Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Nie napisałam, ze autyzm pojawił się nagle. Ani, że jest to ta jednostka chorobowa.To Twoja interpretacja. A to czy  Ci się chce wierzyć, czy nie, to Twój problem, który tu nie ma nic do rzeczy.  I nie manipuluję fochami, napisałam szczerze, że przykro odbieram te Wasze rozliczania moich słów. No i czy się to komu podoba, czy nie, to różnica pokoleń jest, była i będzie. W postrzeganiu świata i jego problemów. Ciekawi mnie, czy wasze Mamy tez są takie wyzwolone jak Wy ? Czy też rzeczywiście to świstak zawija te sreberka;-)) Lat mam dużo. I jednak w tym tkwi sedno.

Absum o co Ci chodzi ? Zwiazalas sie z kims kto ma autyzm i jako psycholog chyba wiesz duzo o autyzmie ?
O psychopatii tez ? To komu chcesz wciskac kity o sielance !!!!!!!!!!!!!!!!
Dyskusja z toba nie ma sensu bo klamiesz !!!
Piszesz o wieku a chocby z racji Twojego wieku i zawodu powinnas miec pojecie o tym, ze "dwie polowki" to bzdura i o tym, ze autysta nie stanie sie kochajcym czlowiekiem oraz, ze pomoc mozna jedynie tylko sobie !!!

Tak kochana jestesmy WYZWOLONE !!! Same sie wyzwolilysmy !!! Wyzwolilysmy sie z kajdan zalozonych sobie dobrowolnie !!!
A zyjesz w wolnym kraju Absum i mozesz robic co chcesz Chodzenie dobrowolne w kajdanach nie zabronione

Przeraziłam się że to o mnie...

w ogóle od kilku dni wiele spraw wokół mnie przeraża ... może zaczynam myśleć, analizować i patrzeć na rzeczywistość mnie otaczającą w jaśniejszy sposób.

Zaczęłam czytać "Kobiety, które ... " ale natłok myśli i wspomnień kilku ostatnich dni zamazują obraz i nie dają oderwać od siebie myśli.

Mój terapeuta pytał mnie czy biorę na siebie odpowiedzialność za innych, innym razem spytał czy chcę być najważniejsza ... pytał o to już jakiś czas temu, wtedy oczywiście zaprzeczyłam bo bycie najważniejszą skojarzyłam z egoizmem i przemądrzałością w pierwszym odruchu dopiero teraz po pewnym czasie wróciło podświadomie to pytanie i ... głośno wypowiedziane - "tak chcę być najważniejsza" bo najważniejsza to kochana i uszczęśliwiana
Chyba głośne powiedzenie tego co czuję wywołało lawinę ... myśli i uczuć ... natłok przerażający natłok wniosków ... i wypowiedzianych słów ... wypowiedzianych w eter do tego konkretnego słuchacza ...

niby nic, a jednak w niedziele posprzeczaliśmy się o głupotę ... cóż o samochód i o to że coś się dzieje dlaczegoś ... a on nie słucha i znów to robi- mój samochód, jeżdżę nim codziennie od dwóch lat tylko ja, ja widzę, obserwuję i dochodzę do wniosków, ale on mężczyzna, samiec alfa nie znosi tego że mam rację albo mówię coś z czym on się nie zgadza i do tego się przy swoim upieram ... niby nie powiedział niczego strasznego- bo wiele razy słyszałam gorsze słowa ale tym razem zabolało i zobaczyłam jego słowa w innym świetle ...
rozpadłam się ... stałam w ganku domu jego matki i płakałam ... płakałam i nawet nie weszłam na górę ... spytała co się stało, odpowiedziałam jej że mam dość tego związku i odchodzę, nie wiem kiedy ale zbieram siły i odchodzę ... to co stało się później z jednej strony mnie oczyściło a z drugiej strony przeraziło ... powiedziałam tylko dziecku naszemu po którego pojechaliśmy że zostanie i wróci z tatą po obiedzie a ja będę czekała na nich w domu ubrałam buty wzięłam torebke i wyszłam ... nie założyłam sztucznego uśmiechu i nie udawałam że jest okej, nie zmuszałam się zostać tam tylko zwyczajnie wyszłam ... za plecami usłyszałam tylko, mamo ja nie wiem co się ostatnio z nią dzieje!!! i tupot M. jak leciał za mna do samochodu
- gdzie jedziesz
- do domu, nie chcę tu być
- wróć zjemy i pojedziemy
- nie chcę, chcę jechać do domu
- proszę, cię. co się z tobą dzieje
- nie mam już siły, nie chcę z tobą być już dłużej, nie mam już siły życ takim życiem
- chodzisz na terapie ale ona ci nie pomaga
- właśnie że mi pomaga
- jakos nie bardzo
- a właśnie że doskonale, dzięki niej widze jak spieprzone jest nasze zycie, jak bardzo jest mi źle tak żyć

otworzyłam drzwi od samochodu, położyła torebke na siedzeniu i poszłam na swoje miejsce- cóz zabral mi torebke
- bez dokumentów tez pojadę!!!!
- odpal samochód a spuszczę ci powietrze z kół, nie puszczę cię samej w takim stanie, poczekaj spakuje K i jedziemy do naszego domu
Patrzył na mnie jak płaczę na ulicy obok samochodu w taki sposób że żal mi się siebie zrobiło, bo w tym spojrzeniu, w tonie głosu nie było złości ,pogardy była troska i przerażenie ...

siedziałam w samochodzie na głos płakałam, tak długo płakałam aż kompletnie spłynął mi tusz z rzęs ... płakałam i płakałam a ten płacz był ... no właśnie jaki? oczyszczający, zamiast żalu jak zwykle czułam w sobie determinację ... siłę , przestałam kiedy przybiegł do samochodu mały ...

No i niestety ... z samochodem wyszło na moje ... ten cholerny doopek wsadził mimo moich sprzeciwów radio ... kłócił się, że jak zwykle przesadzam, że oczywiście mechanik ze mnie i w ogóle takie tam inne ... a ten cholerny samochód nie odpalił ... to zasrane radio znów rozładowało akumulator ... nie wiem czy dlatego, że byłam w takim stanie emocjonalnym czy zadziałały mechanizmy obronne wybuchnęłam bez słowa śmiechem ...  śmiałam się jak idiotka ... cóż to on musiał pchać a żeby było tego mało musiał przyznac mi rację ...

Przyjechaliśmy do domu i nie byłam w stanie nic zrobić łzy leciały mi jak strumienie , on podgrzał obiad a mi rosło w ustach

K pobiegł na podwórko a ja zaczęłam mówić ... nie walić pretensjami tylko mówić co czuję ... bez ogródek, rzeczowo i konkretnie
że wiele spraw dociera do mnie coraz jasniej
że rozpadłam się na milion kawałków i że nie dam sobie rady dłużej
że mam dość jego napadów złości
że każda kolejna sprzeczka, już  nawet nie kłotnia a sprzeczka zabija we mnie coś
że coraz trudniej jest mi się poskładać
że chcę być najwazniejsza a nie jestem
że potrzebuję miłości a on nie jest w stanie mi tego dać
że wiem że zmuszam go do miłości i nie dziwie się że on mi ucieka
że kiedy są sytuacje takie a takie ja się czuję tak i tak
że nie mam siły
że jestem rozczarowana tym co zrobiliśmy z naszym życiem
że tak bardzo pragnę jego czułości i miłości że jestem wciąż gotowa i wciąż zabiegam o seks bo to jedyna okazja na czułość i miłość
że nie mam siły ciągnąc tego sama
że mam dość że większość problemów spada na moja głowę
że to, że tamto ...
co czuje kiedy wypije bo przecież wie jak bardzo tego nie znoszę a jednak to robi
że już niczego od niego nie chcę,

i jeszcze więcej więcej ... nie płakałam

a on ... cóż ja o niebie on o chlebie ... ja mówiłam jedno on słyszał drugie ... patrzył w podłogę i nie wiem co myślał ... zabolało mnie kiedy powiedział mi w którymś momencie że jestem śmieszna ... jestem bo skoro mówię że chcę być najważniejsza a nie jestem, bo potrzebuję jego szacunku i miłości a dostaję tylko krytykę i poczucie że jestem nic warta, nie ważna i nie kochana, że daje cała siebie aż nie zostaje nic dla mnie samej a on atakuje mnie mówiąc że jestem śmieszna bo "a ty niby co robisz" ręce mi opadają ... siły uciekają i przeraża mnie że nie wiem co ja jeszcze tutaj robię przy kims dla kogo nie jestem warta zbyt wiele ... spytałam czego on oczekuje ode mnie , że ja jestem w stanie powiedzieć czego chcę i czego oczekuję niech on mi powie czego oczekuje i potrzebuje ode mnie ... nic nie powiedział

Przeraża mnie to co widzę ... to że od dwóch dni chodzi na paluszkach, przytula, mówi, jest taki jak tego od niego oczekuję, "głaska po głowie", wieczorem i rano dobiera się do mnie ... a ja ... ja nie cieszę się z tych jego gestów ... nie "skaczę pod niebo" nie daje się zmanipulować seksem

Przeraża mnie świadomość że przy nim nie uda mi się żyć tak jak tego pragnę

Przeraża mnie że zdałam sobie sprawę że zmiana jego zachowania jest chwilowa i wymuszona moim stanem psychicznym a nie chęcią stałej zmiany, bo n się nie zmieni

Przeraża mnie że prawdziwy spokój osiągnę dopiero kiedy się rozstaniemy

Przeraża mnie samotność ...

tak wiele mnie przeraża i tak silne mam w sobie mechanizmy obronne że za chwilę wyprę z siebie wspomnienie tego uczucia żeby cieszyc się jak dziecko z chwilowej zmiany jego zachowania

Stokrotka nie przegladaj tylko zacznij czytac !!!!!!!!!!!!
Wiem, ze Ci zle bo jestes jak narkoman na odwyku
Stokrotka zabierz sie za czytanie blogow. Pomoze. Daje slowo

A nie powinnas sie przerazac, ze osiagnisz spokoj ? Samotnosc ? A teraz to nie jestes samotna ? Po rozstaniu nie jest sie samotnym tylko sama Ja w zwiazku bylam sama jak palec

Siadaj i rob liste co lubisz, o czym marzysz, co bys jeszcze chciala w zyciu osiagnac ?

I wdrukuj sobie to ostatnie zdanie "tak wiele mnie przeraża i tak silne mam w sobie mechanizmy obronne że za chwilę wyprę z siebie wspomnienie tego uczucia żeby cieszyc się jak dziecko z chwilowej zmiany jego zachowania"

Zabieraj sie tez do czytania

Happy
no nie wiem czy gówno, jak mnie wyleją to nie wiem za co utrzymam siebie i dzieci ;(.

Czytaj ze zrozumieniem. Nie napisałam, że ma autyzm, bo to jest odrębna jednostka. Napisałam, że jednym z objawów jego choroby jest autyzm. Myślę, że opierasz  swoją wiedzę o definicję autyzmu, znalezioną w necie. Nie mamy więc o czym dyskutować.  Nigdzie też nie pisałam o sielance. To znów Twoja nadinterpretacja. Pisałam o normalnym i dobrym życiu.  Więc Twoje zarzucanie mi kłamstwa jest niegrzeczne i bezpodstawne. Nigdzie też nie pisałam, ze wierzę w te dwie połówki, wprost przeciwnie. Pisałam o tym, ze trzeba realnie patrzyć na związek z drugim człowiekiem i nie popadać w skrajności. Oczekiwanie na sielankę zawsze musi się skończyć niepowodzeniem. Ale współczuję  takiego "wyzwolenia", kiedy o miłości wie się tylko tyle, że dzięki niej ma być dobrze MNIE. No i życzę szczęścia. Nic tu po mnie. Nie nadążam za takim wyzwoleniem. Dla mnie miłość to cierpliwość. To oddanie. To chęć niesienia pomocy. To zrozumienie i dbałość o drugiego człowieka. Czyż nie takiej miłości kobiety z tego wątku oczekiwały  od swoich "nieudanych" partnerów ???   I wiesz co, te "wyzwolone" kobiety to te, które   nocami płaczą w poduszkę. I marzą o następnym związku. Więc kto tu kogo bajeruje .

Happy
w domu w pracy, ale deadline jest nieważne gdzie się jest. Nieważne, ja podczytywałam blog-a, ja to wszystko wiem, zresztą mój psycholog mówi, że mentalnie to ja wszystko ogarniam, dobrze rozumuję itd., ale emocjonalna strona jest do d...

Bo przez ten etap trzeba przejsc Stokrotko Inaczej sie nie da
Przeciez nie bede klamac 2-3 tygodnie a potem z gorki !!!!!!!!!!!!
Nie daj sie !!! Nie dzwon nie pisz !!! Za kazdy dzien wynagrodz sie czyms !!!
Innych rad nie mam Czarodziejskiej rozdzki tez nie Ale zobacz ile nas juz wytrzymalo i zyje
Sily zycze !!!!

Jak widać, nie o tobie.

Prawda do odkrycia w dorosłym życiu: miłość, promyczku, się kończy. Ba... my też możemy przestać kochać. zdrowienie z kkzb to spotkanie ze sobą i z prawdą o świecie, życiu, sobie.

Odpowiedź na Twoje pytania - to zająć się sobą, nie nim.
Możliwe, że on nie jest toksyczny, a po prostu przestał kochać.

Oj glupotki piszesz, taki wymówki i usprawiedliwienia by nie wziąć się za siebie (jak to czekanie na jego emeryturę...a potem na co). By coś wynieść z tych lektur, trzeba być gotowym i na odpowiednim etapie. Coś zrozumieć, przeczytać. To w końcu jak jest? Wytrzymasz, czy nie? Jego kłamiesz (stawiając sobie granice), czy siebie?
Ja tu byłam z 3 lata temu - weszłam i wyszłam, czytałam i siebie nie widziałam. Dziś jest inaczej. Widać wtedy nie byłam jeszcze na dnie. Gdzie Ty jesteś?

Cierpienie owszem, ale jeśli je sami wybieramy, to głupota.

A u nas ja jednak widzę wychodzenie z cierpienia, pełno radości i optymizmu. Ba... u wielu to już TRWA. Jasne, że w życiu są chwile i rzeczy trudne, smutne, ale to epizody. Radość nie jest epizodem, to jest norma.

Z dalszych wypowiedzi widzę, że uparcie stoisz przy swoim staniu. ok. To też jest w porządku.
P.S. Racja, samo odejście ze związku, w niczym nie pomoże. Ba, nawet ze związku odchodzi nie trzeba, by zająć się sobą.
P.S.2 Pokolenia tu są reprezentowane wszystkie, więc bym tej wymówki wobec nas nie stosowała. A moja mama jest bardzo wyzwoloną (zdrowo, chyba źle rozumiesz to słowo) kobietą i przykładem dla mnie skutecznych zmian w życiu i dbania o siebie po latach tkwienia w g... (ba właśnie nie przez odejście, dla jasności).
Najpierw dowiedz się o nas więcej.
P.S.3 Nie płaczę w ogóle w poduszkę. Śpię spokojnie. Moje marzenia nie sprowadzają się do faceta, satysfakcję mi przynosi wiele innych kontaktów i relacji. To skakanie z związku z wiązek mam za sobą, co nie znaczy, że teraz jest zatrzaśnięta na zawsze w byciu samej.

Z anorektyczkami jest jednak inaczej. To bardzo poważna, zresztą o innym podłożu niż brak samoakceptacji. Ale wiem o co Ci chodzi i masz rację.

taaa... i przeczekać i zaakceptować i udawać, że nie boli itp. itd. zrezygnować w siebie w imię... różnych rzeczy, w tym tych na m.

A za miesiąc jak Ci się będzie siebie czytało... Dobrze przyjrzeć się sobie z boku. My Cię widzimy tak, jak Ty się przed chwilą zobaczyłaś. Dlatego nie dziw się, że czasem "krzyczymy". Przytulam.

Z emocjami to niestety dużej się trzeba użerać. Ale to te 4 etapy... teraz Twój rozum już widzi, że robisz, źle. To BAAARDZO DUŻO. Przejście z jedynki do dwójki jest najtrudniejsze (masz to za sobą), jak podejmiesz pracę, będzie tylko z górki i zacznie się walka o świadomie dbanie o siebie.

simva
Zaufanie w terapii to podstawa.
W tym do kompetencji terapeuty. Inaczej z tego nici.

Wow! Zofia Fantastycznie!
Mnie to już chyba u ciebie nic zadziwi
Podziwiam, za całokształt

****************************
Absum
Miałam dobre intencje pisząc do ciebie. Nie ironizowałam.
Twoja postawa: " nie chcę, nie mam czasu i ochoty" trochę zniechęciła mnie do dalszej dyskusji z tobą.
Piszesz, że jesteś przeciwna "doradzaniu". W doradzaniu innym nie ma nic złego, bo każdy z nas jest wolny [wyzwolony; mentalnie] i może sam decydować o swoim życiu. Każdy z nas ma wybór, może zgodzić się z czyjąś radą lub nie.
O tym wszystkim jest napisane w poradnikach.

Myślę, że wiesz też, że w sytuacjach, które dotyczą tak ważnych posunięć życiowych, wpada się ze skrajności w skrajność. Raz się ma dość, potem znów jest ok, potem znowu dół. I pewnie nie ja jedna jestem niekonsekwentna i zaprzeczam sama sobie i oczywistym faktom. Nie jest mi w życiu najszczęśliwiej, przyznałam Wam rację, że należałoby to zmienić, przyznałam się, że boje się samotności na tzw "późną starość", a to też ma wielkie znaczenie, przyznałam, że dokładnie wiem jak należałoby postąpić , ale teoria sobie, a życie sobie. Pisałam tu po to, żeby w sobie przepracować temat, ale niektóre posty mnie po prostu zniechęciły. Nie chcę się narażać na jakieś zarzuty o kłamstwie, o udawaniu, o niekonsekwencji i wyśmiewanie mojej postawy. Mam prawo do niej, mam prawo mieć - przynajmniej na razie - takie poglądy, bo w moim wieku niełatwo podejmuje się decyzje o pozostaniu samej. Na starość już się niestety myśli o tej przysłowiowej szklance wody, której nie będzie miał kto podać.  Ma się też więcej w sobie wyrozumiałości i skłonności do wybaczania. Ale czy za taką postawę  ma ktoś prawo stawiać mi wyłącznie zarzuty? Posadzać o kłamstwo ?  I narażać na impertynencje? Chyba niekoniecznie. Nie lubię agresji pod żadną postacią i uważam, że ona jest wynikiem frustracji, a więc nie do końca  zrealizowania siebie. Oczywiście to o płakaniu w poduszkę było zamierzoną złośliwością z mojej strony, choć wiem, że tak jest i nie ma co temu zaprzeczać. Każdy chce być kochany i szczęśliwy. Szanuję Wasze wybory i podziwiam je. Ja taka być nie umiem i tylko po to, żeby się niejako usprawiedliwić pisałam o realiach w jakich się kształtował mój światopogląd. Co do rad, to nadal uważam, że niosą w sobie niebezpieczeństwo wpływu wbrew czyjemuś wewnętrznemu przekonaniu. Bo to nie jest tak, że bierzemy z nich to, co sami chcemy. One popychają nas do czynu. A ten czyn powinno się podejmować całkowicie samodzielnie. Chciałam tu rozmawiać, a nie odpowiadać na ataki i zarzuty. Bo wsparcie nie na tym polega. Oczywiście przepraszam, że piszę to do Ciebie, bo nie od Ciebie doznałam przykrości. Mam takie przekonanie, że niektóre z kobiet tutaj piszących  przejawiają takie zachowania, których nie akceptowały u swoich partnerów, a które teraz przyjęły jako własną broń. Ale czy tędy prowadzi droga do uładzania tego świata ? Tłumaczenie, że ktoś inaczej nie potrafi, jak tylko walnąć obuchem w łeb mnie nie przekonuje. Ja nie oczekiwałam walenia w łeb. Pisałam o tym wyraźnie. Weszłam, aby rozmawiać , może też z samą sobą, a nie składać deklaracji bez pokrycia. Pozdrawiam Cię.

Anstawia spoko Ja tylko znowu jestem pełną energii kobietą. Tyle lat życia "przespałam"......zawierzając eksowi, co w rezultacie było uwieszeniem się, z tęsknym czekaniem na moc cudów, które obiecywał i które spełniały się w namiastce lub wcale się nie spełniały. Obudziłam się i wzięłam życie w swoje w ręce. I miło jest samej o sobie decydować i miło jest unikać błędów a raczej wiedzieć, mieć wybór i zabiegać by złe konsekwencje działań były znikome lub by nie było ich wcale. Przewartościowałam swoje myślenie i życie. Znowu mam chęć (:)), zapał, apetyt na życie . I nie robię nic "na wariata". Wszystko jest przemyślane, rozważone. Biorę "za" i "przeciw" i decyduję będąc świadoma i decyzji, i jej konsekwencji. To dla mnie ważne po nieroztropnych działaniach eksa. Ooooojjjj ! dostałam ja szkołę życia i wyciągnęłam wnioski .

TAk czytam wypowiedzi nowych kobiet i mam przemyślenia, wnioski. Weszłam tu nie mając pojęcia, że jestem kkzb i sama sobie pieprzę życie i dzieciom. Nie rozumiałam, że ja jestem winna za swoje kłopotliwe i nieudane życie. Zawiniłam godzeniem się ......godzeniem na każdą podłość. Nie rozumiałam, że ja także jestem odpowiedzialna. Tak łatwo było powiedzieć "on zawinił", tak trudno przyznać, że moja wina jest także ogromna. Nie zadłużałam rodziny, ale jednak wybaczałam mu kolejne zadłużanie. Nie zdradzałam, ale godziłam się na jego zdrady (wybaczanie). CZy nie jest to moim grzechem ? Jest i to ogromnym !!!!!
Kkzb.......dopatrzyłam się w sobie tych cech. Moc empatii, okłamywanie siebie i innych (żem szczęśliwa), branie wszystkiego na swoje ramiona a raczej ramionka, idealizowanie partnera, rezygnacja całkowita z siebie - no wypisz wymaluj ja i niełatwo było SOBIE powiedzieć : jesteś jak dziecko, bezradna, bezwolna, byle jaka i z tego powodu nieszczęśliwa. Właściwie to szokiem było uzmysłowienie sobie tego. SZokiem też była świadomość, że jestem odpowiedzialna za całokształt. Bo ja to kto ? Królewna, która czeka aż jej królewicz uściele jej życie różami. No obiecywał, że uściele a ja z rosnącym rozgoryczeniem czekałam na drogę która tymi różami nie chciała być usłana. Stąpałam po cierniach (kolcach ), szłam w za nim w milczeniu po tych cierniach, wypatrując płatków róż. Wiedziałam przecież..... powinnam sobie zdawać sprawę, że cudów nie ma. Miałam tego namacalne dowody, ale sprzedawałam się za uczucia jakie mi okazywał i obiecanki. Tak sprzedawałam się . Byłam gotowa wszystko znieść, bo czekała mnie nagroda - jego czułe słowa, czułe gesty i opowieści jak to będzie cudownie (będzie już za chwilę). W tym był mistrzem ! ..... a ja pazerna byłam, łasa na całą gamę czułości ( nie mylić z seksem) i słów/wizji. No nie widziałam swojej winy!!!!!!!!
Też oczekiwałam, że każdy powie "jakaś ty biedna". Byłam biedna, ale na własne życzenie. Byłam też odpowiedzialna za tę biedę. Trudno mi było to zaakceptować, pogodzić się z tym.
Za nim dojrzałam do decyzji o rozstaniu, walczyłam ze sobą i innymi o dobre imię męża. Broniłam, usprawiedliwiałam, oszukując się przy tym bezlitośnie. Wmawiałam sobie, że cały świat się sprzysiągł przeciwko niemu. On dobry, on cacy, taki kochany, wspaniały, dobry człowiek a przecież wiedziałam, no miałam dowody jego bycia nie fer. Wypierałam !!!!!!! wypierałam wszystko co złe, ze swej świadomości.
Jeszcze trzy lata przed rozstaniem ....... nie, nie byłam szczęśliwa, ale w zamian za dobre traktowanie (czytaj czułe słówka/gesty) gotowa byłam znieść wszystko. Zmieniło się gdy przestał być czuły. No na męża chama to ja się godzić nie mogłam. Mogłam na oszusta (zdrady różnego rodzaju), ale nie na chama !!!!! No czyż to nie chore ? 

Absum wyciągaj wnioski. Nie słuchaj porad tylko wnioski wyciągaj z historii życia innych. Masz swój rozum ! korzystaj z niego. Może dopatrzysz się jakiej patologii w swoim związku i wyjścia , dobrego wyjścia I powtórzę za mądrą Wielokropek (Wielokropku !!!!! serdecznie Cię pozdrawiam !!! ) , szczęście jest możliwe, ale nieobowiązkowe.

Absum dostalas obuchem w leb ?
Chcesz rozmawiac ? Przeciez nikt Ci nie zabrania rozmawiac ? A ze nie mowimy "Twoim jezykiem" to juz problem ?
Nikt Ci nie kazal skladac deklaracji !!!
Wspierac mozna na rozne sposoby Absum. Ja nie potrafie glaskac po glowie jak ktos sobie kuku chce robic
No i odzywa sie jeszcze we mnie KKZB - bo zamiast olac to chcialybym jakos pomoc !!! Wiem, ze nic na sile ale jak sama juz pisalas teoria teoria a pryktyka praktyka.

Absum dla wyjasnienia o posadzenie Cie o klamstwo: ja posadzam Cie oklamstwo, bo nie wierze, ze jestes psychologiem albo, ze masz cos wspolnego z psychologia !!!!

A czy klamiesz w stosunku do innych spraw to juz sama chyba wiesz jak to jest !!!

Eeee - nie pocierpisz, tylko konsekwentnie pozamykasz wszystkie sprawy I zapamiętasz na dłuuuuuugo Nie?

Ja się tak zastanawiam.... Uśmiechnęłam się, że ja to się rozwiodłam dobrych kilka miesięcy temu, tylko odeszłam dopiero teraz

Liv masz burze w mozgu ? To dobrze Po burzy zawsze swieci slonce
Przeciez wyciagamy rece Liv Nawet dorosle kobiety maja ciezsze dnie
Buziaki i marsz na spacer !!! Poszukaj motyli

Nie wiem, HM , czy ustawiłam bo to stworzenie wredne straszliwie krótką pamięć ma i tu absolutnie nie da się nawet wpoić przez powtarzanie doświadczeń, niestety To ja muszę sobie wpoić, że ma się nie denerować ciągłym przypominaniem i powtarzaniem, jak do głazu (a głaz ni razu)

Absum
Wiesz, przetrzepałabym siebie samą za powtarzanie przez całe 40 letnie życie, że "nigdy nie jest tak źle, żeby nie mogło być gorzej", "inni są w gorszej sytuacji" itp stwierdzeń, które doprowadziły mnie do braku własnego JA! Nie, nieprawda - to mnie jest w danej chwili najgorzej, dzieje się mi tragedia, mam reagować natychmiast i dla swojego dobra. A nie zgadzać się na krzywdzenie, cierpienia, na znęcanie się nade mną. Bo taka zgoda, to takie "autoznęcanie się", robienie sobie samemu krzywdy w imię wyższych, dla nikogo nie widocznych celów, których się do jaśnistej - osiągnąć nie da!

Ile razy będziesz przesuwać własne dno jeszcze niżej????
Ile będziesz pogłębiać tego doła sama???
Bo tak łatwiej, niż zakasać rękawy i zabrać się za siebie samego? Za swoją równowagę?

Ja sobie co najwyżej mogę powiedzieć:  Jest źle? To się bierz do roboty, bo samo się nie zrobi i nie wyjaśni, nie przejaśni, nie poskłada tak, by mnie dawało uśmiech na twarzy. Ale już do przodu!!!! Choćby o milimetr, ale każdego dnia

No a ja powtarzam jak mantre: Nigdy nie jest tak zle aby nie moglo byc lepiej
No nawiedzona jakas jestem

Nie ma motyli, ćma mi lata. Na dworzu szaro i też burza się szykuje, będzie kumulacja. Pioruny pewnie też będą biły z oczu szefowej.
Happy widzę i doceniam wyciągnięte ręce

Motyla noga Liv jak nie ma motyli ??? Przeciez wszystko co dobre to motyle
Trzeba tego bloga robic dziewczyny bo o motylach juz zapomnialyscie
W weekend sie zabiore i porozdzielam zadania domowe !!!!
I nie ma zmiluj sie !!! Tu przerwy wakacyjnej nie bedzie Amen

********************************************************************
A ja dzisiaj na gola klate Dava popatrze Mam nadzieje, ze pokaze

Nic - ale z nich lepiej brać siłę na dziś i jutro

Co do drugiego cytatu - Absum.... Ale czy Ty mi możesz wyjaśnić, dlaczego nie możesz - jeśli martwisz się o chorego człowieka, po prostu nim z racji wspólnych doświadczeń życiowych, zaopiekować - z odległości? A nie czuć się tak mocno związana i przez to sama sobie robić krzywdę ?

I co do obaw przed samotnością. Kto ich nie ma?????? Nie latam z prędkością odrzutowca po mieście, nie mam czasu na kawki, bo mam trójkę dzieci i jedną ręką wiecznie prasuję, druga gotuje, trzecią robię zakupy i jeszcze w tym czasie się bawię Ale nie jestem ani sama, ani samotna! I mówię wprost - na kilka lat przed rozstaniem radykalnie odcięłam się od znajomych, straciłam wszelkie możliwe kontakty. Nie nawiązywałam nowych. Ciężko idzie "odnawianie", a już poznawanie nowych osób w moim wieku, to wiesz, najszybciej w piaskownicy Ale niechże już bez pstryczków elektryczków przenoszących w czasie

Na wszystko przyjdzie właściwy czas, ja mam tylko dawać samej sobie szansę na ten czas No, ale ja to optymistka jestem, pomimo wszystko

Wiesz dlaczego przykro odbierasz?
Bo często patrząc z boku na sytuację kogoś "zaplątanego" ma się zdecydowanie większą trzeźwość spojrzenia. Którego osoba "zainteresowana" nie ma.
Ale to ma nas sprowokować do konstruktywnego myślenia - tylko, że do tego, fakt niezbity, trzeba dojrzeć. I tym stwierdzeniem wcale nie chcę Ci zrobić przykrości.

Ćma przesłoniła mi dobre. Wyszukuję ale co znajdę, to każde dobro niepewne i podszyte strachem.
Pocieszam się, że burza, deszcz są potrzebne do oczyszczania albo rośnięcia np
Happy Twoje poczucie humoru mnie rozbraja
Nadszedł czas..spacerem do pracy, motyli będę szukać po drodze. Buziaki.

Kochana strach ma wielkie oczy !!! Wiesz po niemiecku sie mowi: Augen zu und durch co na polskie tlumaczenie znaczy: Zamknij oczy i do roboty (pomimo strachu). Nie wiem czy podobne stwierdzenie po polsku tez mamy ?
Podoba mi sie z tymi zamknietymi oczami, bo tylko jak patrzymy na cos to sie boimy. Po polsku sie tez mowi: Nie taki diabel straszny jak go maluja
Ja bym te oczy zastapila naszymi myslami. Nie mysl za duzo tylko rob swoje.
Juz wiesz co dobre a co zle. Nie trzeba analizowac wiecej.

Jezeli lubisz moje poczucie humoru to mi milo
Juro wstawie Ci zdjecia Dava

Moja terapeutka od początku zapowiedziała - zawsze i w każdym momencie możesz i masz prawo chcieć zmiany. I głośno ją wyartykułować. Na terapię nie poszłam, by się z terapeutką z musu wiązać, mam prawo do własnych wyborów i własnego zdania, do czucia, że mnie coś nie odpowiada.
Bo w życiu nigdy nie jest tak, że mają nam pasować wszyscy ludzie.
Bo w życiu jest tak, że dostosowywanie się na siłę prowadzi do złego.

Masz swoje zdanie i masz prawo, a wręcz obowiązek je wyrazić dla swojego dobra

Nie wtrącałam się w wypowiedzi absum bom nowa i mam swój mętlik w głowie i swój cyrk ... ale muszę, po prostu muszę ...

decyzje o odejściu trudno jest podjąć każdej z nas- mnie również i nawet nie wiesz jak bardzo ciężko, jaki strach wywołuje we mnie sama myśl o samotności i ... sprawach które są z tym związane ... ale ja przynajmniej myślę, zastanawiam sie i robię coś ... choćby robienie póki co polegało na konstruowaniu myśli i przemyśleń, analizowaniu.

wiele z dziewczyn tutaj ma małe dzieci, mieszka w wynajmowanych mieszkaniach i nie jedna biedę klepie bądź klepać będzie. Im też nie było łatwo ... nie ważne ile mamy lat ? każdej z nas jest ciężko

Ja mam lat 33 a czuje się swoim życiem zmęczona bardziej niż moja 60 letnia matka . Przeszłam też więcej niż ona- bo mój ojciec zdradził i odszedł bo się zakochał... a mój M mnie zabija zamęcza psychicznie
ja nie mam dokąd odejść, nie będę miała za co żyć a jednak myślę ... przyjmuje pod "kopułkę" argumenty i życie i przykłady innych, które żyły jak ja i się wyzwoliły- albo wciąż próbują - nie muszę się z nimi zgadzać ale o nich myślę ...

absum buntujesz sie przeciwko poradnikom ... nie rozumiem ... każdy ma rozum i jakąś dojrzałość a z DOBREGO poradnika wyciągnie wnioski jeśli się z nim zgodzi  albo przeczyta jak literaturę popularną i nie weźmie z niej nic dla siebie

Ja wzięłam sie za Kobiety- i już pierwsza strona uzmysłowiła mi że to dla mnie ...
" Jeżeli nie lubimy jego charakteru, zachowania i postaw, a zarazem sądzimy, że zechciałby się dla nas zmienić, gdybyśmy tylko były dość atrakcyjne i czułe, kochamy za bardzo.
Jeżeli związek z nim naraża na szwank naszą równowagę emocjonalną, a nawet nasze zdrowie i bezpieczeństwo, kochamy z pewnością za bardzo."

Polecam jednak otwarcie umysłu bo z twoich wypowiedzi wnioskuje, że te dwa zdania też świetnie do ciebie pasują.

a jeśli chodzi o tę "szklankę wody"  wydaje mi się, że tobie twój mąż jej nie poda ... ty będziesz mu je podawała i spokojnej starości mieć nie będziesz bo jego choroba będzie sie pogłębiała a z doświadczenia zawodowego wiem, że ludziom na starość- tak ok 70- charakter zaczyna się wyostrzać i niestety na wierzch wyłażą negatywne cechy ... a potem jak gdzieś wyżej pisałaś o wyzwolonych kobietach - będziesz w nocy w poduszkę płakała ... żałując że nie odeszłaś, że nie zrobiłaś nic kiedy samą siebie mogłaś jeszcze uratować? bo kierowałaś się współczuciem dla niego a nie do siebie

Ja dziewczyny obiecuję, że zaraz jak tylko w końcu się przeprowadzę, co jak doślą mi śruby do łóżka, będzie miało miejsce w piątek (oj mam perypetie z tymi przeprowadzkami).

Puść do niego oko od nas

Dobra, będę kopiować i popróbuję różnych czcionek

Zabka a ja pisalam, ze nie mozesz na swieze powietrze wyjsc ???? Bedziesz pisac jak bedziesz miala czas Opiszesz jak bylo na swiezym powietrzu I zdjecia nowego mieszkania wstawisz No chyba mozesz sie tymi motylkami pochwalic ?

Depeche Mode jest tez w Warszawie 25.07 Afirmuj

Wiesz Simva, ja dziś po terapii jestem.
W związku z ostatnim zamieszaniem w moim życiu, terapeutka prosiła, żebym przypomniała sobie swoje wnioski... I teraz dodatkowo Ty mi je przypomniałaś. To troszkę inne, niż Ty piszesz, ale po prostu pokojarzyło mi się.

Żal do ojca mam przemożny.
Ale - choć nigdy nie chciałam tego przyznać - żal do mamy odrobinkę też...
Że nigdy nie odeszła, że nie zawalczyła o siebie. Doprowadziła siebie do takiego złego stanu...
Że tym bardziej nie zawalczyła o naszą psychikę - nas, jej dzieci, kiedy się "pojawiliśmy".
Bo moje postępowanie wynika z moich doświadczeń życiowych...

Ja nie chcę płakać że nie odeszłam. A może inaczej - że nie umiałam żyć w zgodzie ze sobą, że nie czułam równowagi.
Nie chcę płakać, że nie nauczyłam swoich dzieci cenić i szanować siebie samych.
Nie chcę rodzinnego, ciągnącego się pokoleniami przekleństwa!

Nie chcę wciąż o sobie zapominać, siebie nie widzieć i niczego czuć, nie umieć wyrażać emocji.
Bo jestem!
I do tego jaka fajna

I bądź konsekwentna.

Boli
Jestem świadoma przyczyny swojego cierpienia.