Drogie dziewczyny
Dwa miesiące temu czułam się jak w niewoli, niewoli własnego umysłu, niewoli na WŁASNE życzenie. Klatka była otwarta a ja bałam się wyfrunąć.
Pojawili się jogini, którym dałam się wyciągnąć w realny świat. Przestałam pisać na forum nie dlatego, że byłam na was zła i obrażona, ale dlatego, że pewnego dnia powiedziałam sobie KONIEC. Dusiłam się.
A co się stało w realu? Miejsce, do którego trafiłam mnie zaskoczyłam. Jogini byli mili, uśmiechnięci, tak bardzo, że aż sztuczni. Werbowali, bo inaczej tego nazwać nie mogę, klientów dla kasy, a ja jestem jedną z ich ofiar. Zaczęłam kurs jogi, bo jest to coś co lubię i już wiem, że mam na to inne spojrzenie niż oni. Oczywiście, to ich sprawa co robią, mogę stamtąd odejść, nikt mnie nie trzyma. Narazie chodzę równierz do innego studia. Jest różnica.Wróciłam na to forum po długim namyśle. Dlaczego? Bo tu są emocje i ludzie!
Weszłam z tarczą obronną, gotowa na to, że zostanę zaatakowana.
Wczoraj wieczorem się uśmiechnęłam, bo Zabka wyłożyła mi wykład na temat agresji (szacun). Miała mdłości po tym co napisał. Jak to potem sama przeczytałam, to co napisałam, się prawie pożygałam sama. Pojawiła się Happy, która przywitała się z wszystkimi, tylko nie ze mną. Beosa, Liv- wasza ulga z pokonania lęku. Hm.. cała hm... Twarda Zofia, Raki
Dziewczyny, ja to wszystko czytam i czuję.
Nie chcę litości, zainteresowania moją osobą, zrozumienia,akceptacji. Nie chcę agresji.
Ale mam potrzebę bycia wśród was.
Chcę rozmawiać z wami jak dorosły człowiek.
Ooooooooooo! protestuję ! 
. Nie jestem twarda. Jestem świadoma 
, jestem realistką . Już nie oszukuję siebie 
, nazywam rzeczy po imieniu . Wiem co daje mi radość i spokój wewnętrzny. Wolność jest piękna , poczucie spokoju i bezpieczeństwa - bezcenne . Już nie godzę się na wszystko co podsuwa mi los ? a raczej moje wcześniej zwichrowane postrzeganie roli żony, matki, kobiety. Dorosłam, zwyczajnie dorosłam . Na słowo twarda się nie zgadzam (kojarzy mi się ono z osobą zawziętą), na słowo dojrzała/dorosła, tak. Wiesz Anstawio, ja nie tylko na swój związek dziś patrzę inaczej. Ja też inaczej postrzegam i oceniam związki koleżanek, sióstr. Od wielu słyszę, że "on" bee i musi się zmienić a raczej jego zmiana jest konieczna ( w jej sferze wyobrażeń/marzeń). I nie rozumieją, że ich życzenie jest pobożnym życzeniem i trwają nieszczęśliwe u boku męża ....chyba w sumie niekochanego już człowieka. Ja wiem już, że te życzenia są .....nie umiem nawet tego określić....... łudzeniem się ? deską ratunku ? sposobem na "przeżycie". Każda wzdycha za czasami z pierwszych lat związku. CZy znam udane małżeństwa ? Wydaje mi się, że tak, ale to też mogą być pozory. O moim też inni myśleli, że jest idealne, wzorowe.......pozory.......wiecie chyba, że można dać się zwieść pozorom.
Tak Anstawio, jestem zadowolonym człowiekiem po przejściach. Dużo zawdzięczam temu Forum, ale i swojemu ojcu. To, gdzie teraz jestem, zawdzięczam w znacznej mierze jemu .
Znam też dziewczynę współuzależnioną. Nie żyje z mężem przemocowcem od kilku lat.....ciągle są w ścisłym kontakcie........ona ciągle o nim mówi, źle mówi a ja pytam, po co z nim się kontaktujesz ? i zawsze słyszę "mocną" jej argumentację - dziecko. Dla dziecka znosi upokarzające traktowanie, poniżanie......a ja wiem, że jest osobą współuzależnioną 
. JA na jej miejscu nie chciałabym drania widzieć nawet przez chwilę......tylko ja z podobnym draniem byłam i podobnie jak ona godziłam się na wiele. DZiś już nie ze mną te numery
trochę to dla mnie dziwne i nie wiem czy nie zbyt dziwne. Zaczęłam terapię w lutym i choć jeszcze nie zamierzam rezygnować jestem teraz zupełnie innym człowiekiem. Nie potrzebuję nikogo do szczęśći. Radze sobie bez najmniejszych problemów. Naprawdę po trzech tygodniach separcji czuję jak staję na nogi. Nie musze się o nikogo przejmować, chyba że o psa ale to sama przyjemność. Nie mam już stresów, że ściany brudne od psiej śliny, że trzeba coś ciągle posprzątać. Teraz robie wszystko sama i powiem, że jestem zaskoczona jak sama z nieprzymuszonej woli po prostu układam swoje rzeczy tak jak mi jest fajnie. Trening mojego szacownego przez 11 lat jednak nieco wszedł mi w krew i jestem zdecydowanie mniejszą bałaganiarą ale nie przejmuje mnie to, że szklanka stoi na stole od wieczora, po prostu sprzątne jak wrócę i nie ma problemu. Nie muszę się martwić, że nie mam co zrobić na obiad i muszę lecieć z wywalonym ozorem na zakupy. Potrzebne mi coś ? Kupuję. Nie mam ochoty na zakupy - nie jadę !. 
). 