Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Zgadzam się z tobą Zabko. Jeśli męskie ramiona to tylko na chwilkę . Nie chcę już stałego związku. Dobrze mi się wtulić w takowe od czasu do czasu i to kiedy ja chcę. Jestem teraz bardziej rozważna, szczera ze sobą i nazywam rzeczy po imieniu. Już niczego nie tłumaczę, nie usprawiedliwiam - no nie ma zmiłuj się . Chyba już nie potrafiłabym facetowi zaufać, zawierzyć. Teraz każdy najmniejszy sygnał wali mi po głowie jak ten Zakopiański dzwon.
Dobrze mi samej - luzik, który bardzo sobie cenię. Nie tęsknię do wielkiej miłości, uniesień....może mam uraz a może za stara jestem. Postanowiłam brać życie jakim jest i cieszyć się z każdej chwili.

Witaj stokrotko. Pisz koniecznie. Pomaga, pomaga bardzo. Czekamy.

Oki, ale ja nie chcę już żadnego stałego związku. Boję się ? - może. A może nie jestem w stanie zaryzykować. Wiesz Zabko ja już jestem inna. Bardziej wyczulona i wrażliwa.
Czas znajomości nie ma znaczenia. Ja z eksem mieszkałam 2 lata zanim stanęliśmy na ślubnym kobiercu. Pewna byłam, że trafił mi się wyjątkowy ktoś, no i się nie pomyliłam (to złośliwość). Poważnie myślałam, że mój mąż jest wyjątkowy. Długie lata myślałam o nim dobrze, często oszukując się i go usprawiedliwiając. Poza mój eks bardzo dbał bym żyła w nieświadomości jego prawdziwej twarzy.

Wiem, że planujecie spotkanie.
Zapraszam do siebie.
Znajdzie się kilka wolnych łóżek.... i wódka rozwodowa. Jeszcze takowej nie piłam. 0.75 czeka i mocy nabiera.

Mnie się to wydaje bardzo mądre, co napisałaś. Nie wiem, ale może tu jest właśnie esencja.
Ja, jeśli mam być szczera, w ogóle przestałam tęsknić za męskim ramieniem i związek mi się na razie nie marzy. Tak sobie rozmyślam jedynie, że kiedyś zapewne go stworzę, bo młoda jednak jestem i też chciałabym być matką. Ale nie czuję musu, ba nawet już mi się nie wydaje, że to ma determinować moje szczęście. Zaczyna mi być dobrze tak jak jest.
Jeśli spotkam odpowiedniego partnera, to super, ale jeśli nie... to chyba trudno. Nie chcę na siłę i nie lgnę. Pierwszy raz nie mam w głowie "miłosnych marzeń".

Nikt nie stworzy dobrego związku, jeśli nie będzie świadomy, że nie da się żyć tylko czyimś życiem.
Brak poczucia własnej wartości, brak odpowiednich wzorców, brak przede wszystkim samoświadomości jakim się jest i czego się od życia oczekuje oraz jak się chce je przeżyć, powodują właśnie wchodzenie w niewłaściwe związki.

Jesteś w związku. Wybrałaś inną formę, która Cię zadowala i jest wystarczająca dla Ciebie w tym momencie.
Ale jest to jakaś forma relacji.

Mnie do uleczenia daleko - nie szukam rodziny za wszelką cenę, szukam powolutku siebie.

Raki - poza inwestowaniem w niewłaściwe "akcje", chodzi jeszcze o to, by we właściwym momencie dotarło do mnie samej iż nie jest to związek, który jest dla mnie dobry i abym potrafiła ten związek zakończyć. Bez zbędnego przeciągania. Ale i jak powyżej - najpierw muszę nauczyć się siebie. Bez tego jakikolwiek związek będzie zawsze kończył się źle.
Kłopot zazwyczaj jeszcze do tego bywa złożony
Przecież sama wspominasz, że sygnały były wcześniej....

Wg mnie, żeby stworzyć zdrowy związek - przede wszystkim trzeba być w każdym calu sobą i każdemu pozwolić sobą być, a takiego, jakim ktoś jest - akceptować w całości. Trzeba mieć wyrównane i myślenie i zachowanie i odczuwanie. To trwa. Jakoś niespecjalnie zamierzam zrzucać winę tylko na "onych" - bo zawsze jest ta druga strona medalu - byłam ślepa, byłam głucha, nie chciałam chronić siebie samej. Że nie wiedziałam? Ale czułam. I przestałam czuć, żeby mnie nie żarło od środka.
To nie jest jakieś wylewanie pomyj sobie na główę, to trochę realniejsze spojrzenie na całokształt. To ja mam myśleć o sobie a nie uważać, że inni może pomyślą

Dla mnie ważny jest teraz czas Którego nigdy dotąd nie umiałam dla siebie wykorzystać, nawet, jak go miałam

Zabko co znaczy być sobą ?
Byłam sobą, zmieniałam się, ale nadal byłam sobą.
Nie lubiłam tej zmienionej ja, coraz bardziej jej nie lubiłam.
Stałam się uległa, bez zdania...poddałam się.
Spełniałam jego oczekiwania i wymogi.
Jednak mimo wszystko byłam sobą.

Troszkę zainwestowałam, bo jak napisałam lubię domowo i przytulnie. Na razie mam umowę na pół roku. Gospodarz powiedział, że mogę wynajmować na dłużej ale umowa co pół roku. Mnie to odpowiada, oby tylko na to dłużej było. Takie docelowe, do swojego

Zrozumiałam W takim razie mogę powiedzieć, że to co mam to też takie moje. Zabrzmi może zabawnie ale jeszcze nie mogę się napatrzeć na moją kuchnię z piekarnikiem nową-używaną, na moją pralkę nową-używaną, czajnik elektryczny,frytkownicę, żelazko i nawet deskę do prasowania. Proszę się nie śmiać
Mnie ciągle czegoś brakowało albo szkoda mi było pieniędzy, bo można się obyć, bo prasować można np. można na łóżku. Było mi szkoda dla siebie samej. Całe szczęście to mi się naprawia aczkolwiek jeszcze wiele mi brakuje. Z czasem.
Tak jak Ty zabko  lubię prostotę

A szanowałaś siebie?
Byłaś usatysfakcjonowana do końca?
Nie sądzę bym była w całości sobą, po prostu się dostosowywałam do otoczenia, choć raz na jakiś czas wystrzelały emocje, że to nie tak, że to nie jest moje życie, że mnie tu nie ma i w ogóle się nie liczę. Podejmowałam próby i machałam ręką.
Nie akceptowałam siebie, bo to za mało powiedzieć, że nie lubiłam. Nie akceptowałam a że znieść tego braku akceptacji nie mogłam, to postarałam się siebie nie widzieć. Tak - byłam na swój sposób uległa, nawet jeśli miałam swoje zdanie, to mówiłam je cicho - poddawałam się, przecież on był taki stateczny i odpowiedzialny, przecież wiedział co robi i co mówi.
Niekoniecznie spełniałam oczekiwania i wymogi czyjeś - bynajmniej nie zawsze Gdybym to robiła w całokształcie, dalej by mnie oszukiwał. Ale podstawowym potrzebom nie jestem w stanie stanąć na przekór - i tak wyłażą
W większości postarałam się sobą nie być. Nie do końca się to udało Na szczęście - bo ja szczęśliwa nie byłam.

Być sobą - wiedzieć jakim się jest i czego się oczekuje, być spójnym, szanować siebie, szanować moje własne zdanie, szanować moje pragnienia - bo to najważniejsza osoba, jaką mam w swoim otoczeniu

Nie będę się śmiała
Chyba każdy z nas lubi "coś", co tylko jemu daje satysfakcję
Czajnik mi aktualnie przepuszcza, ale się zawzięłam - ja nie kupię, on pewnie też nie Kupię sobie, jak będę szła "na swoje".
Kupiłyśmy ze starszą same dla siebie zieloną patelnię - żeby powoli kompletować sobie coś nowego, taką wyprawkę

I mam marzenie Zrobię jakąś małą parapetóweczkę, postaram się zrobić i... poproszę koleżanki, żeby sprawiły mi serwis do kawy Oczywiście "spokojny" Moje marzenie, choć ja wolę wielkie kubki z kawą Ale serwis ma być! Braki po części chyba dobre są? Bo ma się listę marzeń przyziemnych do spełnienia Jeśli obok leży też lista marzeń "wznoszących", to super - bo zawsze można wybrać - które marzenie spełnię tym razem

A - z tą kawą Uwielbiam "empik cafe" - mają takie wielkie ceramiczne kubki na kawę..... Takie ogromne!!!!

Owszem, toż Ci ona.
Kurcze są dwie szkoły, jedni twierdzą, że wyniszcza a inni, że są w świetnym zdrowiu stosując ją 20 lat.

Hm - ja myślę, że tak
Przecież masz, choć nieco "odległe".
I wiesz, że kiedyś przyjdzie moment, kiedy zdecydujesz, czy chcesz szafę, czy kanapę, czy inne lokum wręcz?

Dzień dobry

Muszę iść do empiku na kawę...
"Nie można wiecznie żyć marzeniem "
Miłego dnia kochane

Czyli najważniejsze, że jest punkt zaczepienia, czy może punkto "odbicia"
A potem to już tylko własne, samodzielne, sercu bliskie decyzje

Chyba rozumiem
Do tego etapu nie dotarłam, choć praktycznie mało brakowało, przecież już z większości zrezygnowałam... Chciałam się godzić w imię dzieci, tylko moje wewnętrzne ja i tak by gdzieś tam co jakiś czas dawało o sobie znać łomocząc i wrzeszcząc, że to nie tak...
Nie - ja siebie jako silnej nie postrzegałam, ja nie widziałam nic - kompletnie... Tylko drogę na przystanek, drogę z przystanku, drogę do sklepu... Coraz ciężej stawiane kroki podczas powrotu z pracy... Łomoczące myśli - wracam tylko do dzieci, tak być nie może - a ja???? Aż tak nic nie jestem warta??? Ale też i sama ostatecznej decyzji nie umiałam podjąć ani zrobić cokolwiek, by móc ją podjąć.

Fakt - jest duża różnica w latach od rozpadu tych naszych związków - pomiędzy nami Ja mówię czego chcę, Ty już mówisz, jaka jesteś
Domyślasz się, że to pozytywne - widzę jaki można osiągnąć efekt.
Byle się skupić na sobie

Prawdę mówisz Zabko.
Znam domy wykładane marmurami - zimne domy, bo brak w nich atmosfery.
Ja kocham bibeloty, ozdoby, ozdóbki. To one tworzą klimat. Nie muszą być drogie. Wśród nich czuję się dobrze. Mój dom to wyszukane za kilka groszy meble (w komisach) i wspomniane bibeloty. Najdroższą ozdobą są rogi. Mąż mi je kupił...na bazarze staroci....w prezencie......czekały na mnie po powrocie z USA. Są to ogromne rogi bawoła (?) i moje własne . Dorobił mi je i jeszcze nimi obdarował. Zastanawiam się czy mu ich nie zwrócić. No mogę je jeszcze sprzedać. Zatrzymać nie chcę, bo mi się nie podobają.
Tak, dom to atmosfera

I powiem Wam dziewczyny, że na dokładkę nie mam w sobie siły żeby opisać to wszystko co czuję i to co się wydarzyło. Jestem chyba już wrakiem... .

Trzymam kciuki, by nic poważnego nie było.
Tak Zabko, będziesz sama z problemami, ale... ale czy teraz nie jesteś ? CZy to nie ty wszystkim zarządzasz, organizujesz.
Teraz masz świadomość, że on jest i powinien, ale czy on wywiązuje się jak trzeba ? Będąc sama będziesz dalej sama zarządzać i bardziej domagać się od niego a nawet żądać. Sama będziesz pewniejsza siebie i na siebie licząca i bardziej zorganizowana . Wiem co mówię

zabko
tak masz rację, to są dwie różne rzeczy, ja po prostu nie czuję się kochana, to co on mi funduje w porywach dobrego humoru, to są jakieś ochłapy, z których się cieszę (choćby głupi sms czy telefon), a to jest takie żałosne. Najgorsze, że to wiem i jestem na siebie zła, że dałam się ponieść uczuciom.

Stokrotka - złość na siebie może być bardzo motywująca - jeśli to wykorzystasz dla siebie!
Jeśli jesteś na siebie zła, to spróbuj stać się wściekła - że uciekasz przed realiami, że dajesz się karmić stworzonymi przez siebie samą mrzonkami - że krzywdzisz sama siebie, ale nikt Ci za to pomnika nie wybuduje.
Ludzie nie rodzą się by cierpieć!

Nie wiem, co już czytałaś, na 570 str jest spis lektur - warto złapać za którąś z nich na rozpęd.... Przeczytać, co sama sobie robisz - bo nie jesteś jedyna, choćbyś chciała sama siebie utwierdzić w przekonaniu, że poświęcasz się tak w imię wyższych idei.
Najwyższą ideą powinnaś być sama dla siebie - nie jesteś w tej chwili.

A to co do niego czujesz w tej chwili....? To nie miłość.
Pisałam - ani nie ma przyjaźni pomiędzy katem a ofiarą, ani tym bardziej nie ma miłości.
Bo miłość nie ma za zadanie przynosić bólu i cierpienia.
Nie kochasz - jesteś tylko z nim w paskudny, zły sposób związana i działasz dalej na własną niekorzyść.
A on Cię wykorzystuje, bo mu na to pozwalasz.
I wykorzysta Cię każdy następny człowiek, jeśli nie staniesz się sama dla siebie priorytetem.

Witajcie.

Juz ponad miesiac minal odkad zostalam postawiona przed faktem dokonanym a moj luby wyjechal tylko w sobie znane miejsce do pracy, zostawiajac za soba wszystkie zobowiazania...Pisalam wtedy, ze placze, cierpie...Stawalam na glowie, zeby sobie poradzic ze wszystkim; dzieckiem, praca, psem, gotowaniem i et cetera...Schudlam, zapadlam sie w sobie...Po 6 tygodniach jest duzo lepiej. ..Jakbym  instynktownie wiedziala w jaki sposob sie ratowac...Najpierw ksiazki ( dziekuje Ci Happyfull), potem pozytywne myslenie, w koncu witaminki, mineraly, swiezo wyciskane soki ( w koncu w zdrowym ciele zdrowy duch), jakies zwiewne sukienki  kupione w ciuchlandii...;-).
On w tym czasie pojawil sie dwa razy, niby po rzeczy...Wykladal mi, ze mozemy byc jeszcze razem, ale na jego zasadach.ZE JA MUSZE SIE ZMIENIC, by byc taka kobieta jakiej on pragnie;-)Ze musze o niego zabiegac, wysylac mu sms-ki i sprawiac, zeby czul iz troszcze sie o niego, mam mu rowniez skladac raport na co wydaje pieniadze;-) I w tym miejscu przypominam, ze jest on uzalezniony, ze jest przemocowcem, ze 2 lata siedzial na moim utrzymaniu a ja splacam po dzis dzien rachunki, ze jest wulgarny i chamski...
Ostatnio w pracy przezylam male deja vu, jak za dawnych czasow , zadzwonil do mnie do firmy ( akurat moj szef mial wane spotkanie, nie moglam gadac) i zaczal mnie wyzywac, ze sie nim nie interesuje itd.itp. Tchu mi braklo....
On mysli, ze bedzie dalej do mnie wpadal a ja zawsze zgodze sie na wszystko, zeby tylko byl, zeby tylko nie byc sama...
Los sie do mnie usmiechnal, znalazlam mieszkanie i za tydzien sie przeprowadzam, mam nadzieje, ze juz mnie nie znajdzie...

Witaj Paninikt!
Życzę, aby ten tydzień minął jak najszybciej i abyś nie pozostawiła żadnych śladów nakierunkowujących na miejsce zamieszkania   Żeby Ci nawet przez myśl nie przeszło -świadomie, czy nieświadomie

Szkoda, że namiary do pracy zna, ale już Happy napisała, co możesz zrobić, by chronić siebie

Chroń siebie

A ja już spędziłam kilka dni w nowym domku. W środę wieczorem zakładają mi net ale dzisiaj mam zdecydowanie gorszy dzień.

Ćwiczę teraz z moimi emocjami i mam takie chwilowe napady paniki. Zupełnie tego nie rozumiem, raz czuję się świetnie, planuję sobie zakupy. Planuję jakby tu sobie mieszkanko umilić, a z drugiej strony pojawia się ten strach i niepokój.

Dziś chyba wyraźnie mam kryzys .

Przynajmniej apetytu nie mam i ten objaw całkiem mi się podoba. Może w końcu uda mi się schudnąć bez wielkich trudności. Ech... im dalej w dzień tym trudniej

Dajesz sobie świetnie radę. Bo dać radę to czasem poprosić kogoś o pomoc.

Więc chcesz być kochaną, tylko czy On jest w stanie dać Ci to czego potrzebujesz?

Paninikt, gratulacje :):):)
Wiosna, wszysyko ożywa i odżywa.

Jana, fajnie, że zacytowałaś ten post. Mussuka to zdrowa i rozsądnie myśląca kobieta .
Najważniejsze jej zdanie to : "Tylko nie wiem po co ten dopisek "wiem, że muszę się zmienić"? a co tu zmieniać? Być sobą ale odważną i wymagającą od innych, to wystarczy" Fajne jest też zdanie : "Ty a nie kto inny wybrałaś niewłaściwego partnera i to on jest powodem Twoich nieszczęść" .
Mussuka nie wzięła jednak pod uwagę zaburzenia jakim jest kkzb a inaczej uzależnienie od miłości. Jest takowe. Byłam uzależniona. Przeszłam przez odwyk. Myślę inaczej jak kiedyś. CZuję się dobrze bez partnera, czuję się dobrze ze sobą. Kiedyś też nie wiedziałam, że jest takie schorzenie i nie miałam pojęcia ile kobiet uzależnia się od miłości. Bez niej da się żyć. Zapewne można tworzyć inne, zdrowe relacje. Piszę zapewne, bo kie zaangażowałam się uczuciowo i nie wiem...taka jest prawda, nie wiem czy nie popłynęła bym w swoim nałogu. Na obecną chwilę wydaje mi się , że wyleczyłam się z choroby a nie zaleczyłam ją . Tak czy inaczej powtórzę za Mussuką : to eks był powodem moich nieszczęść. Radzę sobie z życiem dużo lepiej jak przy jego boku. No, pasmo nieszczęść jakie nas, a więc i mnie nawiedzało, skończyło się. 

Spróbuj wejść w historię z dnia kiedy ostatni raz czytałaś, albo ją przeszukaj wg. netkobiety. Powinny być tam linki, które będą się kończyć numerem danej strony - niekoniecznie 241, ale gdzieś w pobliżu.

Wyglądają one mniej więcej tak: http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=17705&p=640  - numer strony pogrubiłam.

Spróbuję jeszcze zrobić to w ten sposób, sama zobaczę czy wyjdzie - czyli zamiast 640 wpisać, pożądany numer strony - DZIAŁA!!!!
Zrobię Ci tu link
http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php? … &p=244
Za każdym razem jak będziesz chciała wejść na konkretny numer, skopiuj link z przedostatniej strony (z ostatnią chyba nie zadziała, bo ma inny adres) i zmień końcówkę.

Co w ogóle u Ciebie?