Toksyczna matka i co dalej?

Tulka dopiero zobaczyłam Twojego posta :*
GRATULUJĘ!!! Naprawdę się cieszę, że poszłaś! I widzę, że jesteś optymistycznie nastawiona, super
A powiedz mi skąd Ty jesteś???
I jeśli można ile Cię kosztują takie wizyty?

Szukam pracy, i jeśli mi się uda, to pierwsze co załatwiam zęby, więc może by mnie było stać <myśli>
CHociaż muszę najpierw spróbować tego darmowego

I opowiadaj jak tam jeszcze Twoje wizyty! I co tam u Ciebie w ogóle!

Zazdrość miło, że pytasz
A wszystko do przodu. To była moja najgorsza sesja i strasznie się bałam, ale dałam radę hehe

Witaj wicherku!:)
Nigdy wcześniej nie spotkałam się z takim określeniem.  A książkę czytam, czytam, ale fakt dużo nauki miałam, teraz piszę pracę i ciężko znaleźć czas. Ale jako że mi dzisiaj przypomniałaś, to się później wezmę!

A Ty przeczytałaś tę książkę??? Pomogła Ci?

Dziękuję za te rady!
Masz rację z tym co piszesz, ale aż tak łatwowierna już nie jestem. Nie ufam ludziom i dużo musi minąć nim zaufam Próbuję łapać dystans.
A z tych portali już zrezygnowałam hehehe. Minęła mi już ta desperacja

Dziękuję za życzenia! Mam nadzieję, że się spełnią, bo nie wiem jak długo jeszcze pociągnę sama. Chciałabym w końcu zostać przez kogoś pokochaną, bo bez tego moje życie nie ma sensu...

Nie znam Wicherku Twojej sytuacji, ale jak Ty sobie radzisz??? Korzystałaś z pomocy fachowców? Bo ja zabieram się za to, zabieram i nic

Mam podobną sytuację. Moja mama też jest "toksyczna" a to z powodu rozwodu rodziców. Wychowywała mnie i rodzeństwo sama i do dziś mam wypominane, że gdyby nie ona to bym nie osiągnęła co osiągnęłam, poza tym stale ma potrzeby dyktowania mi co mam robić i dzień bez jej poleceń ( zrób to a tamto a jak nie zrobisz to znaczy, że jesteś najgorszym dzieckiem świata ) to wg niej dzień stracony. Staram się odcinać, ale cóż nie mam jeszcze na tyle dochodu żeby się wyprowadzić, kończę studia w tym roku więc pomyślę o wyprowadzce żeby w końcu się uwolnić. A jeśli chodzi o dziecko to zdecydowałabym się, ale tylko jakbym miała faceta z silnym zapleczem finansowym. Mama nigdy nie dawała mi w czasach nastoletnich nawet najdrobniejszych pieniędzy w stylu 10-20zł, mimo że miała tyle. Nie siedziała na kasie, ale po prostu nie chciała mi nic dawać żeby pokazać swoją władzę. Do teraz na większość facetów patrze przez pryzmat finansowy, tego czy zdołają zapewnić byt rodzinie i czy nie będą mi wypominać każdych 10zł jak matka...Nie chcę po prostu, żeby moje dziecko wychowywało się tak jak ja....

Ja to mam zapłon
Zazdroszczę hehehe.
Ostatnio tu na forum ktoś podał namiar na darmowego psychologa, ale boję się, że zostanę wyśmiana (
Bo bardzo dużo już sama zmieniłam w moim życiu, dużo zrozumiałam i boję się, że psycholog mi powie, że mu zawracam głowę. Nie mam już myśli samobójczych, prowadzę całkiem ciekawe życie ostatnimi czasy, poznałam trochę ludzi
To co mi najbardziej dalej przeszkadza, to mój charakter, który jest jednak odpychający i robię się coraz bardziej podobna do mojej matki, czego nie chcę za cholerę Już gdzieś wspominałam, jej teraz odbiło na stare lata. Wyprawia takie rzeczy, że wstydzę się na weekendy przyjeżdżać do rodzinnego miasta Zresztą nie jestem tam mile widziana. No i to moje zamknięcie na mężczyzn.
Eh. No tak, glupia jestem, Widzę jakieś problemy, ale nie daję im szansy zmiany hehehehe

Tulka strasznie się cieszę, naprawdę, że jesteś zadowolona Może chociaż Tobie uda się od tego całkiem uciec i zacząć  życie od nowa
Niom ja czytam powolutku tę książkę i zaszokowała mnie jedna rzecz. Bo zawsze sądziłam, że żeby pożegnać przeszłość, pozbyć się tej nienawiści do mojej matki to muszę jej wybaczyć... Kiedyś byłam na czuwaniu modlitewnym całą noc i moją intencją było przebaczyć tej kobiecie. A autorka książki mówi, że nic nie muszę wybaczać, tego zła które mi wyrządziła. O_O Chociaż i tak wolałabym mieć czyste serce

Kate - pracuj nad sobą, idź do psychologa, przetnij to raz i nigdy do tego nie wracaj...; ja mam toksyczną matkę i jestem toksyczną matką dzięki mojej matce. Nie dość że traktowała i traktuje mnie źle, poniża wyzywa to robi to w obecności mojej córki w której oczach straciłam cały autorytet... to jest jak zaklęty krąg....

Dzielna dziewczynka
Nie ma co się wstydzić - wstyd by było mieć problem i nic z nim nie robić
Nie bój się, oni mają pomagać a nie zjadać. Podejdź do tego jak do ciekawego, nowego doświadczenia. 3maj się i napisz o swoich pierwszych wrażeniach

Często tak jest, że mówimy sobie, że nie będziemy zachowywać się tak jak rodzice, jak tata czy mama, że nie będziemy wyzywać naszych przyszłych dzieci, tak jak oni nas... Nie chodzi tylko o wyzywanie, bicie, ale także np. zdradę, którą mogę popełnić nasi rodzice. Zawsze potem rosną pytania w głowie, czy my też tacy będziemy, czy odziedziczyliśmy takie geny po nich, aby być do tego zdolnym w przyszłości... Jeśli czegoś naprawdę nie chce się robić, to się tego nie zrobi. Nie ma się co zamartwiać i gnębić taki myślami. Każdy człowiek jest inny i odpowiada za swoje czyny. Musimy tylko trzymać się tego, co sobie postanowiliśmy. Nie warto też słuchać innych, szczególnie jeśli Twoi bracia mówią Ci, że będziesz jeszcze gorsza niż Twoja matka czy babcia. To samo dotyczy też ich. To też jest ich matka i babcia. Najważniejsze jest, żeby nie popełniać tych samych błędów co one, bo to wtedy jest najgorsze.

toksyczne matki nie umieją kochać wiem bo nigdy moja matka tego okaże ani nie powie. moja matka jest na tyle podłym człowiekiem że potrafi na każdym kroku wszystkim uprzykrzać nam życie . Jest na tyle bezczelna że nie liczy się z czyimś zdaniem ona ma być najważniejsza w domu ma być wszystko po jej myśli jak nikt nie zrobi jest wredna nie przebiera w słowach wyzywa od głupków ale wulgarne też używa skur***** albo zwroty tak samo zamiast zwykłych . co za psychiczny człowiek .nie potrafi nikomu pomóc jak ktoś ma długi zaczyna od krytyki obgaduje przed innymi podburza przeciwko niemu resztę . czy to ma być matka? dla mnie to potwór w ludzkiej skórze. mi się wydaje że nie potrafi się pogodzić z tym że każdy robi po swojemu i nie słucha jej rady potrafi być niemiła. a ja co mam powiedzieć ? Jestem najmłodszą z rodzeństwa założyłam rodzinę żeby się uwolnić spod jej władzy i nie udało się bo ciągle jej mało chce jeszcze mi dopiec. Takiej wiedźmy nigdy nie widziałam chociaż dama nią jest . Kiedyś mnie nazwała nią miałam ochotę opowiedzieć jaka córka taka matka. miałam jej odpowiedzieć że jeśli jestem wg niej taką to ona też . Nie musiałam z nią jeździć na turnusy bo męczyło mnie. Nie potrafiła się mną opiekować brała młodsze ze sobą a ja na uboczu. nie mogłam też przeboleć że wolała starszą siostrę chociaż miałyśmy podobne gusty. Krytykuje mój gust wszystko żmija jakich na świecie jest więcej.Kiedyś mój brat o mało się nie zabił przez nią . Ona nie potrafi nikomu pomóc . nie musiała mnie wychowywać bo się wstydziła opowiadała o mnie o moich wybrykach wyśmiewała mnie. wiedźma . Ojciec się czuje zaszczuty nie może nic powiedzieć . Kiedy przyjeżdża siostra z mężem tato chce się wtrącić to matka każe się mu zamknąć . bezczelna baba on zarabia niedużo wszystko idzie na głupie raty a nam każe się utrzymywać opłacać za prąd wodę gaz. wybrała inne życie bawi dzieci niańczy je a nam każe sprzątać w domu. pomyślałam że ma w głowie na******. Chcę się uwolnić ze złotej klatki . Nie wolno się mi udzielać w domu bo jestem wg nich gówniarą . Muszę znaleźć kogoś kto pomaga w takich trudnych sprawach bo nigdy nie uda mi się wyzwolić z niewoli jaką mama mi zrobiła.

Ja znalazłam psychologa w swoim mieście gdzie mieszkam mam nadzieję że mi pomoże bo już nie wytrzymuje psychicznie. matka za wszelką cenę udaje miłą ale nadal potrafi być nadopiekuńcza . wariatki zawsze lubią manipulować nami.

Kate, ja oszczędzę opisywania swojej relacji z moją mamą kiedyś i dziś, bo wieczoru by mi nie starczyło. Generalnie było między nami bardzo źle, momentami tragicznie, a teraz kiedy się od Niej wyprowadziłam, jest neutralnie, staram się nie wracać do przeszłości, bo nie ma do czego.

Jeszcze kilka lat temu myślałam podobnie: że nie będę brać ślubu, bo nie wyobrażam sobie przeżyć życia wyłącznie z jednym mężczyzną, że jeśli coś nie wyjdzie to będę musiała się rozwieść, a jeśli miałabym dzieci to zniszczyłoby im życie [moi rodzice się rozwiedli, wiem jakie to piekło dla dziecka]. Myślałam, że skoro nie będę mieć męża to i dzieci też nie. Nie dlatego, że nie chciałam, bardziej bałam się, że przy braku wzorców nie będę umiała być dobrą mamą. Że zawiodę swoje dziecko, a tego bałam się najbardziej.
No i po tych kilku latach kompletnie zmieniły się moje poglądy. Wyszłam za Mąż, urodziłam dziecko i te dwie osoby dają mi tyle siły, wiary i nadziei, że nie mam czasu myśleć krytycznie. Nie zastanawiam się nad rozwodem, robię i będę robiła wszystko, żeby moje dziecko miało wspaniałe dzieciństwo i całe życie. Zachodząc w ciążę obiecałam sobie wiele rzeczy i dotrzymam danego sobie słowa. I fakt, nie mam wzorców jak wychować dziecko, mam za to dokładną wizję tego, jak go nie wychowywać.

Życzę szczęścia.