Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Ja, ja, ja znam - separacja, natychmiastowa, bezkompromisowa, radykalna, na długo - niech chłopina zaczerpnie powietrza, niech przeleci na wolności wszystko, co się rusza we wsi i okolicach a potem niech wychrzania do jednej z pierdyliona obdarzanych przez niego uczuciem i omacnięciem "przyjaciółki" na zawsze.

Ankinom - jesli chodzi o zdradę mam to samo zdanie co w kwestii złodziejstwa i innych przestępstw - recydywista NIE ROKUJE, będzie Ci to robił nadal, z jeszcze większą zawziętością i satysfakcją, że ma wszystko, czego mu do szczęścia trza - domek z usłużną obsługantką, dzieci ufające, że jest wzorowym tatusiem, poszanowanie w rodzinie (bo tak naprawdę przecież nie stało się nic, skoro wy tak ciągle razem, w stadle), no i dupy na boku. Full wypas.
Jak się widzisz w takim układzie?

Ja się w ogóle nie widzę i dlatego tutaj jestem, totalne zaćmienie umusłu, pustka, dno....

Problem polega na tym, że przeprowadziłam z nim tysiące rozómw: wyprowadź się, meczę sie w tym związku, nic mnie cieszy....ale on jest na to głuchy, ba powiem więcej, po odkryciu przyjaźni mojego męża byliśmy na rozmowie u księdza (teraz wiem, że z inicjatywy "przyjaciółki" która próbowała ratować nasze małżeństwo pisząc do mojego męża smsy, maile, których treść z pewnością wychodziła poza ramy zwykłej przyjaźni...)
otóż ksiądz po rozmowie z nim, a później ze mną (osobno z nim rozmawialiśmy) stwierdził, że dobrze by było abyśmy na jakiś czas zamieszkali osobno, ale bez tworzenia nowych związków. Miałam nadzieję, że skoro mnie nie posłucha to może księdza, ale gdzie tam, na razie nie ma takiej opcji, choć jest światełko w tunelu. Mieszkamy na ostatnim pietrze i istnieje mozliwość wykupienia strychu i mój mąż wymyślił sobie, że tam sobie zrobi pokój, aby mógł po ciężkiej pracy odpocząć...problem w tym, że ja się nie zgodzam na wejście od naszego domu, tylko od klatki, noo i okazło się, że  ze mnie jest wredna matka, która uniemożliwi dzieciom kontakt z ojcem w każdej chwilii, tylko biedak zapomniaj, że jak wraca z pracy to dzieci śpią i nie przypominam sobie aby lunatykowały, więc nie bedzie potrzeby odwiedzania ojca w środku nocy, a poza tym w każdej chwili można przyjść od strony klatki schodowej...

tylko czy jak się naprawdę wyprowadzi, czy wtedy odzyskam spokój?

Upłakałam się ze śmiechu

(Nie ma co się dziwić martysowi, że tak sobie ostrzy na Ciebie kły ;) )

Już to widzę - żyje se taka gnida na stryszku nad Tobą, przyprowadza kolejne lasencje (wprowadzając je nie od klatki tylko bez dom), potem figlują głośno i z przytupem a Ty i dzieci słuchacie tego wszystkiego i macie przegląd najświeższych "towarów" - to taka nowoczesna forma kontaktów tatusia z dziećmi będzie. Pięknie to sobie wymyślił. Nie wiem, jaki macie status prawny tego mieszkania, ale perspektywa kroi się zajebiaszcza. No i niestety multum kobiet tak żyje. Jak dla mnie to tu bardziej prawnik niż ksiądz by się przydał (no chyba że do egzorcyzmów, słyszałyśmy o takich).

Czy jak się wyprowadzi odzyskasz spokój? Jeszcze długo nie, ale z pewnością szybciej niż w powyższym układzie a już zpewnością szybciej niż w aktualnym.
Ja też się w swoim czasie nad tym zastanawiałam ... z dobry miesiąc się tak zastanawiałam, aż on mi ułatwił decyzję. RECYDYWA. No więc się przestałam przynajmniej nad tym spektem - wspólnego zamieszkiwania - zastanawiać. Potem doszły inne - zazdrość (ale czy teraz jej nie czujesz?), osamotnienie (ale czy teraz go nie czujesz?), upodlenie (czy muszę pytać?).

Czasem warto na chwilę wyłączyć emocje i włączyć logikę, żeby udzielić sobie właściwej odpowiedzi.
Kilka pytań wspomagających logiczne myślenie:
- czy masz jakieś dowody zdrady?
- jeśli tak, to czy wiesz, co się z nimi robi w celu zabezpiecznia losu swojego i dzieci zanim on zabezpieczy się tak, że potem ani piśniesz?
- jeśli nie, czy nie znalazłaby się okazja póki razem mieszkacie na ich zdobycie?
- czy Twoja rodzina może Ci pomóc materialnie w skrajnym przypadku?
- czy Ty masz się dokąd wyprowadzić, gdyby okazało się, że Twoja psychika totalnie siada a on nadal nie chce się wynieść i w ten sposób Cię zadręczyć do cna?
- czy wiesz, że Internet jest pełen porad prawnych dla kobiet w Twojej sytuacji?

Miłość, ankinom, to piękna sprawa (ciągle w to wierzę), jeśli jednak jest kłamstwo, zdrada i psychiczne znęcanie się, to miłości już nie ma i trzeba ratować co się da - najpierw psychikę a potem całą resztę.

Aniknom to że powiesz "wybaczam" to nie oczyszczenie, a świadome godzenie się na walkę ze wszystkimi podłościami. To chyba gorsze zło od wyraźnego powiedzenia: koniec!

Co za świat podły, z tymi wszystkimi brudasami emocjonalnymi, z tym syfilisem używanych mężów i podłych lasek rozkładających nogi. I Niby pies nie weźmie jak suka nie da, a ona nie da jak on nie chce, czy nie?

"Bo w tym cały ambaras, żeby dwoje chciało na raz, czy też nie?"

Jak ta glupia siedzę dziś i ryczę. Nie mam już siły.
Chyba za mało dostałam od niego w kość, chyba za mało mnie upokorzył i sponiewierał, że... brakuje mi go...
Co zrobić, aby zacząć inaczej myśleć?
Tak bym chciała, aby ktoś mnie przytulił... powiedział, że jeszcze szczęście się uśmiechnie do mnie...
Gdyby żyła moja mama, byłoby zupełnie inaczej...
Dlaczego tyle przykrych sytuacji mnie spotkało? Najpierw śmierć rodziców, potem ciężki wypadek, teraz znęcanie się nade mną i moja ucieczka. Dlaczego?
Nie radzę sobie z tym wszystkim...

Upokorzona, Ankinom, Gosiaczek.
Chciałabym Wam (i wszystkim nowym ostatnio tu co raz liczniej pojawiającym się dziewczynom) powiedzieć coś, co podniesie na duchu, da nadzieję, wpuści światło do Waszych zmasakrowanych mózgów. No, może jest coś ...

Kiedy tu trafiłam w pierwszych dniach marca tego roku, ten wątek miał trzydzieści kilka stron. Były tu dziewczyny już trochę podleczone i takie jak ja, które spadły tu w takim stanie, jak Wy teraz. Nigdy w życiu nie było ze mną gorzej. Psychika, fizjologia, finanse - wszystko było w rozsypce. Garściami wypadały mi włosy, na dłoniach dostałam na tle nerwowym egzemy, którą leczę do dziś, długo zmuszałam się do jedzenia - nerwica żołądka, chudłam w abstrakcyjnym tempie. Soma to jednak pryszcz - najgorzej było z psyche. Poznałam wszystkie stany - zapaści, gniewu, otępienia, łapania się brzytew, nawrotów uczucia kosztem kolejnych zawodów i upokorzeń, tęsknoty i bólu takiego, że wyłam w poduszkę, żeby syn nie słyszał. Inne dziewczyny też ciągle lizały rany. I zobaczcie, jaki wydarzył się cud? Dużo z tych "najpierwszych", które budowały kształt tego forum, wróciło już do życia a reszta jest w stanie funkcjonować już niemal normalnie, chociaż ciągle jesteśmy słabe. Spotkałyśmy się tu, wzajemnie wyciągałyśmy się z tego goowna za uszy i ten naturalny mechanizm wspomagany determinacją i wolą przeżycia jakoś zadziałał.

Ja nigdy przedtem nie byłam forumowiczką. Ale TO TU to nie jest zwykłe forum-netkafejka-pogaduchy o kosmetykach i babskich problemach z cerą i facetami. To jest szpital dla ograbionych z iluzji ale też zbyt długo śpiących i obudzonych do lepszego życia. Mówię, o zgromadzonym tu towarzystwie: odsiane psychiatrycznie. Jakoś instynktownie czułyśmy, co jest nam potrzebne. A potrzebne było zwykłe zrozumienie/wysłuchanie (bo nasze otoczenie wcale nie musi chcieć nas wysłuchiwać w nieskończoność), wsparcie merytoryczne (patrz nasza biblioteczka i linki do różnych artykułów) oraz dzielenie się różnymi spostrzeżeniami ze wszystkich etapów wychodzenia z tego szajsu, jakim jest kochanie za bardzo i to na dodatek nie za bardzo odpowiednich facetów. Nie za bardzo odpowiednich, bo my chciałyśmy ich zrozumieć i ratować te związki a oni nie szanowali ani nas ani tych związków. Jakoś  więc trzeba było sobie radzić. Osobiście uważam, że nie mogłam lepiej trafić. Może są profesjonalne ośrodki, cudotwórcy, energoterapeuci, psychiatrzy, ale TO TU dla mnie było najpierw deską ratunku a potem okazało się łodzią ratunkową. Była tu kupa łez ale też kupa śmiechu, był nie tylko wirtual ale i real i była tu nie tylko zwykła solidarność jajników ale rzetelna chęć ratowania siebie i przy okazji innych w tej samej sytuacji. Przerobiłyśmy wszystkie naturalne w tych sytuacjach lekcej z psychologii - wypłakanie problemu, wyśmianie problemu, obrzydzanie sobie Panów_Nieodpowiednich, poszukiwania naukowe. Każda forma odreagowania była dobra jeśli wiodła do celu - najpierw podniesienie się z klęczek, potem pionizacja korpusu a potem pełen wyprost pleców.

Dziewczyny, gorąco namawiam Was - przeczytajcie od początku ten wątek i równoległy "Kochamy za bardzo Grupa wsparcia II". Ja, zanim tu weszłam dzień po dniu po kilka stron czytałam swoim otępiałym z rozpaczy mózgiem cały ten wątek. Od kiedy tu jestem jest już tylko lepiej i lepiej. Zaliczałam takie wpadki, że szkoda gadać, ale przez tych ponad 5 m-cy tu się pionizowałam i szłam dalej i dziś jest naprawdę całkiem nieźle. Czuję, że wracam do świata żywych.

Dziś jestem tu jeszcze z kilku powodów - te dziewczyny stały się w najgorszym etapie mojego życia moim drugim duchowym domem, bo kilka z nich w swoim czasie chwyciło mnie za włosy, gdy szłam pod wodę i dziś chcę zwrócić ten dług w ręce takich jak Wy. Mam jeszcze jeden cel pozostawania tu jeszcze przez trochę - taki mój mały, literacki. Może na tej naszej pisaninie tu się skończy a może też i nie, bo takich ja Wy ciągle tu przybywa i chciałoby się je obudzić w ramach ogłoszonej kiedyś przez Zazdrość pandemii samoświadomości. A doszłyśmy tu wedle mojego laickiego widzenia do kilku niegłupich wniosków, znalazłyśmy parę przydatnych narzędzi. Każda z Was powinna tu odszukać coś dla siebie, bo przypadki każdej z nas były różne choć geneza jedna - nieumiarkowane dawanie w zamian za coś, co zdawało się nam miłością.

To wszystko brzmi może trochę patetycznie, ale tu się dzieją naprawdę fajne i wielkie rzeczy.
Teraz jest ciężko, dalej przez jakąś chwilę może nie będzie lżej, ale jak "zaskoczy" - zaczniecie zbierać owoce. Przeczytanie tego wątku w całości to cholerna robota ? w sposób nieunikniony jest trochę bzdurstw, trochę zwykłej paplaniny, czasem się powtarzałyśmy, ale w sercu tego wszystkiego jest całe mnóstwo (nieskromna będę w imieniu swoim i koleżanek) mądrości.
Zazdrość, Niekochana, Karen, Marynarka, Anhedonia, Kriss, Median, Zielony Domek, Maxi, Monia, oczywiście Bez_serca, Epoka, Fajka, Doris, pan Wojtek (... długo by wymieniać, przepraszam jęsli kogoś pominęłam), wszyscy pracowali na tę zbiorową mądrość.

Zapraszamy Was, przytulamy i mówimy: Szczęście jeszcze do nas uśmiechnie

Martyrs, na Boga, ludzie patrzą ...

Uzupełnię swój post o wybaczeniu, żeby był może bardziej zrozumiały. Wybaczenie o jakim pisałam, nie polega na tym, zeby wybaczyć osobie ktora nas skrzywdziła by zdjąć z niej odpowiedzialność za wyrządzoną krzywdę, tego nie można zdjąć. Prawdziwe wybaczenie polega na tym, zeby pozbyć się poczucia krzywdy i wyjść z roli ofiary. Nie wybaczając wciąż jesteśmy ofiarą, gdy wybaczamy wznosimy się ponad to. Wybaczamy przede wszystkim dla siebie, bo dopóki nie wybaczymy nasze serce będzie wypełnione złymi emocjami, złością, nienawiścią, żalem, gniewem. To są emocje, ktorych nie chcemy, bo one nas niszczą, zjadają od środka, dlatego dążymy do wybaczenia. I w takim sensie mówiłam o wybaczeniu.

Tak, do tego trzeba dojrzeć. Pomaga w tym spojrzenie z innej strony na całą sytuację. Gdy pomyslę, ze to wszystko wydarzyło się "po coś" (po to np., żebym mogła otworzyć oczy, pokochać siebie, pójść dalej w swoim rozwoju, poznać dziewczyny z forum,  itd), to jest mi łatwiej wybaczyć, bo widzę korzyści z tego zdarzenia płynące. Bolało okropnie, cos tam straciłam (głównie iluzje), a ile zyskałam! Nie mowię, że jest łatwo wybaczyć, ale łatwiej gdy tak się do tego podejdzie. Ciagle jeszcze odzywają się we mnie te niechciane emocje i poczucie krzywdy, ale świadomie staram się je okiełznać, bo nie chcę ich. Nie chcę nieść w sobie urazy do kogokolwiek, jego to juz pewnie mało obchodzi, a mnie niesienie urazy szkodzi. Chcę tez wybaczyć sobie, to jest to nad czym ostatnio najwięcej pracuję. Bo o ile nie chcę nieść urazy do kogoś, to tym bardziej nie chcę pielęgnować złych emocji w stosunku do siebie, przecież uczę się siebie kochać, a czy powinno się mieć złe emocje w stosunku do kogoś kogo kochamy?

Generalnie w wybaczaniu chodzi o to by nie nienawidzieć, bo nienawiść bardziej niszczy nienawidzącego niż nienawidzonego.
A czy po wybaczeniu przyjmiemy krzywdziciela czy go oddalimy to juz zupełnie inna para kaloszy i nie to było tematem mojego posta.

Mysle, ze ludzie widzieli tutaj juz gorsze rzeczy (koszyczki i takie tam...) wiec nic nas nie zaskoczy
Anhedoniu, moze jakies spotkanko co?
Tarantello, kiedy robisz plesniaka? Ja bardzo chetnie Ci pomoge

Nie mieszaj boga, tylko pytam czy mogę zadzwonic, porozmawiac z Toba Tarantello?

Ja tez, ja tez! Strasznie mi Was brakuje Dlatego tak lgne do Tarantelli... godzina z Tarantella i czuje sie lepszym czlowiekiem.

ankinom ja niestety nie jestem Ci w stanie pomoc, bo orbituje po ciut innych tematach, ale mam nadzieje, ze znajdziesz tu odpowiedzi na swoje pytania. Tylko prosba - czytaj watek od poczatku.

Ankinom - kochana, odpiszę Ci jutro - OBIECUJĘ. Teraz nie mogę, przepraszam.
Kochana - Twoja historia jest tak podobna do mojej. Jutro kochana, jutro napiszę.

Prawdziwe wybaczenie polega na tym, zeby pozbyć się poczucia krzywdy i wyjść z roli ofiary. Nie wybaczając wciąż jesteśmy ofiarą, gdy wybaczamy wznosimy się ponad to. Wybaczamy przede wszystkim dla siebie, bo dopóki nie wybaczymy nasze serce będzie wypełnione złymi emocjami, złością, nienawiścią, żalem, gniewem. To są emocje, ktorych nie chcemy, bo one nas niszczą, zjadają od środka, dlatego dążymy do wybaczenia.

Karen, fakt źle zrozumiałam Twój wcześniejszy post, myslał, że jak wybacze swojemu "oprawcy" to mnie to uzdrowi, nawet nie pomyślałm, że ja mam sobie coś wybaczyć?

na dzień dzisiejszy czuję się ofiarą, portaktowana okrutnie przez las, i wciąż pytanie dlaczego? dlaczego ja? przecież się strałam? dlaczego tego nie doceniasz?

ale jak wybaczyć sobie? dzisiaj moje serce jest wypełnione właśnie tymi opisanymi przez Ciebie emocjami.
Czasami mówię sobie ok, może spróbuje żyć z nim w zgodzie, dla dobra dzieci bez kłótni, miłe rozmowy przy kawie, a właściwie ich brak, nie ważne..nie robienie scen, że znowu wychodzi luzik...ale za chwilę, czuję że robię to wbrew sobie, nie potrafie z nim normalnie rozmawiać!!! a jak jestem wkurzona, nie wiem jak to wytłumaczyć, ale wtedy czuję się "lepiej" ja chyba jestem nienormalna....

Nie będzie pustki. Nareszcie poznasz SWOJE emocje. Nie odbicie, jak w lustrze, jego emocji, tylko swoje własne. Poznasz je, nauczysz się oswajać, spróbujesz z nimi współpracować.
To trudna, mozolna praca, poznawanie siebie. Nie przez pryzmat czyjegoś dobrego lub złego humoru (na którego jakość nie masz wpływu, a odbierasz skutki). Twoje emocje generowane przez Twoje potrzeby, chęci; lub generujące Twoje nastawienie do życia i oczekiwania. Czasami trudno jest być ze sobą, nie zawieść siebie, nie skrzywdzić siebie. Ale kiedy przekonasz się, że wszystko zależy wyłącznie od Ciebie, poczujesz siłę i moc. I odpowiedzialność. I nie pozwolisz na manipulowanie sobą. Ty będziesz zarządzać tym, co najważniejsze - swoim życiem.

Nooooo.............. Bez Ciebie sobie ZUPEŁNIE nie radzę

No tak ogólnie BEZRADNA bez Twojej pomocy jestem....
Jak to Czerwony Kapturek

chyba zmęczony jestem, bo nie kleję...

Dawno nie słyszałam "za mną czekać" - w sensie składni, oczywiście
jakiś byk w tym występuje? Tak troszku podejrzliwy jestem

Awarek już bryka na całego. Co to są "szpiegi"? Proszę dziś jasno do mnie mówić

a szpiegi? Czy raczej uszpiegi:P

Krowka dziś mnie do amby doprowadziła. Wyciągnęła Awarka do jakiejś śmierdzącej kałuży w lesie, wytaplały się oba. Ale jak nadciągnąłem Awarek grzecznie przyszedł, a Krówka sobie uciekała. Chyba z pół godziny ganiałem za nią po lesie. Taka zabawa

Spadam spać - juz po 1, a o 4 pobudka Dobranoc.

No i na to czekałam. Jeszcze_moje mieszkanie jak zwykle na Was czeka (każde następne też).
Dziewczyny, ja jestem mistrzynią papryki marynowanej wg fantastycznego przepisu babci mojej koleżanki. Sezon już nadszedł. Nie ma to jak w kilka kobiet usiąść i zrobić mnóstwo słoików na całą zimę. Nie wiem, jak to sie stało ale od kiedy byłam z NIM ciągle nie miałam czasu na tę moją paprykę ... na nic MOJEGO nie miałam czasu.
Proponuję sabat pod hasłem "Papryka do słoika". Jak będziemy miały ręce zajęte, to mniej wypalimy fajek niż na poprzednich sabatach a i każda zabierze do domu tyle ile zrobi (i ile sobie pustych słoików przywiezie). Ja zapewniam dowóz papryki z giełdy warzywnej w ilościach przemysłowych. A jak skończymy z papryką to możemy pierze drzeć i spiewać piosneczki ludowe (jak u "Chłopów" Reymonta).
Proszę się wyjaić z terminem - ja jestem dyspozycyjna weekendowo - nie stać mnie na wakacje (dla Was mogę zawalić jakiś sobotni trening, możemy mojej osadzie pokibicować z brzegu kanału, albo Wy mnie wypuścicie na dwie godziny i mnie będziecie kibicować).

Median - jutro o 11.00 mam trening. Ok. 14.00 wpadaj - będziemy piec. Któraś jeszcze chętna z Wawy?

EDYCJA:

JAK JA SIĘ WAMI STĘSKNIŁAM ... chociaż może to głupie, bo z Wami więcej czasu "spędzam" niż z własną matką

Anikom - współczuję całym sercem.
Historia jakby przez kalkę kopiowana z moją, niestety. Brakuje mi tylko tekstu - "od tych studiów we łbie Ci się całkiem pomieszało"...
Swoją drogą te 15-16 lat związku to jakiś taki tragiczny/traumatyczny moment dla par, (nie moje okrycie).
Śmiem twierdzić, że takie zakochanie (bez dowodów na "przespanie") może być jeszcze bardziej bolesne niż jakiś głupi skok w bok bez zaangażowania uczuciowego. Bo pozbawia wszelkiej nadziei, depcze nasze uczucia i sprowadza nas do stanu wycieraczki.
Chciałabym Cię jakoś pocieszyć ale nie umiem. Nie dziś, dziś zaraz muszę się szykować do sądu i na spotkanie z nim.
Wydawało się, że już rozdrapy uczuciowe za mną, bo pogodziłam się z niezmienialnym, bo zrozumiałam dużo... Przewrotność podświadomości - śnili mi się oboje wybierający się na swoją kolejną wyprawę na poznawanie tego pięknego świata... No i wstałam poturbowana.
Anikom - 2 lata próbowałam tak żyć jak chce Ci wmówić mąż - "obok siebie", udając, że można. Nie dałam rady patrzeć na szczęśliwca szykującego się na kolejną atrakcyjną randkę/wyprawę (bo on jej pokazuje piękno tego świata). Nie uniosłam tego... Trzeba być z kamienia i całkowicie pozbawionym uczuć, aby się z czymś takim pogodzić. To rani, taka farsa.
Ale czas robi swoje, mimo wszystko. Napiszę może więcej jak wrócę z tego pioruńskiego sądu...
Trzymaj się kochana, staraj się go na razie nie słuchać i unikaj jego obecności. Najlepiej tak zorganizuj sobie czas aby z nim się mijać i unikaj w ten sposób ran zadawanych z jego strony. Zostaw mu dzieci i wyjdź złapać 2 oddech, chwilę spokoju...

Ruediger Schashe- MAGNETYZM SERCA:

"- Jeśli jakiś człowiek - obojętne czy go lubisz czy też nie - wciąż zachowuje się w sposób, który jest dla ciebie przykry, zadaj sobie pytanie: Co uczyniłaby miłość? Czy chciałaby, żebyś sam sobie to robił? Czy chciałaby, żebyś dopuszczał do tego, aby ktoś inny pozwalał sobie na takie traktowanie twojej osoby? Czy miłość pozwoliłaby, żebyś stwarzał drugiemu człowiekowi możliwość wywoływania tak wielu negatywnych odczuć?
- Jeśli poświęcasz się dla kogoś, ponieważ uważasz, że gdy się kogoś kocha, wówczas czasami trzeba się poświęcić, zadaj sobie pytanie: Czy miłość tak by postępowała? Czy chciałaby, żebyś sam sobie to robił? Czy chciałaby, żebyś postępował zgodnie z koncepcją miłości, w której przychylność wobec kogoś wiąże się z własnym cierpieniem?
- Jeśli sam sobie wciąż czynisz wyrzuty o to, czy w konkretnej sprawie na pewno słusznie postąpiłeś, zadaj sobie pytanie: Co uczyniłaby miłość? Czy chciałaby, żebyś wciąż rozważał w myślach te same tematy, zadając sobie samemu ból? Czy tez wolałaby, żebyś zrozumiał, że postąpiłeś w danym momencie najlepiej, jak mogłeś? I że dzięki temu czegoś się nauczyłeś i teraz jesteś wolny i otwarty na to, co nowe w twoim życiu?"

Odpowiedzi na te pytania wydają się jednoznaczne. A jak my na nie odpowiadamy?

Owocnego dnia w poszukiwaniu odpowiedzi na te i inne pytania!

DDD
Dla nowych koleżanek: DDD w tym przypadku nie znaczy "dorosłe dziecko z rodziny dysfunkcyjnej,
znaczy DOBREGO DNIA DZIEWCZYNY!!!!

Anhedonio, ściskam mocno. To juz wiemy skąd ten smutek ostatnich dni.... Trzymaj się, Kochana. Buziaki

PS.
Awansowałam na PRZYJACIÓŁKĘ FORUM
W życiu bym nie przypuszczała, że na jakimś forum napiszę 500 postów. Gdzie mi tam do Niekochanej z jej ponad 5000, ale jak na mnie te 500 to jest wielki wyczyn. Jest już z czego wybrać do naszej książki

Dziewczęta, ja sobie dzisiaj siedzę w domku - do pracy nie poszłam, bo mi choróbsko wyszło. Puste, prądu z rana nie było i sobie myśleć zaczęłam znowu o rzeczach, na które nie mam wpływu. Ależ ja tego nie znoszę, chociaż nawet nie miałam co robić. Siłą rzeczy wróciło wspominanie, zastanawianie się i obieranie sobie mózgu nożykiem.

I tak nie wiem, czy ja jestem taka zła ta Baba czy po prostu ostrożne nasienie (nie, że Szatańskie), ale zauważyłam, że ciężko mi pomijać jakieś uszczypliwości wobec Partnera.

No nic, jak kulinarnie dzisiaj również. Roladki z łososia i sera pleśniowego zapiekane w naczyniu żaroodpornym. I jakaś inhalacja, chusteczki. Nawet na oczy ledwo widzę

No rewelacja po prostu. Jedno słowo mi na myśl przychodzi, DEBIL!!!
Zobaczysz co ci powie jak pani nowa nie spełni standardów. Mnie ex wytykał każdy grosz, i wszystko jego było, nawet moje ubrania i rzeczy za które raty płacone były z mojej wypłaty

Debil nie debil, w tamtej chwili bolało jak cholera, dzisiaj to trochę chłodniejszym okiem na to patrzę i czasami  zastanawiam się które z nas ma bardziej nie równo pod sufitem, on żyjąc w swoich wyobrażeniach oderwanych od rzeczywistości czy ja godząc się na "spełnianie" tych wyobrażeń....

Jeżeli chodzi o pieniądze to mam to samo co TY miałaś: "przecież to ON więcej zarabia, a ja tylko trwonię jego ciężko zarobione pieniądze i niczego się nie dorobił itp. itd.". Dzisiaj to dzielimy pieniądze, szkoda tylko, że pieniądze, no ale cóż, mam to na co pozwoliłam

Anhedonia
Anikom - 2 lata próbowałam tak żyć jak chce Ci wmówić mąż - "obok siebie", udając, że można. Nie dałam rady patrzeć na szczęśliwca szykującego się na kolejną atrakcyjną randkę/wyprawę (bo on jej pokazuje piękno tego świata). Nie uniosłam tego... Trzeba być z kamienia i całkowicie pozbawionym uczuć, aby się z czymś takim pogodzić. To rani, taka farsa.
Ale czas robi swoje, mimo wszystko.

Teoretycznie to my od jakiś trzech lat żyjemy "obok siebie", ale wtedy było jakoś inaczej, może brak świadomości, że już nie kocha, niby coś tam świtało, ale nie było tej pewności....

Tego się właśnie obawiam, że nie dam rady żyć tak jakby się nic nie stało, bo przecież stało...

Zapytałam go czy planował się wyprowadzić? NIE, a więc po co mi o tym powiedział? BO chciał być szczery wobec  mnie i nie chciał dłużej mnie trzymać w tej iluzji, ale według mnie dopiero teraz nasze życie jest sztuczne, bo niby razem, ale osobno, a dzieci no to patrzą...nie chcę by się wychowały na jakieś emocjonalne kaleki i żeby powielały schematy wyniesione z domu rodzinnego....najgorsze jest to że czuję się bezradna...i nie ma co ukrywać w jakimś sensie jestem też zależna od niego finansowo, tak wiem, że są alimenty, ale przecież siłą jego z domu nie wyrzucę.....

Nooooo....kochane wczoraj zaliczyłam niezły dołek :(  Podał pomocną dłoń i wygrzebał mnie z goowna. Dzięki skarbie  :)

Teraz coś dla NAS:
http://www.tekstowo.pl/piosenka,katy_perry,firework.html

Czy czujesz się czasem
Jak plastikowa torba
Dryfująca na wietrze
Chcąca zacząć od nowa
Czy czujesz się czasem
Cienki jak papier
Jak domek z kart
Jeden podmuch do zawalenia
Czy czujesz się czasem
Głęboko pogrzebany
Na sześć stóp
Krzyczysz, ale nikt cię nie słyszy
Wiesz, że dla ciebie
Ciągle szansa jest
Bo jest w tobie iskra
Musisz tylko

Wzniecić ogień
I pozwolić mu świecić
Przejąć noc
Jak czwartego lipca

Bo kochanie, jesteś fajerwerkiem
Dawaj, pokaż im czego jesteś wart
Spraw, żeby mówili "Aah, aah, aah"
Kiedy ty przelatujesz przez niebo
Kochanie, jesteś fajerwerkiem
Dawaj, pozwól rozbłysnąć swoim kolorom
Spraw, żeby mówili "Aah, aah, aah"
Pozostawisz ich wszystkich w zachwycie

Nie musisz czuć się
Jak zmarnowana przestrzeń
Jesteś oryginalny
Nie możesz być zastąpiony
Gdybyś tylko wiedział
Co czeka w przyszłości
Po huraganie
Przychodzi tęcza
Może powód, dla którego
Wszystkie drzwi były zamknięte
Żebyś mógł otworzyć te
Które wyprowadzą cię na dobrą drogę
Jak błyskawica
Twoje serce zabłyśnie
I kiedy nadejdzie czas, będziesz wiedzieć że
Musisz tylko

Wzniecić ogień
I pozwolić mu świecić
Przejąć noc
Jak czwartego lipca

Bo kochanie, jesteś fajerwerkiem
Dawaj, pokaż im czego jesteś wart
Spraw, żeby mówili "Aah, aah, aah"
Kiedy ty przelatujesz przez niebo
Kochanie, jesteś fajerwerkiem
Dawaj, pozwól rozbłysnąć swoim kolorom
Spraw, żeby mówili "Aah, aah, aah"
Pozostawisz ich wszystkich w zachwycie

Bum, bum, bum
Nawet jaśniej niż księżyc, księżyc, księżyc
To zawsze było w tobie, tobie, tobie
Teraz czas to pokazać

Bo kochanie, jesteś fajerwerkiem
Dawaj, pokaż im czego jesteś wart
Spraw, żeby mówili "Aah, aah, aah"
Kiedy ty przelatujesz przez niebo
Kochanie, jesteś fajerwerkiem
Dawaj, pozwól rozbłysnąć swoim kolorom
Spraw, żeby mówili "Aah, aah, aah"
Pozostawisz ich wszystkich w zachwycie

Bum, bum, bum
Nawet jaśniej niż księżyc, księżyc, księżyc
Bum, bum, bum
Nawet jaśniej niż księżyc, księżyc, księżyc

Kochana, tak dobrze Cię rozumiem.
No cóż - pan bez klasy, po prostu, A nawet TYLKO bez grama przyzwoitości
Wiesz, że nie ma sensu analizować tego, co on powiedział: to BEŁKOT. Bełkot mający na celu jak najmocniejsze zranienie. Typowa forma agresji słownej.
Kochana - mieszkanie wspólne oznacza, ze połowa jest Twoja, a na dzieci mąż będzie płacił alimenty - jeśli zadecydujesz, że to  pora na rozwód. I to, co on ma w tej sprawie do powiedzenia, to jest śmieszne.
Czytałam kolejne Twoje posty - obawiam się, ze wspólne mieszkanie w Twoim przypadku byłoby gehenną - on najwyraźniej czerpie przyjemność z pastwienia się nad Tobą.
Zerknij do wątku: Mój wymarzony rozwód. Zobacz, jak my się zbierałyśmy do tej decyzji
Pisz, kochana, pisz jak najwięcej. Buziaki

Ankinom, napisałam Ci maila na priv.

Znaczy "dojrzałaś" do malutkiego urlopiku
Znaczy "musisz" i "powinnaś" odpocząć.
Nie możesz urwać się gdzieś na długi weekend dla złapania drugiego oddechu? Bo wiesz organizm swoje wie

A ja zapomniałam się wylogować i niby tu siedzę, a tak naprawdę dopiero wróciłam z miasta. Pojeździłyśmy sobie z najstarszą córką niby to w poszukiwaniu podręczników, zjadłyśmy na mieście i pogadały sobie. Było miło i wyluzowałam się.
Przed nami wyżej wspomniany długi weekend - co robimy z tym fantem panienki?

A jakby tak "żydowskim targiem"? Znaczy ze 2 godzinki z rana pracy dla spokojności sumienia a potem wolne?
Bo wiesz, inna praca wypoczętego pracownika, inna efektywność i inna motywacja A bez tego ani zdrowia ani rezultatów z tego wysiłku