Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Też by się chciało rzec uff.
Nie wiem jakie macie tam umowy z mieszkaniem ale w większości wypadków dorosly domownik odpowiada z karaluchem solidarnie...

A to coś Ci w ogóle daje pieniądze?  Na dzieci ? Koniecznie trzeba zrobić zabezpieczenie. Póki jesteście małżeństwem to Tobie też się należy (jeśli masz sporo mniej niż on). Jeszcze lepiej gdybyście nie mieszkali razem, łatwiej dostać.

Proszę Cię, popytaj znajomych i wszystkich co się da, są ludzie, którzy mieszkania dają tylko za opłaty, by osoba była zaufana. Licz na szczęście (uwierz zdarza się). Tylko popytaj. Teraz jest już ciepło, wiec możesz szukać też czegoś w kamienicach - da się za 500 zł znaleźć i nic więcej.
Przecież on Cię e długi wciągnie większe niż jakbyś była sama.

Tezkobieta kazda z nas jest czlowiekiem z krwi i kosci Zabke znam osobiscie i kawal z niej czlowieka - 180 cm Ja przy moim i Zofii 160 cm sie przy niej chowamy

Zabka samochod to sie moze znajdzie Pogadasz z szefem to Ci firmowy da Na raze wszystko powoli - wiem ze to dla Ciebie nowe Juz idzie wszystko w dobrym kierunku Zabko My Cie tutaj "przypilnujemy " abys nie pedzila na leb i na szyje
Daleko jestesmy od siebie ale zawsze mozna na nas liczyc
Trzeba te spotkanie w puszczy organizowac
Zofia tez chyba zaniemogla ?

Raki dobrze ze czujesz siebie Wstyd to chyba normalne uczucie po zwiazku z karaluchem !!!
To co robilas nie bylo fikcja !!! To bylo realne !!! Fikcja bylo tylko Twoje wyobrazenia o kims i czyms
Pytasz sie jak zyc ? "Normalnie" - kawa rano, obiad, kolacja, spacer, praca, kino, teatr, sport, rodzina, przyjaciele itd
Powoli isc do przodu i zyc teraz a nie przeszloscia i fantazjami o przyszlosci !!! Teraz nalezy do Ciebie
Baw sie fajnie z mama

No bo  sie spotkalas z trucizna i jestes podtruta !!!

I cos do poczytania z Terapii przez pisanie

ŚWIADOMY ZWIĄZEK

Ze świadomym związkiem jest jak ze świadomym macierzyństwem ? trzeba do niego dojrzeć. Nie wydaje mi się możliwe aby w wieku lat nastu lub nawet we wczesnej dwudziestce którakolwiek z nas mogła z całą odpowiedzialnością stwierdzić, że stać ją na w pełni świadome macierzyństwo. Być może istnieją gdzieś wyjątki potwierdzające regułę, ale osobiście nie znam i nie słyszałam. Identycznie jest z tworzeniem świadomego związku.

Jak sobie przypomnę siebie, to nawet w wieku dwudziestu ośmiu lat nie byłam tak naprawdę świadoma z czym przyjdzie mi się zetknąć kiedy urodzę swoje pierwsze dziecko. Mimo przeczytania ton fachowej literatury, przetrzepania Internetu, uczestnictwa w szkole rodzenia i aerobiku dla ciężarnych. Posiadałam wiedzę teoretyczną, miałam wsparcie, poczucie bezpieczeństwa, a jednak kiedy przyszło na świat dziecko ? zapanował totalny chaos i spadła na mnie cała masa niespodzianek. Mogę sobie tylko wyobrazić jaką gehennę przeżywają te dziewczyny, które wiedzy teoretycznej nie mają (że o praktyce nie wspomnę). Oczywiście potknięcia są wpisane w żywot ludzki, ale akurat te ? macierzyńskie tudzież związkowe ? powodują spłynięcie konsekwencji również na osoby które kochamy najbardziej. Jak w naczyniach połączonych. Jest to ogromna odpowiedzialność, więc warto poświęcić trochę czasu na nabywanie świadomości.

Dopiero przy kolejnym dzieciaku zyskałam matczyny luz. Nie bez kozery mówi się ?trzecie to w gazetę przewiniesz?. Taka prawda. Nie oznacza oczywiście mniejszej troski czy słabszego ładunku miłości. Prawda ta legitymuje się wiedzą, doświadczeniem, spokojem, wiarą we własne możliwości ale i świadomością limitów. Własnych niedoskonałości. Dzięki temu nie powtarza się starych błędów.

I tak sobie myślę, że ze świadomym związkiem jest bardzo podobnie jak ze świadomym macierzyństwem. Pierwszy związek, często szczeniacki ? najczęściej jest nieco histeryczny, nadopiekuńczy, spędza sen z powiek. Wspominany z rozrzewnieniem często nienależnym, bo przecież jako nastka z sianem w głowie nikt nie jest w stanie ocenić potencjału ani swojego, ani maślącego się szczyla płci przeciwnej. Poważniejsze relacje następują najczęściej gdzieś między dwudziestym a dwudziestym piątym rokiem życia. Na studiach, albo w pierwszej pracy. Kobieta jest oszołomiona dorosłością, możliwością założenia rodziny, znajduje tego jedynego i wymarzonego. Jednakże w ?naszych? (w sensie blogowych) przypadkach związki te właściwie z góry można było skazać na niepowodzenie. Dlaczego? Bo wchodziłyśmy w nie mając fałszywe pojęcie na temat związku. Byłyśmy nieprzygotowane do jednego z najważniejszych egzaminów w życiu. Nie byli w stanie przygotować nas rodzice. Prawdę mówiąc właśnie ich wzajemne relacje, które powinny stanowić dla nas wzór ? były wadliwą matrycą. Mając złe oprogramowanie wdrukowane w twarde dyski chciałyśmy być mądrzejsze. Zbudować ?na przekór?. Nigdy nie być ?jak własna matka? albo nie mieć za męża takiego kogoś ?jak własny ojciec?.

Niektóre z nas, próbowały jeszcze kilkukrotnie i za każdym razem finiszowały z ręką w nocniku. Efekt ten sam, mimo różnorodności wybieranych partnerów. Kobieta prędzej stwierdzi, że ?wszyscy oni tacy sami?, niż wpadnie na pomysł, że problem tkwi w niej.

Mogę z całą odpowiedzialnością stwierdzić, że swego czasu miałam identyczny schemat myślenia. Winę za swoje nieudane relacje zrzucałam wyłącznie albo na partnerów, albo na jakąś tajemniczą bliżej niesprecyzowaną siłę, która powoduje że bezbłędnie wyłuskują mnie z tłumu a ja lecę jak ćma do ognia.

W momencie kiedy zdałam sobie sprawę, że to JA jestem źródłem wszystkich moich problemów ? przyznam szczerze ? wcale mi nie ulżyło. Nie poczułam się również lepiej. Wprost przeciwnie, decyzyjność była przytłaczająca. Poczułam prawdziwą współodpowiedzialność za tamte nieudane relacje. Za ich nieciekawe zakończenia. Bo okazało się nagle, że ?sama chciałam?. Nawet jeśli nie do końca zdawałam sobie sprawę z podświadomych motorów wpływających na moje decyzje. Kiepskie dzieciństwo stanowi okoliczność łagodzącą, ale w tym przypadku nie zmienia wyroku. Właściwie to na początku osiągania stanu świadomości, przyznanie że miało się kiepskich rodziców którzy skutecznie pokrzywili emocjonalny kręgosłup, powoduje nagły wzrost rozżalenia i poczucia niesprawiedliwości. Często jest to uczucie tak bolesne, że wolimy z powrotem uciec w stan nieświadomości traktując prawdę o rodzinnym domu jako niepotrzebny emocjonalny masochizm. Nie jesteśmy w stanie zmienić przeszłości, nie podoba nam się pozycja małoletniej ofiary. Budzi się słuszny bunt.

Niestety tej pozycji w osiąganiu samoświadomości nie można ominąć bez przepracowania jej. Nie chodzi o taplanie się w żalu i obwinianie często niczego nieświadomych rodziców o swoje własne błędy. Chodzi o genezę tych błędów, o ich drzewo genealogiczne. Kiedy zdamy sobie sprawę co nami powodowało kiedy dokonywałyśmy fatalnych życiowych wyborów ? będzie z górki, co nie znaczy że łatwo. Pogodzenie się z bolesną przeszłością i nadanie jej właściwej rangi, pomoże zamknąć tamten okres raz na zawsze. Stanie się on tylko etapem, ciężkim stromym podejściem do następnego obozu na trasie. Wszystko boli, ale niedługo nie będziemy odczuwać zakwasów, a jedynie satysfakcję z dobrze zrobionej roboty, która jest tylko częścią całego procesu.

Wróćmy do świadomego związku. Moim zdaniem owa świadomość wyniesiona z mądrych książek, publikacji, Internetu, warsztatów czy terapii ma za zadanie wydobycie z Ciebie wszystkich pozytywnych i negatywnych cech, a następnie nadanie im określonego kierunku i miejsca w Twoim życiu. Służą temu różnego rodzaju ćwiczenia interpersonalne, rozmowy - również te wirtulne, wreszcie pisanie - do którego ciągle i nieustannie zachęcamy. Słowo pisane dużo łatwiej przeanalizować zarówno autorce jak i czytającej, można wyłuskać z tekstu gdzie tkwi podświadomość a gdzie premedytacja. Mając informacje o samej sobie, o swoich możliwościach, zaletach, wadach i limitach będziesz w stanie określić czy w ogóle, a jeśli tak, to jaki typ relacji jest dla Ciebie najlepszy. Masz wiedzę w teorii, właściwie codziennie ją trenujesz na swoim najbliższym otoczeniu. Na przykład: asertywność, stawianie granic, współmierność w dawaniu i braniu. To niemal jak szkoła rodzenia na żywo. Komfort jest sporo większy, bo nie ma presji czasu. Nie musisz się wyrobić w dziewięć miesięcy. Masz przyjazne środowisko, stajesz się pewną siebie kobietą.

Taka kobieta tworzy świadome związki. Nie mam na myśli związków tylko i wyłącznie damsko-męskich. Mówię także o relacjach z dziećmi, rodzicami, familią, przyjaciółmi, znajomymi, współpracownikami, etc. Taka kobieta zdaje sobie sprawę z ciężaru gatunkowego każdej z nich. Wie o następstwach grzechu zaniechania, braku konsekwencji czy niewspółmierności w dawaniu i braniu. Wie ile czasu i pracy wymaga budowanie prawdziwych więzi międzyludzkich, w których nie ma miejsca na kłamstwo, zdradę czy brak lojalności. Dzięki doświadczeniu, do swojego najbliżego otoczenia zaprasza wyłącznie osoby do których ma zaufanie i przy których czuje się bezpieczna.
Odnośnie konstelacji damsko - męskich pozwolę sobie powrócić do porównań macierzyńskich; świadomy związek w fazie startowej jest jak pierwsze chwile po porodzie. Trochę śmieszno, trochę straszno. Działanie opiera się głównie na instynkcie, bo rozum jest bombardowany hormonami szczęścia. Dlatego tak ważne jest wyrobienie w sobie prawidłowych nawyków. Jeśli masz przepracowaną przeszłość i byłaś na tyle odważna żeby przyznać się przed samą sobą do popełnionych błędów ? droga do wytrenowania prawidłowych odruchów stoi przed Tobą otworem. Możesz przyjąć metodę małych kroczków, możesz spróbować rzucić się na głęboką wodę ? wszystko zależy od Ciebie.

Czy to nie jest piękne uczucie? Jesteś wreszcie sterem, żeglarzem, okrętem. To jest Twój najlepszy czas. Najlepszy ? bo świadomy.

Zabka a czy ja pisalam, ze juz masz sie pytac o samochod i ze jutro jedziemy do puszczy?
Ja wszystko rozumiem Zabko

Optymizmu mozemy sie tez nauczyc Pesymizmu tez, ale o tym nie mowimy

Ja wiem

Ale się zdesperowałam
Właśnie mój uwielbiony karaluch się przyznał, że raty za mieszkanie też nie zapłacił...
Ogólnie dobrze, że dziś rano było, co rano
W efekcie 2 dni mojej nerwówki. Jakoś - - podejrzewałam... Dzisiejsza rewelacja już nie stanowiła przyczynku do nerwów.
Ale wiem co mam robić... Mówiłam sobie dotąd, że była bym bezwględna - stąd mój komentarz o humanitaryźmie i karaluchach... Wczoraj chyba bardziej mnie podłamało przeświadczenie, że tak będzie (gorzej), niż ten nakaz za czynsz Chciałam, żeby mógł zachować twarz i wykazał się "męskością"? Myśleniem? D....

Jak napisałam "teżkobiecie" - kobiecość to ja mogę okazywać, ale nie w takich sytuacjach. Nie jestem bezwzględna.
Jakby ktoś po raz kolejny czytał i chciał zrozumieć, że Happy stosuje wykrzykniki nie po to by zganić, tylko by ostrzec, że czegoś nie widzimy - to niech zauważy

Wykrzykniki Happy to nie jest bezwzględność. Tak odbiera je ten, kto jeszcze ma nadzieję, że psychopata ma w sobie elementarne poczucie człowieczeństwa.... Ja nie odbierałam negatywnie, ale wtopiłam Chciałam być nie tylko człowiekiem, nie tylko cyborgiem....
Nie jestem, nikt we mnie mechanizmów i elektronicznych rozwiązań nie wszczepił. W sytuacji stresu na szczęście już dośc szybko reaguję.... Nie wiem, czy dość szybko.

Dziewczyny, ja sięgnęłam swojego dna. A jestem z Wami długo.

Czas się odbić w końcu. Sloganowato wziąść swoje życie w swoje dłonie.... Ciężko, na przekór, ale świadomie po to, by SPOKOJNIE żyć. Niech niespokojne będzie czekanie na spóźniający się autobus.....
Hłe hłe - kto chce - ten zrozumie

Stosowalabym pogrubienia na rozowo ale jestem za leniwa i rozowy chyba nie jest zbyt czytelny 
Bo ja przechodzilam przez te fazy i smuty mi sie tez zdazaja (jak ostanio) i chcialabym ostrzec ale same wiecie, ze kazdy ma swoje tempo i kazdy musi sie przekonac (niektore po raz 100 ) ze karaluch to jednak karaluch a nie motylek !!!
Zycie jest proste Tylko my chcemy skomplikowanie Coz trzeba tez sie tego w bolach nauczyc
A siegniecie dna to chyba najlepsze co mi sie przydarzylo Bo ja sie przed dnem nie lubilam i nie szanowalam
I jeszcze najwazniejsze: Jak sie siegnelo dna i wylazlo na powierzchnie i przeszlo kurs utrzymywania sie na powierzchni to jest duze prawdopodobienstwo, ze drugi raz sie nie pojdzie na dno. Wiemy przeciez, ze jak sie zaczynamy znowu topic to krzyczymy: Ratunku !!!!!!

Czemu? Bo utrwalone latami schematy są jak korzenie - trudne do wyrwania... Dlatego tak często (i łatwo) się do nich wraca. Tak jak Happyfull pisze, zmiany rodzą się w bólach. Trudno - boli - ale jest możliwe. Dla mnie to było największą motywacją: to jest możliwe...
To wszystko takie znajome...

P.S. Ja nie zwróciłam uwagi na wykrzykniki stosowane przez Happyful. Dopóki ktoś nie zaczął o nich "dyskusji". Wcześniej ogóle ich "nie zauważałam". Za to teraz, po zwróceniu na nie uwagi, ciągle je widzę 

Jest Bo zależy tylko od nas samych, czy chcemy, czy nie

Ja je widzę, choć się śmieję Bo jak się z kimś rozmawia w realu przez parę dni i ten ktoś nigdy głosu nie podnosi i nie krzyczy, to się zastanawiam, jak by to było, gdyby Happy krzyknąć chciała.... Zobaczymy, może spróbujemy Happy kiedyś w puszczy echo przywołać ?

Optymizm:)

Lubimy, bo...jesteś fajna? Ja tam wiem za co Ciebie lubię. Bo miło z Tobą być, miło rozmawiać, bo sprawiasz czasem, że trzeba się zatrzymać i zreflektować. Dużo tego. Zapewniam.

Spokojnie Żabko, spokojnie:)

Patrz jakie masz odpowiedzialne stanowisko w pracy, robisz tyle rzeczy sama, sama podejmujesz decyzje.

Albo taki jest, że nie pomaga albo mu się nie chce

Czyli tzw. karaluch

Oj dziewczyny te bole nie sa az takie straszne Poza tym jakos sie ich wcale z czasem negatywnie nie wspomina
Jak juz urodzimy to dopiero sztuka jest wychowac dobrze to nasze dziecko Lat potrzeba !!!!

Co do mojego "krzyku" to ja po raz kolejny pisze, ze wykrzykniki to u mnie nie KRZYK
Zabko ja umiem sie wydzierac ale nie chce Darlam juz tzw. przyslowiowa morde bez potrzeby
A czemu mialabym w Zakopanym na Was krzyczec ??? Byly powody ?

Jak się tylko chce to do wszystkiego si? dojdzie:)

No tak, po bólu pozostaje wspomnienie bo "urodzony owoc" cieszy bardziej niż bolały bóle

P.S. Przecież wiemy, dobrze wiemy że to nie krzyk. Ale żeby tyle wykrzykników ciągle, hmm

Dzieciom należy tłumaczyć i pokazywać, inaczej się nie nauczą
Najlepiej się uczą na dobrych przykładach

To może ja trochę jednak wsparcia niech w sobie mam I dobry przykład na samej sobie
Nie jestem w stanie się zmusić do nie robienia niczego i czekania na kaszę mannę z nieba jedynie. Do terapii się przyzwyczaiłam i będę chodzić, nauczyłam się już wielu zabaw i lubię je. Można teraz moje wewnętrzne dziecko zacząć uczyć kolejnych rzeczy

I często przez nierobienie robimy najwiecej szczegolnie w terapii.  Ja się tego uczę.  Czasem trzeba pewnym rzeczom dac zadziałać, a do tego trzeba się zatrzymać - w sobie.  A nie na wysokich obrotach ciągle coś tam robić - albo się skupiać na izolowaniu od karakucha albo w pracy albo z dziećmi albo na organizowaniu nowych czynności.
Uczyć się kontaktu z samym sobą - nawet w zgiełku.

ja mam dziś dzień pt " mega dolina" ma ktoś drabinę bo sama z tej dziury wyjść nie mogę ?

A co sie stalo ?

A fajna chociaz ta pani babcia jest ? Kartke na swieta ? Juz po swietach czy ja cos przeoczylam ?

Czyli toksyczna matka karalucha Ale aby z tego powodu miec dola ? Przeciez juz wiesz jak ona "funkcjonuje" to po co sie przejmowac ? Karaluchowej nie zmienisz !!! Mozesz tylko zmienic swoje podejscie do jej "humorkow" Olac !!!

matka karalucha haha musze edytować ja w kontaktkach w tel

Witajcie dziewczyny...Długo czytałam Wasze posty, ale i innych dziewczyn z innych społeczności...
Wreszcie odważyłam się opisac swoją historię, poniewaz potrzebuję wsparcia i zrozumienia, a mogę je dostać tylko od tych, którzy to przechodzą, przeszli lub są w trakcie, albo już po tej traumie.
Od kwietnia 2012 roku jestem rozwódką z ponad 2-letnią córką. Rozwiedliśmy się po 5 latach małżeństwa. Około 9 lat byliśmy razem (w tym te 5 małżeństwa). Mieszkaliśmy sami, a nasze poznanie się było niczym jak z filmu. Nad morzem, znaliśmy się kilka dni, a on zakochał się na umór. Przystojny, intelogentny, zabawny...z czasem okazało się, że cwany, przebiegły manipulant, który owinął mnie sobie psychicznie w okół palca i mimo, że buntowałam się i szukałam sposobu na niego nie udało się. Zaczęłam idealizować sobie jego obraz bo a jestem z południa polski, a on z pólnocy więc nasze kilkuletnie poznawanie się też nie było całkiem dogłebne, a wszystkie złe sytuacje sobie potrafiłam wytłumaczyć... Zaczęło się od zostawiania mnie nagle w środku miasta, na ulicy, przy ludziach, rodzinie, obojętnie jak mu się coś nie spodobało, potem zaczęły wychodzić powolutku jego brudy rodzinne - rodzeństwo z różnych ojców, brak ojca, ukochany syn mamusi, dziecko dorosłego alkoholika, w domu nie pił, ale jak był w centrum zainteresowania to miał brak umiaru w piciu, apo tym zachowywał się tylko agresywnie odnośnie mojej osoby, wyzywał mnie i podrywał inne panienki...jak musiał wybierac zawsze wybierał i kolegów i rodzinę... 9 m-cy poślubie tak zabalował, że nie wrócił na noc. notorycznie na imprezach się bałam, że będzie jak zawsze, ze się upije a ja zostane sama, zacznie mnie popychac, ale on przepraszał obiecywał zmianę, kupował kwiaty a ja wierzyłam. nie miał ochoty ciągle na seks ze mną, musiałam się o to prosić, to było upokarzające....a jak on miał raz na jakiś czas ochote to brał...próbowałam wszystkiego: od księdza bo jesteśmy bardzo wierzący, przez psychologa, prośby, groźby, w końcu doszło do szarpanin, cichych dni, wyprowadzałam się 2 czy 3 razy do rodziców po tym jak mnie kopnął, albo bawił się z dziewczynami na moich oczach i znajomych i rodziny na Sylwestrze, złożenia rpzeze mnie pozwu o rozwód...ale ciągle byłam niekonsekwentna i wracałam bo mu wierzyłam, ze coś się zmieni, ale dalej czułam się samotna...w końcu było troszkę lepiej i uwierzyłam że teraz już wszystko będzie pięknie, postanowiliśmy mieć dziecko bo już bardzo go pragnęłam po 3 latach małżeństwa, ale to ja go "zmuszałam" do poczęcia dziecka bo nie chciało mu się tak często kochać...a do seksuologa tez nie chciał iść. Dziwny facet, który notorycznie jest zmęczony, senny itd udało się i byłam najszczęśliwszą kobieta pod słońcem. W czasie ciązy dbał o mnie bardziej bo zdarzały się i wczesniej takie epizody, ale były sytuacje kiedy przychodził naprany (jest strażakiem) i musiałam po nim sprzatac wymioty - w ciąży!!! Jak się urdziła Córeńka to przez pierwszy miesiąc było ok później jak wrócił do pracy zaczęły się jego ucieczki z domu, już w ogóle się czułam samotna i zagubiona. Ale dla dobra dziecka stwierdziłam że nie mogę tak żyć i powiedziałam mu że jak się nic nie zmieni to odejdę. I nagle zaczął się dziwnie zachowywac, odsunął się mówił, że nie zasługuje na mnie, że mu bardzo zależy i starał się, aż widziałam ze coś go wykańcza psychicznie...okazało się, że zdradził mnie w clubie go go...był pod wpływem alkoholu, ale wiedział gdzie ma go zawieźć taksówkarz i po co jedzie...Wiecie jak się czułam? Ze mną nie chciał się kochac chociaz mam temerament a prostytutką tak...na domiar złego miał jakies swędzenie w pęcherzu i musiałam zrobić sobie badania bo mgł mnie zarazić jakąś chorobą weneryczną albo HIV...i co by było wtedy z dzieckiem??? Na szczęście okazało się, że jestesmy zdrowi, a to była tylko infekcja. Przepraszał mnie i błagał ale ja i tak się rozwiodłam, na pierwszej rozprawie. Teraz kiedy upłynął już ponad rok i pojawił się ktos kto kocha mnie i Córkę bezgranicznie, ja tęsknie za tym oprawcą, albo boję się nowości...nie wiem...i to mnie dobija...bo nie chce wrócić do poprzedniego życia a nie umiem z nim skończyć. Dodam że były mąż widuje się z córką w moim towarzystwie 3 razy w tyg. bo jest nieodpowiedzialny i wie nadal jak mną manewrowac i wzbudzac litosć dlatego pogrywa dzieckiem, a dziecko jest dla niego tylko środkiem do celu - czyli do odzyskania mnie, żoneczki w domu, a on nadal będzie szalał...prosze upewnijcie mnie, że on się nigdy nie zmieni, że dobrze zrobiłam i powinnam sobie dac szansę na nowe życie z kimś innym...

Przepraszam za chaotyczność, ale nie da się opisac wszystkiego, bardzo wiele pominęłam, jego oszukiwanie mnie ciągle, spotykania się z dziewczynami jak się wyprowadziłam, finansowe oszustwa...itd.

niekonsekwentna napisał/a:

..prosze upewnijcie mnie, że on się nigdy nie zmieni, że dobrze zrobiłam i powinnam sobie dac szansę na nowe życie z kimś innym...

Kochana dlaczego mamy Cie upewniac ? Chyba sama dobrze wiesz jaki on jest !!! Jezeli zapomnilas to przeczytaj sobie swoj post i co o nim napisalas !!!
Masz szanse na nowe zycie Niekonsekwentna Przeszlas terapie ?  Czytalas literature?  Wiesz, ze Ty tez masz problem z wyborem "odpowiednich" partnerow ?
Jezeli nic z tego nie zrobilas to nastepny partner moze byc "pomylka" !!!

Wiem...czytałam, byłam nawet u psychologa, księdza...i wydawało mi się, ze mam to już za sobą. A kiedy pojawiła się realna szansa na nowy związek i życie to zaczęłam się bac, zaczęłam wszystkie moje negatywne emocje wyładowywac na obecnym potencjalnym Partnerze, a :bronić" byłego męża...on wie, jak na mnie wpływac i mimo, że już teraz jestem twardza bo znam swoją wartość i konsekwentna w stosunku do niego, to często jak jestem sama przyłapuję się na ciągłej analizie przeszłości, z jednej strony wiedząc, że nie umiałabym się do niego zbliżyć, że nie chcę z nim żyć, a zdrugiej strony boję się utracić ten znany brzeg sprzed oczu tym bardziej, że on notorycznie mnie nęka, że mnie kocha itd.

niekonsekwentna napisał/a:

Wiem...czytałam, byłam nawet u psychologa, księdza...i wydawało mi się, ze mam to już za sobą. (..)
często jak jestem sama przyłapuję się na ciągłej analizie przeszłości, z jednej strony wiedząc, że nie umiałabym się do niego zbliżyć, że nie chcę z nim żyć, a zdrugiej strony boję się utracić ten znany brzeg sprzed oczu tym bardziej, że on notorycznie mnie nęka, że mnie kocha itd.

Niekonsekwentna ja sie pytalam czy bylas na terapii a nie czy bylas u psychologa ? To jest roznica !!! To ze pogadalas kilka razy z psychologiem nie znaczy, ze wiesz  z czym masz problem
Poczytaj sobie nasz watek w calosci i proponuje poczytanie blogow Moje dwie glowy oraz Terapia przez pisanie. Ksiazki tez dostaniesz jak bedziesz chciala.
Napisz moze troche wiecej o sobie i Twoim nowym partnerze

To czemu Ty nie skladacz pozwu ?

Nie poddałam się żadnej terapii bo wydawało mi się do niedawna, że jej nie potrzebuję rozwiodlam się w kwietniu i tryskałam energią. Wreszcie czułam się wolna. Zadbałam o siebie i córcię. Czułam się wreszcie szczęśliwa. Poukładałam sobie wszystko w głowie i kontakt z byłym mężem mnie już nie bolał, był mi obojętny, nawet jak próbował swoich sztuczek. W sierpniu przez przypadek poznałam chłopaka, ale mimo, że był ciepły to znowu to ja musiałam zabiegać, popełniałam poprzednie błędy, trafiłam na podobnego "dupka" tylko bardziej ciepłego, ale i tak egoistę, niedojrzałego do zycia i rodziny. z tym teraz jest inaczej. znamy się w sumie od podstawówki, ale nie widzieliśmy się 10 lat, chociaz zawsze mieliśmy do siebie sentyment. Pokochał mnie tak jak Córeczkę i robi wszystko żeby nam pomóc. A czym on bardziej sie stara i jest taki o jakim marzyłam tym bardziej ja go odsuwam i nie wiem dlaczego...

niekonsekwentna napisał/a:

Nie poddałam się żadnej terapii bo wydawało mi się do niedawna, że jej nie potrzebuję (...) A czym on bardziej sie stara i jest taki o jakim marzyłam tym bardziej ja go odsuwam i nie wiem dlaczego...

Zawsze mozesz zaczac terapie A czemu go odsuwasz jak on sie stara? Bo moze nie znasz tego, ze ktos sie o Ciebie stara ? Moze juz przyzwyczailas sie do zlego traktowania ? Moze myslisz, ze nie zaslugujesz na dobre traktowanie (moze sie nie lubisz i karzesz mimowolnie) Nie wiem poszukaj odpowiedzi sama w sobie !!!