Powiedziałam kocham,a on...

Pogrubiłam najistotniejszy fragment:

Czytaj ze zrozumieniem , powoli.

Poszukaj, choćby w internecie, innych informacji na ten temat.

                                                           *    *    *

Wszyscy "załapali się" na męża-kryminalistę. Ja zaś, etykiety mam w nosie.

Może przeczytaj cały wątek, nawet ponownie, zanim zaczniesz zadawać pytania, na które jest już odpowiedź?

Jak spadło, to je podnieś.

Przestań robić z siebie bidulkę.

Zamiast patrzeć i zajmować się tym, czego nie masz,  z o b a c z   wreszcie co masz, i zacznij to wszystko doceniać.

Melodramat na tle osnuty.
Zacznij pisać książki.
Znajdziesz amatorów takich tkliwych opowieści.

Jeśli nie wyciągnęłaś żadnych wniosków (bo to, co napisałaś jest tego najlepszym dowodem), idź na własną terapię.
To najlepsza rada dla Ciebie.
Chyba, że (i to też jest możliwe, a ja to podejrzewam) ciągle chcesz się w tym bagnie babrać.

paulina20-już raz odpowiedziałam Tobie na to pytanie.Odpowiedź znajduje się na stronie 3.Jeśli znajdziesz czas-wróć tam proszę...

Wielokropku,nie chcę babrać się więcej w tym bagnie,ale brakuje mi zwykłych rozmów,często myślę co u niego,miał takie duże plany na przyszłość,byliśmy powiernikami swoich sekretów,planów i problemów...A tego tak szybko,jak ręką odjął,chyba nie da się zapomnieć:(
I troszkę żartobliwie-pisałam przez kilka lat wiersze,jestem humanistyczną duszą,moja popaprana dusza pasuje do niejednego melodramatu;).Mój BYŁY ukochany powiedział mi kiedyś to samo co Ty,Wielokropku-że powinnam napisać o nas książkę...A niech to!
Wciąż sobie myślę,że jesteś Wielokropku nauczycielką:)

A dla mnie jesteś,jeśli pozwolisz,dobrze?Nauczycielką życia:) Choć nie bywam tutaj regularnie,tak jak Ty,myślę o tym,co mi piszesz i prędzej,czy później wracam:)
Bo jak to w życiu bywa,często padam z nóg zwyczajnie,poza tym same mega ważne sprawy gonią jedna drugą...Pozdrawiam serdecznie:)

Przeczytałam wszystkie wasze wiadomości i stwierdzam że ten narcyz jest jakims seksoholikiem ta dziewczyna i Ty Słaba kobietko jestescie mu potrzebne do seksu. Tak mu wygodnie, nie zależy mu na niej jak i na Tobie. Ma potrzebe seksu, lubi to i ma wygodne życie z wami. Jesli Ci jest z nim dobrze, jeśli daje Ci coś czego potrzebujesz to traktuj to tak jak on-jak fajna przygode w ten sposob nie załamiesz sie jak on powie "stop" i łatwiej Ci bedzie to zakończyć jak kogoś poznasz naprawde wartościowego. Nie angażuj sie emocjonalnie bo i tak z tego nic nie bedzie, tylko Cię zrani, z reszta żadna kobieta nie chciałaby mieć takiego męża...

Witam:)
Kiedy mnie nie było wzięłam się za dom i ogród...Pięknieją w oczach:)
Wyskoczyłam do fryzjera i zaszalałam z super odjazdową fryzurą:)
Pojechałam na zakupy i mam fajne,modne,wymarzone ciuszki:)

Kiedy idę przez miasto,kiedy pojawiam się w pracy,mężczyźni się za mną oglądają i czuję się wspaniałą,wartościową kobietką:)

I...mój były ukochany dziś do mnie napisał...Widzę go codziennie w pracy jak się mota i miota.Dzisiaj napisał o tym jak jest słaby,zmęczony i osamotniony,jak przytłaczają go problemy.I o tym,że nie wierzy już w nic...Między innymi w to,że będziemy kiedyś jeszcze razem pracować...I że z dala od niego jest mi lepiej...

A mnie najlepiej jest samej ze sobą:)

myślę o nim,kiedy nie mogę wytrzymać z moim mężem...tak jak dziś,kiedy nakrzyczał na mnie,że z córką wyszłam w południe na dwie godziny do miasta,że za długo...ale przeciez ja nigdy nigdzie nie chodzę,nie mam koleżanek,nie imprezuję...kiedyś powiedział mi mąż,że wolno mi wychodzić tylko tak daleko,żeby widział mnie przez okno:(

w takich chwilach tęsknię do mojego przyjaciela...chciałabym tak jak kiedyś wypłakać mu się na mailu,posłuchać i pomyśleć dla odmiany o jego sprawach...ale między nami cisza,czasem w pracy spotykają się nasze spojrzenia,raz odezwał się lecz ucięłam tą rozmowę i odeszłam...

byłoby mi łatwiej,gdyby relacje z mężem były inne...pozdrawiam.

Ty to jesteś Wielokropku zawsze,kiedy Cię potrzeba:)
No widzisz,znowu coś mnie bierze...Dlaczego nie umiem być szczęśliwa z mężem?Co jest nie tak?Ze mną?Z nami?Z nim?

Chcę mieć z kim porozmawiać o problemach moich i dzieci.
Chcę być z kimś,kto zrozumie moje potrzeby i pragnienia i kto uszanuje moje potrzeby.
Chcę być z kimś,kto pomoże w trudnych chwilach,a nie nakrzyczy i wzbudzi we mnie poczucie winy.
Chcę dostać w zamian to samo,co daję.
Chcę mieć poczucie,że się rozwijam,a nie,że cofam się w rozwoju.
Myślałam,że tak wygląda małżeństwo.Że tak jest z mężem.Wciąż od lat "grochem o ścianę"...Szczęściem nazywam poczucie spokoju,zrozumienia i wsparcia.Mój mąż to ma ode mnie,zawsze tak było,zawsze do tego dążyłam.Dlaczego on nie daje mi tego samego?Czego ja szukam poza małżeństwem?Pewnie tego,co brakuje:(
Jak to zrobić,żeby nie mieć uczucia życia w klatce?
I nie,nie chodzi mi o motyle,nawet nie myślę o tym,wierz mi.O możliwość wygadania się i wysłuchania mnie...

Przeczytałam Wielokropku Twojego posta jeszcze raz.Piszesz mi o rozumie.Jak błyskawica przeszła mi właśnie przez głowę myśl,że mój były kochanek właśnie tak mówił o sobie na początku naszej znajomości:"Pamiętaj,trzeba myśleć głową,a nie sercem.Trzeba mieć rozum."

a niech to...

Stwierdzam,że moim problemem jest brak silnej woli i odpowiedzialności.Dobranoc.

Wróciłam z pracy z płaczem,gdyż  zamiast obiecanej przez pół roku podwyżki usłyszałam,że "nie za pracę tu płacą i że mam j*e*b*a*ć aż zdechnę".Tak powiedział mi przełożony,a moją podwyżkę dostała inna kobieta(jak zrozumiałam,nie za pracę).Mąż w tej sytuacji do mnie:"u nas tego nie ma,nie umiecie mu wpier....ć?!".I wyszedł,koniec tematu.A ja chciałam,żeby mnie wysłuchał...Żebyśmy razem zdecydowali co dalej...

Chciałam poduczyć się języka-dla niego nie potrzeba.W ogóle wszystko,czego bym chciała,zawsze dla niego niepotrzebne.Czy to dla mnie,czy dla dzieci.Jak zobaczę,skąd wyszedł mój mąż i dokąd zaszedł przez te lata i skąd wyszłam,jaka byłam i dokąd doszłam ja-to w tym handlowaniu nie ma żadnej równowagi.Ja się go w gruncie rzeczy boje,boje się awantur,krzyków,agresji i furii w jaka popada.I tak długo jest względnie dobrze,aż nie powiem czegoś,czego on nie chce słyszeć,albo nie zrobię czegoś,czego on akurat sobie nie życzy.

Dbam o męża,bo inaczej nie potrafię.Dbam o rodziców.Kiedy ktoś mnie o coś prosi,też nie odmawiam.Zawsze mam serce na dłoni.Chyba taka już jestem-od zawsze taka byłam.Wierzę,że jeśli będę dobra dla ludzi,to dobro do mnie powróci.
Przyzwyczaiłam się i nauczyłam przez lata,że jeśli będę zachowywać się tak,jak oczekuje mąż,to atmosfera w domu będzie spokojna,zdołam wychowywać dzieci,będę mieć dach nad głową.Wystarczy nie przeszkadzać,nie odzywać się niepotrzebnie,robić co do mnie należy i zgadzać się na sex,kiedy on tego zechce.Tak żyję z dnia na dzień,tak mijają dnie i miesiące,i lata,tak dorabiam się majątku,tak wyrosły mi dzieci.I tak spotkałam miłość mojego życia...
Mój mąż staje się wybuchowy,agresywny,skłonny do przemocy słownej i werbalnej,kiedy go czymś zdenerwuję,kiedy odmówię seksu...Uświadomiłam sobie,że przy nim też stałam się nerwowa.Jeśli dopasowuję się do jego wymagań,w zasadzie wszystko jest dobrze,tzn.każde z nas zajmuje się swoimi sprawami,on wiecznie pracuje i spotyka się z kolegami,ja mam dom i dzieci,i wszystkie sprawy domowe.
Myślę,że być może wszystkie kobiety tak żyją w małżeństwie z długim stażem.I że to jest norma.Dlaczego więc pokochałam innego mężczyznę?

Rozejście się.
Osobne mieszkanie.
Rozwód.
Alimenty.
Życie.

"Myślę,że być może wszystkie kobiety tak żyją w małżeństwie z długim stażem" - Słaba kobietka - nie nie wszystkie kobiety tak żyją - żyją tak te które się na to godzą. Nawet nie wiesz jak jesteśmy do siebie podobne na mnie tata mówi "Matka Teres" całe życie chciałam wszystkim dogodzić, zrobić tak aby nikt nie cierpiał i przeważnie cierpiałam ja. Mój mąż był (i w zasadzie nadal jest) podobny do twojego dobrze jest jak jest tak jak on chce i najgorsze że dziś po latach zdaję sobie sprawę z tego że to MOJA WINA - to ja pozwoliłam na taki model małżeństwa to ja gdy on na początku "wprowadzał" swoje zasady nie tupnęłam nogą tylko potulnie się zgadzałam i też myślałam "dobroć do mnie wróci" dziś myślę że chyba wróci ale już nie w tym życiu.
Co osiągnęłam przez lata strach przed awanturami, straszenie rozwodem, brak znajomych, wolne dni przed tv, brak uśmiechu i radości, wewnętrzne spinanie się gdy jesteśmy razem w domu, wrzody żołądka i nerwicę. Co straciłam marzenia i siebie samą.

dziekuje za odp.mysle ze to ja bym chciala isc na terapie,tylko ze nie znam az tak angielskiego,terapia malzenska niestety nie wyjdzie bo on jest normalny jak twierdzi i zdrowy to ja jestem glupia.tak bardzo bym chciala cos   zrobic z moim zyciem,bo czuje ze to juz koniec,coraz bardziej mam nerwy,nie panuje nad soba ,boje sie ze zaniedbam dzieci,bo strasznie sie czuje.robie jak robot,nie wiem juz kim jestem.dziekuje za odp.poszukam w internecie ,moze przez skipa psychologa.

dzikeuje ze mi odpisalas.naprawde nie jestem sama?jestes jeszcze ty>?czy ktos jeszcze ma taka sytuacje\\\\?boze,czasem nie wierze.ale ja juz nie mam sil tak dalej zyc,dzis chcialam juz sie wyprowadzic,myslalam ze to cos zmieni ze nie zatrzyma,szukalam domu,zaczelam sie pakowac,ale nic zadnej reakcji,po prostu sobie wyszedl.gdybym miala kase to juz dawno bym poszla.dziwne to wszystko,ze ja pracuje na czesc etatu 2 lata,jestem tu 3 lata,on mieszka tu 4 lata i w tym pracowal tylko 4 miesiace,a dostaje zasilek i dodatek na mieszkanie,a ja nie,nie mam nic,tylko to co zarobie,on ma jeszcze na dziecko jedno dodatek i na mnie po odcieciu bo ja pracuje.z laska mi to daje,bo to dzieki niemu ja tu zyje i funkcjonuje,pan i wladca.ale jak sie wyprowadze to jak my przezyjemy,z wyplaty starczy mi tylko na wynajem,a gdzie jedzenie i rachunki i on to wie i sie cieszy ,wie ze nie wyjde .bo jak i gdzie.ale ja pracuje 2 lata,dlaczego mnie sie nic nie nalezy,a jemu tak.to okropne.co ja mam zrobic.

Poza Polską też można znaleźć psychologów-Polaków.
Poszukaj.
Nie rezygnuj.

To poszukaj psychologa, który udziela konsultacji przez skype'a, ale miej świadomość, że nie jest to terapia. Wsparcie w ten sposób dostaniesz.

hmmm

obserwuje Twoj temat i szukam w nim odpowiedzi na dręczące mnie pytanie

nie wiem na co licze ..., że i mnie oświeci, że i ja coś w końcu zmienie w swoim życiu, może jakiejś nadzieji na szczęśliwe zakończenie ...

nie poradzę Ci nic, bo sama tego nie ogarniam

trzymaj się ciepło i życzę Ci spełnienia marzen

Zdarzyło się coś niezwykłego.Pojechaliśmy razem:mój były,mąż i ja.Po prostu zadzwonił po pewnym czasie ciszy zupełnej,że ma coś ważnego do załatwienia w innym mieście,a pociąg się bardzo spóźnił.Miał być na godzinę,poprosił o podwiezienie.Pierwszy raz zrobił coś takiego.Mógł poprosić wielu innych ludzi.Oczywiście dobrze zapłacił,wszystko załatwił.Prowadził mój mąż-ja nie dałabym rady opanować emocji...Powiedziałam,że to kolega z pracy i wyszło jak zwykła przysługa.
Co czułam?Że mam wszystko...Byłam szczęśliwa...

Całe moje życie jest jednym wielkim kłamstwem.Nie wiem,jak odejść od męża,który na każdym kroku podkreśla,że beze mnie nie umie żyć.Nie wiem,jak rozstać się z tym,z którym jest mi dobrze.Wiem,że nie mam silnej woli i że zawiodłam Was i samą siebie.Wybieram więc najmniejsze zło...Zostanę z mężem mając przyjaciela...Może tak będzie dobrze???