Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

He he he dobre, mnie podsumował że wykorzystywałam jego trudną sytuację finansową (nie pracował i nie miał pieniędzy) i dawałam mu pieniądze, tylko zapomniał jak sterczał pod moją pracą i żebrał jaki to on biedny i nie ma na życie. Jak sobie to przypomnę to mnie pusty smiech ogarnia, oczywiście była to moja wina jak zwykle he he he

Wiesz Tarantella, zastanawiam się jak to jest że oni każdą sytuację i każdy fakt tak przeinaczą, że w swoich oczach są biednymi, pokrzywdzonymi przez nas facetami?

No co? Chce sobie chłopina na koniec urządzić sentymentalne podlewanie jeszcze_swojego trawnika, nie?

Ale dopisujemy go do spółdzielni - jedni z pasją koszą, inni z pasją  podlewają.

Marynarka Gratulacje. Czy masz już upatrzone mieszkanie?

Jakże się cieszę, że udaje Ci się marynareczko realizować swoje plany i zamierzenia. 3mam kciuki i powodzenia

Z huraoptymizmem należy się jeszcze wstrzymać, afirmowanie dalej wskazane. Dom kupują, ale jeszcze nie dzisiaj. Do końca sierpnia muszę czekać. Kwestia kredytów i innych pierdół. Mieszkanie mam na oku, nawet dwa, ale dopóki nie sprzedam mogę tylko mieć na oku. Cierpliwość ćwiczona po raz nie wiem który. Jeszcze trochę, dam radę. Wolałabym mieć to za sobą, bo czubkowi w każdej chwili może się odmienić. Mam nadzieję, że długi tak go przywaliły, że cierpliwie doczeka dopływu kasy.

Olimpia, witaj, długo Cię nie było. Super, że wszystko Ci się układa. Etapy przejściowe są trudne, ale da się wytrzymać. Ja już rok jestem w stanie przechodzenia. I końca nie widać. Jesteśmy w drodze, kiedyś dojdziemy do celu.

MOże to nagrać trzeba, uwiecznić a potem onemu odtworzyć, a nuż mu się spodoba. Może sam nie uwierzyć.

Kurna chciałoby się powiedzieć "chciałabym, a boję się", sie nie gniewaj, ale czy on jest dupa? Albo rybki albo p..pki. Ło matko!!!

Kurna, ile zalet by sie wymieniło, to i tak nie ma czego żałować. Mój ...fag potrafił wsio w domu zrobić, wsio przy aucie, wsoi, wsoi, pod kołdrę też ten, ale nie tego za bardzo. Za to obecny niby nie psychofagf, ale za to leń do potęgi, nie robi nic, nemo! W pracy może i dobry tej pracowej, ale tak do życia to nic, żeby jeszcze tego to bym może i nie była zła, a tak... to nawet nie można powiedzieć, że do dooopy.

Coś dla rozluźnienia

http://w377.wrzuta.pl/audio/0ZA8d9hquKm/stanislaw_soyka_i_czeslaw_mozil_-_na_czesc_ksiedza_baki

Możesz. Ostatnio rozmawiałam z koleżanką, która rozwiodła się kupę lat temu. Do spraw rozwodowych była psychicznie  przygotowana. Jednak bardzo mocno mnie zmartwiło co powiedziała, że mimo wszystko w momencie kiedy usłyszała od Sądu, że już nie są małżeństwem przeżyła to bardzo mocno.
Cierpiała.
Trzymajmy się Kochana musimy być silne i oczywiście będziemy!
Jeszcze kawał drogi przed nami!

Sylnowa, kibicuj dalej. Tak jak wcześniej pisałam pozwu nie wycofuję i jak dziewczyny radziły obserwuję, patrzę, czekam. Jestem cierpliwa, za dużo się wydarzyło, za dużo czasu upłynęło, żeby teraz się spieszyć. Myślę o  tym, żeby na jakiś czas wyprowadził się i może coś samo się wyklaruje, wykluje, zakończy, zacznie... nie wiem musi być inaczej i muszę w samotności pomyśleć.
Nie mogę tego robić jak ciągle JEST.

CIĘŻKO

KKZB

Sylnowa, a TY czego teraz chcesz?
Co zrobisz?
Też będę trzymała kciuki za Ciebie! Życzę CI siły!

Grejs

Ja teraz chce sprzedac wspolna ziemie, wyremontowac zaczete poddasze, kupic samochod..
Wiesz, on sie wyprowadzil dokladnie 12 czerwca, wiec juz troche czasu minelo, od tamtej pory nie przejawia checi odbudowy czegokolwiek, bo zyje z kochanka, wiec ja juz sie w jakis sposob pozbieralam. Teraz ustalilam sobie wlasnie te cele i mam zamiar je zrealizowac
A kciuki trzymaj zawsze sie przydadza:)

Z ograniczaniem komputera idzie mi kiepsko, bo przy nim pracuję, więc "używkę" mam stale przed sobą i nie da się ukryć - sztacham się - może troszkę rzadziej, ale jednak... Wczoraj udało mi się odciąć operacyjnie od kompa i pojechałam do SPA w Nałęczowie, 1,5 godzinki w wodzie z bąbelkami, biczami wodnymi i saunie - super

Książki które zamówiłam:

Tarantella czytała i już polecała:
http://www.gandalf.com.pl/b/biegnaca-z-wilkami/
http://www.gandalf.com.pl/b/tesknota-silnej-kobiety-za-silnym-B/

Moja Przyjaciółka czyta i też poleca:
http://www.gandalf.com.pl/b/wolni-i-zniewoleni/

Sama wybrałam i nie wiem czy polecam, jak przeczytam to powiem:
http://www.gandalf.com.pl/b/magnetyzm-serca/
o przyciąganiu dobrych zdarzeń i ludzi. Można wierzyć lub nie w przyciąganie, ale w afirmacje przecież wierzymy, a to przyciąganie to nic innego jak ciągłe afirmowanie.

Trudno, że nieproste. Może to będzie kolejne przekraczanie własnych granic - własnego intelektu

A może się faktycznie wypłacz? Może jak wywalisz to Ci ulży? Przecież wiesz, że żeby z tego goowna wyjść to trzeba się oczyścić ze złych emocji. I dotąd oczyszczać, aż całe goowno spłynie.
Dodatkowa korzyść z Twojego wywalania będzie taka, że nazwiesz dosadnie (tak jak tylko Ty umiesz) to, co częściej lub rzadziej odczuwamy prawie wszystkie tutaj obecne.

Buziaki.

Dziękuję Ci moja Ty suko i za Twoim pośrednictwem Red_Fairy. Czasem dobrze się dowiedzieć, że nie będąc Clintonową ani Tigerową-Woods nie jest się odmieńcem.

No to jadziem. Pewnie znów będzie dużo, ale mi się przez te bezsenne noce uzbierało.

Bo widzicie, mam do siebie straszny żal. Ale po kolei.
Z tym moim związkiem z psychofagiem to było tak jak ? z późnym dzieckiem. Nie muszę chyba żadnej kobiecie tłumaczyć, że inny stosunek jest do dziecka urodzonego na pierwszym roku studiów na skutek wpadki a inny do kolejnego ? urodzonego w wieku 40+. Każda już wtedy wie, że czas szybko leci i to drugie dziecko jest dzieckiem chowanym inaczej, matka odbiera zupełnie inaczej wszystkie etapy jego rozwoju ? jakoś tak bardziej świadomie i pewnie radośniej. Takiemu późnemu dziecku poświęca się więcej uwagi, z większą cierpliwością dba się o jego rozwój, z zachłannością kolekcjonuje się w głowie wszystkie jego postępy, lepsze i nawet te gorsze chwile, bo już wtedy się wie, że każda chwila jest na wagę złota.
U mnie tak było ze związkami. Te wyniesione ze lat studenckich i jakieś przelotne później były takimi nie w pełni świadomymi dziećmi. Kiedy jednak w wielu 40 lat zdecydowałam się na związek z psychofagiem, to miałam nadzieję, że tym razem koniec z poligonem i zaczyna się ŻYCIE. Cieszyłam się tym związkiem i chciałam, żeby on był tym dzieckiem dojrzałych rodziców. Jego zapewnienia i autentyczne ?przyssanie się? do mnie upewniły mnie, że trafiłam na człowieka, który chce tego samego ? dojrzałego związku ludzi po przejściach. Nie chciałam tego dziecka pożreć. Chciałam go odpowiedzialnie i frajdą dla wszystkich wypuścić w świat. Marzyłam o wspólnym rozwijaniu się, o cieszeniu się każdą chwilą, robiłam mnóstwo zdjęć, żeby nic nam nie umknęło, bardzo dbałam, żeby infrastrukturalnie wszystko było przygotowane do przyjęcia tej wyższej formy rozwoju ? przytulne mieszkanie, dbanie o codzienne potrzeby ? i ciągle czekałam na jakiś sygnał od tej drugiej strony, że on też jest gotów na zdobywanie kolejnych, wyższych pułapów. Oprócz słów jednak nie zdarzyło się NIC. Na odwrót. Z każdym miesiącem i rokiem zauważałam, że jestem traktowana instrumentalnie, że nie jestem mu potrzebna do żadnego rozwoju, do żadnych form wspólnego spędzania czasu, do żadnego ?kolekcjonowania?. Miałam tylko BYĆ. No i tu mam do siebie Tarantelli-dużej (tej w kaloszach w chuje) straszny, niewysłowiony żal, że dawałam krzywdzić Tarantellę-małą (tą w kaloszkach-w-groszki). Bo ta mała najpierw starała się rozmawiać z psychofagiem o swoich deficytach, potem prosiła, potem szantażowała, a na koniec zaczęła żebraninę. Czuję do siebie takie samo obrzydzenie, jakie mam do kobiet, które przymykają oko na ?zły dotyk? swoich konkubentów wobec swoich dzieci, byle tylko ten konkubent zaszczycił tę idiotkę swoją ?miłością?. Psychofag nigdy nawet nie starał się zrozumieć, kim jestem, nie interesowało go ani moje zdrowie, ani moje problemy, ani talenty, ani moje potrzeby seksualne. Słowo ?miłość? oznaczało dla niego tylko tyle ile ON CZERPIE z tego związku. Moje czerpanie było nieistotne. A mnie w pewnym momencie zaczęło się zdawać, że być może to moje rozdawnictwo to właśnie jest ta miłość, że może więcej mi się nie należy, że może oczekuję zbyt wiele. Teraz, kiedy już DOKŁADNIE wiem, kiedy i w jakich okolicznościach popełniłam pierwsze błędy, nie mogę sobie poradzić z wybaczeniem sobie. Wilczyca nie obroniła małej dziewczynki. Obciach. Ja już naprawdę nie zadaję sobie pytań ?dlaczego ja?, ?jak on mógł?. Moje wątpliwości nie dotyczą jego. To jest pytanie O MNIE. Jego pobudki są dla mnie tak samo mało istotne jak pobudki miliona innych przeciętaniaków, zidiociałych panów w ?pewnym wieku?, którzy postanawiają wbić kolejny level swojego jeszcze niedojrzałego a już więdnącego ego nie poprzez zaawansowane formy rozwoju swojej osobowości tylko poprzez zaliczenie młodej dupy z biura, lub jakiejkolwiek innej dupy z boku. Jego z jego żenującymi motywacjami mam już w analu. Już mnie nie interere, czy to było rozszczepienie, faceci w melonikach, autospermotoksykoza, rozpasanie niedorozwoja emocjonalnego, czy cokolwiek innego. BO to jest pytanie O MNIE.
Wiecie? Kiedyś, na jesieni zeszłego roku wybraliśmy się na bandżi. Ja nie skakałam ale robiłam zdjęcia. Siedziałam potem nad tymi zdjęciami, obrabiałam, uśmiechałam się do nich. A potem w styczniu, kiedy odkryłam zdradę, w jednym z jego maili do kochanki znalazłam te zdjęcia z dopiskiem (do niej!) ?Myślałem wtedy o Tobie?. Oprócz tego, że przy tych wszystkich mailach myślałam, że umrę to dodatkowo przy tym jednym konkretnym poczułam się właśnie jak taka zwyrodniała matka, której pokazują film zrobiony ukrytą kamerą przedstawiający scenę, jak jej konkubent dobiera się do jej pięcioletniej córeczki. A najgorsze, że ona widzi ten film ? i nadal próbuje sobie tego gnoja w swoim debilnym mózgu tłumaczyć. Chorobą, tym, że zdjęcia są niewyraźne, że to może fotomontaż. A nawet nie pomyśli, jak wtedy czuła się ta jej córeczka!!!
Nie wiem, jak mogłam to sobie zrobić. Nie wiem, jak mogłam mu na to wszystko pozwolić. Mam żal do Tarantelli-dużej, że mnie nie ochroniła przed jego bestialstwem.

Zawsze wszystkim dziewczynom powtarzam, że nie wolno nam dopuszczać do głosu samoobwiniających myśli, bo nie my jesteśmy autorkami tych naszych koszmarków, ale tym razem i mnie wzięło, więc mi wybaczcie ten brak dyscypliny.

Widzisz Tarantello, wszystko jest takie względne. Budzisz się nad ranem i dobijają Cię nadzieje jakie miałaś na coś czego teraz Ci brak. A jak ja patrzę ze swojej perspektywy na to co piszesz to stwierdzam, że masz wszystko o czym ja w tej chwili marzę
Nie chcę się uzewnętrzniać z przykrymi tematami i szczegółówym opisem własnej sytuacji bo to nic nie da, ale nie wiesz z jakim utęsknieniem czekam na dni kiedy też w końcu wyjdę sobie wieczorem: powiosłować walnąć w bęben, na koncert, potańczyć albo na kurs języka.

Mówi się, że człowiek zazdrości innym czegoś jeżeli sam tego chciałby a nie może mieć. Zazdrość nie jest tu najlepszym słowem, ale z braku innego powiem tak- nie zazdroszczę anie trochę moim koleżankom, które są w związkach i spełniają swoje nadzieje na życie z połówką jabłka, mają komu podetknąć kolację pod nos i z mają z kim powymieniać sobie słodkawe słówka, ale poza tym z ich życia zieje pustka. I gdyby połówka jakbłka im się zgubiła nie miały by pojęcia na co spożytkować popołudnie. A Ty wiesz i tego Tobie właśnie można pozazdrościć. Niezależnie od tego za czym tęsknisz zobacz jaki skarb masz mając siebie taką jaką jesteś

A co do spółdzielni psychofażej, nie podpisuję się pod tym projektem Ja ich nawet w takiej roli nie widzę. Wolałabym zarosnąć chwastami po pachy niż dotknąć czubkiem stopy najpiękniejszego trawnika, po którym panoszyła się psychofagia.

Oooooo..... właśnie to. I mam nadzieję, ze kiedyś przeczyta te zdania wytrwała osoba, która w poszukiwaniu ratunku dla samej siebie dotrze do tej strony wątku.
Zrozumienie tego - to POCZĄTEK. Bez tego się nie da, nie ma możliwości przeskoczenia tego etapu. No nie - i już.

Drogie moje - byłam dziś u lekarza i kiedy zapytałam o prognozy itp to pierwsza myśl była taka, że nikt nie powinien w takiej sytuacji być sam, że powinien być w takim momencie u mojego boku mój mężczyzna.
Ale potem dotarło do mnie, ze to wcale nie jest tak - w takich momentach każdy z nas, nawet będący w udanym związku - jest SAM w obliczu wiadomości, prognoz, konsekwencji i wreszcie STRACHU. To od mojej osobistej siły zależy jak sobie poradzę.

Oczywiście, że wsparcie jest ważne, ale to tylko TOWARZYSZENIE.

Tak często mylimy WSPÓŁCZUCIE z WSPÓŁODCZUWANIEM.

Tiaaa... ja dziś czułam Waszą obecność i było mi po prostu łatwiej. Ale nie zmienia to faktu, że w nocy, zanim zasnę zostanę z tym strachem SAMA. I dobrze wiecie, że bez znaczenia jest fakt, czy ktoś będzie koło mnie w tym łóżku leżał.
Już nigdy siebie nie zawiodę. Zaopiekuję się sobą najlepiej, jak potrafię. Zrobię dla siebie WSZYSTKO - zasługuję na to.

P.S. Tarantelko - dziękuję Ci za posta.
No i nieskromnie dodam: Musicie przyznać, że instynktownie ZAJEBIASZCZĄ sygnaturkę wybrałam

O żesz KOORWA!
I niech ktoś powie, że nie oczyszcza, jak szambo raz na jakiś czas wybije....

Dziewczyny - jesteśmy na dobrej drodze, nie mam wątpliwości jak czytam, co napisałyśmy.

Mnie juz lepiej - wydrapałam resztki koopy z rany.
Może rozpocząć się kolejny etap gojenia

Niekochana- nie wiem czego dotyczą prognozy i lekarz, ale trzymam kciuki, żeby było jak najlepiej. Dużo siły i powodzenia :*

Wiesz co, mnie się wydaje, że dlatego właśnie o wiele trudniej jest pozbierać się po zakończeniu związku, w którym dało się kaleczyć przez X czasu niż po związku udanym i dobrym, który w pewnym momencie uległ zniszczeniu. Choć to na pierwszy rzut oka paradoksalne, bo powinno czuć się ulgę. Tymczasem dopiero wtedy mechanizm wyparcia przestaje działać.
Dopóki KKZB chołubi swoje długo wyczekiwane dziecko zagryza zęby dla jego dobra i nie dopuszcza do świadomości, że coś ją boli, że boli coraz mocniej. Wszystko znosi w trosce o nie.
Trzeba jej to dziecko wyrwać siłą, żeby najpierw dostrzegła, że tak naprawdę ono żyło tylko w jej wyobraźni a potem zobaczyła co dała sobie w imię tej wyobraźni zrobić.
Kiedy Tarantello biłam się z myślami takimi jak Ty teraz i one mnie uporczywie wręcz nękały, powiedziałam komuś o tym- że właśnie takie poczucie winy i wstydu mną targa- na co usłyszałam pełne zdziwienia pytanie o to po co teraz się tym martwię skoro  już "tego nie ma". Myślę, że po pierwsze dlatego, że nie zareagowałam wtedy kiedy "to było". Że wtedy nie pomyślałam, że trzeba małą Fajkę zabrać z dala od kogoś kto ją notorycznie upadla. A po drugie dlatego, że można znosić upokorzenia jeżeli robi się to "po coś" - tak jak my dla urojonego dziecka-  ale prawdziwie parszywie człowiek się czuje gdy zrozumie, że zatracił godność zupełnie bez celu, zupełnie bez sensu, że własne ja, które pozwoliło się zdeptać to jedyny "bonus" wyniesiony z tej szarpaniny.
No i trudnym jest moment gdy się skonstatuje, że to na własne życzenie...

Przykro mi stwierdzić, że wiem o czym piszesz...
Niełatwo jest się pogodzić z myślą, że straciło się coś co wydawało się być szczęściem, że tego już nie będzie, ale jeszcze gorzej dowiedzieć się równocześnie, że czegoś już ani nie będzie ani też nigdy nie było.

Ło matko, ale tu narobiłam ?.
Właśnie wróciłam z treningu. No żesz łomotu mi dziś zadali. I to jest właśnie to. Dziewczyny. Przekraczanie barier i oporów własnego działa jest niemal tym samym, czym pokonywanie swojej psychiki. I jeszcze jeden plus ? totalne odmóżdżenie. Kiedy tak się płynie w dwudziestoosobowym zespole (dziś przesadzili mnie z 10-ki na 20-kę), to strasznie ważne jest podporządkowanie się równoczesnemu rytmowi, synchronizacja i jednakowa siła uderzenia wiosłem. Straszny obciach odstawać, kiedy robi się np. mini wyścigi z drugą łodzią. Nigdy chyba nie byłam tak zmęczona jak dziś. I to jest właśnie samoorganizujący się chaos ? kiedy dostajesz w dupę od własnego mózgu to dostajesz od losu smocze łodzie, żeby poczyścić rejestry w tym mózgu, dać mu odpocząć. Po tych dwóch godzinach totalnej zarzynki, już inaczej patrzę i może będę lepiej spać.

Przedtem jednak podzielę się z Wami czymś, co wprost ma odniesienie do tego, co napisała Kriss.

W ostatnio przeczytanej książce odkryłam kolejną cząstkę prawdy o sobie. I trudno powiedzieć, że odkryłam, bo odkrycie to poczyniłam już dawno, ale tu zostało to wyartykułowane tak wprost, że mnie powaliło. Bo ja ciągle zadaję sobie pytanie postawione przez panią Anetę: Co on mi dawał takiego, że gotowa byłam poświęcić aż tyle.

Będę trochę cytować a trochę skracać z głowy.

Zakochujemy się nie w tym, czy w owym konkretnym człowieku, lecz w jakiejś głęboko ukrywanej części własnej osobowości. (?) Może się też zdarzyć, że nagle odnajdujemy w sobie cechy, które niejako w zastępstwie przypisujemy ukochanemu mężczyźnie. Typowy mężczyzna, którego obraz kobiety naszej epoki noszą w głębi duszy często przejawia cechy samotnego wilka. Kobieta wiążąc się z takim mężczyzną może odkryć, że sama ma naturę włóczęgi, nie lubi przyjmować na siebie zobowiązań wobec innych, chętnie spędza czas w samotności.  Gdy kobieta dokonuje odkrycia, że chodzi tu o część jej własnej osobowości (?) dzieje się coś w rodzaju cudu: oto bowiem okazuje się, że wcale nie musi kochać samotnych wilków. Może się wówczas okazać, że zdolna jest do zakochania się w zupełnie innym mężczyźnie, na przykład takim, dla którego ważne jest poczucie bliskości i intymnej więzi. Jeśli kobieta-wilczyca pragnie nawiązać dojrzały związek z mężczyzną a nie pozostawać tylko w stadium zakochania, musi ? po wycofaniu stadium projekcji ? odkryć w sobie te cechy, które przedtem przenosiła na mężczyznę. (?) Odkrywszy własne wnętrze możemy je zacząć samodzielnie przeżywać zamiast szukać w świecie zewnętrznym takiego typu niestabilnego partnera, który przeżywałby je w zastępstwie za nas. (?) Dopiero wówczas kobieta stanie się kobietą, która może być miękka i czuła a zarazem autonomiczna i samodzielna, bez popadania w skrajności.

Amen, Dziewczynki. Wadera-dziecko.
Uderzyło, bo psychofag na pierwszej randce ze mną powiedział, że jest wilkiem stepowym. To mnie bardzo nakręciło i, chociaż nigdy później w nim cech tego zwierzęcia nie dostrzegłam, to jednak skutecznie włączyło mi to film. Okazało się, że to był film o mnie.

EDYCJA:
Kriss, Twoje pięć punktów wydruję i powieszę nad łóżkiem - codzienny paciorek.

A po co? I tak przełączą na sport

Cześć, Anitka. Wiesz dlaczego ona ma te wycieczki? Bo o nie nie prosi. My tu niedawno o żebractwie uczuciowym właśnie rozmawiałyśmy. Ja osobiście nigdy więcej o nic nie poproszę - wezmę sobie sama.

Tak Lupus, wsciekam sie ze on sobie poukladal zycie. Moze nie ma na to racjonalnego wytlumaczenie ale to wlasnie czuje.

To ja tego nie rozumiem, bo jak odszedłem od ex nr 1, to miałem nadzieję, że sobie szybko życie poukłada.
To po co odchodziłaś, skoro teraz się wściekasz?

Niekochana
Nie. Wgłębię się w niedzielę, bo dziś już mi myślenie siada (jak wyjechałem do pracy wczoraj o 8 rano, to wróciłem dziś koło 19. I już mi się trudno zdania kleją Właściwie to już mógłbym iść spać, ale mam obawy, że obudzę się o jakiejś 1-2 w nocy i będzie po spanku, a jutro znowu dzień roboczy .

Aha, ale poczytałem Twoją dyskusję z filozofem, który niedawno raczył nawiedzić to forum.

Wiesz, jak mi pojechał na prive?

Niekochana a skąd niby mam wiedzieć, jeszcze Cię nie szpieguję

Ale się domyślam, bo próbowałem z nim rozmawiać w dwóch wątkach i nie udało się.

I kurcze, swoim nickiem zbrukał moja ulubioną książkę o kkzb

Lepsze niż koszyczek? Kapturek?

Kurcze, dla prostackiego kołka to wierszyk napisałeś.....

Ty chcesz, żeby mnie w końcu zbanowali? Bo wiesz - oprócz Koszyczka i Kapturka to juz chyba nic więcej nie mam

Wilku - jestem pod coraz większym wrażeniem... Tak "Wichrowe Wzgórza" - to klasyka związku kkzb.
Kurcze, tyle lat byłam pod wrażeniem jak ta Katy była kochana przez Heathcliff'a. Chora miłość.

Ale że liczysz, że "pociągnę" temat?
Sprytny jesteś - od razu zgrabne usprawiedliwienie... 
A Ty co nosisz?

Ale ja pociągnę - Niekochana nosi, całkiem niezłe.
A teraz Lupus zasłania uszy.

Niekochana i reszta, wiecie co się dzieje z cyckami na skutek używania wioseł? Przeżywają drugą młodość. Norrrrmalnie, mówię Wam.