Trudny do zdefiniowania i zniesienia stan psychiczny - Netkobiety.pl

Witam, od dłuzszego już czasu noszę się z zamiarem napisania o swoich dolegliwościach i o ile będzie to możliwe liczę na konfrontację tych objawów z objawami innych. Są bardzo nietypowe. Czasem mam wrażenie, że nikt nigdy na świecie poza mną nie popadł w aż tak złe samopoczucie psychiczne. Zastanawiam się wówczas, czemu coś tak nieprawdopodobnego spotyka mnie- 19letnią atrakcyjną dziewczynę, która, patrząc obiektywnie dopiero wchodzi w życie, nie zna go i niczego jeszcze nie doświadczyła.
Do czego zmierzam? Kilka miesięcy temu zaczęłam uskarżać się na bóle( moze bólem bym tego nie nazwała, ale były to uczucia bardzo nieprzyjemne i powodujące dyskomfort skurcze), poza tym mdłości, nudności trudne do zniesienia(zaznaczam tu,ze nigdy nie zdarzyło mi się w tych sytuacjach zwrócić). Zauważyłam tu zależność z pracą, w zasadzie objawy te mogłam utożsamiać ze stresem, który wiązał się z pracą, którą dopiero co podjęłam. Miałam problemy z jedzeniem w pracy, stojąc całe 8 godzin przy taśmie pracując fizycznie potrafiłam nie zjeść ani kęsa. Po zjedzeniu posiłku przed wyjściem do pracy towarzyszyły mi cholerne mdłości, czasem utrzymywały się przez długie godziny pobytu tam. Bywało, że po oddaniu stolca dolegliwości ustępowały. Czasem rozluźnienie i ulgę czułam dopiero po powrocie do domu, kiedy to powracał spokój i ukojenie.
Starałam się jakoś opanowywać, uspokajać, żyć z tym. Doradzano mi,żebym się nie męczyła, bym po prostu sprowokowała wymioty i po kłopocie- idąc tym tokiem rozumowania musiałabym robić to codziennie,a  może nawet i po kilka razy w ciągu dnia- a co za tym idzie nie miałabym siły i to droga donikąd.
Do wyżej wymienionych dolegliwości dołączyły się: bóle w klatce piersiowej, kłucie serca, przyspieszone jego bicie, zawroty i bóle głowy, płytki oddech, mam tu na mysli duszności, czyli zaburzenia oddychania, problem ze złapaniem powietrza. Czasami występują równolegle z mdłościami, czasem rozłącznie ale w krótkich odstępach czasu. Do tego dołączają się dolegliwości psychiczne, ktore najbardziej dają w kość. Pojawiły się stany depresyjne, czyli niechęć do życia do świata do codziennych czynności. Rzeczy, ktore dawały mi radość, motywowały-przestały mnie interesować. Pogrążyłam sie w głębokim smutku, z ktorego czasem mam wrażenie,nic nie jest w stanie mnie wyciągnąć i jest mi żal samej siebie. Czasem, kiedy jest naprawdę źle, mam wrażenie,że przestaje w ogóle cokolwiek czuć. Apatia. Tak jakby moje ciało żyło sobie tu,a  dusza wędrowała po krainie ciemności. Jestem przerażona tym, co się ze mną dzieje, ogarnia mnie lęk. Zmuszam sie do jedzenia. Cierpię na brak apetytu. Bardzo ciężko jest mi w tej chwili użyć właściwych słów, dobrać odpowiednie określenia,aby przybliżyć państwu moje uczucia.  Ze stanami depresyjnymi przeplatają się zaburzenia lękowe. Bywa, że siedząc sobie spokojnie przed komputerem, nachodzi mnie takie silne napięcie psychiczne o silnym natężeniu, towarzyszą temu bóle głowy i mdłości, mam ochotę zwymiotowac i  wtedy nie wiem co mam ze sobą zrobić. Utrzymuje się to przez jakiś czas,czasem dłuzszy, czasem krótszy, staram sie jakoś uspokoić, zrelaksować, po czym stopniowo napięcie opada i wracam do normalności. Gdy jest naprawdę źle, jedyne co mnie pociesza to fakt, że to przeminie, że na pewno kiedyś zrobi mi się lepiej.
Zgłosiłam się do lekarza rodzinnego. Po rozmowie ze mną stwierdził,ze mam nerwicę. Na moją prośbę, zlecił badania na kał, mocz i krew. Miałam EKG i szereg innych  badań, które nie wykazały nieprawidłowości. Moje dolegliwości mają charakter somatyczny. Opierając  się na swoim doświadczeniu, polecił mi, abym zwróciła uwagę na to, jak wygląda moje życie od strony duchowej. Stwierdził, ze depresja wynika czesto z tęsknoty za Bogiem, z oddzieleniem sie od niego.
Podsumowując- wymienione przeze mnie dolegliwości dokuczają mi codziennie. Nie wiem jakim cudem radzę sobie z normalnym życiem, wypełniam swoje obowiązki, skąd mam siłę. Działam jak robot.
Miał ktoś podobnie??