Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Tylko czy nas dopiero trzeba wkurzyć byśmy się przestały "litować" nad karaluchami i ich ufać, zaczęły dbać o siebie?
Czy nie możemy nauczyć się to robić naturalnie?
Fajnie by było:)

Witajcie.

Na poczatku pozdrawiam wszystkie madre kobiety, ktore tutaj pisza...
Pisze do Was z prosba o wsparcie, wskazowki, bo jestem juz tak strasznie zmeczona i zagubiona...Juz kiedys tu pisalam w pewnym watku. Napisze o sobie w skrocie. Mam 35 lat, jedno dziecko, jestem od prawie 7 lat w zwiazku z czlowiekiem, ktory zamienil moje zycie w pieklo. Od samego poczatku byly awantury o byle co, ponizanie, wyzwiska, obwinianie mnie o wszystko. Facet jest uzalezniony. Zamieszkalismy za granica, dlatego nie bylo tak prosto po prostu odejsc, uciec. Jego hustawki nastrojow byly ekstremalne, raz mnie tulil i glaskal, a na nastepny dzien wyzywal tak okropnie, ze nie jestescie w stanie sobie tego wyobrazic.Oczywiscie stracilam wszystkich znajomych, jestem skrajnie samotna. Ostatnie dwa lata on siedzial w domu i nie pracowal. Placilam caly wielki czynsz, rachunki, zywilam trzy osoby i na nic nie starczalo mimo ciezkiej pracy.Moje zycie to byla praca, te chore jazdy, opieka nad dzieckiem, sprzatanie i wyprowadzanie psa. Nigdzie nie wychodzilam, nic dla siebie nie robilam, dla mnie juz nie starczalo czasu...Dwa tygodnie temu on oznajmil mi z dnia na dzien, ze znalazl prace , gdzies 400 km od domu i sie wyprowadza, ma mnie dosyc. Nawet nie powiedzial gdzie, co i jak...Plakalam i prosilam, zeby tego nie robil, bo ja musze isc do pracy, ze nie moge zostawic psa na 10 godzin w domu itp, itd.Wyszedl, trzasnal drzwiami. Poplakalam 2 dni...i wstalam z kolan, ciezko jak cholera, ale dalam rade ze wszystkim. Nie odbieralam jego telefonow...Teraz po dwoch tygodniach w piatek, pojawil sie jakby nigdy nic, wpadl do domku na weekend.Przez cale te dwa dni byl szczegolnie okrutny. Ponizal mnie, twierdzil, ze mnie zostawil, bo jestem stara i brzydka, krzyczal...wieczorem zabral wiecej rzeczy i poszedl...
Obudzilam sie dzis o 5 rano, spuchnieta od placzu, slaba...zbralam psa do parku, chodzilam i plakalam...Ja juz nie mam sily tak zyc, jestem wrakiem czlowieka, wypalam ponad paczke fajek dziennie, nie jem, nie spie, martwie sie o prace a mam przez niego dlugi do spalcenia...
Duzo czytam juz chyba od roku i wiem, ze ja rowniez jestem chora, uzalezniona od niego, powinnam isc na terapie, ale ja pracuje, nie mam jak fizycznie tego zrobic...Wiem, ze on nie odpusci, bedzie sie znecal nade mna, kontrolowal. To psychopata. Nie moge na razie zmienic mieszkania, zeby uciec...Modle sie, czytam, staram sie pozytywnie myslec, ale jestem chyba w momencie, kiedy jestem za slaba aby zyc...a zyc musze, dla dziecka i dla psa. Prosze pomozcie, jak mam sie skutecznie odciac, jak sobie pomoc, jak zwalczyc ten cholerny strach przed samotnoscia...Dziekuje za wysluchanie.

Cześć dziewczyny.
paninikt35 życzę ci dużo siły i wytrwałości.
Kiedyś pisałam, ze jestem mistrzynią pierwszego kontaktu. Gdy relacja staje się bliska zaangażowania lub w ogóle bliska, to robię parę kroków do tyłu by ochłonąć i nabrać dystansu. To się samo dzieje, a dociera do mnie że znów tak jest po dłuższym czasie gdy nabieram gotowości do ponownego kontaktu. Nie czytałam wątku, wręcz unikałam go Przykro mi to pisać ale tak jest.
To samo z grupą wsparcia. Kilka dni temu gdy szybko zerknęłam na wątek (ciekawość i forma kontroli ) zauważyłam że dziewczyny zamilkły, a Happy nawoływała do odezwania się. Wtedy zaczęłam coś pisać i nie wysłałam ale zapisałam to w notatkach. Teraz wkleję to co napisałam wtedy, by nie zastanawiać się kolejny raz jakich słow użyć :
,, Od kilku dni coś się mi w głowie klaruje, coś mnie gryzie. A jak gryzie, to zamykam się żeby sie do końca wyklarowało.
Zaczytałam się też  w książkach od Happy. Przyznaję, jak wiele się dzieje, to robię uniki, nie umiem też ogarnąć wielu osób na raz, tak jak na forum, w grupie wsparcia czy gdzieś tam. Wiem nie muszę, mogę się skupić na jednej, dwóch ale ja z ,,tych'' jestem i wszystkim dobrze chcę
Dobrze wyrzucę to, bo mnie męczy. Otóż po kilku sytuacjach, rozmowach itd z całą pewnością twierdzę, że grupę wsparcia na którą chodzę prowadzi psychof.. Mam wrażenie, że część z osób tam przychodzących przychodzi po to, by pławić się swoim smutkiem, rolą ofiary, usprawiedliwiać swoje lenistwo, czy coś tam jeszcze. czego oczekiwałam? Coś na zasadzie pomagania przez mówienie o wszystkim co się widzi, nawet jeśli ma początkowo zezłościć, zasmucić, niech to będzie coś co pomaga, rozwija itd. Nie chcę przyklaskiwania jaka to ja biedna jestem (nie o mnie chodzi) jacy to wszyscy źli dokoła, a ja ta ofiara. Mamy z tych ofiar wychodzić a nie trwać. Są rozmowy poza grupą o innych członkach co nie podoba mi się. W kontrakcie jest punkt który mówi że nie mówimy o innych, jesteśmy dyskretni itd, wiec dlaczego to nie obowiązuje jak już się rozejdziemy do domów? Nie chcę wciąż wracać do tego co było, chcę zdrowieć. Przydałaby się osoba która by pokazała coś innego (terapeuta?) i pojawiła się taka, co prawda dda ale bardzo trafnie wypowiadała się, ukazywała słabości, dawała powody do zastanowienia (napisałam niedawno ,,coś jak Tarantella'' w pozytywnym znaczeniu) i co? grupa ja odrzuciła, bo bolało. Prawda osoba ta mówiła podniesionym głosem, co tłumaczyła tym że ona tak mówi cały czas ale wystarczyło powiedzieć, nawet kategorycznie zakazać takiego tonu. na ostatnim spotkaniu powiedziałam że w takim arzie też nie mam odwagi by mówić to co czuję z obawy przed odrzuceniem grupy. Poczułam się lepiej choć trzęsłam się jak osika, no bo ja przemawiać wśród tylu ludzi i to jeszcze to co na prawdę czuję? I teraz mam wątpliwości co do tego czy ja tam pasuję.  I znów poza ludźmi. Proszę wskażcie mi jesli widzicie na co mam zwrócić uwagę u siebie? Z góry dziękuję
Myślę że grupa wsparcia w realu w składzie takim jak piszecie to byłoby to ''
To kilka dni temu. Dziś niedziela, dzien spotkania grupy a mnie od rana boli głowa, czuję niechęć i złość, w zeszłą niedzielę nie byłam. 
Do tego dochodzą problemy egzystencjonarne, a syn urządza głodówkę, bo jego dotychczasowe metody przestały na mnie działać. Jeśli to przeczyści mu myślenie to jestem za, ciekawa jestem tylko czy jutro zje śniadanko przed szkołą czy nie, bo padnie jak nic z głodu.
Kurczę trochę mam dość. Tak bym chciała napisać coś pozytywnego. Dziewczyny wybaczcie. Dobra wysyłam, co ma być to będzie. Mogę się całkiem we wszystkim mylić.

Witajcie! Mój chłopak zostawił mnie w piątek bo uznał, że za bardzo mi na nim zależy i zapominam o samej sobie. Tak bardzo tego nie rozumiem. Przecież to nie jest powód do kończenia związku, tylko do rozmowy. On chce, żebym była pewniejsza siebie "jak kiedyś". To prawda, trochę się od niego uzależniłam, ale to jest najwspanialszy ktoś na świecie i bardzo go kocham. Kompletnie nie mogę sobie wyobrazić tego, że to skończymy. Dałam sobie i jemu kilka dni na ochłonięcie i jutro mam zamiar do niego pójść i poprosić o chwilę rozmowy i spacer. Powiedzieć, że przemyślałam wszystko, zrozumiałam i faktycznie - będę musiała bardziej skupić się na sobie, ale mimo wszystko chcę, żeby dał mi szanse. Powiem, że przecież każdy związek zasługuje na jeszcze jeden raz. W szczególności, jeśli powodem zakończenia go jest taki powód, który nie jest ogromnie poważny! Nie wiem tylko czy jest to dobry pomysł? Ale strasznie nie chcę żyć bez niego. W dodatku przez nasz związek odwróciły się ode mnie wszystkie bliskie osoby i nie mam naprawdę nikogo. A ja i on to naprawdę zgrany duet, wcześniej byliśmy długo przyjaciółmi, więc naprawdę to coś ważnego. Bardzo proszę o pomoc.

Doceń mądrość mężczyzny a sobie daj czas i wszystkie możliwe możliwości nie zrobienia sobie tego znowu.
Zrób wszystko by nauczyć się być zawsze sobą i kochać także,
Ale daj temu wiele czasu!!!!!!!!!!!!

zabka-k napisał/a:

To ja mocno przytulam i mam nadzieję, że i dobrze dobrane leki i rosołek miałaś w weekend? Na wzmocnienie?
Bo kochana - wiosna pełną parą wpada, musisz się szybko poskładać, bo wiesz
W tym roku wiosna to będzie nawet nie 17 mgnień Zaraz upalne lato

I masz wygrzewać zatoki i masz zawsze zabierać cieplesze, bardziej nieprzemakalne buty!!!!! Zamiast szpilek!!!!!!!!!!!!

Dzieki Zabcio
Leki biore ale jutro na kontrole do lekarza ide, bo kaszel sie przyplatal Dzisiaj 2 godziny w pelnym sloncu sie grzalam i nawet sie opalilam Masz racje wiosny nie bylo i nie bedzie U mnie dzisiaj 22 stopnie byly a jutro podobno ponad 25
Juz mi nieprzemakalne buty moze nie beda potrzebne Trzeba sobie nowe letnie buciki sprawic

Wtrącając się do wątku problemem nie jest miłość kobiet.

Problemem jest że w porównaniu do tej porcjii miłości jaką dajemy odpowiedź nie jest adekwatna... Jak to zmienić, czy to zależy od ludzi? Tak... Ale skoro kogos się kocha to oczekujemy miłości od tej konkretnej osoby. Nie można jej wymienić. Czy poprostu nie stać ja na miłość by zrównoważyć ja jak tą druga osoba. Napewno stać. Pytanie jak ją wzbudzić. Wina nie leży po waszej stronnie, że ktos jest taki nie potrafi. Potrafi potrafi.

Pokazywać że oczekujemy, nie wstydzić się potrzeb! Dawać i oczekiwać by brac, uczyć się brac i uczyć się dawać by nie tracić.

Pozdrawiam

Happyfull napisał/a:

zabka-k napisał/a:

Ja tam mówię wprost - przede mną wiele. Biby byłam taka ogranięta, a znowu wlazłam w błoto po szyję.
A ile razy jeszcze po czasie wyłapię, że się wślizgnęłam.....

Zabka Ty nie znowu wlazlas w bloto po szyje !!! Ty sie z tego blota ciagle wygrzebujesz a wiesz, ze bagno czasami wciaga !!! Teraz masz juz doswiadczenie i pomocne dlonie, ktore ciagna Cie na powierzchnie !!!

Takie tuchome bagienko:D

Happyfull napisał/a:

Nie wiem jak to u Ciebie jest ale niedawno poczytalam sobie troche o DDA aby niektore z Was troche "lepiej" zrozumiec
Mi sie wydaje, ze u Ciebie to jest niepewnosc czy na pewno to co Ty myslisz jest ok ?
Moim zdaniem nie powinnas miec zadnych watpliwosci, bo myslisz racjonalnie

Poczytałaś?
My nie wiemy w ogóle co jest normalne i czy w ogóle coś jest normalne i czy my mamy prawo coś czuć
Śmieję się, bo śmieję się z siebie!
Dlaczego?
Bo na terapaię polazłam wywrzaskując na siebie najgorsze inwektywy praktycznie!
A tak szczerze po wielu miesiącach?
To się okazuje, że ja tłumię reakcje na manipulacje!!!!!!!!!!!!

Wiesz, ile czasu nam potrzeba, ilu normalnych ludzi, ile własnej otwartości, by przestac się bać własnej "intuicji"? Czy Ty możesz zrozumieć, jaka to ogromna walka z samym sobą? Żeby się nie bać powiedzieć czegokolwiek?????? Zamiast być po prostu każdemu na skinienie? Przepaprane Happy
A to w ogóle nie jest jakaś intuicja, tylko głęboko zakopywane, zagrzebywane własne UCZUCIA?
My nie wiemy, że są uczucia i że można coś czuć.... I ważniejsze, że jeśli coś się czuje, to należy to tylko i wyłącznie brać pod własną rozwagę, a nie tłamsić to w zarodku....
Pod rozwagę - to mam na myśli

hm... napisał/a:

Happyfull napisał/a:

Zabka Ty nie znowu wlazlas w bloto po szyje !!! Ty sie z tego blota ciagle wygrzebujesz a wiesz, ze bagno czasami wciaga !!! Teraz masz juz doswiadczenie i pomocne dlonie, ktore ciagna Cie na powierzchnie !!!

Takie tuchome bagienko:D

Takie znane
Bo przecież z niego dotąd nie wylazłam, tylko powiedzmy sobie uczepiłam się kępki trawy

hm napisał/a:

Nie ma co starać się zrozumieç. W tym czasie lepiej robić inne rzeczy.
Wyjść z g.... uda się z pewnością. Szkoda tylko, że nam ktoś takie g...zafundował. Damy radę:)
Naiwność, że zawierzyłyśmy komuś lub sobie, że druga osoba postąpi odpowiedzialnie i konsekwentnie jak się należy.

Naiwność, Waćpani, a jakże

Poczytalam Zabko
Przesrane Ale mozna z tego wyjsc !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Zasady gry juz znasz To i nauczysz sie karty rozdawac
Buzka i kolorowych snow dziewczyny

czuje się teraz jak mała dziewczynka. wysyłam, niech się dzieje.

Steven-21 napisał/a:

Wiem że to trudne. Moge podzielić się tylko tym, że mialem przyjacielskie relacje z pewną dziewczyna. Ale wkońcu okazało się że to ja wiecej daje niż odbieram.

Niedawno się to zakończyło i skoczyło się słowami z mojej strony "od dzisiaj jestes moim największym wrogiem"

nie podjąłem się naprawy relacjii bo nie powinna wyjść odemnie. Ale tą sytuacja mnie załamała. 2 lata, rozmowy nocami. To byla jedną z bliższych mi osób. Jak siostra... Wiem zgłupiała przez depresję, rozumiem to ale ja nie wrócę bo to kosztuje zbyt wiele mnie.

Nie wiem co mam powiedzieć wiem że nie jest proste. Chce jednak powiedzieć że pozytywną energia, optymizm ma niesamowitą siłę.

Te osoby kobiety które za bardzo kochają one poprostu bombarduja tym co chcą przekazać. Tu wina według mnie jest po drugiej stronie. A często wiele osób myśli że to ich wina i ich słabość. To nie jest zła cechą ktorej się trzeba pozbyć. Tą cechą jest wartościową tylko jakoś jest odwrotnie w niektórych środowiskach. Na odwrót to tą osoba co wiecej daje ona ma gożej... Smutne ale prawdziwe

ja nigdy nie zgodzę się na taka relacje bo w moim przypadku to by mnie męczyło.

Wszystko byłoby dobrze gdyby to, że kochają za bardzo nie niszczyło ich samych.
Skoro było Ci źle, że dawałeś zbyt wiele może tego doświadczyłeś.
Tutaj istotą jest to, że kochając za bardzo zapominasz o sobie samym. To droga ku destrukcji. Tak w dużym skr?cie.

hm... napisał/a:

Steven-21 napisał/a:

Wiem że to trudne. Moge podzielić się tylko tym, że mialem przyjacielskie relacje z pewną dziewczyna. Ale wkońcu okazało się że to ja wiecej daje niż odbieram.

Niedawno się to zakończyło i skoczyło się słowami z mojej strony "od dzisiaj jestes moim największym wrogiem"

nie podjąłem się naprawy relacjii bo nie powinna wyjść odemnie. Ale tą sytuacja mnie załamała. 2 lata, rozmowy nocami. To byla jedną z bliższych mi osób. Jak siostra... Wiem zgłupiała przez depresję, rozumiem to ale ja nie wrócę bo to kosztuje zbyt wiele mnie.

Nie wiem co mam powiedzieć wiem że nie jest proste. Chce jednak powiedzieć że pozytywną energia, optymizm ma niesamowitą siłę.

Te osoby kobiety które za bardzo kochają one poprostu bombarduja tym co chcą przekazać. Tu wina według mnie jest po drugiej stronie. A często wiele osób myśli że to ich wina i ich słabość. To nie jest zła cechą ktorej się trzeba pozbyć. Tą cechą jest wartościową tylko jakoś jest odwrotnie w niektórych środowiskach. Na odwrót to tą osoba co wiecej daje ona ma gożej... Smutne ale prawdziwe

ja nigdy nie zgodzę się na taka relacje bo w moim przypadku to by mnie męczyło.

Wszystko byłoby dobrze gdyby to, że kochają za bardzo nie niszczyło ich samych.
Skoro było Ci źle, że dawałeś zbyt wiele może tego doświadczyłeś.
Tutaj istotą jest to, że kochając za bardzo zapominasz o sobie samym. To droga ku destrukcji. Tak w dużym skr?cie.

ogólnie mowie że to samo się tyczy przyjaźni czy zaangażowaniu w życie społeczne. Masz rację Hmm to prowadzi do destrukcjii dosłownie. Nie warto się w to wilkac i wracać do tego nawet jeśli minął czas. To tylko uluda, a skutki? Katastrofalne... Kiedy ktos to zauważa to najlepiej byłoby odrazu z tego wyjść, ale czasem dajemy sobie czas, szansę, uzależniamy to od tłumaczem drugiej strony. Dla mnie taka uluda miała miejsce ale nie na poziomie miłości tylko przyjaźni. Zostałem manipulowany że to zależy od czasu, że to ja będę winny. Inne osoby często prowadzą wobec nas bezwzględną grę. Wchodzą wielkie słowa, idee ale to tylko uluda.

Nie warto, powtarzam nie warto. Ta druga osoba nie bedzie się kierowała wobec nas tak samo gdybyśmy się zamienili sytuacja. Jest to nie zdrowa relacja...

Jeśli ktos ma wiele siły czerpie ja skads indziej może dawać. Chodzić po więzieniach i dawać ludziom wsparcie mimo że ci spotykając go za parę dni na ulicy potrafiliby go okraść.

Ja taki nie jestem. Szczerze jeśli się nie da trzeba sobie to powiedzieć, uświadomić sobie. Myśleć o sobie, na pewien sposób być egoista. A otwierać się tam gdzie warto, dla tych którzy są dla nas dobrzy i kierują się tym samym

jak zwykle Pozdrowienia ;D

Jednej rzeczy robić nie wolno. Wiesz jakiej?
Trzeba zacząć od siebie. Trzeba znać swoją wartość i mieć do siebie szacunek. Mając to nie pozwolimy na złe traktowanie, na wykorzystywanie, na manipulację. Od toksycznych ludzi będziemy się trzymać z daleka.

Ja wciąż jej nie widzę - nie czuję.  Jestem w cudnych miejscach, o których parę lat temu nie  osmielałam się śnić.  Zresztą od niedawna dostaję - biorę,  cos co kiedyś było niemożliwe...
I co? ! I zamiast radości mam to śmieszne uczucie szczęścia połączonego z bólem.  Męczy mnie.  Bo jestem zachwycona a zarazem jest najzwyczajniej mdło.
No i wspomnienia i żal i chęć dzielenua radości i...i...i...i...ciągle w środku z nim jestem.
Zle mi z tym, bo chciałabym się zwyczajnie rozkoszować - tyle mam i dostaje!

Chcę byc już wolna - od nadzieji, tęsknoty, mojej wnętrznej z nim bkiskiści.

Dziewczyny, tak ku swojej własnej terapii wklejam to co dziś pisałam jakby w pamietniku (notatnik) Z góry przepraszam, bo nudne.
,,Zaznaczyłam na końcu mojego postu, że mogę się mylić we wszystkim co napisałam. Kurczę nie jestem zmienna, to właśnie ta niepewność. Dobrze trafiłas Happy, szukam potwierdzenia, że to co czuję i myślę ma sens, jest prawdziwe. Nie zmienia to faktu, że projektuję i przenoszę dlatego to wtracenie że nie jestem zmienna. Tak, po części powiedziałam wtedy na grupie co czuję i tak boję sie krytyki i odrzucenia. I chyba też wspomniałam, że to moje wyniesione z domu. Trzęsłam się, bo mówiłam co czuję, bałam się reakcji, odrzucenia, nic takiego się nie stało-kosmos. Oczywiście wszystkiego co napisałam nie powiedziałam. Idąc dalej, mam wyrzuty, że jestem fałszywa, wstydzę się, że napisałam o grupie w taki sposób, że nazwałam prowadzącego chociaż tak myslę. Dzis poszłam, pomyślałam sobie, że warto nawet dla jednej, dwóch osób które działają na mnie pozytywnie.  Potem zaczeło mi świtać, że przenoszę brak akceptacji, że skoro ktoś, coś nie spełania moich oczekiwać tak jak ja bym chciała, to czuje złość, zniechęcenie, odrzucam (tak jak kiedyś mnie w domu) Brak akceptacji z mojej strony, a przecież poszłam by min. uczyć się relacji, nie oczekiwać (postawa roszczeniowa) akceptować i przyjmować ludzi takimi jacy są.To mi wciąż umyka. Wiele pracy przede mną ze sobą. Dziś jedna z uczestniczek powiedziała:,, ja tu przychodzę, by spotkać się ze sobą (i z wami)'' Piękne i trafne. Dlatego prosiałm o wskazówki na co mam zwrócić uwagę u siebie, bo to o moje odczucia i obecne widzenie chodzi i to będzie się cały czas zmieniać wraz ze zrozumieniem. Nie mniej emocje są i będa, czasem trafne czasem nie. Gdybym nie mogła tu do was pisać nie wpdałabym na to za szybko. Musze głosno powiedzieć. Jedno pytanie, zdanie którejś z was daje do myślenia. Jeszcze na coś wpadłam słuchając ludzi z grupy (prowadzącego nie było, był zastępca) Wszyscy prawie są kochający za bardzo i tak mi błysło.. oni tak jak ja boją się sprawić komus przykrość (to odniesienie o tym że nie chce glaskania) Kurczę, przepraszam za to jaka niemądra i impulsywna jestem siebie samą i tych o których pisałam. Zła jestem. A co jesli  nadal sie mylę? Mogę tak pisać co, pozwolicie? muszę to sobie poukładać.''
Z tego pisania wyszło mi : zagubiebie-niepewność, złość, usprawiedliwianie i chyba zaprzeczanie (targowanie się?) pogodzenie.. typowe etapy  
czy mnie się już wszystko myli? Cała ta sytuacja to znów przeniesienie czegoś. Łatwo by było napisac teraz cos, , mądrego'' po odp happy i zabki  ale ja chcę być prawdziwa i wklejam by pokazać etapy mojego myślenia. Bo przecież mam rację prawda? obje napisałyście że dobrze myślę? czuje się teraz jak mała dziewczynka. wysyłam, niech się dzieje.

hm... napisał/a:

Jednej rzeczy robić nie wolno. Wiesz jakiej?
Trzeba zacząć od siebie. Trzeba znać swoją wartość i mieć do siebie szacunek. Mając to nie pozwolimy na złe traktowanie, na wykorzystywanie, na manipulację. Od toksycznych ludzi będziemy się trzymać z daleka.

Moim zdaniem to nie do końca tak działa. I widać to również z opisów "zdrowiejących" dziewczyn. Miłość własna - super ważna. Ale chodzi też o wpojone schematy zachowań - w tym te społeczne. Normalnym jest, że często po prostu chcemy być w związku i dla związku się staramy, ale my nie znamy zdrowej granicy (a ta granica nie zawsze jest kształtowana miłością własną - a po prostu trzeźwym spojrzeniem).

zabko-k Pytałaś o czas wchodzenia w związki... no prawie zawsze był długi u mnie - po kilka miesięcy. Ja raczej patrzę i się zastanawiam, nie zakochuję się na amen, ale jak już się potem zakocham to tak "głęboko". A niestety pazury wychodzą już po, bo wcześniej oni zdobywając są śliczni i tacy starający.
Owym karaluchem czekałam z 4 miesiące, choć już wiedziałam że jak się udam do Hiszpanii pod ich koniec to wpadnę jak śliwka w kompot i bałam się też, że on nie... w jakiś sposób się sprawdziło. Nie od razu, bo on szalał dalej, ale potem. Jakby bez powodu - wciąż nie wiem co się stało. Narcyz. Albo ja w końcu powiedziałam, że coś mi się nie podoba.

Dziekuje za zrozumienie.
Ciesze sie , ze Was odnalazlam.

Ciezko sobie poradzic z gniewem, ktory narasta...To nowe uczucie, bo do tej pory zawsze byl tylko zal, poczucie krzywdy i czarna rozpacz. Ten gniew jest w jakis sposob konstruktywny, bo sprawia, ze mysle...a wlasciwie czemu nie? kto wie co sie moze stac za miesiac albo rok? a wlasnie, ze   sie nie dam, poradze sobie!!! Boli, niech boli, kiedys musi przestac...Co jakis czas staje mi przed oczami twarz tego pana, jak w poplochu pakowal do torby rzeczy, wyklocal sie nawet o nici, wszystko jego, ON SIE DOROBIL, bezrobotny 2 lata...Manipulacja, wypaczona rzeczywistosc i ta jego pewnosc, ze co prawda kolejny raz zrobil mi duze kuku, ale ja i tak bede skomlec....Ufff, cisnienie....