Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Dzięki
Postaram się częściej....

Dzień dobry
Ja z pracy - gdzie oczywiście zostały najbardziej waleczne lwy Znaczy Ci, którym żal urlopu na tę pogodę
Znudzona pogodą, niezbyt energetyczna (PMS się skończył, to mam zjazd ), stęskniona za rozmową Face to face oczywiście I z dużym człowiekiem
Ja bym też poszła w owo tango, tylko nie wiem jak zaplanowałyście noclegi. Zresztą jak w tango, to chyba nocleg niezbyt potrzebny Acz kierowca jednak potrzebuje odespać..... Tylko zastrzegam, najpierw chciałabym Wam zafundować mały spacer, mały bo u nas praktycznie wszystko w centrum No chyba że chcecie jaskinię Raj i Zamek w Chęcinach.... Choć ja bym bardziej polecała Krzyżtopór .  No, znowu szwendacz ze mnie wylazł A jak by któraś chciała znowu sobie przypomnieć jak to jest wygrzebywać się pazurami, to tak naturalnie mogę zaproponować podejście pod jedną niewysoką naprawdę górkę Taki jeden spacerek raz na pół roku i myślę, że nam wszystkim odejdzie ochota od wybabrywania się. Zresztą lepiej drzeć pazurami mchy i ziemię, niż to emocjonalno - psychiczne błotko....

Mnie ten rajd się podoba, bo "mnie" obejmuje i tak czekać będę, jak to w efekcie wyjdzie

Happy - wiesz co, troszkę mnie właśnie zastanowił ów radykalizm w stwierdzeniu "władza nad umysłem" A może współpraca architekta z inżynierem? Bo nie wiem, może to znowu mój optymizm - trochę mi to bardziej podchodzi pod efekt ciężkiego długotrwałego treningu, niż władzy I Ty się w rezultacie nie pytaj, kto Cię na lotnisko odwiezie, tylko na które
Ja się trochę zastanawiałam i wyszło mi na to, że chciałabym mieć władzę nad... swoimi lękami, strachem. Umieć nad nimi zapanować i okiełznać i przekuć w coś pozytywnego....

A ja w kwestii rozpieszczania zapakowałam sobie do torebki przepis na tiramisu, żeby wracając składniki kupić Zobaczymy czy kupię, bo rozlazła jestem niezmiernie Ja rzeczywiście jeszcze do tego wszystkiego jestem chyba meteopatką, bo zachmurzone niebo w ogóle mi nie pasuje Ale chyba w końcu i na przesłodkie tiramisu nabrałam ochoty

Happy na lotnisko zawsze mogę cię odwieźć. Właśnie mam za sobą cholernie trudny poranek. Mam zapuchnięte oczy i już mam dość, a jeszcze wszystko do spakowania i przewiezienia. Ekipa zaraz przychodzi. Całe szczęście szacowny w końcu posłuchał i wyszedł.

I widzisz, i znowu wyłazi moja "niechęć do bezpośredniej agresji" - żadnych radykalnych stwierdzeń typu - władza nad umysłem. Zaraz mnie trzęsie. Łagodniej, dla mnie subtelniej brzmi - trening umysłu, czuję się wtedy bardziej komfortowo, bo pojęcie władza wywołuje u mnie negatywne odczucia. Nie wiem, czy się orientujesz do czego dążę - zawsze dostosowuję przekaz do tego, by dla mnie był akceptowalny i nie wywoływał na wskroś i jedynie negatywnych emocji. Bo negatywne odczucia wymagały by podjęcia kroków w celu uniknięcia bijącej we mnie agresji tak? Czyli dalej kompromis/dostosowywanie siebie, nie współpraca ze sobą.

Mnie projektować jest dość łatwo, gorzej z włączeniem do współpracy inżyniera. Bo tak się przyglądam ostatnio sobie...

Gdzie się lęki i strachy rodzą? W życiu i przeważnie w już przeżytych chwilach... Tak - kodują się potem w umyśle, a trudno jest chyba bać się czegoś, czego nie jest się świadomym, nie wie się, że dana "rzecz" powoduje negatywne konsekwencje/może spowodować. Więc gdzie się rodzą? W życiu

Zabka strachy nie rodza sie w przezytych chwilach Strachy wynikaja z negatywnych emocji w sytuacjach, ktore byly dla nas "nieprzyjemne". A skad sie bierze strach przed odejsciem z toksycznego zwiazku ? Przeciez nie powinnismy sie bac, bo dobrze robimy i teoretycznie nie ma powodow do strachow ? Wszystko w glowie Czasami w dwoch glowach
Jedna madra a druga glupia Taka moja teoria

No i dlatego chcialabym MIEC WLADZE aby ta glowe czasami WYLACZYC I nie bac sie bez powodu

Jasnnne

http://www.rp.pl/artykul/330318.html?p
Zobaczcie

Kochane internet do dupy ale jestem na swoim, czekam na instalatora   jest cudnie, suka śpi w łóżku

A ja dodaję odrobinkę pudru. Dzieńbdobry

Ja w pracy.  Walczę z tym.
W innych dziedzinach chciałbym, ale nie umiem - ciągle mi się wydaje, że mogłabym to robić lepiej, że moja mama to robi lepiej. Gdzieś to we mnie tkwi, ale nauczyłam się opuszczać.
Porządki to dla mnie koszmar, bo wybieram brud z każdego zakamarka, a potem nie jestem w stanie dokończyć sprzątania. Efekt jest beznadziejny.

Pod dyskusje Lek, perfekcjonizm, dyscyplina !!!

Kuszący skok w nieznane ? z punktu widzenia trenera i coacha - Zwierciadlo

Jak dokonać w życiu przełomu? Jak zachować się w sytuacji granicznej, żeby nie tkwić w martwym punkcie? Wydawać by się mogło, że trzeba stłumić lęk i iść naprzód. Ale tak nie jest. Lęk trzeba odczuć i skonfrontować się z nieznanym. Zaplanować działanie i pozwolić sobie na improwizację.
   
W momencie dużego życiowego zwrotu, kiedy mamy zrobić krok w nieznane, narzucamy sobie zbyt wiele samodyscypliny.

Lęk jest bardzo ważną emocją, sygnalizatorem, że dzieje się coś przełomowego w naszym życiu, na co powinniśmy zwrócić uwagę. Odczuwamy lęk nie tylko, kiedy coś może zagrozić naszemu zdrowiu, życiu lub wizerunkowi publicznemu, ale także, kiedy robimy coś nowego, wchodzimy w nowy związek, bierzemy ślub, zaczynamy nową pracę. Oczywiście, możemy się bać, że nie sprostamy sytuacji, ale równocześnie może ona być wstępem do spełnienia. Lęk stawia w sytuacji zagrożenia nasze dotychczasowe ?ja?, bezpieczne i znane, ale również, w pewnym momencie życia, ograniczające. To lęk inicjuje zmianę, podróż ku nowym możliwościom. Dlatego przywitajmy go i z radością spójrzmy mu w oczy.

Konfrontacja z lękiem

Podczas moich warsztatów szkolących trenerów jednym z najważniejszych elementów było to, aby każdy uczestnik skonfrontował się ze swoim największym lękiem. Julia zanim została trenerem przez wiele lat była nauczycielką w szkole i jej największą zmorą było to, że nikt jej nie będzie słuchał. Jej zadaniem było zmierzyć się z grupą osób, która zupełnie ją ignoruje. Emily do tej pory nie wierzyła, że jej autorskie podejście do prowadzenia warsztatów może wydać się dla kogoś cenne. Miała w 10 minut zachęcić grupę do swoich metod. Ann miała osobistą tajemnicę, która wywoływała w niej duże poczucie winy. Postanowiła opowiedzieć ją uczestnikom warsztatów. Patricia czuła, że nikt jej nie akceptuje. Cała grupa miała podejść do niej, objąć ją ze wszystkich stron i powiedzieć, że jest super.

Podążyć za impulsem

Nie da się przewidzieć, co spowoduje u nas przełom. Frank Farelly, znany amerykański psychiatra i twórca terapii prowokatywnej, pomógł wielu osobom poprzez uważne przyglądanie się, co danej osobie jest potrzebne, aby dokonać zmiany. Pewnego razu na jego oddział psychiatryczny przyjęto kobietę pogrążoną w zupełnej katatonii ? w ogóle się nie ruszała i nie mówiła. Rano przenoszono ją z łóżka na krzesło, gdzie siedziała cały dzień w milczeniu. Farelly poczuł, że bardzo chce jej pomóc. Umówił się z pielęgniarkami, że każda będzie siadywała po dwie godziny na kolanach katatoniczki. Po 7 godzinach nastąpił przełom. Kobieta gwałtownie wstała i zaczęła mocno przeklinać na warunki, w jakich przebywa. To zapoczątkowało jej wyzdrowienie.
Na bakier z dyscypliną

Hinduski myśliciel, Krishnamurti, w książce pod tytułem ?Total Freedom? krytykuje samodyscyplinę. Uważa, że jest ona zrodzona z lęku przed stratą czegoś, co przejawia się przez pragnienie posiadania, uzyskania jakiejś rzeczy. Czym większej poddajemy nasz umysł dyscyplinie, czym bardziej go ćwiczymy, tym większe są jego ograniczenia. Dyscyplinowanie umysłu, aby uzyskać konkretny cel, na przykład większą samoświadomość, jest według Krishnamurtiego tylko okaleczaniem, paraliżowaniem umysłu. Naprawdę mądry umysł jest wolny od dyscypliny, ponieważ inteligencja rodzi się z zadawania pytań oraz odnajdywania prawdziwej natury umysłu, a nie przez ograniczanie go, zniewalanie wskutek ćwiczenia w uzyskiwaniu określonego efektu. Samodyscyplina w jakiejkolwiek postaci sprowadza się więc do ograniczania wolności i świadomości człowieka. Jest swoistym nałożeniem klapek na oczy oraz zaprzeczeniem inteligencji.

Improwizacja wymaga aranżacji

Dobry trening przypomina trochę teatr Grotowskiego lub japoński teatr no, gdzie wprawdzie jest dobrze opracowana struktura, jednak właśnie dzięki niej można pozwolić sobie na jeszcze większą spontaniczność. Podobnie dzieje się z naszym wewnętrznym treningiem. Dobrze mieć dokładnie ustalony plan działania, nadać mu strukturę, dobrze przygotować się do osiągnięcia celu. Wiedzieć co mamy zrobić, by pracować w wymarzonym zawodzie, mieszkać w odpowiednim dla siebie miejscu, wejść w związek z najlepszą dla nas osobą.

Paradoksalnie poczucie ustalonych ram, pozwala nam poczuć się na tyle bezpiecznie, żebyśmy mogli sobie pozwolić na większą autentyczność i spontaniczność. Szczególnie w momencie dużego życiowego zwrotu, kiedy mamy zrobić krok w nieznane, narzucamy sobie zbyt wiele samodyscypliny. Krishnamurti porównuje ją do sytuacji zwierzęcia uwiązanego na postronku. Uważa, że taki ograniczony przez samego siebie człowiek nie może naprawdę swobodnie myśleć czy czuć. Powinniśmy więc odzyskać świadomość, jak naprawdę funkcjonują nasze myśli i uczucia, bez fiksowania się na konkretnych teoriach czy założeniach, które są oparte jedynie na danym pragnieniu i chęci jego realizacji. Świadomość jest zaprzeczeniem samodyscypliny, ponieważ ograniczony umysł nie może być świadomy. Według Krishnamurtiego to my sami ograniczamy naszą wolność przez dyscyplinowanie samych siebie i naszych umysłów, ponieważ w ten sposób uciekamy przed lękiem, że coś stracimy. A jest to złudne myślenie, złudne poczucie bezpieczeństwa, ponieważ tylko przez świadomy umysł możemy naprawdę coś zyskać, przede wszystkim odzyskać siebie. Żeby na przykład istnieć w świecie biznesu, trzeba znać jego zasady i umieć się dostosować strojem oraz zachowaniem do wielu sytuacji. Jednak tylko wolny, kreatywny umysł pozwoli nam na zdecydowane torowanie sobie swojej ścieżki kariery. Podczas moich spotkań z businesscoachingu, gdy dochodzimy do celów i działania, zwykle pojawia się punkt przełomowy do przekroczenia. Czasem wymaga to jakiegoś symbolicznego działania, aby się przełamać. Czasem dobrze jest, aby nawet dyrektor stanął na stole czy zaczął dziko tańczyć, bo dzięki temu uzyska dostęp do swojej mocy i podejmie ważne decyzje.

Ćwiczenie na pewność siebie i puszczenie kontroli nad sytuacją

Usiądź wygodnie, zamknij oczy i wyobraź sobie sytuację, w której czujesz się bardzo niepewnie. Oddychając głęboko wyobraź sobie, jak najbardziej możesz się skompromitować. Weź jeszcze jeden głęboki wdech i wyobraź sobie, że możesz się skompromitować jeszcze bardziej. Następnie jeszcze raz weź oddech i uśmiechnij się do siebie. Uśmiechaj się do siebie tak długo, aż cała sytuacja wyda ci się naprawdę śmieszna.

****************************************************************************************************
3 rodzaje perfekcjonistycznego głodu - Zwierciadlo

Perfekcjonizm jest podobny do nienasyconego głodu. W dążeniu do niedościgłej doskonałości, psychoterapeuta Pavel Somov, wyróżnia trzy rodzaje perfekcjonistycznych postaw.
   
Głód potwierdzenia

Perfekcjonista z tym rodzajem głodu pożąda pochwały, słów uznania. Gdy tego nie dostaje, wątpi, czuje się niespokojny. Doświadczanie takich emocji jest częste przy zaburzeniach obsesyjno-kompulsywnych. Obsesyjna część osobowości pragnie być pracowita, sumienna, zawsze chętny do spełnienia oczekiwań innych. Ktoś we władzy obsesji obawia się, że niedoskonałe wykonanie zadania doprowadzi do porzucenia i potępienia go. Czuje się wartościowy i niezbędny tylko wtedy, gdy uzyska potwierdzenie u innych. W efekcie ciągle, kompulsywnie, dąży do zaspokajania potrzeb ludzi, od których pochwał jest zależny i żyje w lęku przed dezaprobatą.

Głód odzwierciedlania

Na pewnym etapie naszego rozwoju, kiedy jesteśmy dziećmi, potrzebujemy by bliscy nam dorośli ludzie, odzwierciedlali nasze uczucia ? radość, strach, smutek, złość. Dzięki temu uczymy się czuć i dzięki temu wiemy, kim jesteśmy. Kiedy nie otrzymamy odzwierciedlania w dzieciństwie, szukamy poczucia siebie u innych. Czujemy pustkę w środku i poczucie to chcemy zrekompensować na zewnątrz. To się zdarza osobowościom narcystycznym. Ktoś taki domaga się absolutnej uwagi, specjalnego traktowania, zaspokajania pragnień. Narcyz chce być w swoich oczach idealnym. Dlatego od siebie i innych wymaga doskonałości. Jest w tym perfekcjonistycznie bezwzględny.

Głód kontroli

Życie jest skomplikowane i pełne niespodzianek. Wystawia na próbę naszą umiejętność przewidywania, pozbawiając iluzji, że wszystko możemy zaplanować. Perfekcjonista z głodem kontroli próbuje nie poddawać się przepływowi życia. Pragnie pewności, że jest na właściwej drodze i że poradzi sobie w tym trudnej, groźnej rzeczywistości. Szuka jakiejś pewnej filozofii, struktury, idei, która zapewni mu poczucie bezpieczeństwa. Postawa takiego kogoś jest sztywna, w środku lękliwa, a na zewnątrz często walcząca. Ten rodzaj perfekcjonizmu bliski jest purytańskiej moralności i dogmatycznej bezkompromisowości. Tylko przestrzegając pewnych zasad, taki ktoś czuje się godny i przez to bezpieczny. Zmusza do tego siebie i innych.

****************************************************************************************************
Antidotum na perfekcjonizm _Zwierciadlo

Istnieją dwa sposoby, aby spojrzeć na siebie i rzeczywistość. Dualistyczny ? jesteś doskonały albo niedoskonały. Lub niedualistyczny, kiedy jesteś ani doskonały, ani niedoskonały. Wybór należy do ciebie.
 
Kiedy widzimy siebie oraz świat jako rozbieżności między tym, co jest a tym, co powinno być lub postrzegamy rzeczywistość jako niedoskonałość, jest to percepcja niepełna. Wpadamy w pułapkę dualistycznego stylu poznawczego zakładającego, że jest wszystko albo nic. I bardzo cierpimy z powodu perfekcjonizmu i niespełnienia. Psychoterapeuta Pavel Somov podaje 10 punktów rozważań jako rodzaj ?nowego systemu operacyjnego?, który pozwoli ci wyjść z miejsca krytyki, wymagań, niezadowolenia do akceptacji i radości. Siebie oraz życia.

1. Nie ma takiego wytworu ludzkiego, który byłoby tak nieskazitelny, tak bezbłędny, tak pełny, że nic nie można do niego dodać lub odjąć lub zmienić. Doskonałość jest teoretyczna, więc nie jest prawdą. Zatem nie ma powodu, żeby się nią przejmować. Twój umysł, jeśli jesteś wolny od narzuconych norm społecznych, rodzinnych, kulturowy, jest subiektywny. To ty nadajesz znaczenie wszystkiemu, co widzisz, czujesz, czego doświadczasz.

2. Jeśli coś wydaje ci się bez skazy i bez błędów, tak jest w chwili obecnej. Chwilę potem może być inaczej. Odpręż się więc i do niczego nie przywiązuj.

3. Coś może ci się wydawać zakończone i w danym momencie doskonałe. Ale to kolejna iluzja. Jutro zobaczysz tego początek.

4. Jesteś częścią tej rzeczywistości. Nie jesteś ani doskonały, ani niedoskonały. Perfekcyjny ? to słowo nie może odnosić się do człowieka w jego całości i złożoności. Jesteś unikalny, więc nie ma odniesienia wobec czego jesteś perfekcyjny bądź taki nie jesteś.

5. Wiara w to, że coś nie powinno się wydarzyć, jest naruszeniem prawa przyczynowości. Jeżeli jest przyczyna zdarzenia, a zawsze jest, ma ono głębszy sens, nawet wtedy, gdy go jeszcze nie czujesz.
 
6. Pragnienie tylko jakiejś części rzeczywistości odrzuca jakąś inną jej część. W ten sposób dzielimy niepodzielne i jeszcze bardziej związujemy się z tym, czego nie chcemy.

7. Dzielenie na dobro i zło, doskonałość i niedoskonałość, sukces i porażkę tworzy dychotomię. Odrzucenia tego, co jest, jest przyczyną cierpienia perfekcjonisty.

8. Pożądanie tego, co nie istnieje teraz i walka z tym, co jest, to forma egzystencjalnego samobójstwa.

9. Akceptacja tego, co jest, nie jest biernością. Ona oznacza aktywne zaangażowanie się w rzeczywistość. Przyjmij, że cokolwiek istnieje, jest tak doskonałe, jak może być w tej chwili. A jeśli uważasz, że to konieczne, spróbuj zmienić to, akceptując wyniki swoich wysiłków jako najlepsze. To jest to, co możesz zrobić w tej chwili.

10. Stary perfekcjonizm usiłował doskonalić niedoskonałe. Nowy przyjmuje, że wszystko obecnie jest już doskonałe. Kiedy z tego powodu się zrelaksujesz, już teraz tworzysz przyszłość, która również będzie doskonała. Chociaż może być inna niż teraz, jeśli tylko tego chcesz. Baw się dobrze!

A znam sterylne domy i wcale się w nich dobrze nie czuję.  Nie czytałam jeszcze artykułu Happyfull, ale to racja to niewolnictwo. Chyba siebie samego.

Hej, być może wcinam się w Wasz temat ale myślę, że problem kochania za bardzo dotyczy także mnie. Przeczytałam już pewne artykuły i książki, ale ciągle popełniam te same błędy. Czy dysponuje któraś z Was książką "Dlaczego on nie kocha, a ona za nim szaleje"? strasznie jej dziś potrzebuje, bo chyba sięgałam dna.

Swietny artykuł.
Nie, tak nie będzie zawsze.  Zobaczyłaś go przez chwilę takim, jaki wpisuje się w Twoją iluzję. Pasował do niej. Jak juz się iluzji pozbędziesz będzie ok.

Ja się staram nie przesadzać i nie dać zniewolić. Co tam staram się, nie daję się.
Ja znam pedant?w, to jest niewola. Niewolnictwo.

Kochana nie bedziesz zadowolona z tego co uslyszysz
1. Zero kontaktu
2. Terapia
3. Ta przypadlosc to praca nad soba na cale zycie

Beosa wydaje mi się, że to naturalne. Też tak czułam, gdy eks ,,wykrochmalony'' szedł do swojej matki czy gdzieś tam w jakieś święto sam, a ja z małym dzieckiem snułam się po ulicy i ryczałam. Przez 10 lat byłam bardziej samotna z nim niż teraz kilka lat bez faceta, fakt mam dzieciaki. Też chciałam podejść, przytulić się i żeby było już dobrze. Serce krwawiło, cała krzyczałam z bólu.
To minie. Długo zejdzie ale minie ale powiem ci, że wczoraj (po tylu latach) wzięła mnie tęsknota, może nie za nim ale za tym co chwilę było i co mogłoby byc gdyby nie rozpad. Tyle już wiem, emocjonalnie tez pożegnałam się z nim ale tęsknota jest za tym czego nigdy nie miałam. Mój głód miłości jest nie do nasycenia, dlatego ,,chemia'' nie jest dla mnie. Chciałabym mieć przyjaciela i z tej przyjaźni by zrodziła się taka bliskość, więź byśmy mogli stworzyć związek.

Beosa kochana Co Cie inne karaluchy obchodza ??? Niech sobie biora tego spokojnego karalucha za meza
Ty siedzisz w tym karaluchowie i zywisz sie toksynami . To jak masz sie czuc ???
Czytaj Maje i pamietaj, ze to prawdziwa historia, nie bajka Na koncu zyla dlugo i szczesliwie
Tego tez Tobie zycze Zajmij sie czytaniem i wypisz sobie z ksiazek cytaty, ktore Ci pomogaja

A ja nie jestem głodna na żaden sposób już i perfekcjonistką też nie jestem. Tak uważam

Jeszcze jak pasował...Ale to tylko zewnętrzna powłoka,środek to ścierwo.
Iluzja, wiem...Tylko jak jej się pozbyć? Wiesz przecież z własnego doświadczenia,że to nie takie proste...Cały czas próbuję.Na szczęście te momenty projekcji zdarzają się już baaardzo rzadko.I są bardzo krótkometrażowe filmy.

Agnes uniknac cierpienia u psychologa ??? Teraz cierpisz !!! Idac na terapie przestajesz powoli cierpiec z powodow przez ktore teraz cierpisz Idac na terapie musisz tego chciec i byc 100 % z nim szczera !!!

Skończy się jak stracisz nadzieje

Happy, jesteś perfekcjonistką? Liv, Zofiu, Żabko? Dziewczyny?

Hm..przeciez pisalam, ze BYLAM nienazarta na 3 spoboby !!! Teraz czasami chce mi sie jeszcze jesc Nie zawsze sie moge jeszcze opanowac aby nie wpalaszowac czegos

Z artykułu wyszło mi, że jestem perfekcjonistką kontrolującą. Że lubię mieć pod kontrolą to wiem, bo dla mnie pod kontrolą oznacza poczucie bezpieczeństwa. Perfekcjonistką chyba nie jestem w żadnej dziedzinie, wręcz przeciwnie wydaje mi się, że jestem niedokładna. Niedokładność z kolei, to moja niechęć do poświęcania czasu/energii na coś, co wydaje mi się tego nie warte. dużo czasu i do skutku poświęcam czemuś, co wg mnie musi być dobrze ale nie na perfekt.

Kurna tylko chodzi o to właśnie,że nadziei już nie mam.Bo za dużo się wydarzyło,za dużo zostało powiedziane,bo jestem uparta i się nie cofnę.Powinnam już przecież zobojętnieć...Po tym wszystkim.
A tu głupi garnitur i zapach wody kolońskiej rozłożył mnie na łopatki.
Podświadomość ze mnie drwi?Przecież moja druga głowa zostala dopuszczona do głosu więc skąd te wahnięcia w tył? Jak ja chcę tylko do przodu.
Co innego czuję a co innego się dzieje w realu.
Nie rozumiem...

Cały czas mogę pisać na własnym przykładzie. Rozumiem to co piszesz. Głupi garnitur, woda kolońska.. U mnie takie odczucia oznaczały ból na to co się dzieje jak poprzednio pisałam. Rozpadało się a ja pazurami chciałam się chwytać i trzymać choć wiedziałam, że już nie można. To nie etap licytowania się?

Nie..chyba stoi ale nic ciekawego nie mają w ofercie,to mala dziura.A tańce to nie ja.
Teraz jestem zajęta działką,roślinkami.Tylko one ze mną nie pogadają.
Na grupie wsparcia psycholog mnie nie widziała,oprócz braku miejsc to dla mnie nie wskazane.Jakoś tak,że jestem silną jednostką i powinnam myślenie przekształcić w dzialanie bo jestem na dobrej drodze,wiem czego chcę.A na grupie są dużo bardziej potrzebujący (to już mój wniosek z rozmowy ).

Chyba juz nie ale wczesniej to mialam bardzo czysto w domu Leniwa sie zrobilam

Wiesz, zważając, że dla jednego to już czysto a dla drugiego jeszcze nie...
Ale filozuję dziś.
Wiecie, rozmawiałam z jedną Panią kiedyś o sprzątaniu i to się okazuje pojęciem równie względnym jak uroda.