROZWIĄZANIA!!!!) robi taki krok. To jest tchórzostwo ponieważ problemy trzeba jakoś rozwiązywać, trzeba poszukać odpowiedniego rozwiązania a nie iść na łatwiznę... i skończyć z tym na zawsze. Bo później już go nie rozwiążesz... nie cofniesz czasu... a kto wie co nas czeka po drugiej stronie?
I zostaną tu na ziemi ludzie (wszyscy co Cię znają: rodzice, koledzy, koleżanki, przyjaciele a może nawet dziewczyna która Cię kocha) i co z nimi? Pomyśl co byś im zgotował na CAŁE ŻYCIE... pomyśl o nich proszę Cię!!!
Dla tych których kochasz idź do specjalisty i daj sobie pomóc
Mój mąż tego nie zrobił nie dał sobie pomóc... i zostawił mnie, malutkiego synka, rodziców...

Być może zniszczyłbym życie jednej osobie, a być może i paru osobom. Byłoby tak gdyby moi znajomi się o tym dowiedzieli. Nie wiem czy by tak było, ale wolę nie ryzykować.
A jeśli chodzi o samą spowiedź w konfesjonale, to podejrzewam, że księdza ten grzech by nie ruszył. Na pewno byłoby mi ciężej niż jest teraz, a teraz i tak już jest beznadziejnie.
Nawet jeśli powiem o tym księdzu to to i tak nie będzie koniec problemu. Będę o tym musiał na pewno rozmawiać z dziewczyną (dlatego jej nie szukam). A to już byłaby masakra. Tzn. ksiądz mnie nie zna, szybko zapomni, ale z dziewczyną już nie umiałbym być szczery tzn. powiedzieć jej o tym. Dla Niej to też pewnie nie byłoby nic strasznego i by mnie nie rozumiała, ale w mojej głowie ten grzech ma naprawdę duży wymiar. W tym właśnie problem.

No dobra napiszę o co chodziło dokładnie z tą głupotą z dzieciństwa, ale to już zamknięcie rozdziału i prawdopodobnie jeden z moich ostatnich postów. Przynajmniej Wy będziecie wiedzieć, co mi nie pozwala żyć...
A więc tak, kilkanaście lat temu gdy miałem 8-9 latek (nie pamiętam dokładnie), byłem na wsi u rodziny. Mój parę lat starszy ode mnie kuzyn, puszczał w telewizji jakieś filmy erotyczne. Wiedziałem, że oglądanie takich filmów to grzech, ale wiadomo presja, i chęć zaszpanowania przed nim robiły swoje. Tak więc oglądaliśmy razem. Generalnie nie wiedziałem jeszcze wtedy o co chodzi w seksie, skąd się biorą dzieci itd.. Nie wiedziałem dlaczego oni w tym filmie leżą na sobie, w jakim celu. Mój kuzyn też pewnie nie wiedział... Ale oglądaliśmy jak już mówiłem dla szpanu. Wiadomo, widzieliśmy nagie piersi, a to był powód do dumy, chociażby przed kolegami (przecież nie każdy w takim wieku, mógł mieć zaszczyt oglądania nagich kobiet).
Mało pamiętam z tamtego czasu, ale przypominam sobie jak w pewnym momencie mój kuzyn powiedział, że może też tak zrobimy jak ta para na tym filmie. Ja nie wiem czemu, ale się zgodziłem. Przecież jestem heteroseksualny, ale wtedy nie wiedziałem o co chodzi w seksie i chyba tylko dlatego się zgodziłem. Nie znałem się na orientacjach. No i dalej to już chyba się domyślacie co się stało... Udawaliśmy parę z tego filmu, dotykaliśmy się w miejscach intymnych itd.
Właśnie to nie pozwala mi żyć, cały czas o tym myślę, że to się stało. Poza tym często słyszę jak znajomi się śmieją z homoseksualistów, to wyobraźcie sobie co ja wtedy czuję i co widzę przed oczyma. Po prostu nie da się tak żyć.
Z wiadomych powodów nie chcę o tym z nikim rozmawiać, będę wyśmiany. No może nie będę wyśmiany, ale nie będę już potrafił spojrzeć tym osobom w oczy. Moja podświadomość mi nie pozwoli, nawet gdyby te osoby naprawdę to zrozumiały. Dlatego jak już mówiłem problem leży w mojej psychice i podejściu do tego. Nad tym nie da się zapanować. Żaden psycholog, żadna spowiedź, żadne miłe słowa (lub niemiłe) mi nie pomogą.
Poza tym ten mój kuzyn nie wiem jak do tego podchodzi. Ja nie chcę do tego wracać. Nie wiem czy on to pamięta czy nie, jak sobie z tym poradził. Wiem, że ma dziewczynę i prawdopodobnie zapomniał i ta przeszłość go nie rusza. Cieszę się jeśli tak jest, mam nadzieję że nie cierpi tak jak ja w podświadomości. Boję się po prostu poruszać ten temat z kimkolwiek, bo być może on sobie to przypomni i będzie cierpiał. Naprawdę nie wiem co robić.

Rozumiem, ze pewne wydarzenia z zycia odciskaja na nas pietno wstydu i nie potrafimy nikomu o tym powiedziec. Czesto czujemy sie gorsi i mniej wartosciowi a wyjawienie jakiejsc PRAWDY spowoduje, ze stracimy szacunek ludzi, przestaniemy sie liczyc.
Jestes bardzo madry, ze nie chcesz niszczyc zycia tego kolegi. On moze to pamieta a moze nie. Byl to incydent na wlasne zyczenie i z glupoty. Stalo sie.
Musisz wybaczyc sobie jako tamtemu 8 letniemu chlopcu to co sie zdarzylo. Masz prawo wyprzec sie gdyby ktos Ci to wygarnal. Nie musisz sobie robic trepanacji czaszki publicznie ani sie obnazac psychicznie. Nie musisz byc ekshibicjonista. Po co?

Ksiedzu przy spowiedzi mozesz powiedziec, ze zrobiles w dziecinstwie pewna rzecz zwiazana z seksem, ktorej sie wstydzisz a ciazy na Twoim zyciu i prosisz zeby darowal Ci nazwanie jej po imieniu. Ksiadz to zrozumie.... i nie bedzie wyciagal szczegolow, jesli bedzie to znaczy ze wariat. Mozesz zmienic kosciol i ksiedza.
Ksiadz jest po to by pomoc w spowiedzi a nie zeby zaspokoic swoja ciekawosc.
Powiedz tylko, ze nie potrafisz o tym mowic glosno i prosisz by darowal Ci opisywanie szczegolow.

A co do radzenia sobie z tym ciezarem. Jak widzisz koledze to nie przeszkadza. Moze nawet go to smieszy.
Ludzie sa rozni i roznie reaguja na taka sama sprawe.
Masz prawo do wlasnych reakcji ale masz tez prawo do szukania sposobu radzenia sobie ztym problemem. to niedobrze, ze cos az tak Cie zjada od srodka. Jestes zbyt inteligentny by poddac sie w walce o siebie.

Sa poradnie zdrowia psychicznego... i ja bym udala sie wlasnie tam.
Myslales kiedys o studiach katolickich?
Takie studia odpowiedzialyby na wiele watpliwosci.

Twoja "tajemnica" nikim nie wstrzasnela.. jak widzisz Ludzie maja rozne przezycia, o ktorych nie mowia. Nikomu nie wydales sie smieszny czy glupi i grzeszny...
Problem jest w Tobie. Warto pomyslec o tej poradni
Nie wypalaj sie juz tymi myslami.
Kazdy ma prawo miec tajemnice. Nie musisz tego ujawniac mamie czy znajomym. A juz napewno nie jest to cos z czym nie mozna zyc. To tylko kwestia znalezienia odpowiedzi dlaczego nie daje Ci to spokoju i odpowiedniej terapii.
Wierze, ze Ci sie uda.
Napisz czy psycholog do ktorego pojdziesz jest fajny i czy go polubiles. Zawsze ciekawi mnie czy ludzie lubia swoich psychologow

Luki, zycze Ci spokojnych Swiat Bozego Narodzenia

Polecam Ci ksiazke Rozmowy z Bogiem. Piekna!!!!! Gwarantuje poczujesz sie lepiej!!!!!!! Cokolwiek zrobiles, cokolwiek, jak bardzo zle by to bylo, to pestka dla Boga, juz nie jeden raz takie rzeczy widzial... Juz jest Ci wybaczone. Wybacz sobie, uznaj to za blad, wybacz to sobie.
Nie boj sie. Jestes jaki jestes, w pelni kochany przez Boga. Nie boj sie!

Przesylam mnostwo milosci

Dziękuje Ci Goodotka! Twoje słowa mają jakoś taką pozytywną moc
Wiesz co z ciekawości wszedłem dzięki Tobie na stronę tej książki i przeczytałem ten wywiad http://www.rzb.pl/tucker.html
Generalnie bardo trudno mi uwierzyć w te słowa, o cudach i wierze itd.
Jak Ty się do tego odnosisz?

Jeśli chodzi o moją wiarę, to gdyby istniało wyłącznie Pismo Święte jako dowód na istnienie Boga, to miałbym rzeczywiście wielki problem aby uwierzyć w Niego. Prawdopodobnie bym nie wierzył i tyle.
Tak naprawdę do tego, aby wierzyć skłaniają mnie wyłącznie objawienia Matki Boskiej i różne inne niewyjaśnione cuda (np. uzdrowienia). To już naprawdę daje mi do myślenia. Ale zawsze, jest to ALE... ja nie widziałem, mi się niestety nie objawiła
Nie wiem, czy z tymi objawieniami to nie jest czasem tylko mistyfikacja. Tego się obawiam

No tak, ja rozumiem o co Ci chodzi. Ale każdy ma takie wątpliwości... Nie mówi o nich głośno, ale na pewno czasem się zastanawia jak to na prawdę jest. I tak jak pisze zazdrość na tym polega wiara. Nie widzisz Go jako samego Boga, ale odbierasz znaki od niego, np. objawienia Matki Boskiej, czy uzdrowienia. Widzę, że jest Ci potrzebny i bardzo chcesz wierzyć w Jego istnienie. Ale tak jak napisała zazdrość, gdybyś Go widział, miał zagwarantowane to nie miałoby to nic wspólnego z wiarą. 
Wypełniał byś jego przykazania, bo musisz, bo jak nie to pójdziesz do Piekła.

                                                                                                                          Ania

Autorze i tym się przejąłeś?
Nie zrobiłeś nic złego. Dzieci w taki sposób poznają własne ciała ... Zdarza się, ze dziewczynki z dziewczynakmi, a chłopcy z chłopcami ... To byla ciekawość, podświadoma facynacja czymś co jest "zakazane", a co dotyczy człowieka.
Seks nie powinien być tematem tabu, bo potem w człowieku rodzi się takie poczucie winy. Wiara katolicka jest dla mnie trochę konserwatywna, bo "zataja" prawdę o człowieku. Z pukntu widzenia psychologii nie zroiłeś nic złego. Nie przjmuj się.

I jak Netkobiety? Sądzicie, że jestem poje*any? Wątek się skończył, odpowiedzi nie ma a niechęć do życia, do działań pozostaje i wydaje mi się, że jest coraz gorzej...
W związku z ciągłym dołem, zacząłem szukać tak naprawdę Boga, chciałem dowiedzieć się czy naprawdę istnieje. Oczywiście odpowiedzi nie znalazłem Wszystko dobija.
Przy okazji zacząłem myśleć nad sensem życia. Wydaje mi się, że życie może być dobre tylko wtedy, gdy Bóg nas prowadzi. Bóg mnie niestety nie prowadzi, modlę się do Niego o to, ale to nie jest rozmowa tylko niestety mój monolog. Ciężko mówić do kogoś, jeśli nie wiadomo czy Cię słucha
Przesłuchałem już nawet kilka godzin kazań Ks. Pawlukiewicza na YouTube w celu może jakiegoś pocieszenia, sam nie wiem Koniec końców brakuje mi bezpośredniej rozmowy z Bogiem lub Aniołem o życiu...
Przy okazji pomyślałem sobie o cierpieniu na świecie, całym tym bałaganie, czemu Bóg tak mało interweniuje jeśli w ogóle istnieje. Dlaczego Żydzi wciąż walczą z Arabami w kwestii wiary? Co chwila ktoś się wysadza Ja bym nie wytrzymał żyć w Izraelu, ciągle w takiej presji, że za chwilę ktoś się wysadzi. Straszne to jest. Po prostu zła interpretacja i pojmowanie Boga prowadzą do tego. Ale dlaczego w takim razie Bóg nie interweniuje jakoś konkretnie w tym temacie, przecież to chodzi o Niego? Nie rozumiem tego. Nam jest łatwo o tym mówić popijając kawkę i będąc daleko od tego problemu Zresztą Polska jest na czarnej liście u arabskich terrorystów, tak więc możemy się spodziewać ataków... Masakra. No właśnie myśląc o tym wszystkim coraz mniej w Niego wierzę. Boję się, że naprawdę Go nie ma
Podczas pisania tego posta, w tym czasie w wielkim cierpieniu z samego głodu umiera kilkaset osób. Smutne, ale prawdziwe. A psycholog co ma mi powiedzieć? "Nie martw się, skończysz studia i wszystko będzie pięknie" To już lepiej oddać te pieniądze zamiast na psychologa, na cele charytatywne, na jedzenie dla tych dzieci. Stwierdziłem, że wielu z nas potrafi się poświęcać, ale nie za bardzo, tak tylko czasem wrzuci się złotówkę do puszki i nic więcej. Jednak to my jesteśmy na pierwszym miejscu zawsze Nie chcemy zagłębiać się w problemy, robimy to tylko powierzchownie, abyśmy tylko nie stracili przez to pomaganie. Taka smutna prawda. Ja też stwierdziłem, że jestem taki, nie poświęcam się za bardzo dla innych. Oddałem krew jakiś czas temu i nic więcej w sumie pożytecznego dla świata nie zrobiłem. Gdybym chciał oddać więcej pieniędzy na dobre cele to już pewnie niektórzy, by się dziwili, że jestem głupi itd. I tak to zrobię, ale po cichu Nie chcę słuchać niepotrzebnie takich komentarzy). Co prawda niewiele mam, ale to już inna sprawa Nie da się ukryć, ale poświęcanie się innym nie jest łatwe Rezygnowanie ze swoich pasji, itd. Poza tym jestem tchórzem, boję się bólu i to strasznie. Gdyby Bóg powiedział bezpośrednio, że mam się poświęcić całkowicie dla innych i zrezygnować ze swych zainteresowań to bym to zrobił. Nie byłoby łatwo, ale bym zrobił. Poprosiłbym Go, aby usunął ze mnie lęk i wielką wrażliwość na ból jaką mam obecnie i bym działał. Proszę Go aby mnie nawiedził, chciałbym z Nim porozmawiać, ale nie ma Go niestety... Nie mam tej motywacji do działania, zresztą właśnie w tym jest problem wielu z nas. Ciągle gryzie mnie, że za mało się poświęcam, nie wytrzymam tego dłużej... Już tracę przez to nawet siły i chęci, aby wrzucić tą symboliczną złotówkę . Totalny bezsens, złość na siebie i Boga (jeśli istnieje)...
MASAKRA. Psycholog jak już mówiłem mi nie pomoże, odbije od prawdy jaka jest na świecie i zmanipuluje moją psychikę, a tego nie chcę...

Łatwo powiedzieć
Chciałbym nawiązać kontakt z Aniołem. Choćby na chwilę. Chodzi mi o prawdziwą rozmowę.
A Ty kiedyś rozmawiałaś z Aniołem, z Bogiem? Udało Ci się to?

A pomagają Tobie? Jak wygląda taka rozmowa, widzisz je, czy słyszysz? Proszę podpowiedz mi coś na ten temat, bo ja się modlę i nic

dlaczego szukasz dowodow i znakow na istnienie Boga... czyzbys nie rozumial, ze wiara to nie kontrakt?
Wiara, jak sama nazwa mowi polega na tym, ze wierzysz a nie ze Bogu udalo sie Ciebie przekonac Czy nie prosciej wierzyc? Dlaczego wciaz wymagasz od Boga dowodow? Jak je dostajesz to watpisz i szukasz nowych... teraz pytasz o kontakt z aniolami.... Ty wcale nie wierzysz. Mowisz bede wierzyl jak mnie Panie Boze przekonasz. Koniec z zabawa w kotka i myszke. Domagam sie dowodow. Daje Ci czas do konca roku i masz mnie przekonac bo jak nie to zrobie Ci cos na zlosc.

No właśnie, nie wiem co lepsze...:)
Założyć taki temat czy byś powiedziała mi na mailu? Może lepiej założyć taki temat, bo może nie tylko ja potrzebuję takiej pomocy? Jak sobie życzysz?

Napisz na maila a potem zdecyduj czy pzreniesiemy temat na forum

I tu się mylisz, bo Bóg daje nam dokłądnie to o co prosimy, kwestia sformulowania chcenia. Bo jesli chcesz cos miec otrzymujesz to, czyli stan chcenia.
Bog dał nam wolną wolę i tylko nasze wybory kształtują nas i otaczajacy swiat.

Anioł stróż? jest obok nas zawsze, jego rola nie koniecznie jest taka jak się powszechnie uważa. co więcej, mowi do nas non stop. Ale anioly nie zrobią nic, zanim im na to nie pozwolimy, a pozowlic mzoemy z chwilą otworzenia serca.

Co do wiary... wiesz, znam osoby które wiedzą, a nie wierzą. Bo należą do tych widzących, slyszących.

inna sprawa, że jak napisał Cervantes, czasem tzreba uwierzyć by móc zobaczyć

Próbowałam modlitwy ale  nie pomogła... może nie umiem się modlić (w tej intencji)...
Nie ma nic złego w tym że prosisz o Aniołka mnie tylko chodziło o to że jeśli ten Aniołek się nie pojawi to wcale nie oznacz że nie ma Boga

Wiadoma sprawa Trzeba prosić, modlić się, tylko że z czasem niestety chęci już brakuje
Obecnie odprawiam nowennę do Świętej Rity, podobno często spełniają się prośby kierowane do Niej. Jest patronką od spraw beznadziejnych Spróbuj może Tobie pomoże Jej wstawiennictwo... Nigdy nie wiadomo A może ja pomodlę się o Twoje prośby, a Ty o moje? Może to da efekt? Co o tym myślisz?

Wydaje mi się, że jeśli Bóg jest miłosierny to raczej nie będzie czepiał się słówek...
A jeśli chodzi o sformułowanie prośby to "stan chcenia" powinniśmy otrzymać po wypowiedzeniu słów: "Chcę chcieć ....."

a zatem dlaczego Bog dal watpliwosc na swoje istnienie?
czyzby uwazal, ze ta watpliwosc jestesmy w stanie przyjac?

Dlaczego czlowiek niewierzacy w Boga mialby byc grzeszny skoro za boska sprawa zwatpil?
Znam ludzi wierzacych -bardzo madrych i dobrych
Znam ludzi wierzacych-podlych, nikczemnych i niesprawiedliwych.

Dlaczego Bog nie obdarzylby watpliwosciami niewierzacych? Chocby tylko po to by Ci wierzacy byli tylko dobrzy, prawi i sprawiedliwi... i dawali swiadectwo na istnienie Boga milosiernego, milujacego?

Jakos wydaje mi sie , ze Szept zagubil sie w wywodach...
Mysle, ze kazde tlumaczenie czynow Boga dziala na niekorzysc wiary, jej zalamanie lub utrate. Czlowiek jest ulomny i kazda jego nielogicznosc w tlumaczeniu spraw boskich zostanie wychwycona przez watpiacego... brak logiki jest najczestsza przyczyna zwatpienia... nie zapominaj Luki, ze ta logike stworzyli ludzie mniej lub bardziej inteligentni. Mozna podwazyc ich logike, ale nie ma to nic wspolnego z Bogiem... zawsze bedzie to tylko zwatpienie w ludzka logike pojmowania Boga.
Bog jest niepojety.:)
nie potrzebuje dowodow, nie jestem prokuratorem szukajacym dowodow i alibi...
ja czuje, ze on jest i czuje, ze go nie pojmuje
Nie chce go probowac pojac... nie mam w sobie grzechu pychy... wiem, ze jestem zbyt mala, zbyt slaba i zbyt glupia by go pojac... poddalam sie juz na poczatku mojej wiary... UFAM MU i odwiedzam w jego swiatyni.
Ksieza to tez ludzie... mniej lub bardziej logiczni... nie zawierzam ludzkiej logice w utrwalaniu mojej wiary... bylabym glupia... a nie jestem

A zatem rozwin swoja wypowiedz:

odpowiadajac na moje pytania:

kazde slownie wyrazone pojmowanie Boga rozbija sie o semantyke ... nawet slowo "pojmuje"

Gdyby zastanowic sie nad slowem "pojmuje" w roznych publikacjach na przestrzeni dziejow, poczawszy od Pisma Swietego, to jego tresc oznaczona chocby w ujęciu diachronicznym budzi juz wiele watpliwosci. Zeby zatem nie wzbudzac jeszcze wiekszych watpliwosci w watpiacym musielibysmy stworzyc jakas legende semantyczna do kazdego zdania i co zabawne legenda skladalaby sie ze slow... ha ha ha