Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Żem w ciąży. To był bardzo realny sen z całą otoczką.
Zobacz w senniku

Fajny plan na dziecięce święto
Wszystko fajne wogle

Zofia - a ja przyświadczę Anstawii!
Byłam przez całe moje zycie niejednokrotnie w takiej sytuacji, w jakiej nikt nie chciałby być.
Myślałam o takich rozwiązaniach....
Przecież ja lata temu zaliczyłam już onegdaj po samodzielnych próbach wybrnięcia z sytuacji, leczenie psychiatryczne. Przecież wspominałam, że psychotropów nie lubię.
Może dlatego jestem tak silna, że każda sytuacja gdzie sił mi brak, gdzie łapałam za nóż, żyletkę, fiolkę z lekami - powodowała panikę, że TO NIE JEST ROZWIĄZANIE!!!!!
Bo ja chcę żyć, zawsze chciałam!
Odcierpieć i znaleźć rozwiązanie, nawet kosztem swoich pragnień, ale je znaleźć!

I nigdy, przenigdy nie zrobiłabym tego moim dzieciom!
Ja straciłam rodziców przez niezależne lub zależne od nich choroby.

DLA MNIE PRÓBA ZAMOBÓJSTWA TO PÓJSCIE NA ŁATWIZNĘ!
Nie zmienię Zofia zdania na ten temat, zbyt wiele przeszłam, zbyt wiele przeżyłam, nigdy tak naprawdę nie spróbowałam tego do końca.
Stałam niejednokrotnie z nożem w ręce....
Ale zawsze moje wnętrze krzyczało - nie jesteś adresatem tego noża, Ty sobie tego nie zrobiłaś sama!!!!

Nie, moja rezygancja, to było by usprawiedliwienie. A taka??????????????

Nie.
NIE!
Samobójstwo to pójście na łatwiznę i oczekiwanie, iż splendory i łaski przyjdą po śmierci a Ty je będziesz oglądać z góry.
To jest własnie KKZB!

Aż w dwóch sprawdziłam. W każdym to samo. Baardzo optymistyczne interpretacje
A o czym marzysz jeśli to nie tajemnica?

Ehdi, przeczytaj mnie - ostatnie posty choćby!!!!
DWA  LATA  SPOKOJU  I  BYCIA  ZE  SOBĄ!
Nie rób sobie krzywdy, przestań patrzeć na facetów jak na wybawców!!!!
Bądź odpowiedzialna za swoje życie!
Sama dla siebie!

Sama się przytul a nie do psiaka!

Nie szukaj wybwacy, nie patrz na facetów, bo nie znajdziesz tak bratniej duszy kiedy będziesz jej tak szukać wzrokiem!
Po prostu dopasujesz sobie kogoś do siebie znowu!

Ehdi!
Ja starsza jestem grubo, dużo głupot sama sobie narobiłam, z każdej wyciągam wniosek.

Jedno czego chcę - być sama ze sobą.
Nawet motylki mi nie są potrzebne
Potrzebna samej sobie jestem JA

I mimo tego co możesz pomysleć, chodzę na dyskoteki, na piwo, rozmawiam z facetami, lubię wyglądać.
Ale wszystko co robię - robię tylko dla siebie.

Po pierwszych 3 m-cach odstawienia - już nie mam tych inklinacji szukania wybawcy.
Bo w końcu zrozumiałam, że wybawca spowoduje większe problemy.

Najbliższe lata są dla mnie, by odkryć, jaka naprawdę jestem i czego naprawdę chcę, co lubię i jak uwielbiam spędzać mój czas. Kolegów mam całe mnóstwo. Jestem lubiana. Ale żaden z moich obecnych, byłych czy przyszłych znajomych nie musi być moim kochankiem na jedną czy dwie noce. Ani tym bardziej w ogóle nie powinien być moim partnerem w mojej wyobraźni!

Szczerze?
2/3

Ale naprawdę świadomie 2/3

O wiem, że choć się z tą 2 wybielam, to wiem, sama przed sobą wiem, że od lipca nie będę miała wyjścia, nie znajdę usprawiedliwienia, by robić cokolwiek na swoją niekorzyść
Nie wytyczam sobie niemożliwych do zrealizowania dat, terminów, schematów Już mniej na siłe, więcej na zrozumienie.
Fakt, usprawiedliwiam się w pewnych kwestiach. Ale sama jestem świadoma, że znajdowanie kolejnych usprawiedliwień będzie sztuczne, na siłę Wiem to, wiem

Mpje ręczniki gadają "przytul mnie"

4 będzie za parę lat świadomego "bycia" - o to mi chodzi chyba, do tego dążyłam, idąc na terapię, choć moje terapeutka mnie tego nie mówi, ja muszę mówić sama Czego chcę i jak to widzę

Edytuję,ponieważ zbyt długo pisałam i wiele postów się pojawiło
Temat:
Kwestia postrzegania samobójstwa jako tchórzostwa.

Ja się nie zgadzam,to nie jest pójście na łatwiznę i najłatwiejsze rozwiązanie.
WTEDY nie myśli się takimi kategoriami.Ja przynajmniej tak nie myślałam.
Kiedy wszystko wymyka się z rąk,wszystko i wszyscy są przeciwko nam,nikt nas nie rozumie,a jeżeli już to nie może nam pomóc bo czasu nie da się cofnąć...
Widzi się świat tylko w czarnych barwach,cokolwiek bym nie zrobiła i tak byłoby źle...
To są emocje.Skrajne.Myślenie i postrzeganie jest zaburzone.To jest ostatni krzyk,wołanie o pomoc...
I ten ułamek sekundy decyduje czy TO zrobimy,czy nie.Jedni się w porę wycofają,inni nie zdążą.
Ja dwukrotnie chciałam zakończyć tę szopkę zwaną życiem.
Za pierwszym razem pomyślałam o dzieciach - były malutkie,nie pamiętałyby nic,ale być może wychowywałby je ten debil albo co gorsza jego matka... Druga myśl -nie mogę zrobić tego moim Rodzicom...Zawróciłam.
Następnym razem nie mogłam się tylko zdecydować jak TO zrobić.Bałam się,że mogą mnie odratować,albo co gorsze zostanę kaleką,Każdy sposób wydawał się ryzykowny,nie dawał 100% pewności.
Żyję.Ale gdybym nie żyła,czy świat nie toczyłby się dalej?
Dzieci? i tak są okaleczone psychicznie,będą dźwigały ten ciężar patologi do końca życia.Takiego "dzieciństwa"nie da się zapomnieć.
Rodzice?przeżywali by bardzo,ale czy teraz na starość nie zafundowałam im ogromnego stresu związanego z moją decyzją o rozwodzie?I przez tyle lat obarczałam ich swoimi problemami...

To na pewno nie byłaby ucieczka!
Ja po prostu chciałam się usunąć,nie przeszkadzać więcej nikomu.Chciałam zrobić dobrze sobie i innym.Życie toczyłoby się dalej.........................................

Kochane ja wszystko co teraz robię, robię dla siebie. Żabko kochana nie szukam wybawcy, absolutnie po prostu coś mi nie zatrybiło w mózgu i powstało chwilowe zwarcie. Wiem, że nie mogę sobie "dopasowywać" bo będzie kolejny ZONK i dupa blada.

No i jeszcze z dziewczynami Walkirią i Mają się teraz "kłócę" ech.... normalnie już sam człowiek nie wie co można, a co nie . Jutro (a właściwie dziś) dzień terapeutyczny. Muszę sobie poskładać makówkę bo kiepsko ostatnio ze mną. Teraz myślę o malowaniu ścian.

Żabko kochana do mojego piesa uwielbiam się przytulać. Siebie też sam się staram, choć jak mówiłam chwilowo jestem w rozstroju ale chyba dziś był dzień kiedy stwierdziłam, że się składam.

Raki......chyba nie przechodziłam przez te etapy po rozstaniu. Raczej je zaliczałam przed......zdecydowanie przed rozstaniem. Dzień 11 marzec 2011r  to dzień zwrotny w moim życiu. Zaliczałam punkt 3 i 4 chyba jednocześnie......... . Moja świadomość wiedziała już co dobre dla mnie a podświadomość jeszcze przywoływała iluzję, z którą walczyłam, odganiałam. Ale od tego dnia nie zrobiłam świadomie czy też nie, niczego co nie było dla mnie dobre. Byłam ostrożna, rozważna, przewidująca. Od tego dnia załatwiłam mnóstwo spraw (więcej jak przez ostatnie 24 lata) i nie popełniłam błędu, niczego nie mogę sobie zarzucić ......raczej powiedzieć mogę, że jestem z siebie dumna.

....................wiesz Zabko.............chyba nie można jednoznacznie powiedzieć...........uświadomił mi to film Oszukane. Radzenie sobie lub nie, z kłopotami, być może zależy od charakteru, natężenia problemu/emocji, chwili. Na ekranie zobaczyłam dwie różnie reagujące, dojrzałe kobiety.......matki, które wychowywały nie swoje córki (doszło w szpitalu do zamiany dzieci). Jedna matka patrzy na swoją rodzoną córkę z miłością, tęsknotą, żalem. Kocha bezgranicznie, pragnie bliskości. Na drugiej matce wiadomość o zamianie dzieci nie robi takiego wrażenia, nie budzi takich emocji. Ta kobieta tylko przyjaźnie przytula rodzoną pociechę i nie ma w niej tych uczuć co w tamtej. Różnie też reagują dzieci (prawie 18 latki). Jedna nie chce znać prawdziwej matki, boi się odrzucenia przez tą która ją wychowywała. Ta druga pragnie być z prawdziwą rodziną, lekceważy kobietę, która ją wychowywała.

Nigdy wcześniej nie miałam takich prób...... a myśli ?.....tak, raz miałam. Kiedyś mi taka myśl zaświtała, ale to była jakaś chwilka słabości, tylko chwilka (po którejś tam zdradzie męża i kolejnych problemach finansowych).

Nie wahałam się. Ułożyłam plan. Podjęłam decyzję i realizowałam ten plan. W ciszy, milczeniu, spokojnie go realizowałam. Nikt nie wiedział, nie domyślał się. Działałam świadomie a przygotowywałam się chyba trzy dni (już zacierają się wspomnienia). Zdobyłam leki, wybrałam hotel (za miastem w lesie), sprawdziłam koszty pochówku (do dziś nie wiem po co, bo przecież i tak pochować by mnie małżonek musiał, nawet za pożyczone pieniądze- jak zwykle mieliśmy dołek finansowy). Noc przed, spałam u mamy.....wróciłam do domu tylko po to, żeby uporządkować niezałatwione sprawy/dokumenty. Nie widziałam się z dziećmi i mężem. 
Ja się nie wahałam ! Nie widziałam innego wyjścia, no nie widziałam! To było jedyne rozwiązanie, jedyne możliwe, słuszne, dobre. Nie rozpatrywałam tego w ramach, co będzie "po". "Po" nie było, zwyczajnie nie było....była tylko świadomość, że dzieci to będą przeżywać.....wiedziałam o tym. To było ważne i jednocześnie bez znaczenia, bolało i jednocześnie tego bólu nie czułam. Byłam zmęczona, bardzo zmęczona. Chciałam odpocząć, zasnąć. Pragnęłam nic nie czuć. Dosyć miałam wszystkiego, ale chyba przede wszystkim siebie. Dla mnie właśnie było to rozwiązanie ! Jedyne!!! Nie widziałam innego !!!!!!! Inne nie istniały !!!!! Zabko nie chciałam żyć ! Miałam WSZYSTKIEGO dosyć ! Nie było żadnego nawet światełka w tunelu. Taka beznadzieja życia, bycia. W hotelu zameldowałam się o godz. 12. Zapłaciłam za 3 dni. Spałam. Od 12 spałam z małymi przerwami. W przerwach paliłam, myślałam, ale były to cały czas myśli rezygnacyjne. Rozmawiałam z mężem. Nie dałam poznać po sobie, nie dałam mu odczuć. Rozmawiałam z nim o dzieciach. Mówiłam co dla nich dobre (!!!!! a więc o nich myślałam - dopiero w tej chwili zdałam sobie z tego sprawę, w tej chwili odgrzebałam z pamięci tę rozmowę). Nie zorientował się, że to jest żegnanie się. Nie chciałam żeby zorientował się. Leki miałam połknąć po zachodzie słońca. Kolejny raz budziłam się kiedy było już ciemno i to był ten czas.
Czy próba samobójcza to pójście na łatwiznę ? ........... wiem, że nie. Wiem, że to chwila lub wiele chwil, w których człowiek sobie nie radzi, nie widzi sensu i wiem, że nie zrozumiesz....kiedyś też nie rozumiałam i myślałam jak ty. Dziś mam inne zdanie.
Nie czekałam na żadne splendory.......właściwie to nie wiem co masz na myśli i o jakich splendorach myślisz.
Wracając do życia czułam rozczarowanie i słyszałam własne słowa, jestem rozczarowana. Nie rozumiałam tych słów ale dobrze czułam ich znaczenie. Ogólnie nie rozumiałam co się dzieje......nie wiedziałam nawet kim jestem. Nie byłam Olką, matką , żoną, człowiekiem. Byłam myślą "rozczarowanie", byłam uczuciem "rozczarowania", nie wiedząc właściwie o co chodzi. Trudno mi to opisać....brakuje mi słów.
Czułam ogromne ROZCZAROWANIE i nie wiedziałam co jest powodem tego uczucia. Rozczarowanie, to chyba była dalsza rezygnacja.........długo nie miałam żadnych uczuć, emocji. Czułam się jak studnia bez dna -  to było polekowe (relanium). Dobrze pamiętam noc, w której wracały uczucia. Pojawił się żal, smutek, gorycz....to od takich uczuć zaczęłam od nowa "czuć" jakiekolwiek emocje. Pamiętam, że przez 3 noce wylewałam łzy (to nie był płacz, płacz w rozumieniu płacz a bardziej wracanie świadomości), mając jakieś króciuteńkie wizje i przeróżne odczucia.  Lekarze czekali na ten moment i z uśmiechem na ustach mówili, wraca pani do zdrowia. Nie rozumiałam jeszcze nic, ich uśmiechu, słów. Zdrowie ? życie? śmierć? - nic z tego nie rozumiałam. Dobrze pamiętam dzień, w którym padło z moich ust słowo, dzieci. Płakałam już świadomie. To wtedy dotarło do mnie, że mam dzieci, że jestem matką i jaką krzywdę chciałam im zrobić. Od tego dnia marzyłam o spotkaniu z nimi. Chciałam powiedzieć im jak bardzo ich kocham, przytulić. Chciałam im też powiedzieć, że nie poradziłam sobie z sytuacją, że przerosła mnie, że się pogubiłam i kocham ich ponad wszystko. Wiedziałam, zdawałam sobie sprawę, że muszę być w rozmowach z nimi ostrożna/mądra. Wiedziałam, że słowa mają ogromną moc i można słowem okaleczyć. Prosiłam psycholog dziecięcą o pomoc. Postępowałam zgodnie z jej podpowiedziami, wskazówkami. Gotowa byłam kłamać, zatajać, tylko by ich nie skaleczyć. Udało się ! Reagowali jak chciałam. Ta rozmowa zaniepokoiła ich, ale też uspokoiła.....przede wszystkim uspokoiła.
Psychotropów mi nie podawano. Dostawałam convulex, lek na poprawę nastroju. Musiałam przyjmować go. Bez niego było beznadziejnie a życie nie miało sensu....od dawna go już nie biorę, nie potrzebuję. Cieszę się życiem. Korzystam z niego.
CZy kiedykolwiek podejmę taką próbę ? Wydaje mi się, że nigdy tego nie zrobię, ale też wiem, że nasza psychika płata nam okrutne figle.  Nauczona sytuacją, w chwilach bardzo złych pobiegnę do psychiatry z prośbą o pomoc. Wiem, że wtedy tak powinnam była zrobić, teraz to wiem. Wiem, że w tamtym czasie potrzebowałam pomocy lekarza.
Myślę, że samobójstwo to ucieczka przed sobą, od siebie......... ale pewności nie mam
Wiem, że to niełatwa decyzja i odwagą jest targnięcie się na swoje życie i mam tego pewność.
Temat jest jeszcze dla mnie drażliwy..........popłakałam się (a jednak mogę płakać), ale te łzy oczyszczają .

I mocno trzymam kciuki i życzę powodzenia i realizacji  marzeń. Realizuj je kochana  i żyj szczęśliwie .

zgadzam się z tobą.

oczywiście, że nie myśli się tymi kategoriami i jest to myślenie zaburzone. zdecydowanie jest to myślenie zaburzone.

tak, ale jeśli ktoś informuje. Ten co działa, nie mówi a działa, nie potrzebuje pomocy, nie jest mu ona potrzebna. Chyba słyszałaś od bliskich samobójcy, że mówią, nic nie wskazywało, nic nie mówił/ła.

nie ułamek. U mnie ten stan trwał kilka dni. Wiedziałam czego chcę i co zrobię. Zdawałam sobie z tego sprawę, ale.....ale byłam jak w transie, z zaburzonym postrzeganiem.

Zabezpieczyłam się przed odratowaniem. Dawka była potężna. Do dziś nie wiem jak mój organizm wytrzymał. To prawda, że nie sprawdzałam tego środka, ale 60 tabletek według mnie było ilością wystarczającą. U mnie zadziałała podświadomość. Kiedy spała świadomość, podświadomość działała. Pisałam sms-y, dzwoniłam. Rozmawiałam z kochanką męża, mężem i mamą. Nie pamiętam tych rozmów, ale mama mówiła mi, że nie chciałam zdradzić gdzie jestem. Do mamy dzwoniłam z pożegnaniem. Do męża i jego kochanki ????? nie wiem !!!! On nigdy nie powtórzył mi tej rozmowy.

dokładnie jest jak piszesz. 
Świat toczył by się dalej a moje dzieci ....one płaciły by dużą cenę. Owszem są okaleczone, bo świadome są ojca i całych problemów. Zapewne są "skrzywione", 'wypaczone", bo ich dom i życie takie było. Mama uczestniczyła w długach i do dzisiaj je spłaca. Świadoma była moich kłopotów. Znała mojego męża bardzo dobrze i zamartwiała się co dalej będzie. Gdybym nie przeżyła, moje dzieci musiały by się do niej przeprowadzić. Wyrzucił by je z domu - tego jestem pewna. To na niej spoczęła by walka z nim. 
{

Nie rozpatrywałam tego wcale .......ani ucieczka ani nie ucieczka, ani bohaterstwo ani też tchórzostwo. Chciałam tylko odpocząć........odwagą jest jednak ta ostatnia decyzja, ten ostatni ruch.

Tak
Ja wiem

Wiem już
Spokój, nienawiść do siebie, może za ostro, ale jednak. Mamy dość siebie i całego życia. A wszystko inne rozmywa się.
Tchórzostwo, że nie podejmujemy walki o siebie. Odwaga, że potrafimy podnieść na siebie rękę.
Jedno jest pewne - nie myślimy wtedy racjonalnie. Jak bardzo wypatrzone są wtedy myśli.
Ja kiedyś chciałam to zrobić. Nie odważyłam się nigdy. Matka. Nie jest tego warta.

Przeczytałam mój post ze stycznia, w którym napisałam, że taka sytuacja doprowadzi mnie do samobójstwa.
Wiesz, moim zdaniem wtedy właśnie kompletnie nie myślałam o tym co będzie potem, nie myślałam o splendorach.
Mój egoizm polegał na tym, że wołałam: patrzcie, jaka straszna krzywda mi się dzieję. Nie umiem (czyli nie chcę ) sobie z tym poradzić. Zróbcie to za mnie.
Zrzucenie odpowiedzialności na innych.
O tym zresztą mi napisałyście wtedy i później.

Jeszcze 15min i mam weekend
Zapowiada się słoneczny
Jadę w końcu nad morze, bo nie mam treningu

Witaj simva
przede wszystkim niech ci nie będzie głupio, że się wcinasz. Tutaj wiele tematów jest poruszanych w jednym momencie
tak, kochasz za mocno ale jest dla ciebie szansa na szczęśliwe życie
Twój terapeuta ma racje. Piszesz na przykład, że masz jedno dziecko, bo nikt nie nauczył kochać cię dwójki dzieci.
Pomyśl nad tym, czego ty chcesz. Czy ty sama chcesz mieć dwójkę dzieci i nauczyć się je jednakowo kochać?
Oczekujesz, że partner zaspokoi twoje uczucia, których nie dostałaś w dzieciństwie. Niestety, tak to nie działa.
W dużej mierze to ty odpowiadasz za to jak się czujesz.
Czytałaś już jakieś lektury na temat KKZB?

**************
Happyfull nadal jesteś osobą odpowiedzialną za lektury, czy ktoś przejął tą funkcję?

Asia 36 lat, kochajaca za bardzo, od 5 lat w szczesliwym zdawac by sie moglo zwiazku, wybuchowy temperament i najpierw gada pozniej mysli, i niestety schrzanilam swoj zwiazek, ze spokojnym nieklotliwym czlowieczkiem... Bardzo kocham ale nieswiadomie ranie, wyprowadzil sie a mnie rozrywa w srodku na kawalki, ktos mi zyletkami serce kroi... moja glupota... nie radze sobie...

no wlasnie ja sama nie wiem czy sie skonczyl, zaczne od moze poczatku choc w glowie chaos...szybko zamieszkalismy razem w moim mieszkaniu, on po nieudanym zwiazku z dzis 10 letnia corka, ja tez 10 letnia corka( biologiczny ojciec niezyje) nocne spacery, rozmowy, ale poczatki zawsze sa rozowe, potem doszlo normalne zycie, ale byly czulosci i klotnie i ciche dni, w ubiegly czwartek dzwonil do mnie do pracy i mowi ze w weekend bedziemy synka stwarzac, marzylismy o tym oboje, to ja mowie zeby nie pil pifka, wrocilam on spal i byl lekko wstawiony, nic sie nie odezwalam ale wkurzylam sie niezle, rano mu powiedzialam ze ma dzis nie wracac, a jutro przyjechac po swoje rzeczy... w sobote przyjechal, zabral, w srode spalil mi sie bojler, kupilam i w boze cialo montowal i zabral reszte rzeczy, nie chce rozmawiac, jeszcze na odchodnym w sobote powiedzial ze oddam mi klucze od mieszkania jak wezmie reszte rzeczy, a jak wzial klucza nie oddal, jutro ma przyjechac skosic ogrodek... a ja wyje od srodka i z zewnatrz

Lekki chaos jest, bo i dziecko, piwko, wyprowadzka, koszenie ogródka...Lubisz tak żyć?

Może spokojną rozmową?

Gdyby chcial rozmawiac... gdyby tylko chcial... gadamy o wszystkim ale nie o tym co sie stalo... a wiem ze kocha nas, widzialam lzy w jego oczach jak wczoraj mnie przytulil...nadzieja...

no wlasnie niekłotliwy, on jak widzial ze ja zamierzam sie klocic podchodzil calowal w czolo i mowil wychodze jak ci minie daj znac i wracal... ja nawet nie pamietam zebysmy razem sie naprawde klocili, to ja zawsze prowokowalam... majac wszystko...klocilam sie o pierdoly... a on spokjnie albo sluchal albo wychodzil... no i wyszedl i nie wrocil... a ja wiem ze zle zrobilam... (3793219 gg)

dziękować bardzo, dasz mi tylko znać od której zacząć
zołzy czytałam

"Kobiety, które kochają za bardzo" zdecydowanie na pierwszy ogień. Możesz ją sobie potem poczytać jeszcze raz i jeszcze raz...
Zołzy to tak dla relaksu

Ja niechce odchodzic niechce nikogo innego, mialam wszystko a nie mam nic, i nie umiem juz tego naprawic, napisalam mu wszystko co czulam, dlaczego tak postapilam... wiem teraz krok nalezy do niego, ale ja jak tonacy brzytwy sie chwytam czemu nie chce oddac mi kluczy od mieszkania skoro powiedzial ze jak wezmie wszystkie rzeczy to odda... niezostalo w domu juz nic... tak jakby nigdy go tu nie bylo, a jednak kazdy kat przypomina mi jego...

oklamal, kolejny raz oklamal, ze nie bedzie pil, nie sa to wielkie ilosci, picie do nieprzytomnosci ale jest tego troche...

Wczoraj bylam na pierwszym spotkaniu w poradni aa napewno bede tam chodzila, bo tego potrzebuje, dziecinstwo?? mlodsza siostra na ktora rodzice grosza nie szczedzili, ja od 15 roku zycia pracuje na siebie, mieszkanie mam po babci, siostrze rodzice kupili wlasne m, zawsze bylam z boku, taka jest to jest, teraz ojciec jest po amputacji nogi, pomagalam w zalatwieniu wszystkich spraw, pozalatwiala, nawet dziekuje nie uslyszalam, a siostra nawet ojca nie odwiedzila.. ale ona zawsze kochana, rodzice sa z niej dumni, a ja panna z dzieckiem... chetnie bym cos poczytala, bo biblioteczka w domu cala ogarnieta

Dobrze, że chodzisz na grupę aa i dobrze, że jesteś z nami
Dużo się u ciebie dzieje. Czujesz się odpowiedzialna za innych, a co z tobą? Panna z dzieckiem to kobieta samodzielna, odważna, niezależna
Podaj maila albo napisz do mnie, to wyślę ci kilka książek o KKZB.

Za co ty go tak kochasz? Za jego pijaństwo, za jego niedbalstwo, za brak szacunku??
Kochasz wyobrażenie o nim, żyjesz w iluzji

dziekuje za ksiazki, napewno przeczytam...

I bardzo dobrze zrobiłaś.Na terapii podpowiedzą Ci jak masz postępować żeby nie ułatwiać mu picia i jak w tym wszystkim nie zgubić siebie.
Ech...dziesięć lat temu,gdy byłam w Twoim wieku,nawet nie wiedziałam,że istnieje coś takiego jak współuzależnienie.A KKZB to w ogóle abstrakcja była.
Tyle lat się męczyłam,bo po swojemu próbowałam go naprawiać.A to nie tędy droga była...
Dziecinstwo?
Też podobne miałam.Młodszy brat był faworyzowany.Mama to tłumaczy:bo lepsze czasy wtedy byly Ja sprzątałam,dobrze się uczyłam,po szkole od razu do pracy poszłam,mieszkanie (z babcią )wykupiłam,rodzonemu ojcu się naraziłam bo się u niej zameldowałam (to wygląda jakbyś na jej śmierć czekała ).Brat wyciągał kasę od rodziców,niezłą pracę rzucił,bo mu się nie chciało wstawać,pił,miał mieszkanie za darmo od teściów-nie potrafił tego docenić,stracił i w ogóle długa historia.
Trzy lata temu mojemu Tacie też amputowali nogę.Na szczęście moja dzielna Mama się wszystkim zajęła.Gdyby nie Ona spadłoby to na mnie bo brat za granicą siedzi...
Wiesz,po latach i po wielu rozmowach z Mamą mogę Ci powiedzieć,że Twoi Rodzice Cię kochają.Tylko inaczej .
Bo raz -jesteśmy starsze,rodzeństwo młodsze (u mnie 5 lat różnicy)więc młodszemu bardziej się pomaga,
skoro starsze to i mądrzejsze,dodaj do tego nasz charakterek -wszystko same,perfekcyjnie i na czas,żeby nie obciążać rodziców,żeby nie sprawiać problemów,
samodzielne i jednocześnie nieprzystępne -tzn. ja tak miałam,nie lubiłam przytulania,głaskania po głowie.A brat się podlizywać potrafił....
Mama mówi,że widziała,że sobie świetnie radzę i dlatego skupiala się na moim "pechowym" bracie.

Wiesz Asia,ja mam dwoje dorosłych już dzieci,przysięgłam sobie,że będę je traktowała jednakowo.Wierz mi,nie dało się.Nawet jeśli się kłócili,beształam obydwoje,szlaban na komputer dawałam i córce i synowi.Syn kiedyś,chyba koniec podstawówki był napisał list i wyszedł w ciemną noc.
Bo ja nie wiem jak jego siostra się zachowuje jak nie ma mnie w domu,że jestem bardzo niesprawiedliwa...Dało mi do myślenia...
Jedno mi się udało.Ja swojego brata nienawidziłam.Moje dzieci mają teraz wspólny język,pomagają sobie nawzajem.Jestem z nich dumna.
Córka jest bardziej zaradna,syn (młodszy) siedzi ze mną w domu,więc już z racji tego ma "lepiej".Nie podstawiam mu pod nos,nie ułatwiam zbytnio życia,ale mam świadomość,że córka może mieć kiedyś pretensje...
Sorry muszę lecieć,mam gości

Cześć smiva, cześć Asiu36! Cześć wszystkim!

Tarantella, jak zwykle, zadała Ci trafne pytanie...
Pełno sprzeczności w tym, co piszesz i nam śmierdzi z kilometra, ale sama musisz to odkryć, zobaczyć.

Wydaje mi się, że opis samobójstwa zofi jest strzałem w dziesiątkę (ja to tak naprawdę znam przez przyjaciółkę, której też się nie udało i trafiła do szpiatala). Czym innym jest myślenie o tym i nawet jakieś tam nieudolne samookaleczenie, a innym zabicie się. To drugie to już zapewne głęboka depresja i uczucie zmęczenia. Mniemam. Żadna tam ucieczka, bohaterstwo, tchórzostwo itp.
Zofiu w Twoim poście i odwadze napisania go jest tyle dojrzałości. Niesamowite.

Pewnej gonitwy, jak u zabki się nie uniknie. Jak tam w ogóle na nowym?
Ja wciąż śpię u rodziców. Firma kurierska nawaliła i łóżko będzie dopiero w poniedziałek. Mieszkanie nabiera kształtów. I tak mi dobrze, tak inaczej widzę siebie samą i nie ma żadnego faceta, nigdzie.
Czasem mnie jeszcze coś zaboli w związku z (g)jma, czy byłym mężem. Są chwilę, gdy poczuję się gorzej, ale jestem jakby inną kobietą, pełniejszą. Nie potrzebuje wiele więcej, poza zadbaniem o siebie w pracy, co mozolnie i powoli staram się robić. I w ogóle się przestałam martwić przyszłością Jest teraz.
Niedługo w mieszkaniu zostanie mi samo dekorowanie. Mam już pomysły, będą rzeczy, które zrobię sama (jak stolik na kawę, podpatrzony dziś w gazecie u fryzjera, ze sporymi modyfikacjami), malowanie doniczek (w dużej mierze skończone), ramek. Poduszki uszyje i ozdobi pewna dobra dusza, która szuka zajęć (koleżanka babci). Zamierzam odwiedzić szmateksy w poszukiwaniu odpowiednich materiałów.
Jutro wybieram się na targ staroci - marzenie to porcelanowy kuchenny zegar - stary. Mam już zegarmistrza, który mi go naprawi. To takie marzenie od dawna. Szukam też ciekawych, małych zgrabnych foteli (może art-deco), którym będę mogła zafundować nowoczesne obicie.

Fajnie móc robić po swojemu i nie mieć nikogo obok, kto gasi moje pomysły.